Talasemia

Talasemia - dziedziczna hemoglobinopatia, charakteryzująca się hamowaniem syntezy cząsteczek białek łańcuchowych, które tworzą strukturę hemoglobiny. Prowadzi to do uszkodzenia błony erytrocytów i zniszczenia czerwonych krwinek wraz z rozwojem kryzysów hemolitycznych. Objawami talasemii są charakterystyczne zmiany kostne, powiększenie wątroby i śledziony, zespół anemii. Rozpoznanie talasemii potwierdzają dane kliniczne i laboratoryjne (badanie hemogramu, hemoglobiny, mielogramu, metoda elektroforetyczna). Możliwa jest prenatalna diagnostyka talasemii. W leczeniu talasemii stosuje się transfuzje krwi, terapię desferalną, splenektomię, przeszczep szpiku kostnego.

ICD-10

  • Przyczyny talasemii
  • Klasyfikacja
  • Objawy talasemii
  • Diagnostyka
  • Leczenie talasemii
  • Prognoza
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Talasemia to grupa genetycznie uwarunkowanych chorób krwi, które rozwijają się, gdy dochodzi do zaburzeń syntezy a- lub β-łańcuchów hemoglobiny, czemu towarzyszy hemoliza, niedokrwistość hipochromiczna i mikrocytoza. W hematologii talasemia odnosi się do dziedzicznych anemii hemolitycznych - ilościowych hemoglobinopatii.

Talasemia jest szeroko rozpowszechniona wśród ludności regionu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego; nazwa choroby dosłownie tłumaczy się jako „anemia przybrzeżna”. Również przypadki talasemii nie są rzadkie w krajach Afryki, Bliskiego Wschodu, Indii i Indonezji, Azji Środkowej i na Kaukazie. Z zespołem talasemii co roku na świecie rodzi się 300 000 dzieci. W zależności od postaci patologii przebieg talasemii może być ciężki, śmiertelny lub łagodny, bezobjawowy. Talasemia, podobnie jak sierpowaty, odgrywa rolę czynnika chroniącego przed malarią.

Przyczyny talasemii

Talasemia jest autosomalną recesywną chorobą genetyczną. Bezpośrednią przyczyną patologii są różne zaburzenia mutacyjne w genie kodującym syntezę określonego łańcucha hemoglobiny. Molekularną podstawą defektu może być synteza nieprawidłowego informacyjnego RNA, delecja genów strukturalnych, mutacje genów regulatorowych lub ich nieefektywna transkrypcja. Konsekwencją takich naruszeń jest spadek lub brak syntezy jednego z łańcuchów polipeptydowych hemoglobiny..

Tak więc, w przypadku talasemii b, łańcuchy beta są syntetyzowane w niewystarczających ilościach, co prowadzi do nadmiaru łańcuchów alfa i odwrotnie. Nadprodukowane łańcuchy polipeptydowe odkładają się w komórkach erytrocytów, powodując uszkodzenia. Towarzyszy temu zniszczenie erytrokariocytów w szpiku kostnym, hemoliza erytrocytów we krwi obwodowej, śmierć retikulocytów w śledzionie. Ponadto przy b-talasemii w erytrocytach gromadzi się hemoglobina płodowa (HbF), która nie jest w stanie transportować tlenu do tkanek, co powoduje rozwój niedotlenienia tkanek. Z powodu przerostu szpiku kostnego rozwija się deformacja kości szkieletu. Niedokrwistość, niedotlenienie tkanek i nieskuteczna erytropoeza wpływają w różnym stopniu na rozwój i wzrost dziecka..

Homozygotyczna postać talasemii charakteryzuje się obecnością dwóch wadliwych genów odziedziczonych po obojgu rodzicach. W heterozygotycznym wariancie talasemii pacjent jest nosicielem zmutowanego genu odziedziczonego po jednym z rodziców.

Klasyfikacja

Biorąc pod uwagę porażkę jednego lub drugiego łańcucha polipeptydowego hemoglobiny, istnieją:

  • a-talasemia (z zahamowaniem syntezy łańcuchów alfa HbA). Forma ta może być reprezentowana przez heterozygotycznego nosiciela manifestowanego (α-th1) lub głupiego (α-th2) genu; homozygotyczna a-talasemia (obrzęk płodu z hemoglobiną Barts); hemoglobinopatia H.
  • b-talasemia (z zahamowaniem syntezy łańcuchów beta HbA). Obejmuje heterozygotyczną i homozygotyczną β-talasemię (anemię Cooleya), heterozygotyczną i homozygotyczną δβ-talasemię (talasemię F)
  • γ-talasemia (z zahamowaniem syntezy łańcuchów gamma hemoglobiny)
  • δ-talasemia (z zahamowaniem syntezy łańcuchów delta hemoglobiny)
  • talasemia z powodu naruszenia struktury hemoglobiny.

-Talasemia występuje statystycznie częściej, która z kolei może występować w 3 postaciach klinicznych: małej, dużej i pośredniej. W zależności od nasilenia zespołu wyróżnia się łagodną postać talasemii (pacjenci dożywają okresu dojrzewania), średnio ciężką (oczekiwana długość życia pacjentów wynosi 8-10 lat) i ciężką (śmierć dzieci następuje w pierwszych 2-3 latach życia).

Objawy talasemii

Objawy dużej (homozygotycznej) b-talasemii pojawiają się już w 1-2 latach życia dziecka. Chore dzieci mają charakterystyczną mongoloidalną twarz, siodłowy grzbiet nosa, wieżyczkę (czworokątną) czaszkę, przerost górnej szczęki, wady zgryzu, powiększenie wątroby i śledziony. Przejawy anemizacji to blady lub ziemisto-żółtaczowy kolor skóry..

Klęsce kości rurkowych towarzyszy opóźnienie wzrostu i patologiczne złamania. Być może rozwój zapalenia błony maziowej dużych stawów, obfitego zapalenia pęcherzyka żółciowego, owrzodzeń kończyn dolnych. Czynnikiem komplikującym przebieg b-talasemii jest hemosyderoza narządów wewnętrznych prowadząca do rozwoju marskości wątroby, zwłóknienia trzustki, aw konsekwencji cukrzycy; miażdżyca i niewydolność serca. Pacjenci są podatni na choroby zakaźne (infekcje jelit, ARVI itp.), Możliwy jest rozwój ciężkich postaci zapalenia płuc i posocznicy.

Mała (heterozygotyczna) b-talasemia może przebiegać bezobjawowo lub z minimalnymi objawami klinicznymi (umiarkowane powiększenie śledziony, łagodna niedokrwistość hipochromiczna, dolegliwości związane ze zwiększonym zmęczeniem). Podobna symptomatologia towarzyszy przebiegowi heterozygotycznej postaci a-talasemii.

W homozygotycznej postaci a-talasemii łańcuchy alfa są całkowicie nieobecne; hemoglobina płodowa nie jest syntetyzowana u płodu. Ta forma talasemii jest nie do pogodzenia z życiem, co prowadzi do wewnątrzmacicznej śmierci płodu z powodu rozwijającego się zespołu obrzęku lub spontanicznej aborcji. Przebieg hemoglobinopatii H charakteryzuje się rozwojem anemii hemolitycznej, powiększeniem śledziony, ciężkimi zmianami kostnymi.

Diagnostyka

Talasemię należy podejrzewać u osób z objawami klinicznymi i wynikami badań laboratoryjnych w rodzinie. Pacjenci z talasemią potrzebują porady hematologa i genetyka medycznego.

Typowe zmiany hematologiczne to spadek poziomu hemoglobiny i wskaźnika barwy, hipochromia, obecność docelowych erytrocytów, wzrost poziomu żelaza w surowicy krwi oraz bilirubiny pośredniej. Elektroforeza octanem celulozy Hb służy do oznaczania różnych frakcji hemoglobiny. Podczas badania punkcji szpiku kostnego zwraca się uwagę na hiperplazję czerwonej linii krwiotwórczej z dużą liczbą erytroblastów i normoblastów. Molekularne badania genetyczne ujawniają mutację w locus a- lub β-globiny, która zakłóca syntezę łańcucha polipeptydowego.

Na kraniogramach z dużą b-talasemią ujawnia się periostoza igłowa (zjawisko „włochatej czaszki”). Charakteryzuje się prążkowaniem poprzecznym kości rurkowych i płaskich, obecnością małych ognisk osteoporozy. USG jamy brzusznej uwidacznia powiększenie wątroby i śledziony, kamienie woreczka żółciowego.

W przypadku podejrzenia talasemii należy wykluczyć niedokrwistość z niedoboru żelaza, dziedziczną mikrosferocytozę, anemię sierpowatą i autoimmunologiczną niedokrwistość hemolityczną. W rodzinach z pacjentkami z talasemią zaleca się prowadzenie poradnictwa genetycznego małżonków oraz inwazyjną diagnostykę prenatalną (biopsja kosmówki, kordocenteza, amniopunkcja) w celu wykrycia hemoglobinopatii we wczesnej ciąży. Potwierdzenie homozygotycznej talasemii u płodu jest wskazaniem do sztucznego przerwania ciąży.

Leczenie talasemii

Taktyki terapeutyczne dla różnych postaci talasemii nie są takie same. Dlatego pacjenci z β-talasemią mniejszą nie wymagają leczenia. Z drugiej strony pacjenci z homozygotyczną b-talasemią od pierwszych miesięcy życia wymagają transfuzji krwi (przetaczanie rozmrożonych lub przemytych erytrocytów), podawania leków chelatujących wiążących żelazo (deferoksamina), glikokortykoidów w przypadku kryzysów hemolitycznych. W przypadku wszystkich postaci talasemii wskazany jest kwas foliowy i witaminy z grupy B..

W przypadku hipersplenizmu (szczególnie na tle hemoglobinozy H) wymagane jest usunięcie śledziony (splenektomia). Ze względu na skłonność do dołączania do powikłań infekcyjnych, pacjentom zaleca się obowiązkowe szczepienia przeciwko infekcji pneumokokowej. Przeszczep szpiku kostnego od dawcy wykazującego zgodność tkankową jest obiecującym sposobem leczenia talasemii.

Prognoza

Rokowanie w przypadku dużych postaci talasemii jest złe; pacjenci umierają w okresie niemowlęcym lub młodym. W heterozygotycznej bezobjawowej postaci talasemii w większości przypadków nie ma to wpływu na czas trwania i jakość życia. Pierwotne zapobieganie talasemii obejmuje zapobieganie małżeństwom między heterozygotycznymi nosicielami genów choroby, a przy wysokim genetycznym ryzyku urodzenia chorego potomstwa, odmowę rodzenia dzieci.

Talasemia alfa i beta - co jest przyczyną tej choroby?

Talasemia to grupa chorób związanych z upośledzonym tworzeniem się składnika białkowego hemoglobiny.

Jest dziedziczony: dziecko rodzi się z chorobą z prawdopodobieństwem 100%, nawet jeśli tylko jedno z rodziców jest nosicielem patologicznego genu.

Choroba najczęściej występuje u osób z:

  • afrykanin,
  • Kraje Azji Środkowej,
  • Wybrzeże śródziemnomorskie.

Patogeneza talasemii

Co to za choroba talasemii? Jest bezpośrednio związany z erytrocytami, w szczególności z hemoglobiną. Wchodzi w skład czerwonych krwinek i stanowi 90% ich masy.

Ma ważną misję: wiąże cząsteczki tlenu i przenosi je za pomocą erytrocytów w całym organizmie.

Struktura hemoglobiny jest prosta i składa się z:

  • Hem, który zawiera żelazo.
  • Pary łańcuchów białkowych (alfa i beta).

Jeśli jeden z łańcuchów, na przykład alfa, nie zostanie zsyntetyzowany, wówczas łańcuchy beta stają się większe. W efekcie erytrocyty i ich prekursory ulegają zniszczeniu, opuszcza je hemoglobina.

Mutujące geny zapobiegają przekształceniu się naturalnego zestawu cząsteczek białka w pojedynczy łańcuch.

Tworzenie tych „złych” genów zostało powiązane z Plasmodium, pasożytem wywołującym malarię.

Metody dziedziczenia

Talassemiya jest dziedziczona na dwa sposoby.

Mutacja hemoglobiny w talasemii

W związku z tym wyróżniają się formami:

  • Homozygotyczny - zmutowany gen jest przekazywany od matki i ojca.
  • Heterozygotyczny - gen patologiczny jest dziedziczony po matce lub ojcu.

Forma heterozygotyczna ma następujące typy genów:

  • Ukryty lub „głupi”,
  • Aktywny lub „manifest”.

Kliniczne postacie talasemii

Rodzaj talasemii zależy od nieprawidłowego funkcjonowania łańcucha białkowego hemoglobiny.

Lekarze wyróżniają talasemię:

  • Alfa - łańcuch beta się gromadzi,
  • Beta - łańcuchy alfa w obfitości. Najczęstsza postać choroby.

Przypadki γ- i δ-talasemii są bardzo rzadkie.

Obejmują one:

  • Różne patologie związane z hemoglobiną,
  • Homozygotyczna α-talasemia (powoduje obrzęk płodu),
  • δ + β-talasemia, w której naruszenia występują jednocześnie w obu łańcuchach hemoglobiny.

Eksperci wyróżniają kilka stopni ciężkości talasemii:

  • Przewlekłe płuco - pacjenci dożywają starości.
  • Przewlekłe umiarkowane - pacjenci umierają w dzieciństwie.
  • Ciężki - mały pacjent umiera w okresie niemowlęcym.

Klinika talasemii major

Talasemia poważna lub choroba Cooleya występuje w przypadku dziedziczenia homozygotycznego od rodziców. Jego objawy są już zauważalne u noworodka..

Pediatrzy dziecka zauważają:

  • Wydłużenie górnej części czaszki: wygląda jak wieża,
  • Mocno wystająca górna szczęka,
  • Struktura szkieletu twarzy według typu mongoloidalnego.

W wieku jednego roku choroba dziecka objawia się następującymi objawami:

  • Szeroka przegroda nosowa, nos wydaje się spłaszczony na górze,
  • Nogi kościste,
  • Zgryz patologiczny,
  • Żółknięcie skóry, które wiąże się z dysfunkcją śledziony.

Niedobór tlenu negatywnie wpływa na aktywność wielu narządów i układów..

Tak więc u pacjentów z talasemią lekarze diagnozują:

  • Diagnoza choroby przez lekarzy Zwiększenie wielkości wątroby. Podczas badania palpacyjnego określa się gęstość jego krawędzi. Wskazuje to na wczesną marskość wątroby..
  • Rozwój niewydolności serca. Nadmiar żelaza odkłada się na mięśniu sercowym, zmniejszając w ten sposób jego zdolność do kurczenia się.
  • Upośledzenie umysłowe i fizyczne.
  • Cukrzyca. Występuje z powodu proliferacji tkanki łącznej i blizn w trzustce.
  • Niewydolność wątroby.

Wszystkie te nieprawidłowości narządowe rzadko pozwalają dziecku, u którego zdiagnozowano talasemię, żyć dłużej niż rok.

Jeśli dziecko z talasemią mogło przeżyć dzięki działaniom specjalistów, to w starszym wieku będzie musiał stawić czoła:

  • Cardiosclerosis,
  • Zatrucie krwi, gdy do organizmu dostają się różne infekcje,
  • Częste zapalenie płuc,
  • Wirusowe zapalenie pęcherzyka żółciowego,
  • Opóźniony rozwój seksualny,
  • Wrzody troficzne, które powstają z powodu lokalnych problemów z krążeniem krwi,
  • Częste i liczne złamania kości.

Dzieciak z talasemią

Postać pośrednia talasemii major

Ma bardziej korzystny kurs. Daje się odczuć nie od dzieciństwa, ale w okresie dojrzewania.

Pacjent z talasemią nie różni się zewnętrznie od swoich rówieśników. Nie pozostaje za nimi również intelektualnie i psychicznie..

W tym wieku talasemia objawia się:

  • Powiększenie śledziony.
  • Wielka kruchość struktur kostnych.

Talasemia drobna: objawy i przebieg

Talasemia mała lub heterozygotyczna - konsekwencja przeniesienia patogennego genu przez jednego z rodziców.

Zdrowe geny częściowo „wygładzają” jego negatywny wpływ, dlatego objawy talasemii mniejszej są mniej wyraźne niż u postaci homozygotycznej.

Ten typ talasemii charakteryzuje się brakiem widocznych objawów klinicznych lub obecnością ogólnych objawów nieodłącznie związanych z innymi chorobami:

  • Częste bóle głowy,
  • Szybka męczliwość,
  • Zawroty głowy,
  • Słabość.

Manifestacje

Dzięki badaniu zewnętrznemu i badaniu palpacyjnemu pediatra może zwrócić uwagę na takie objawy talasemii, jak:

  • Żółknięcie i bladość skóry pacjenta.
  • Powiększenie wątroby wraz ze śledzioną.

Z wywiadu lekarz ustala, że ​​pacjent często iw ciężkiej postaci cierpi na choroby zakaźne, ponieważ jego odporność immunologiczna jest zmniejszona.

Ciąża z talasemią mniejszą

Jeśli u dorosłej kobiety zdiagnozuje się talasemię mniejszą, jej ciąża przebiegnie z powikłaniami.

Przy takiej ciąży nienarodzone dziecko może mieć obrzęk..

Charakteryzuje się zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym i gromadzeniem się płynu w komorach mózgu. Krople mogą prowadzić do poronienia płodu lub poważnych zaburzeń układu nerwowego u noworodka.

Zespół Silvestroni-Bianco

Jest to bezobjawowy wariant minimalnej β-talasemii. Jest przypadkowo spotykany w rodzinach, w których nieprawidłowości czerwonych krwinek zostały już usunięte..

Diagnostyka talasemii

Aby zdiagnozować talasemię, pary małżeńskie muszą przejść badanie genetyczne przed poczęciem dziecka..

Podczas ciąży można również zdiagnozować talasemię na podstawie danych z testów owodniowych..

Zmiany w erytrocytach są rejestrowane już we wczesnych stadiach rozwoju płodu.

W niektórych sytuacjach klinicznych wywiad rodzinny i badanie zewnętrzne pozwalają na ustalenie talasemii bez udziału diagnostyki laboratoryjnej.

Badanie krwi pozwala zarejestrować następujące zmiany talasemii:

  • Obniżony poziom hemoglobiny: do 30-50 g / l - w postaci homozygotycznej, do 90-110 g / l - w postaci heterozygotycznej.
  • Zredukowany wskaźnik koloru: jest mniejszy niż 0,5.
  • Wzrost prekursorów RBC wynosi 4% lub mniej.

Poplamiony rozmaz, który jest badany pod mikroskopem, daje wyobrażenie o:

  • Obecność hipochromicznych erytrocytów (słabo zabarwionych),
  • Zmieniony kształt i wielkość czerwonych krwinek. Mogą mieć postać sierpa, piłki.

Drepanocyty to komórki przypominające sierp. Zawierają specyficzną hemoglobinę S, która w złych warunkach może zmienić kształt błony komórkowej.

Wskaźniki zaburzeń metabolicznych żelaza

Za pomocą biochemii ustala się, że proces metabolizmu żelaza jest zaburzony zgodnie z następującymi wskaźnikami:

  • Zwiększona ilość wolnej bilirubiny.
  • Zwiększona ilość Fe w surowicy.
  • Niska zdolność wiązania Fe.

Zastosowanie folii z octanu celulozy pokazuje cechy hemoglobiny, liczbę jej frakcji.

W przypadku homozygotycznej talasemii beta stwierdza się zwiększoną ilość hemoglobiny płodowej, która nie jest w stanie przenosić cząsteczek tlenu.

Inne testy i ich cele w diagnostyce talasemii

  • Metoda reakcji łańcuchowej polimerazy - badanie cech strukturalnych łańcuchów polipeptydowych hemoglobiny.
  • Analiza genetyczna - w przypadku talasemii beta objawy mutacji znajdują się w 11. parze chromosomów.
  • Pobieranie punktowe ze szpiku kostnego - stwierdza się zwiększoną liczbę niedojrzałych erytrocytów.

Badanie rentgenowskie pomaga wykryć charakterystyczne zmiany talasemii w układzie kostnym.

Przedstawione są w postaci:

  • Uszkodzenie „igłowe” okostnej czaszki,
  • Poprzeczne paski na małych kościach kończyn,
  • Lokalne obszary osteoporozy.

W przypadku talasemii odnotowuje się nienaturalny wzrost masy czaszki.

Diagnostyka ultrasonograficzna:

  • Powiększona wątroba,
  • Powiększona śledziona,
  • Obecność kamieni w drogach żółciowych.

Leczenie talasemii

Środki terapeutyczne zależą od:

  • Nasilenie erytropoezy,
  • Stopień uszkodzenia genów w wyniku procesu mutacji.

Główne metody leczenia talasemii obejmują:

  • Dieta. Jego zadaniem jest zmniejszenie wchłaniania Fe przez jelita. W tym celu do menu wprowadzane są orzechy, produkty sojowe, herbata / kakao..
  • Wprowadzenie chelatów. Fundusze te zwiększają aktywność podstawowych leków, a także eliminują nadmiar Fe. Stosuj codziennie.
  • Odbiór „Desferal”. Preparat ten wiąże Fe, zapobiegając w ten sposób jego stagnacji w tkankach. Lek nie wpływa na poziom hemoglobiny.
  • Transfuzja krwi, erytrocytów (przefiltrowanych i rozmrożonych), masa erytrocytów. Metodę stosuje się w przypadku ciężkiej postaci choroby, gdy konieczne jest ratowanie życia pacjenta.
  • Przyjmowanie dużych dawek glukokortykoidów. Są odpowiednie, gdy wystąpi kryzys hemolityczny..
  • Splenektomia. Operacja jest zalecana dla powiększonej śledziony. Splenektomię wykonuje się od 5 roku życia, ale wiek 8-10 lat jest uznawany za dopuszczalny. Po operacji następuje poprawa, ale istnieje duże ryzyko infekcji.

Po zabiegu konieczny jest przeszczep narządu dawcy: najlepiej od jednego z najbliższych krewnych.

Leki objawowe potrzebne do leczenia talasemii

  • Hepatoprotectors,
  • Kwas askorbinowy (usuwa nadmiar Fe),
  • Produkty z kwasu foliowego,
  • Witaminy z grupy B..

Niemożliwe jest całkowite wyleczenie z choroby.

Zapobieganie talasemii

Istnieje kilka sposobów zapobiegania rozwojowi talasemii:

  • Poradnictwo genetyczne dla par małżeńskich Przeprowadzanie badań prenatalnych pod kątem mutacji genetycznych i możliwości urodzenia dziecka z takimi wadami.
  • Poradnictwo genetyczne dla par małżeńskich przed poczęciem dziecka, zwłaszcza jeśli odziedziczyli homozygotycznie.

Pacjenci z talasemią są leczeni i monitorowani przez:

  • Pediatrzy,
  • Hematolodzy,
  • Terapeuci.

Talasemia

Talasemia to nazwa grupy dziedzicznych chorób krwi. W talasemii organizm wytwarza mniej czerwonych krwinek i hemoglobiny niż normalnie..

  1. Co to jest talasemia?
  2. Jakie są objawy talasemii?
  3. Jakie są przyczyny rozwoju talasemii?
  4. Kto jest zagrożony?
  5. Jak rozpoznaje się talasemię?
  6. Leczenie
  7. Jak żyć z talasemią?
  8. Jakie mogą wystąpić komplikacje??
  9. A jeśli jestem nosicielką talasemii i chcę zajść w ciążę??

Co to jest talasemia?

Talasemia to nazwa grupy dziedzicznych chorób krwi. W talasemii organizm wytwarza mniej czerwonych krwinek i hemoglobiny niż normalnie. Hemoglobina to bogate w żelazo białko występujące w krwinkach czerwonych (krwinkach czerwonych), które umożliwia im przenoszenie tlenu z płuc w całym organizmie. Brak hemoglobiny w erytrocytach nazywa się anemią. Niedokrwistość zaburza zdolność organizmu do dostarczania tlenu z płuc do kończyn i innych części ciała.

Jakie są objawy talasemii?

Objawy talasemii zależą od rodzaju choroby i ciężkości niedokrwistości. Niektórzy ludzie albo nie mają żadnych objawów, albo są łagodni. W innych objawy są łagodne do ciężkich. Ogólnie rzecz biorąc, najczęstsze objawy choroby obejmują:

  • Bladość
  • Zmęczenie, brak siły lub osłabienie mięśni (zmęczenie)
  • Zawroty głowy lub duszność
  • Brak apetytu
  • Ciemny mocz
  • Żółć (zażółcenie skóry i białek oczu)
  • U dzieci powolny rozwój i opóźnione dojrzewanie
  • Deformacje kości na twarzy
  • Wzdęcia

U dzieci z wrodzoną talasemią objawy mogą pojawić się natychmiast lub po pewnym czasie. Zazwyczaj większość objawów pojawia się w ciągu pierwszych dwóch lat życia. Jeśli zauważysz, że dziecko rozwija się wolniej niż rówieśnicy, bardzo ważne jest, aby dowiedzieć się, czy ma talasemię, ponieważ jeśli nie jest odpowiednio leczona, choroba ta może prowadzić do niewydolności serca i infekcji.

Jakie są przyczyny rozwoju talasemii?

Talasemia jest przenoszona przez dziedziczenie mutacji genu od jednego lub obojga rodziców. Te zmutowane geny są odpowiedzialne za szybszą utratę czerwonych krwinek i zmniejszenie produkcji hemoglobiny..

Specyficzny typ talasemii zależy od tego, jakie zmutowane geny osoba dziedziczy po rodzicach i jaka jest ich całkowita liczba. Istnieją 2 główne typy talasemii, alfa-talasemii i beta-talasemii, nazwane odpowiednio od alfa-globiny i beta-globiny, białek odpowiedzialnych za produkcję hemoglobiny.

  • Talasemia alfa: ten typ choroby obejmuje 4 geny (2 od matki i 2 od ojca). Jeśli odziedziczysz tylko 1 gen, to osobiście nie wykażesz żadnych objawów talasemii, ale później zachowasz zdolność przekazywania mutacji genu swoim dzieciom. Jednocześnie sam jesteś nosicielem. W przypadku dwóch zmutowanych genów objawy będą łagodne, trzy będą umiarkowane do ciężkich, ale dziecko, które odziedziczy wszystkie 4 geny, urodzi się bardzo chore i najprawdopodobniej umrze wkrótce po urodzeniu..
  • Talasemia beta: W tego typu choroby zaangażowane są 2 geny (1 od matki i 1 od ojca). Jeśli odziedziczy się tylko 1 gen, objawy talasemii będą umiarkowane, a jeśli 2 zostaną odziedziczone naraz - od umiarkowanego do ciężkiego, i pojawią się najprawdopodobniej w pierwszych 2 latach życia.

Kto jest zagrożony?

Grupa ryzyka obejmuje osoby, które w rodzinie miały przypadki talasemii. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety są jednakowo podatni na tę chorobę, ale przedstawiciele niektórych grup etnicznych mają zwiększoną predyspozycję do talasemii:

  • Talasemia alfa występuje najczęściej u osób z Azji Południowo-Wschodniej, Indii, Chin czy Filipin.
  • Talasemia beta występuje częściej u ludzi z regionu Morza Śródziemnego (Grecja, Włochy i Europa Wschodnia), Azji i Afryki.

Jak rozpoznaje się talasemię?

Jeśli Twój lekarz podejrzewa, że ​​Ty lub Twoje dziecko macie talasemię, zbada Cię i zada pytania dotyczące Twojego spadku. Talasemię rozpoznaje się wyłącznie na podstawie wyników badania krwi, a kilka rodzajów tej analizy służy do określenia obecności choroby. Niektórzy mierzą liczbę i rozmiar czerwonych krwinek lub zawartość żelaza we krwi. Inni szacują ilość hemoglobiny w krwinkach czerwonych. Test DNA pomaga lekarzowi zlokalizować uszkodzone lub brakujące geny.

Leczenie

Leczenie talasemii zależy od rodzaju choroby i nasilenia objawów. Jeśli masz bezobjawowe lub umiarkowane nasilenie, możesz potrzebować minimalnego lub żadnego leczenia.

Leczenie umiarkowanej do ciężkiej talasemii często obejmuje regularne transfuzje krwi i suplementy kwasu foliowego, aby pomóc organizmowi w wytwarzaniu zdrowych komórek krwi. Talasemia alfa jest czasami mylona z niedokrwistością z niedoboru żelaza, w którym to przypadku suplementy diety wzbogacone w żelazo są przepisywane jako leczenie. Jednak okazuje się, że są one całkowicie nieskuteczne w zwalczaniu talasemii..

Przy częstych transfuzjach we krwi może gromadzić się zbyt dużo żelaza. W takim przypadku wykonywana jest tak zwana terapia chelatująca, która pozwala usunąć z organizmu nadmiar żelaza. Dlatego jeśli przechodzisz transfuzje, nie powinieneś przyjmować suplementów żelaza..

W najcięższych przypadkach przeszczep szpiku kostnego lub komórek macierzystych może pomóc w zastąpieniu uszkodzonych komórek zdrowymi komórkami dawcy, które zwykle uzyskuje się od najbliższych krewnych (brata lub siostry).

Jak żyć z talasemią?

Chociaż nie ma sposobu, aby zapobiec dziedziczeniu talasemii, możesz podjąć działania, aby jakość życia była jak najbardziej zbliżona do optymalnej. Obejmują one:

  • Ścisłe przestrzeganie planu leczenia. Wykonuj transfuzje krwi tak często, jak zaleca lekarz, przyjmuj kwas foliowy i / lub poddawaj się terapii chelatującej.
  • Ciągłe leczenie. Regularnie odwiedzaj lekarza na badania i wykonuj wszystkie przepisane przez niego testy. Mogą to być albo specjalistyczne testy związane z talasemią, albo wskaźniki ogólnego stanu zdrowia. Pamiętaj, aby zaszczepić się przeciwko grypie, zapaleniu płuc, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i zapaleniu opon mózgowych.
  • Zdrowy tryb życia. Jedz zgodnie z planem. W szczycie choroby sezonowej regularnie myj ręce i unikaj tłumów, aby uniknąć infekcji. Utrzymuj pokój w czystości, zwłaszcza w miejscu transfuzji. Zadzwoń do lekarza od razu, jeśli masz gorączkę lub inne oznaki infekcji.
  • Grupy wsparcia. Dołącz do grup wsparcia w Twojej okolicy, aby dzielić się doświadczeniami z talasemią z innymi. Ale w żadnym wypadku nie należy wprowadzać zmian w planie leczenia bez uprzedniej zgody lekarza prowadzącego..

Jakie mogą wystąpić komplikacje??

Talasemia może prowadzić do rozwoju innych problemów zdrowotnych:

  • Powiększenie śledziony. Śledziona pomaga organizmowi zwalczać infekcje i odfiltrowywać uszkodzone komórki krwi. W przypadku talasemii praca śledziony może stać się bardziej intensywna, w wyniku czego zwiększa się jej rozmiar. Kiedy powiększenie jest krytyczne, często usuwa się śledzionę.
  • Infekcje. Osoby z talasemią są bardziej podatne na zakażenia krwi, zwłaszcza przy częstych transfuzjach. Niektóre rodzaje infekcji nasilają się po usunięciu śledziony.
  • Problemy z kością. Talasemia może prowadzić do deformacji kości twarzy i czaszki. Ponadto osoby z tym schorzeniem często rozwijają ciężką osteoporozę (łamliwe kości).
  • Nadmiar żelaza we krwi. To zaburzenie może z kolei uszkodzić serce, wątrobę i układ hormonalny (taki jak tarczyca i nadnercza).

A jeśli jestem nosicielką talasemii i chcę zajść w ciążę??

Niektóre szczególnie ciężkie typy talasemii powodują śmierć dziecka przed urodzeniem lub krótko po nim. Jeśli Ty lub Twój partner wiecie, że jesteście nosicielami talasemii, zdecydowanie powinniście skonsultować się ze specjalistą lub doradcą genetycznym przed poczęciem. Niektóre testy mogą wykazać, jaki rodzaj choroby nosisz. Po ciąży możesz sprawdzić, czy płód ma talasemię, wykonując testy prenatalne.

Wszystko o talasemii

Układ krążenia jest jednym z najważniejszych w organizmie człowieka. Jego normalne działanie zależy od wielu czynników, z których najważniejszym jest hemoglobina, której poziom we krwi uważany jest za najważniejszy wskaźnik kliniczny. Jeśli z jakiegoś powodu synteza tego złożonego białka zwierzęcego zostanie zakłócona, nasycenie ludzkich tkanek i narządów krwią spada, co z kolei może wywołać rozwój zmian patologicznych w nich. Talasemia, o której dziś porozmawiamy, jest jedną z tych patologii.

Zrozumienie teorii

Talasemia, czasami nazywana anemią Cooleya, nie jest częstą chorobą. Jest to rzadka dziedziczna patologia, w której zaburzona jest synteza łańcuchów polipeptydowych, które są podstawą normalnej hemoglobiny. Mówiąc najprościej, cząsteczka tego złożonego białka zawierającego żelazo składa się z dwóch „części”: barwnika i kompleksu 2 łańcuchów alfa i 2 łańcuchów beta. W konsekwencji nawet drobny problem, który może negatywnie wpłynąć na syntezę jednego ze składników hemoglobiny, zakłóci pracę całego układu krążenia, co będzie miało najbardziej negatywne konsekwencje dla organizmu jako całości. To taka porażka nazywana talasemią..

Rodzaje chorób

Powyższy schemat jest nieco uproszczony, dlatego rozmowę o klasyfikacji talasemii trzeba będzie rozpocząć od niewielkiego dodatku dotyczącego budowy hemoglobiny. Faktem jest, że opisuje tak zwany typ A (Hb A lub A1), którego wzór to A2B2 (dwa łańcuchy alfa i beta): jest to około 90% we krwi. Kolejne 2-2,5% to hemoglobina A2 (Hb A2, A2D2). Zawiera łańcuchy delta zamiast beta. Pozostałe 7-7,5% to typ Hb A3, czyli Hb F (A2G2, nazywany też płodowym lub płodowym), gdzie miejsce łańcuchów beta zajęły łańcuchy gamma. Dlatego klasyfikacja form talasemii, jeśli opiera się na lokalizacji dotkniętego obszaru, powinna wyglądać następująco.

Talasemia alfa, najczęściej:

  • Poprzez heterozygotyczne przenoszenie manifestującego się genu alfa-th1
  • Dla heterozygotycznego genu niemego alfa-th
  • Talasemia alfa (homozygotyczna, często nazywana obrzękiem płodowym).
  • Hemoglobinopatia H..

Możliwe są również warianty beta, gamma, delta i mieszane beta delta, które nie są w żaden sposób podzielone strukturalnie. Czasami talasemia występuje z powodu globalnych (strukturalnych) zaburzeń hemoglobiny:

  • Hemoglobinopatia Leporo.
  • Hemoglobinopatia Constant Spring (GS).

Klasyfikacja oparta na współczynniku dziedziczenia:

  • od obojga rodziców (forma homozygotyczna).
  • od jednego rodzica (forma heterozygotyczna).

Klasyfikacja kliniczna:

  • Major beta talasemia. Najgroźniejszymi powikłaniami są zaburzenia miejscowego krążenia krwi na skutek wady skóry, głębokie dysfunkcje wątroby (marskość), zwłóknienie trzustki, któremu często towarzyszą objawy cukrzycy.
  • Talasemia beta pośrednia. Zwykle przebieg nie jest tak trudny, a objawy kliniczne są mniej wyraźne. Główne powikłania to przerost śledziony i uszkodzenie układu kostnego.
  • Beta talasemia podrzędna. Spadek poziomu czerwonych krwinek i hemoglobiny jest znikomy, a problemy zdrowotne ograniczają się do łagodnej anemii.
  • Minimalna beta talasemia lub zespół Silverstona-Bianco. Można to rozpoznać po wynikach specjalnego badania genetycznego. Najczęściej przebiega całkowicie bezobjawowo i nie powoduje żadnych problemów dla osoby.

Klasyfikacja według nasilenia objawów klinicznych:

  • Ciężki. Najczęściej występuje u noworodków, a prawdopodobieństwo śmierci jest niezwykle wysokie..
  • Przewlekłe o umiarkowanym nasileniu. Pacjenci przeważnie żyją do 7-10 lat, ale dalsze rokowanie nie jest obiecujące.
  • Przewlekłe z łagodnym nasileniem. Większość pacjentów prowadzi prawie normalne życie, a krytyczne problemy zdrowotne zaczynają się w wieku dorosłym.

Możliwe przyczyny

Jak już się dowiedzieliśmy, przyczyną talasemii jest dziedziczenie zmutowanego genu w sposób autosomalny recesywny. Dlatego dzieci, które mają predyspozycje do talasemii u obojga rodziców, mogą zachorować. Innymi słowy, jeśli otrzymali odpowiedni gen zarówno od matki, jak i od ojca. W przypadku zaobserwowania anomalii w jednym z nich prawdopodobieństwo zachorowania spada (z 25% do 50%), a objawy kliniczne będą łagodne lub całkowicie nieobecne..

Ale głównym problemem związanym z talasemią (podobnie jak wielu innych dziedzicznych patologii) jest to, że zdrowy genom może mutować. Inaczej mówiąc, prawdopodobieństwo „zachorowania” w tym przypadku nadal istnieje, chociaż jest dość małe. Jakie czynniki mogą wywołać mutację?

  • Promieniowanie jonizujące i zwiększone promieniowanie tła. Aby to zrobić, nie trzeba wcale mieszkać w pobliżu reaktora jądrowego: wystarczy na przykład zbyt aktywnie korzystać z telefonu komórkowego lub siedzieć przez wiele godzin przed monitorem komputera. A Czarnobyl, choć wypadek wydarzył się prawie 30 lat temu, przez długi czas będzie o sobie przypominał. Taki efekt nadal daje wzmocniona radioterapia w przypadku raka lub wielokrotne badania rentgenowskie (zwłaszcza przy użyciu przestarzałego sprzętu).
  • Różne chemikalia o silnym działaniu mutagennym. Zagrożeni są pracownicy w niebezpiecznych branżach, chociaż nie można też lekceważyć nadmiernego entuzjazmu dla złej jakości żywności.
  • Preparaty farmakologiczne. Silne leki mogą również wywołać mutację. Są to głównie cytostatyki (leki zwalczające nowotwory złośliwe) minionych pokoleń.
  • Wirusy: opryszczka, odra, a nawet zwykła grypa.
  • Palenie. Głównymi winowajcami są szkodliwe związki chemiczne zawarte w dymie tytoniowym (fenol, benzen).
  • Niska jakość, tani alkohol lub nadużywanie alkoholu.

Objawy i objawy kliniczne

  • Siodłowy (mocno spłaszczony) grzbiet nosa.
  • Nieprawidłowo powiększona górna szczęka.
  • Silna bladość lub zażółcenie skóry.
  • Kształt czaszki jest zbliżony do kwadratu.
  • Mocno zwężony kształt oczu, nawet u rasy białej.
  • Powiększona śledziona i wątroba.
  • Kamienie bilirubiny w drogach żółciowych.
  • Znaczne opóźnienia rozwojowe (zarówno fizyczne, jak i seksualne).
  • Zwiększone zmęczenie i osłabienie, nawet przy braku aktywności fizycznej.
  • Owrzodzenia nóg.
  • Krople płodu.
  • Spadek odpowiedzi immunologicznej, dzięki któremu organizm przestaje być odporny na wirusy i bakterie.

Metody diagnostyki różnicowej

  • Dogłębna kontrola.
  • Morfologia krwi: poziom hemoglobiny poniżej 50 g / l, erytrocyty hipochromiczne, wskaźnik barwy nie więcej niż 0,5, wiele retikulocytów (2,5-4%) i żelazo.
  • Biochemia krwi: hiperbulirubinemia, przekrwienie, TIBC (całkowita zdolność wiązania żelaza w surowicy).
  • Rozmaz krwi. Anizocytoza, poikilocytoza, oprócz hipochromicznych, widoczne są małe i docelowe erytrocyty.
  • Elektroforeza w warstwie octanu celulozy powoduje zwiększenie stężenia hemoglobiny płodowej.
  • Badanie łańcuchów biosyntezy globiny in vitro.
  • Nakłucie szpiku kostnego: zwiększona liczba syderoblastów.
  • Rentgen pomoże wykryć osteoporozę kości czaszki (zespół „szczotki i jeża”) oraz poprzeczne prążkowanie małych kości dłoni i stóp.
  • Diagnostyka PCR ujawni mutację w locus beta-globiny w 11 parach chromosomów.

Uwaga! W przypadku talasemii alfa objawy są często mniej wyraźne niż w przypadku beta..

Leczenie

Pomimo szybkiego rozwoju medycyny nie ma potrzeby mówić o całkowitym wyleczeniu z talasemii, dlatego wszystkie podejmowane działania mają na celu poprawę jakości życia pacjenta i maksymalne wydłużenie jego życia.

  • W ciężkich postaciach talasemii wskazana jest transfuzja krwi pełnej lub masy erytrocytów. Ma to tymczasowy efekt, a ryzyko hemosyderozy znacznie wzrasta..
  • Transfuzja przefiltrowanych, przemytych lub rozmrożonych erytrocytów powoduje znacznie mniej skutków ubocznych, szczególnie w przypadku suplementacji chelatami żelaza. Ta ostatnia technika może znacznie wydłużyć życie pacjenta, ale aby utrzymać normalny (względny) stan, będzie musiała być stosowana 5 razy w tygodniu przez wiele lat.
  • Podawanie glukokortykoidów w kryzysach hemolitycznych.
  • Splenoektomia (usunięcie śledziony). Optymalny wiek do zabiegu to 8-10 lat. Niestety zauważalny efekt utrzymuje się nie dłużej niż 1-2 lata, po czym następuje pogorszenie, a ryzyko przedostania się infekcji do organizmu wzrasta.
  • Długotrwałe (co najmniej miesiąc) przyjmowanie hepatoprotektorów w celu utrzymania czynności wątroby.
  • Przeszczep szpiku kostnego (przeszczep). Jedyna znana dziś metoda, która zapewnia radykalne lekarstwo na talasemię. Jednak ze względu na wysoki koszt operacji i bardzo długie poszukiwania odpowiedniego dawcy nie można na niego liczyć, a wielu pacjentów czeka na swoją kolej kilka lat.
  • Witamina C (kwas askorbinowy) przyspiesza usuwanie żelaza z organizmu.
  • Specjalna żywność dietetyczna przez całe życie. Główną zasadą jest maksymalne nasycenie diety taniną, co znacznie ogranicza wchłanianie żelaza (odpowiednie są kakao, herbata, soja i orzechy).

Talasemia u dzieci i kobiet w ciąży

Ta choroba, jak już się dowiedzieliśmy, jest prawie zawsze diagnozowana w szpitalu lub w pierwszych latach życia. Dlatego talasemię z pewnym rozciągnięciem można nazwać dzieciństwem, a wszystkie znane metody leczenia należą właśnie do tej kategorii wiekowej. Przypadki, w których postawiono tę diagnozę u dorosłych, są rzadkie i nie wpływają na ogólny obraz. Niewiele różnic w leczeniu talasemii dziecięcej dotyczy leków. Ich dawki są zwykle nieco mniejsze, a zakres zatwierdzonych jest nieco węższy. Ale powtarzamy, nie ma znaczących i znaczących różnic.

Podobnie jest z kobietami w ciąży. Jeśli kobieta z talasemią decyduje się na dziecko, musi regularnie odwiedzać ginekologa:

  • I trymestr: raz w miesiącu.
  • II trymestr: raz na 2-3 tygodnie.
  • III trymestr: co 7-10 dni.

Jeśli stan jest stabilny, lepiej powstrzymać się od stosowania silnych leków, a ryzykowne metody leczenia można zastosować, jeśli nie ma innego wyjścia i istnieje kwestia ratowania życia. Powinieneś zarejestrować się w przychodni przedporodowej jak najwcześniej.

Prognoza

Jakość życia pacjenta, podobnie jak jego oczekiwana długość życia, zależy od wielu czynników. Jednocześnie - ważna uwaga - medycyna nauczyła się skutecznie radzić sobie z niektórymi z nich, podczas gdy inne najczęściej można powstrzymać. Drobne i minimalne formy (talasemia beta) to najczęściej typowa długość życia. W przypadku talasemii poważnej i pośredniej rokowanie jest znacznie gorsze, a pacjenci nie zawsze dożywają wieku dorosłego. Ale tutaj należy rozumieć, że wszystko to dotyczy przypadków, w których przeszczep szpiku kostnego nie został wykonany dla jednego lub drugiego. Jeśli możliwe jest znalezienie dawcy, a krewni (najczęściej rodzice) zbierają niezbędną kwotę, możliwe jest całkowite wyleczenie lub znaczne przedłużenie życia.

Działania zapobiegawcze

  • Obowiązkowa diagnostyka prenatalna.
  • Jeśli jedno z rodziców jest nosicielem zmutowanego genu, do uzyskania materiału genetycznego płodu, który następnie poddaje się badaniom genetycznym, stosuje się fetoskopię i amniopunkcję, aw przypadku potwierdzenia wstępnej diagnozy rozważa się kwestię przerwania ciąży. Pamiętaj, że metody te nie są wolne od poważnych skutków ubocznych i wymagają wysoko wykwalifikowanego personelu medycznego..

Talasemia jest chorobą bardzo niebezpieczną i często śmiertelną. Jednak dzięki szybkiej diagnozie, wyważonemu podejściu do planowania ciąży i wykwalifikowanej opiece medycznej prawdopodobieństwo zgonu można zmniejszyć kilkakrotnie. I chociaż całkowite wyleczenie, jeśli nie weźmie się pod uwagę przeszczepu szpiku kostnego lub technologii biomedycznych opartych na komórkach macierzystych, jest nadal niemożliwe, oddaj się przygnębieniu i zrezygnuj z takiego pacjenta.

Talasemia

Co to jest talasemia?

Talasemia (anemia Cooleya) to grupa dziedzicznych zaburzeń, które wpływają na ilość wytwarzanej hemoglobiny. Hemoglobina należy do rodziny związków składających się z hemu (kompleks żelaza) i różnych globin (łańcuchów białkowych otaczających kompleks hemu).

Cząsteczki hemoglobiny (Hb) znajdują się we wszystkich czerwonych krwinkach i są odpowiedzialne za ich czerwony kolor. Wiążą tlen w płucach, przenoszą go przez krwiobieg i uwalniają do tkanek ciała. Różne typy hemoglobiny są klasyfikowane zgodnie z rodzajem zawartych w nich łańcuchów białkowych.

Normalne hemoglobiny dla dorosłych obejmują:

  • Hemoglobina A (stanowi około 95% - 98% Hb osoby dorosłej). HbA zawiera dwa łańcuchy białkowe alfa (α) i dwa łańcuchy beta (ß).
  • HbA2 (stanowi około 2% - 3,5% dorosłej Hb), ma dwa łańcuchy alfa (α) i dwa łańcuchy delta (δ).
  • HbF (do 2%). Jest to główna hemoglobina wytwarzana przez płód podczas ciąży. Jego produkcja zwykle spada do niskiego poziomu w ciągu roku od urodzenia. HbF ma dwa łańcuchy alfa (α) i dwa łańcuchy gamma (γ).

Mutacje w genach kodujących łańcuchy globiny mogą powodować zakłócenia w produkcji hemoglobiny. Istnieją 4 geny kodujące łańcuch alfa globiny i 2 geny kodujące łańcuch beta globiny.

Dziedziczne zaburzenia produkcji hemoglobiny dzielą się na dwie kategorie:

  • Talasemia: zmniejszona produkcja normalnej hemoglobiny
  • Hemoglobinopatia: wytwarzanie nieprawidłowej cząsteczki hemoglobiny

Talasemie to grupa zaburzeń, w których mutacje jednego lub więcej genów alfa lub beta globiny powodują zmniejszenie ilości wytwarzanej HbA. Prowadzi to do obniżenia poziomu HbA, względnego wzrostu ilości pomniejszych hemoglobin HbA2 i HbF i prawdopodobnie do wykrycia nietypowych typów hemoglobiny.

Talasemie są zwykle klasyfikowane według rodzaju łańcucha globiny, którego synteza jest ograniczona.

Klasyfikacja talasemii

Talasemia alfa

Talasemia alfa wynika z delecji lub mutacji w jednej lub więcej kopii genu 4-alfa globiny. Im więcej dotkniętych genów, tym mniej alfa globiny jest wytwarzane. Cztery różne typy talasemii alfa obejmują:

  • Cecha talasemii alfa (1 dotknięty gen). Cichy nosiciel będzie miał normalne poziomy hemoglobiny i wskaźniki czerwonych krwinek, które są normalne lub wykazują nieznacznie zmniejszoną MCH (hipochromię). Nosiciele mogą przekazać zaatakowany gen swojemu potomstwu. Często osoby te są identyfikowane dopiero po urodzeniu dziecka z chorobą HbH lub objawem talasemii alfa.
  • Cecha talasemii alfa (2 dotknięte geny). Pacjenci z objawami talasemii alfa mają mniejsze (mikrocytarne), blade (hipochromiczne) krwinki czerwone i łagodną przewlekłą anemię, ale zwykle nie występują u nich żadne objawy. Jest to niedokrwistość, która nie reaguje na suplementy żelaza. Rozpoznanie objawu alfa talasemii zwykle następuje po wykluczeniu innych przyczyn niedokrwistości mikrocytarnej. Testy potwierdzające za pomocą analizy DNA są ważną częścią procesu diagnostyki talasemii alfa, ponieważ na każdym chromosomie znajdują się dwie kopie (HbA1 i HbA2) genu łańcucha alfa. Jeśli dana osoba straci obie kopie z tego samego chromosomu, ma to inne konsekwencje dla przeniesienia poważniejszej postaci choroby na swoje dzieci niż utrata jednej kopii z każdego z dwóch różnych chromosomów. Zobacz sekcję dotyczącą analizy DNA poniżej.
  • Choroba hemoglobiny H (3 dotknięte geny). W tych warunkach duży spadek ilości wytwarzanych łańcuchów alfa globiny powoduje nadmiar łańcuchów beta, które następnie agregują w tetramery beta4 (grupy po 4 łańcuchy beta) znane jako hemoglobina H. HbH choroba może powodować umiarkowaną do ciężkiej anemię i powiększenie śledziony ( powiększona śledziona). Obraz kliniczny związany z chorobą HbH jest niezwykle zróżnicowany. Niektórzy ludzie nie mają objawów, podczas gdy inni mają poważną anemię. Choroba hemoglobiny H występuje najczęściej u ludzi pochodzenia południowo-wschodniego lub wschodniego.
  • Alfa talasemia poważna (zwana także obrzękiem płodowym, 4 dotknięte genami). Jest to najpoważniejsza postać talasemii alfa. W tych warunkach alfa globina nie jest wytwarzana, dlatego nie jest również wytwarzana HbA ani HbF. Płody dotknięte talasemią alfa stają się anemiczne we wczesnej ciąży. Stają się obrzęknięte (zatrzymują płyn) i często mają powiększone serca i wątroby. Diagnoza ta jest często stawiana w ostatnich miesiącach ciąży, kiedy badanie USG płodu wskazuje na obrzęk płodu. W około 80% przypadków u matki pojawia się zatrucie i może dojść do ciężkiego krwotoku poporodowego. Niemowlęta z alfa talasemią major są zwykle przedwczesne, martwe lub umierają wkrótce po urodzeniu.

Osoby z alfa talasemią mogą zostać błędnie zdiagnozowane jako niedobór żelaza przez nieostrożnych lekarzy, ponieważ niedobór żelaza powoduje również powstawanie małych, bladych (mikrocytarnych hipochromicznych) czerwonych krwinek.

Ważne jest, aby leczenie żelazem u pacjentów z talasemią było zalecane tylko wtedy, gdy określone testy na obecność żelaza (ferrytyna, żelazo w surowicy, TIBC, transferyna) potwierdziły niedobór żelaza. Jest to szczególnie ważne w talasemii alfa, gdzie istnieje niewielka szansa na wystąpienie niebezpiecznego przeciążenia żelazem.

Talasemia alfa występuje najczęściej u osób o pochodzeniu etnicznym z Azji Południowo-Wschodniej, południowych Chin, Bliskiego Wschodu, Indii, Afryki i basenu Morza Śródziemnego.

Talasemia beta

Talasemia beta występuje z powodu mutacji jednego lub obu genów beta globiny. Zidentyfikowano od 100 do 200 mutacji, ale tylko około 20 jest powszechnych.

Nasilenie niedokrwistości spowodowanej przez talasemię beta zależy od tego, jakie mutacje są obecne i czy zmniejszają produkcję beta-globiny (zwane talasemią beta +), czy też całkowicie ją eliminują (zwane talasemią beta). Różne rodzaje talasemii beta są następujące:

  • Talasemia beta z cechą. Osoba z tą chorobą ma jeden normalny gen i jeden z mutacją. Zwykle nie doświadczają żadnych problemów zdrowotnych poza mikrocytozą (małe czerwone krwinki) i możliwą łagodną anemią, która nie reaguje na suplementy żelaza. Ta mutacja genu może zostać przekazana dzieciom danej osoby.
  • Talasemia pośrednia. W tym stanie chory ma dwa nieprawidłowe geny, ale nadal wytwarza pewną ilość beta globiny. Nasilenie występującej niedokrwistości i problemów zdrowotnych zależą od obecnych mutacji. Granicą między talasemią pośrednią a talasemią główną jest stopień niedokrwistości oraz liczba i częstotliwość transfuzji krwi potrzebnych do jej leczenia. Osoby z talasemią pośrednią wymagają czasami transfuzji, ale nie regularnie.
  • Talasemia jest duża. To najcięższa postać talasemii beta. Pacjent ma dwa nieprawidłowe geny, które powodują poważny spadek lub całkowity brak produkcji beta globiny, co zapobiega wytwarzaniu znacznych ilości HbA. Stan ten pojawia się zwykle u dziecka po 3 miesiącu życia i powoduje zagrażającą życiu anemię. Ta niedokrwistość wymaga regularnych transfuzji krwi przez całe życie i znacznej stałej pomocy lekarskiej. Z biegiem czasu te częste transfuzje prowadzą do nadmiaru żelaza w organizmie. Nieleczony nadmiar żelaza może odkładać się w wątrobie, sercu i innych narządach i może prowadzić do przedwczesnej śmierci z powodu niewydolności narządów..

Inne postacie talasemii występują, gdy gen beta talasemii jest dziedziczony w połączeniu z genem wariantu hemoglobiny. Najważniejsze z nich to:

  • HbE - beta talasemia. HbE jest jednym z najczęstszych wariantów hemoglobiny, występującym głównie u ludzi pochodzenia południowo-wschodniego. Jeśli dana osoba dziedziczy jeden gen HbE i jeden gen beta talasemii, połączenie wywołuje talasemię beta HbE, która powoduje umiarkowanie ciężką anemię podobną do beta talasemii pośredniej.
  • HbS - talasemia beta lub sierpowata - talasemia beta. HbS to jeden z najbardziej znanych wariantów hemoglobiny. Dziedziczenie jednego genu HbS i jednego genu beta talasemii prowadzi do talasemii beta HbS. Nasilenie stanu zależy od ilości beta globiny wytwarzanej przez gen beta. Jeśli beta-globina nie jest wytwarzana, obraz kliniczny jest prawie identyczny z anemią sierpowatą.

Jakie badania, analizy są potrzebne?

Ogólne kliniczne badanie krwi (CBC). UAC to analiza komórek i płynu we krwi. KLA powie lekarzowi między innymi, ile czerwonych krwinek znajduje się we krwi, ile zawierają hemoglobiny i pomoże zmierzyć rozmiar i kształt obecnych czerwonych krwinek. Zmienne te nazywane są indeksami erytrocytów i obejmują MCH (średnia hemoglobina krwinkowa) i MCV (średnia objętość krwinki) jako pomiary zawartości hemoglobiny i wielkości czerwonych krwinek..

Niski MCH lub MCV jest często pierwszym objawem talasemii. Jeśli poziomy MCH lub MCV są niskie i wyklucza się niedobór żelaza, osoba może być nosicielem talasemii. W przypadku niedoboru żelaza talasemię trudno wykluczyć.

Badanie mikroskopowe rozmazu krwi. W tym teście cienką mikroskopijną warstwę krwi bada się na szkiełku pod mikroskopem. Liczbę i rodzaj białych krwinek, czerwonych krwinek i płytek krwi można policzyć ręcznie i ocenić, czy są prawidłowe i dojrzałe. Różne zaburzenia wpływają na normalną produkcję krwinek. W talasemii czerwone krwinki są często mikrocytarne (małe) z niskim MCV. Mogą również:

  • Bycie hipochromicznym (blady - wskazuje na niższą hemoglobinę niż zwykle).
  • Różnej wielkości (anizocytoza) i kształtu (poikilocytoza).
  • Bycie płodem (nienormalne w dojrzałych krwinkach czerwonych).
  • Być zniekształconym, wyglądać jak jabłka pod mikroskopem.

Analiza żelaza. Test może obejmować: żelazo, ferrytynę, UIBC, TIBC i procent nasycenia transferyny. Testy te mierzą różne aspekty przechowywania i wykorzystania żelaza w organizmie. Pomagają ustalić, czy niedobór żelaza jest przyczyną i / lub zaostrzeniem niedokrwistości pacjenta. U jednego lub większej liczby pacjentów z talasemią można również monitorować stopień przeciążenia żelazem.

Ocena hemoglobinopatii (Hb). Ten test mierzy rodzaj i względną ilość hemoglobiny obecnej w krwinkach czerwonych. Hemoglobina A, składająca się z alfa i beta globiny, jest głównym normalnym typem hemoglobiny występującym u dorosłych. Wyższy odsetek HbA2 i / lub HbF jest zwykle widoczny, gdy występuje talasemia beta. HbH można zaobserwować w talasemii alfa, ale tylko wtedy, gdy co najmniej dwa z czterech genów alfa zostaną usunięte lub zmutowane.

Analiza DNA W wielu przypadkach analiza DNA nie jest wymagana, ponieważ na podstawie wyników powyższych testów można postawić diagnozę. Testy DNA są najczęściej stosowane w rodzinach z talasemią alfa. Ten test służy do badania delecji i mutacji w genach alfa i, rzadziej, w genach wytwarzających beta globinę.

Można przeprowadzić badania rodzinne w celu oceny statusu nosiciela i rodzajów mutacji obecnych u innych członków rodziny. Testy DNA są ważnym narzędziem do dokładnej diagnozy talasemii. Szczególnie w przypadku talasemii alfa ważne jest, aby wiedzieć, czy osoba z cechą talasemii alfa ma dwa zmutowane geny na jednym chromosomie, czy po jednym na każdym chromosomie.

Leczenie talasemii

Większość osób z talasemią nie wymaga leczenia. Wszystkim osobom, u których zdiagnozowano talasemię i które planują rodzinę, zdecydowanie zaleca się zasięgnięcie porady genetycznej w celu zrozumienia konsekwencji dla ich potomstwa. Laboratorium ma obowiązek wykonać testy genetyczne partnera, aby doradca genetyczny mógł dostarczyć dokładnych informacji na temat ryzyka przekazania dotkniętych genów ich dzieciom oraz ciężkości talasazemii lub hemoglobinopatii, która może się rozwinąć.

Pacjenci z hemoglobiną H lub beta talasemią pośrednią będą doświadczać różnego stopnia niedokrwistości przez całe życie. Mogą prowadzić stosunkowo normalne życie, ale wymagają regularnego monitorowania i czasami mogą wymagać transfuzji krwi.

Suplementy kwasu foliowego są często przepisywane w celu zwalczania anemii, ale należy unikać suplementów żelaza, chyba że niedobór żelaza zostanie potwierdzony bardziej szczegółowymi badaniami.

U kobiet w ciąży często obserwuje się zmiany liczby czerwonych krwinek, które czasami mogą prowadzić do ciężkiej anemii. Zrozumienie wpływu diagnozy talasemii na ciążę i potencjalnych konsekwencji zdrowotnych potomstwa pary jest jednym z najważniejszych powodów, dla których należy postawić właściwą diagnozę talasemii..

Pacjenci z talasemią beta zwykle wymagają transfuzji krwi co 3-4 tygodnie przez całe życie. Transfuzje te pomagają utrzymać wystarczająco wysokie stężenie hemoglobiny, aby zapewnić organizmowi tlen i zapobiec zaburzeniom wzrostu i uszkodzeniom narządów..

Jednak częste transfuzje podnoszą żelazo do poziomu toksycznego, co prowadzi do złogów żelaza w wątrobie, sercu i innych narządach.

W celu obniżenia poziomu żelaza w organizmie stosuje się regularną terapię chelatującą żelazo. Polega ona na podawaniu leku, który wiąże żelazo i pomaga wypłukać je z organizmu wraz z moczem. Często występuje również splenektomia (operacja usunięcia śledziony)..

Niemowlęta z alfa talasemią major zwykle rodzą się przedwcześnie, martwo lub umierają wkrótce po urodzeniu. Leczenie koncentruje się na rozpoznaniu stanu i przerwaniu ciąży lub monitorowaniu powikłań u matki.

Terapie eksperymentalne, takie jak transfuzje krwi płodowej, były skuteczne w bardzo niewielu przypadkach po urodzeniu.

Co oznacza „gęsta krew” i czy jest niebezpieczna

Monastyczna herbata żołądkowo-jelitowa