Zespół EKG wpw: co to jest? Zalecenia kardiologa

Zespół WPW (zespół Wolffa-Parkinsona-White'a) jest wrodzoną, uwarunkowaną genetycznie chorobą serca, która ma specyficzne cechy elektrokardiograficzne i w wielu przypadkach objawia się klinicznie. Czym jest ten zespół i co kardiolodzy zalecają w przypadku jego wykrycia, dowiesz się z tego artykułu.

Co to jest

Zwykle podniecenie serca przebiega ścieżkami od prawego przedsionka do komór, utrzymując się przez pewien czas w gromadzeniu się komórek między nimi, węzłem przedsionkowo-komorowym. W zespole WPW pobudzenie omija węzeł przedsionkowo-komorowy wzdłuż dodatkowej ścieżki (pęczek Kenta). W tym przypadku nie ma opóźnienia impulsu, więc komory są przedwcześnie wzbudzane. Zatem w zespole WPW obserwuje się preekscytację komór.

WPW występuje u 2 do 4 osób na 1000 i występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet. Najczęściej objawia się w młodym wieku. Przewodnictwo wzdłuż drogi dodatkowej pogarsza się z czasem, a objawy WPW mogą zanikać z wiekiem..

Najczęściej WPW nie towarzyszy żadna inna choroba serca. Może jednak towarzyszyć nieprawidłowościom Ebsteina, kardiomiopatiom przerostowym i rozstrzeniowym oraz wypadaniu płatka zastawki mitralnej.

Syndrom WPW jest powodem zwolnienia z poboru do wojska z kategorią „B”.

Zmiany w elektrokardiogramie

Występuje skrócenie odstępu P-Q poniżej 0,12 s, co odzwierciedla przyspieszone przewodzenie impulsu z przedsionków do komór.

Zespół QRS jest zdeformowany i poszerzony, w jego początkowej części występuje łagodne nachylenie - fala delta. Odzwierciedla przewodzenie impulsu dodatkową ścieżką.

WPW może być jawne i subtelne. Z oczywistymi objawami elektrokardiograficznymi występują stale lub okresowo (przemijający zespół WPW). Utajony zespół WPW jest wykrywany tylko w przypadku napadowych zaburzeń rytmu serca.

Objawy i powikłania

W połowie przypadków zespół WPW nigdy nie objawia się klinicznie. W tym przypadku mówi się czasem o izolowanym zjawisku elektrokardiograficznym WPW.

Około połowa osób z WPW ma napadowe arytmie (napady arytmii z wysokim tętnem).

W 80% przypadków arytmie są reprezentowane przez wzajemne częstoskurcze nadkomorowe. Migotanie przedsionków występuje w 15% przypadków, a trzepotanie przedsionków w 5% przypadków.

Atakowi tachykardii może towarzyszyć uczucie szybkiego bicia serca, duszność, zawroty głowy, osłabienie, pocenie się, uczucie przerwy w pracy serca. Czasami za mostkiem pojawia się uciskowy lub uciskający ból, który jest objawem braku tlenu w mięśniu sercowym. Początek napadów nie jest związany z wysiłkiem. Czasami napady ustępują samoistnie, aw niektórych przypadkach wymagają zastosowania leków przeciwarytmicznych lub kardiowersji (przywrócenie rytmu zatokowego za pomocą wyładowania elektrycznego).

Diagnostyka

Zespół WPW można rozpoznać za pomocą elektrokardiografii. W przypadku przemijającego zespołu WPW jego rozpoznanie przeprowadza się na podstawie codziennego (holterowskiego) monitorowania elektrokardiogramu.
W przypadku wykrycia WPW zaleca się badanie elektrofizjologiczne serca.

Leczenie

Bezobjawowy przebieg zespołu WPW nie wymaga leczenia. Zwykle pacjentowi zaleca się coroczne codzienne monitorowanie elektrokardiogramu. Przedstawiciele niektórych zawodów (piloci, nurkowie, kierowcy transportu publicznego) dodatkowo przechodzą badania elektrofizjologiczne.
W przypadku omdlenia wykonuje się wewnątrzsercowe badanie elektrofizjologiczne serca, po którym następuje zniszczenie (zniszczenie) dodatkowej ścieżki.
Zniszczenie cewnika niszczy dodatkową ścieżkę pobudzenia komór, w wyniku czego zaczynają być pobudzane w normalny sposób (przez węzeł przedsionkowo-komorowy). Ta metoda leczenia jest skuteczna w 95% przypadków. Jest szczególnie wskazany dla ludzi młodych, a także z nieskutecznością lub nietolerancją leków antyarytmicznych.

Wraz z rozwojem napadowych częstoskurczów nadkomorowych przywraca się rytm zatokowy za pomocą leków przeciwarytmicznych. Przy częstych napadach możliwe jest długotrwałe przepisywanie leków w celu profilaktycznym.

Migotanie przedsionków wymaga przywrócenia rytmu zatokowego. Ta arytmia w zespole WPW może przekształcić się w migotanie komór, które zagraża życiu pacjenta. Aby zapobiec napadom migotania przedsionków (migotanie przedsionków), przeprowadza się niszczenie cewników dodatkowych szlaków lub terapię antyarytmiczną.

Film animowany WPW (Wolff-Parkinson-White Syndrome):

Przyczyny, objawy, powikłania i cechy lecznicze zespołu serca WPW

Wszelkie zaburzenia związane z pracą układu sercowo-naczyniowego wymagają uwagi i szczegółowych badań już przy pierwszych objawach. Należą do nich zespół SVC (WPW). To zjawisko Wolffa-Parkinsona-White'a jest rzadkie. Występuje głównie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 20 lat. Prawdopodobieństwo napotkania patologii po 20 latach jest minimalne.

Zjawisko to ma swój numer według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD). To naruszenie ma kod ICD 10 I45.6.

Cechy patologii

Wszystkie choroby znane medycynie są umownie podzielone na 3 kategorie:

  • powszechne i dobrze znane;
  • najnowsze formy chorób;
  • rzadko spotykany.

Zespół WPW ma trzecią kategorię. Choroba występuje bardzo rzadko, dlatego nie opracowano skutecznej diagnostyki i leczenia. Ale to nie znaczy, że lekarze nie mają metod, które mogą pomóc poradzić sobie z naruszeniem..

Wrodzone wady rozwojowe nazywane są zespołem WPW, które charakteryzują się tworzeniem dodatkowych wiązek mięśni na mięśniu sercowym u dzieci i starszych pacjentów. Nerwowy impuls elektryczny przechodzi przez te wiązki, omijając zwykłą ścieżkę, jak u osoby bez tej patologii.

Dzięki tej pracy omijania impulsów rytm serca zostaje zaburzony, pojawiają się oznaki tachykardii. Pacjent od dłuższego czasu nie ma dolegliwości, czuje się dobrze.

Objawy zespołu SVC występują głównie u młodych ludzi. Komplikuje to kwestię diagnozy, gdyż organizacja egzaminów w szkołach i przedszkolach pozostawia wiele do życzenia. Potencjalni pacjenci, którzy nie są świadomi obecności patologii, nie chodzą do lekarzy, a obecność chorób jest zwykle odkrywana przypadkowo podczas planowanego kardiogramu.

Zespół może nie objawiać się przez wiele lat. Ale na EKG choroba zostanie natychmiast wykryta. Dlatego też w celach profilaktycznych zaleca się rodzicom okresowe zabieranie dzieci na badania..

Formularze

Wykwalifikowani specjaliści nie zawsze są w stanie dokładnie zdiagnozować zespół SVC, ponieważ zjawisko to ma wiele podobieństw do:

  • nadciśnienie;
  • choroba niedokrwienna;
  • zapalenie mięśnia sercowego itp..

Patologia nie ma określonych objawów, pacjenci czują się normalnie, a sporadyczne przyspieszenie akcji serca jest zwykle przypisywane zmęczeniu lub stresowi. Nie można dokładnie określić, co powoduje chorobę.

Z tego powodu zespół WPW klasyfikuje się na dwa sposoby:

  • lokalizacja belek (belki Kent), czyli omijanie ścieżek impulsów;
  • objawy kliniczne.

Można je rozpatrywać tylko na EKG i przy pomocy środków pomocniczych przeprowadzanych w szpitalu. To jest główny problem, ponieważ tylko w przypadku wyraźnie widocznych objawów choroby osoba szuka pomocy.

W zależności od lokalizacji belek lub obejść zjawisko to:

  • prawostronny (trafia do prawych komór z prawych przedsionków u pacjentów);
  • lewostronny (idzie do lewej komory z lewego przedsionka);
  • paraseptal (przechodzi w okolicy przegród serca).

Określenie rodzaju choroby serca jest niezwykle ważne. Wynika to z konieczności przeprowadzenia operacji w odpowiedni sposób. Chirurg użyje żyły lub tętnicy udowej w zależności od umiejscowienia wiązek bajpasu serca.

Jeśli sklasyfikowano według charakteru manifestacji lub objawów, istnieją trzy formy zjawiska SVC:

  1. Utajony zespół WPW. Najpoważniejsza forma z punktu widzenia postawienia trafnej diagnozy. Wyjaśnia to możliwy brak charakterystycznych objawów i zmian we wzorcach EKG.
  2. Forma manifestacji. Z powodu napadów tachykardii obraz elektrokardiograficzny zmienia się, nawet jeśli pacjent jest w spoczynku.
  3. Przemijający zespół WPW. W takim przypadku szybkie bicie serca nie koreluje z odczytami EKG, ponieważ mogą być specyficzne i normalne..

Z tego powodu niezwykle trudno jest dokładnie rozpoznać oznaki zjawiska i postawić trafną diagnozę. Problem z identyfikacją nietypowych objawów wynika z faktu, że w EKG, jako głównym narzędziu diagnostycznym kardiologii, zmiany nic nie powiedzą lekarzowi.

Objawy

W zespole SVC objawy mogą również dostarczyć minimum przydatnych informacji do diagnozy. Lista znaków jest znikoma. Sprawę komplikuje fakt, że zjawisko WPW nie charakteryzuje się obecnością określonych objawów.

Możesz podejrzewać obecność zespołu na podstawie następujących objawów:

  • częstość zmian bicia mięśnia sercowego (bicie serca może być szybkie lub nieregularne, może mieć charakter napadu);
  • w klatce piersiowej wyczuwalne są intensywne wibracje;
  • pojawiają się oznaki zadławienia, braku tlenu;
  • występują zawroty głowy;
  • przejawia się ogólna słabość;
  • niektórzy ludzie mogą zemdleć.

Ostatnie 4 punkty występują w rzadkich sytuacjach. Dlatego taka ograniczona symptomatologia rzadko zmusza osobę do konsultacji z kardiologiem. I nie każdy specjalista na podstawie skarg pacjentów i wskaźników kardiogramu będzie w stanie dokładnie zdiagnozować.

W rzeczywistości zjawisko WPW jest zauważane w wyjątkowych sytuacjach ankietowych. Nieprawidłowości można wykryć podczas operacji.

Metody diagnostyczne

Aby zidentyfikować to przejściowe zjawisko serca u ludzi, konieczne jest przeprowadzenie zestawu środków diagnostycznych.

Obejmują one następujące procedury:

  1. Rozmowa z pacjentem. Najpierw lekarz musi komunikować się z osobą, określić jej aktualny stan i zrozumieć, co skłoniło go do zwrócenia się o pomoc do oddziału kardiologii.
  2. Analiza skarg i cech ciała. Lekarz musi dowiedzieć się, na co skarży się pacjent, jakie odczuwa i czy ma jakieś specyficzne cechy indywidualne.
  3. Biorąc wywiad. Ten etap jest uznawany za kluczowe kryterium, ponieważ czynniki ryzyka chorób serca mogą być ukryte w aktywności zawodowej, predyspozycjach genetycznych lub otaczającym środowisku. Sport jest uważany za jeden z czynników powodujących początek i manifestację zespołu. Zawodowi sportowcy często trafiają do pacjentów kardiologicznych.
  4. Badanie lekarskie. W ramach tego badania lekarz bada stan skóry, włosów i paznokci. Dokonuje się pomiaru tętna, słychać szmery serca i możliwe sapanie w płucach.
  5. Ogólna i biochemiczna analiza krwi i moczu pacjenta. Z ich pomocą określa się poziom cholesterolu, cukru i potasu we krwi..
  6. Badanie profilu hormonalnego. Pomocnicza analiza laboratoryjna wymagana do określenia aktualnego stosunku hormonów tarczycy.
  7. Obraz kardiologiczny. W tym celu pacjent jest wysyłany na EKG, echokardiogram i badanie elektrofizjologiczne. Niekiedy uzupełnione o przezprzełykowe badanie elektrofizjologiczne. W tym celu do organizmu wprowadza się przez przełyk specjalną sondę i przeprowadza się kontrolowane uruchomienie krótkiego ataku tachykardii. Dzięki temu możesz dokładnie potwierdzić diagnozę i rozpocząć skuteczne leczenie..

Takie badania dają dużą szansę na postawienie trafnej diagnozy. Jedynym problemem jest to, że niewiele osób decyduje się na taki kompleks diagnostyki w przypadku braku charakterystycznych objawów i dobrego stanu zdrowia..

Należy zwrócić uwagę na kwestię poboru do wojska w przypadku takiego zjawiska. Wszelkie naruszenia układu sercowo-naczyniowego są potężnym argumentem przemawiającym za odmową służby. Ale nie wszystkie patologie pozwalają na wyzwolenie..

W przypadku zespołu WPW nie trafiają do wojska, a poborowi przyznawana jest kategoria B. W tym celu przynajmniej trzeba będzie udać się do EKG i przeprowadzić szereg dodatkowych badań w celu oficjalnego potwierdzenia diagnozy i przedstawienia odpowiednich wniosków komisji poborowej.

Funkcje leczenia

Tej patologii nie można uznać za śmiertelnie niebezpieczną, ponieważ statystyki wskazują minimalne prawdopodobieństwo zgonu w wyniku SVC. Ale z tego powodu nie można lekceważyć własnego zdrowia..

Leczenie można i należy przeprowadzić, jeśli zostanie potwierdzona odpowiednia diagnoza. Interwencja lekarzy będzie obowiązkowa w przypadku stwierdzenia jakiejkolwiek innej patologii układu sercowo-naczyniowego wraz z zespołem SVC..

Przeprowadzane leczenie uzależnione jest od aktualnego stanu pacjenta i obecności innych powikłań. Terapia prowadzona jest na dwa sposoby:

  • konserwatywny;
  • operacyjny.

Jeśli lekarz zdecyduje, że pacjent nie wymaga operacji, stosuje się leczenie. Zabieg ten polega na przyjmowaniu leków antyarytmicznych przywracających rytm serca i zapobiegających ewentualnym nowym atakom..

Problem tkwi w obecności przeciwwskazań do stosowania wielu leków. Dlatego prawie nigdy nie są stosowane w leczeniu takiego zjawiska. Zmusza to często do podjęcia radykalnych działań w postaci operacji chirurgicznej..

Istotą interwencji chirurgicznej jest ablacja cewnikowa. Metoda polega na wprowadzeniu cienkiego metalowego przewodnika przez tętnicę udową, za pomocą którego podawany jest impuls elektryczny. Niszczy zawiniątko Kenta. Taka operacja jest praktycznie bezpieczna i ma najwyższy wskaźnik powodzenia.

Pacjentom można przepisać ablację cewnikową, jeśli:

  • migotanie przedsionków występuje często i regularnie, to znaczy przynajmniej raz w tygodniu;
  • napady tachykardii zakłócają pracę układu sercowo-naczyniowego, prowadząc do osłabienia, utraty przytomności i szybkiego wypadania włosów;
  • od przyjmowania leków antyarytmicznych, stosowanych zgodnie z zaleceniami lekarza, nie można uzyskać żadnego efektu;
  • istnieje czynnik wieku, ponieważ operacja serca jest niezwykle rzadka u młodych ludzi.

Według aktualnych statystyk leczenie jest skuteczne w 95% przypadków. Dlatego rokowanie dla pacjentów jest często korzystne..

Powikłania i rokowanie

Leczenie zespołu SVC może wywołać pewne powikłania w postaci:

  • uporczywy brak równowagi elektrolitowej;
  • ciężka ciąża z prawdopodobieństwem powikłań;
  • jeśli ataki były silne, może to spowodować nagłe zmiany w normalnym krążeniu krwi w różnych narządach wewnętrznych.

Ale to się rzadko zdarza. Terminowe leczenie i profilaktyczny elektrokardiogram są podstawą skutecznego leczenia. Powtarzamy, że zespół ten jest wykrywany głównie przypadkowo, ponieważ rzadko towarzyszą mu poważne objawy, które mogą być powodem do niepokoju u większości ludzi..

Zjawiska nie klasyfikuje się jako choroby śmiertelnej, ponieważ prawdopodobieństwo zgonu wynosi maksymalnie 0,4%. Jeśli obserwuje się najbardziej niekorzystny przebieg choroby, może wystąpić migotanie komór z powodu migotania przedsionków. Tutaj już 50% przypadków kończy się nieoczekiwaną śmiercią pacjenta..

Dlatego przy najmniejszym podejrzeniu naruszenia pracy układu sercowo-naczyniowego należy zasięgnąć porady i przeprowadzić kompleksowe badanie..

Środki zapobiegawcze

Aby zapobiec wystąpieniu zespołu SVC lub zapobiec nawracającym zaburzeniom rytmu serca, każdemu radzi się przestrzegać kilku prostych zasad..

  1. Badania okresowe. Odwiedzaj kardiologa przynajmniej raz w roku. Pamiętaj, aby mieć elektrokardiogram, ponieważ jest to najbardziej pouczające narzędzie do wykrywania problemów z sercem..
  2. Badania instrumentalne. Należy je przeprowadzić kompleksowo, jeśli zauważysz jakiekolwiek zmiany lub nieprawidłowości w rytmie serca. Nie ignoruj ​​sygnałów własnego ciała. Zwłaszcza w przypadku częstych powtarzających się ataków lub gwałtownego pogorszenia stanu, nawet jeśli ustępują samoistnie po krótkim czasie.
  3. Prowadź zdrowy tryb życia. Chociaż zalecenie jest banalne, dobre nawyki są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania układu sercowo-naczyniowego. Nie ma potrzeby przechodzenia na sport wyczynowy, ponieważ obciążenie serca jest tutaj jeszcze większe. Prosta gimnastyka, poranne ćwiczenia, poranny jogging oraz ćwiczenia na siłowni, w tym obowiązkowy zestaw ćwiczeń cardio, będą doskonałą profilaktyką wielu schorzeń. Poza tym pamiętaj, aby porzucić wszystkie złe nawyki. Nawet bierne palenie ma wyjątkowo negatywny wpływ na zdrowie ludzi..

Środki zapobiegawcze, zdrowy tryb życia i okresowe badania pomogą monitorować stan zdrowia i odpowiednio wcześnie reagować na zmiany patologiczne. Nie traktuj wizyt w klinikach jak wielu starszych ludzi. Jest to przydatne dla każdej osoby, niezależnie od jej wieku..

Dziękuję za przeczytanie! Subskrybuj, zostawiaj komentarze i zapraszaj znajomych do dyskusji!

Zespół WPW

Informacje ogólne

Zespół WPW lub zespół Wolffa-Parkinsona-White'a jest związany z przedwczesnym pobudzeniem komór, które jest spowodowane przewodzeniem impulsów dodatkowymi nieprawidłowymi drogami serca łączącymi przedsionki i komory. Zespół przedwczesnego pobudzenia komór występuje częściej u mężczyzn i po raz pierwszy objawia się głównie w młodym wieku (10-20 lat). Znacznie rzadziej syndrom objawia się u osób w starszej grupie wiekowej. Częstość występowania wynosi 0,15–2%.

Kliniczne znaczenie zespołu Wolffa-Parkinsona-White'a polega na wysokim ryzyku wystąpienia ciężkich zaburzeń rytmu, które przy braku odpowiednio dobranej terapii mogą prowadzić do śmierci..

Zwyczajowo rozróżnia się dwa pojęcia - Zjawisko WPW i Syndrom WPW. Przy zjawisku WPW pacjent nie ma żadnych objawów klinicznych, a jedynie na EKG rejestruje się wstępne pobudzenie komór i przewodzenie impulsów przez dodatkowe połączenia. W zespole objawowy tachykardia łączy się ze zmianami w EKG. Kod zespołu WPW według mkb 10 - I45.6.

Patogeneza

Pod względem histologicznym dodatkowe ścieżki przewodzenia wyglądają jak cienkie włókna znajdujące się w pracującym mięśniu sercowym przedsionka. Nici łączą mięsień sercowy przedsionków i komór poprzez rowek przedsionkowo-komorowy, omijając strukturę normalnego układu przewodzącego serca.

W zespole WPW pobudzenie części lub całości mięśnia sercowego komorowego następuje wcześniej niż podczas przechodzenia impulsów w sposób standardowy wzdłuż gałęzi i wiązek Hisa, wzdłuż węzła przedsionkowo-komorowego. Na elektrokardiogramie preekscytacja komór jest odzwierciedlona w postaci fali delta - dodatkowej fali depolaryzacji. Jednocześnie zwiększa się szerokość zespołu QRS, skraca się odstęp PQ.

Zderzenie głównej fali depolaryzacji z dodatkową falą delta prowadzi do powstania zlewającego się zespołu QRS, który ulega poszerzeniu i deformacji. Po nietypowym pobudzeniu komór następuje przerwanie sekwencji procesów repolaryzacji, co prowadzi do powstania niezgodnego zespołu QRS na EKG. To zmienia biegunowość fali T i przesuwa segment RS-T..

Powstanie okrągłej fali pobudzenia (ponownego wejścia) prowadzi do zaburzeń rytmu, takich jak migotanie i trzepotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz międzykomorowy. W tym przypadku impuls porusza się w kierunku wstecznym wzdłuż węzła AV od przedsionków do komór i wzdłuż dodatkowych ścieżek w kierunku wstecznym od komór do przedsionków..

Klasyfikacja

Istnieją 4 postacie kliniczne zespołu WPW:

  • Forma manifestacji. Charakterystyczna jest obecność stałej fali delta, którą odnotowuje się u 0,15-0,20% populacji ogólnej. Rejestruje się przewodzenie wstecz i wstecz wzdłuż dodatkowych szlaków.
  • Forma przerywana. Charakteryzuje się przemijającymi objawami preekscytacji, najczęściej wykrywanymi przez dane kliniczne.
  • Forma utajona. Oznaki przedwzbudzenia rejestruje się tylko wtedy, gdy przedsionki (głównie lewy przedsionek) są stymulowane przez zatokę wieńcową podczas inwazyjnej EPI (badanie elektrofizjologiczne). Może wystąpić spowolnienie przewodzenia impulsów wzdłuż węzła pk podczas masażu zatoki szyjnej lub wprowadzenia propranololu, werapamilu.
  • Ukryta forma. Charakterystyczne jest tylko wsteczne wzbudzenie przedsionkowe. Nie obserwuje się napadów migotania przedsionków i tachykardii przeciwdromowej z przewodzeniem przez dodatkowe szlaki przewodzenia. EKG w rytmie zatokowym nie wykazuje objawów zespołu WPW.

Istnieją 3 etapy przebiegu choroby:

  • I - napady krótkotrwałe (trwające mniej niż pół godziny) tachykardia ortodromiczna. Napady zatrzymują się odruchowo.
  • II - zwiększa się częstotliwość i czas trwania ataków (od pół godziny do 3 godzin). Ataki są zatrzymywane przez przyjęcie jednego leku przeciwarytmicznego razem z testami błędnymi. Aby zapobiec wystąpieniu tachykardii napadowej, stosuje się terapię lekową.
  • III - częste napady częstoskurczu ortodromicznego, trwające dłużej niż 3 godziny.

Rejestruje się napady migotania przedsionków lub komór, napady częstoskurczu komorowego. Naruszenia układu przewodzenia serca przejawiają się w postaci blokady odnogi pęczka Hisa, zespołu chorego węzła zatokowego, blokady przeciwkomorowej. Występuje oporność na leki antyarytmiczne.

Istnieje kilka wariantów anatomicznych zespołu, biorąc pod uwagę podłoże morfologiczne:

Zespół z dodatkowymi włóknami przedsionkowo-komorowymi:

  • przechodzenie przez włókniste połączenie od aorty do zastawki mitralnej;
  • przechodzenie przez dodatkowe połączenie ciemieniowe przedsionkowo-komorowe (lewe lub prawe);
  • związany z tętniakiem środkowej żyły serca lub zatoki Valsalvy;
  • pochodzące z małżowiny usznej (prawej lub lewej);
  • przebiega wzdłuż włókien pardzielnych, przegrodowych, dolnych lub górnych.

Zespół pęczka Kenta (wyspecjalizowane włókna mięśniowo-przedsionkowo-komorowe). Kępki powstają z prymitywnej tkanki podobnej do budowy węzła AV:

  • wejście do mięśnia sercowego prawej komory;
  • wejście w prawą gałąź pęczka (atrio-fascicular).

Powody

Patologia jest spowodowana obecnością dodatkowych nieprawidłowych ścieżek przewodzenia impulsów, które przewodzą pobudzenie z przedsionków do komór. Zespół Wolffa-Parkinsona-White'a nie ma nic wspólnego ze zmianami strukturalnymi w sercu. Jednak pacjenci mogą wykazywać pewne wrodzone wady serca związane z dysplazją tkanki łącznej:

  • wypadanie płatka zastawki mitralnej;
  • Zespół Ehlersa-Danlosa;
  • zespół Marfana.

W niektórych przypadkach zespół jest związany z wrodzonymi wadami serca:

  • Tetrada Fallota;
  • ubytek przegrody międzyprzedsionkowej;
  • ubytek przegrody międzykomorowej.

W literaturze opisano warianty rodziny WPW. Choroba może objawiać się w każdym wieku lub nie objawiać się w żaden sposób przez całe życie. Niektóre czynniki mogą wywołać początek zespołu:

  • uzależnienie od picia kawy;
  • naprężenie;
  • palenie;
  • nadużywanie napojów alkoholowych;
  • częste pobudzenie emocjonalne.

Konieczne jest jak najwcześniejsze zidentyfikowanie choroby, aby zapobiec rozwojowi powikłań.

Objawy zespołu WPW

Przebieg choroby może przebiegać całkowicie bezobjawowo. Objawy kliniczne mogą nagle pojawić się w każdym wieku. Zespołowi przedwczesnego pobudzenia komór towarzyszą różne zaburzenia rytmu serca:

  • odwrotny częstoskurcz nadkomorowy (80%);
  • migotanie przedsionków (15-30%);
  • trzepotanie przedsionków o częstotliwości 280-320 uderzeń na minutę (5%).

Można również zarejestrować mniej specyficzne arytmie:

  • tachykardia komorowa;
  • extrasystole (przedsionkowa i komorowa).

Arytmię może wywołać stres fizyczny lub emocjonalny, alkohol lub określone substancje. Naruszenia mogą pojawić się spontanicznie, bez wyraźnego powodu. Podczas ataku pojawia się uczucie braku powietrza, zespół bólowy, zimne kończyny, uczucie zatonięcia serca lub przeciwnie, szybkie bicie serca. Z trzepotaniem i migotaniem przedsionków pojawia się:

Nagła śmierć może nastąpić po przejściu do migotania komór.

Arytmie napadowe mogą trwać od kilku sekund do kilku godzin. Czasami napady ustępują samoistnie, w niektórych przypadkach skuteczne są techniki odruchowe. W przypadku przedłużających się napadów pomoc udzielana jest w całodobowym szpitalu.

Analizy, diagnostyka i instrumentalne objawy zespołu WPW

W przypadku biochemicznego badania krwi konieczne jest określenie poziomu elektrolitów: potasu i sodu.

Objawy EKG zespołu WPW:

  • skrócenie odstępu P-R (poniżej 120 ms);
  • niezgodne zmiany w załamku T i odcinku ST w stosunku do kierunku zespołu QRS w zapisie EKG;
  • poszerzenie zespołu QRS ze względu na zbiegający się charakter (ponad 110-120 ms);
  • obecność oznak przewodzenia wzdłuż dodatkowych ścieżek na tle prawidłowego rytmu zatokowego (obecność fali delta).

Echokardiografia przezklatkowa jest wykonywana w celu wykluczenia wad wrodzonych i anomalii w rozwoju serca, wykluczenia / potwierdzenia obecności skrzepów krwi w jamach serca.

Inwazyjny EPI. Badania elektrofizjologiczne wykonywane są w celu:

  • weryfikacja klinicznej AVRT;
  • określenie trybu jego indukcji, zatrzymanie;
  • diagnostyka różnicowa z migotaniem przedsionków, trzepotaniem przedsionków, częstoskurczem przedsionkowym, częstoskurczem przedsionkowym, AVURT (częstoskurcz odwrotny węzłowo-przedsionkowy).

Stymulacja przezprzełykowa pozwala sprowokować ataki arytmii, aby udowodnić obecność dodatkowych ścieżek przewodzenia. Dzięki EPI wsierdzia można dokładnie określić liczbę dodatkowych dróg przewodzenia, ich lokalizację, zweryfikować kliniczną postać choroby oraz wybrać dalsze taktyki leczenia (lekarstwo lub ablacja prądem o częstotliwości radiowej).
W przypadku AVRT z aberracją przewodzenia wzdłuż nóg pęczka Hisa i tachykardią przeciwdromową wykonuje się diagnostykę różnicową z częstoskurczem komorowym.

Leczenie zespołu WPW

Nie stosuje się specjalnego leczenia w przypadku braku napadów arytmii w zespole Wolffa-Parkinsona-White'a. Stymulację przezprzełykową i zewnętrzną kardiowersję elektryczną wykonuje się w przypadku napadów istotnych hemodynamicznie, którym towarzyszą:

  • utrata przytomności;
  • nasilenie objawów niewydolności serca;
  • niedociśnienie;
  • dusznica.

W niektórych przypadkach możliwe jest samodzielne zatrzymanie napadu arytmii dzięki zastosowaniu odruchowych testów błędnych (test Valsalvy, masaż zatoki szyjnej). Skuteczne stosowanie werapamilu, dożylne podawanie ATP, przyjmowanie leków przeciwarytmicznych (propafenon, nowokainamid, amiodaron). Pacjenci, u których w wywiadzie występowały napady arytmii, są wskazani do ciągłej terapii antyarytmicznej.

Zespół serca SVC

Często na kardiogramie lekarz diagnostyki czynnościowej pozostawia interesującą notatkę z tym samym interesującym skrótem „zespół WPW” lub w wersji rosyjskiej „zespół SVC”. Z pewnością nic nie mówi pacjentowi, ale takie rzeczy mogą przestraszyć.

Odległe lata 30

Zespół WPW (Wolff-Parkinson-White)

Historia zespołu WPW sięga 2 kwietnia 1928 roku, kiedy to młody pacjent zgłosił się do Paula White'a. Skarżył się na kołatanie serca, które go prześladowało. Asystent lekarza Lewis Wolff przeprowadził badanie elektrokardiograficzne (EKG), które wykazało te zmiany. Dziś są kryteriami wspomnianego zespołu.

Wtedy takie zmiany w EKG były swego rodzaju znaleziskiem i skłoniły lekarzy do poszukiwań diagnostycznych i naukowych. Wraz ze swoim asystentem, a także Johnem Parkinsonem z Londynu, Paul White podsumował jedenaście takich przypadków EKG. W tamtym czasie ten nowy zespół brzmiał jak połączenie atypowego bloku kończyn dolnych, nieprawidłowo krótkiej PQ i napadów tachykardii u młodych zdrowych pacjentów z prawidłowymi sercami. Później zespół ten nazwano zespołem WPW (Wolff-Parkinson-White) lub SVC (VPU) w wersji rosyjskiej..

Częstość występowania i przyczyny

Ponieważ zespół WPW jest wykrywany za pomocą EKG, częstość jego występowania można ocenić jedynie na podstawie analizy przeprowadzonej metody badawczej. Jest to wrodzona patologia uwarunkowana genetycznie. W około 1000 EKG zespół ten występuje z częstotliwością do 3 procent. U mężczyzn ten zespół jest nieco bardziej powszechny. Niemal dwa razy częściej takie zmiany są wykrywane w dzieciństwie. Pierwsze objawy zaczynają się pojawiać już w młodym wieku poniżej 20 lat. Jest to forma rodzinna.

W tym przypadku jest to niekorzystny sygnał prognostyczny, ponieważ ryzyko nagłej śmierci sercowej u pacjentów z tym zespołem jest większe niż u pacjentów bez obciążenia dziedzicznego. Przyczyną zespołu WPW jest obecność dodatkowej wiązki w układzie przewodzenia serca, zwanej „wiązką Kenta”. Przechodząc przez układ przewodzący, impuls elektryczny dociera do wiązki Kenta i omija węzeł przedsionkowo-komorowy. Nawet w okresie prenatalnym istnieją dodatkowe ścieżki. Ale do 20. tygodnia ciąży powinny zniknąć..

Jednak nie zawsze tak jest. Z różnych powodów procesy rozwoju układu sercowo-naczyniowego mogą zostać zakłócone. Wraz z narodzinami dziecka mogą się utrzymywać dodatkowe pęczki, a objawy choroby nie pojawiają się od razu lub na ogół pozostają jedynie zjawiskiem. Czynnikami prowokującymi występowanie arytmii może być stres, nadmierny wysiłek fizyczny, palenie tytoniu, alkohol itp. W niektórych przypadkach pacjenci nie mogą wskazać na czynnik prowokujący w wystąpieniu dolegliwości typowych dla zespołu..

Objawy

Konieczne jest rozróżnienie pomiędzy pojęciami syndromu WPW i zjawiska WPW. Zjawisko WPW jest wykrywane tylko w EKG, natomiast pacjent nie zauważa zmian w swoim stanie zdrowia. Jeśli zmianom elektrokardiograficznym towarzyszą objawy, mówi się o zespole WPW. Głównym zarzutem chorego jest napadowe, rytmiczne bicie serca i zatrzymanie akcji serca. Niektórzy pacjenci opisują zawał serca jako „trzepotanie serca”. Najczęściej nie mogą wskazać czynników prowokujących. Napady charakteryzują się nagłym początkiem i tym samym nagłym końcem ataku.

Oprócz kołatania serca, może również przeszkadzać ból serca, duszność i zawroty głowy. Pacjenci mogą odczuwać zawroty głowy lub omdlenia. Pod względem czasu trwania ataki szybkiego bicia serca mogą trwać od kilku sekund do kilku godzin, ustępować samodzielnie lub po zastosowaniu technik odruchowych. W niektórych przypadkach atak może trwać kilka godzin, czemu towarzyszą oznaki niewydolności serca. W takich przypadkach potrzebna jest pilna pomoc lekarska..

Klasyfikacja zespołu

Warianty zespołu WPW

Syndrom WPW może objawiać się na kilka sposobów:

  1. Zespół manifestujący - podobną opcję ustala się, gdy pacjent ma dolegliwości i typowe zmiany w EKG (obecność fali delta jako objaw preekscytacji komorowej).
  2. Zespół utajony - ustala się, gdy pacjent nie ma objawów pobudzenia komorowego, ale występuje tachykardia (częstoskurcz przedsionkowo-komorowy z przewodzeniem wstecznym).
  3. Zespół przerywany charakteryzuje się tym, że objawy przedwzbudzenia komorowego są niestabilne, ale występuje powyższa tachykardia.
  4. Zespół wielu WPW charakteryzuje się obecnością dwóch lub więcej dodatkowych szlaków.
  5. Zjawisko WPW. Jeśli nie ma objawów klinicznych na tle istniejących objawów zespołu EKG, mówią o tym zjawisku.

Diagnostyka

Pomimo tego, że elektrokardiografia jest główną metodą rozpoznawania zespołu WPW, stosuje się inne metody. Mają na celu wykluczenie patologii strukturalnej mięśnia sercowego. Dlatego oprócz EKG pacjenci mogą potrzebować następujących metod badania:

  1. Badanie echokardiograficzne (USG serca). Przeprowadza się ją w celu wykluczenia obecności organicznej patologii serca, która mogłaby być przyczyną takich zaburzeń rytmu. Wskazany zespół można łączyć z takimi wrodzonymi wadami serca, jak ubytek przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, anomalia Ebsteina, tetrada Fallota. Pacjent z zespołem WPW może mieć dysplazję tkanki łącznej, której objawem ze strony serca może być wypadanie płatka zastawki mitralnej.
  2. Badanie elektrofizjologiczne serca. Badanie to można przeprowadzić zarówno przez przełyk, jak i do serca, gdy elektrody są wprowadzane do komór serca. Celem badania elektrofizjologicznego jest identyfikacja ukrytych dodatkowych ścieżek, określenie ryzyka leczenia farmakologicznego, badanie mechanizmów i stref tachykardii oraz diagnostyka różnicowa zaburzeń rytmu.
  3. Codzienne monitorowanie elektrokardiogramu metodą Holtera umożliwia monitorowanie pracy serca w ciągu dnia. Pacjent musi prowadzić dziennik, w którym odnotowuje wykonanie aktywności fizycznej, spożycie pokarmu, sen itp..

Testy laboratoryjne

EKG objawy zespołu WPW

Zespół WPW ma swoje cechy diagnostyczne EKG, a mianowicie:

  • skrócenie odstępu P-R poniżej 120 ms,
  • obecność fali delta na zespole QRS (wskazuje na przedwczesne pobudzenie komory),
  • poszerzenie zespołu QRS o ponad 110-120 ms,
  • niezgodna zmiana w odcinku ST i załamku T.,
  • zespół WPW charakteryzuje się „efektem akordeonu”: pojawieniem się zmienionych kompleksów z narastaniem i zmniejszaniem się.

W EKG występują 3 rodzaje zespołu WPW:

  1. Typ A charakteryzuje się powyższymi cechami. To jest najczęściej.
  2. Typ B w swoich cechach może przypominać pełnościenny zawał mięśnia sercowego. Oś serca jest odchylona w lewo. W standardowych odprowadzeniach 2, 3 i AVF zespół komorowy wygląda jak QS. W odprowadzeniach klatki piersiowej tworzony jest obraz prawego bloku odnogi pęczka Hisa (RBBB).
  3. Typ C przypomina blok lewej odnogi pęczka Hisa (LBBB) w odprowadzeniach klatki piersiowej. W odprowadzeniach standardowych typ C jest podobny do poprzedniego typu zespołu WPW.

Na tle zespołu WPW mogą wystąpić różne zaburzenia rytmu. Ich przybliżona struktura jest następująca:

  • okrężny częstoskurcz napadowy przedsionkowo-komorowy do 80%,
  • migotanie przedsionków może występować z częstotliwością do 30 procent,
  • trzepotanie przedsionków do 5 proc.

Leczenie

Pacjenci z podobnymi zmianami w EKG mogą czuć się całkowicie zdrowi. I to może być. W takich przypadkach zaleca się coroczne codzienne monitorowanie elektrokardiogramu metodą Holtera. Pod pewnymi wskazaniami można również zalecić badanie elektrofizjologiczne serca. Jeśli napady tachykardii są powikłane migotaniem przedsionków i towarzyszą im oznaki niewydolności serca (HF) z utratą przytomności, zapewniane jest leczenie doraźne. Pacjenci ci poddawani są zewnętrznej kardiowersji elektrycznej..

Jeśli napadowi towarzyszy szybkie bicie serca, można wykonać techniki odruchowe - test Valsava (wysiłek na wysokości wdechu), masaż zatoki szyjnej, odruchy kaszlowe i wymiotne, przykrywając twarz kawałkami lodu. W farmakoterapii zespołu WPW stosuje się trójfosforan adenozyny, niedihydroperydyny blokery kanału wapniowego i inne leki przeciwarytmiczne. Spośród chirurgicznych metod leczenia szeroko rozpowszechniona jest ablacja prądem o częstotliwości radiowej. Istotą metody jest kauteryzacja patologicznego obszaru za pomocą specjalnej elektrody wprowadzanej przez przewodnik. Dostęp jest przez naczynia obwodowe.

Prognoza

Pomimo tego, że zespół WPW może nie mieć poważnych objawów klinicznych, nadal istnieje 1,5% ryzyko nagłej śmierci sercowej. Rodzinna postać choroby występuje rzadko, ale ryzyko nagłej śmierci sercowej jest większe. Szanse wystąpienia nagłej śmierci sercowej w ciągu 10 lat wahają się od 0,15 do 0,39 procent. Ryzyko to jest większe niż u osób w tym samym wieku, tylko bez tego zespołu. Dlatego tacy pacjenci powinni uważać na te sporty, które wymagają intensywnej aktywności fizycznej - piłka nożna, hokej, łyżwiarstwo figurowe, zapasy itp..

Zespół WPW

Co to jest zespół WPW??

Zespół Wolffa-Parkinsona-White'a (inaczej zespół WPW) to wrodzona anomalia w budowie serca, charakteryzująca się obecnością dodatkowej ścieżki (wiązka Kenta), która zaburza rytm serca. W tej chorobie impulsy serca są prowadzone wzdłuż wiązki Kenta, która łączy komory i przedsionki. Rezultatem jest wstępne wzbudzenie komór..

Według statystyk zaburzenia rytmu serca spowodowane zespołem WPW są wykrywane tylko w 0,15–2% przypadków. Częściej choroba występuje u mężczyzn, zwykle objawia się za 10-20 lat. Prowadzi do ciężkich zaburzeń rytmu serca, wymaga specjalnego podejścia do diagnostyki i leczenia, może stanowić zagrożenie dla życia pacjenta..

Klasyfikacja zespołu WPW

W kardiologii wyróżnia się zjawisko SVC i zespół SVC. Pierwsza charakteryzuje się elektrokardiograficznymi objawami przewodzenia impulsu sercowego poprzez dodatkowe połączenia i nadmierne pobudzenie komór. Jednocześnie nie ma klinicznych objawów częstoskurczu odwrotnego AV. Zespół serca WPW to połączenie nadmiernej stymulacji komór z objawami tachykardii.

Uwzględniając podłoże morfologiczne, naukowcy wyróżniają następujące typy anatomiczne zespołu SVC:

1. Z dodatkowymi włóknami mięśniowymi AV. Włókna mięśniowe mogą:

  • przejść przez dodatkowe prawe / lewe ciemieniowe połączenie AV;
  • iść z małżowiny usznej prawego / lewego przedsionka;
  • być związane z tętniakiem zatoki Valsalvy / żyły środkowej serca;
  • przejść przez włókniste połączenie aortalno-mitralne;
  • być paraseptalne, przegrodowe wyższe / niższe.

2. W przypadku wiązek Kenta (włókien AV mięśni) pochodzących z tkanki podstawowej:

  • i wejście do mięśnia sercowego prawej komory;
  • i wchodzenie w prawą nogę Jego pakietu (przedsionkowo-fascicular).

Ze względu na charakter manifestacji są one klasyfikowane:

  • Manifest syndrom WPW. Charakteryzuje się ciągłą obecnością fali delta, epizodami częstoskurczu odwrotnego przedsionkowo-komorowego i rytmem zatokowym;
  • Przemijający zespół WPW (inaczej przerywany zespół WPW). EKG rozpoznaje rytm zatokowy, przemijające preekscytację komór, potwierdzony częstoskurcz odwrotny przedsionkowo-komorowy;
  • Utajony zespół WPW. Opisuje to przewodzenie wsteczne wzdłuż belki Kenta. EKG ujawnia epizody częstoskurczu wzajemnego przedsionkowo-komorowego (w spoczynku nieprawidłowości nie rozpoznaje się na podstawie EKG). Objawia się atakami tachykardii.

Według lokalizacji, pęczkami kumpli mogą być:

  • lewostronny (idź od lewego przedsionka do lewej komory);
  • prawostronny (idź od prawego przedsionka do prawej komory);
  • paraseptal (zbliż się do przegrody serca).

Lokalizacja dodatkowego szlaku jest brana pod uwagę przez kardiologów-arytmologów przy wyborze najskuteczniejszej techniki dostępu chirurgicznego (przez żyłę lub przez tętnicę udową).

Zespół SVC i ciąża

Zespół SVC, który nie objawia się klinicznie, nie wymaga dodatkowego leczenia. Ale w czasie ciąży choroba może objawiać się napadowymi zaburzeniami rytmu serca. Następnie należy skonsultować się z kardiologiem i wybrać skuteczne leczenie..

Przy bardzo częstych napadach tachykardii na tle zespołu WPW ciąża jest przeciwwskazana. Wyjaśnia to fakt, że choroba w dowolnym okresie może przekształcić się w zagrażające życiu zaburzenie rytmu. Ponadto tachykardia często wywołuje niedostateczne krążenie krwi w narządach i tkankach, co negatywnie wpływa nie tylko na stan matki, ale także na rozwój płodu..

Przyczyny zespołu WPW

Zespół SVC jest wadą wrodzoną. Przyczyną jego wystąpienia jest mutacja genowa, dlatego mostki między komorą a przedsionkiem powstają podczas układania serca i formowania się w okresie prenatalnym. Rośnie pęczek Kent.

U pacjentów z zespołem WPW rozprzestrzenianie się pobudzenia z przedsionków do komór następuje po nieprawidłowych drogach przewodzenia. W rezultacie mięsień komorowy jest pobudzony wcześniej niż w przypadku propagacji impulsu w zwykły sposób (węzeł AV, pęczek Hisa i gałęzie Hisa). Na EKG nadmierne pobudzenie komór odbija się w postaci fali delta (dodatkowa fala depolaryzacji). W tym przypadku wydłuża się czas trwania zespołu QRS, a wręcz przeciwnie - skraca się odstęp P-Q (R).

W momencie, gdy główna fala depolaryzacji wchodzi do komór, ich zderzenie w mięśniu sercowym ustala się w postaci lekko poszerzonego i zdeformowanego zespołu QRS drenu.

Nieprawidłowe wzbudzenie komór wywołuje naruszenie sekwencji procesów repolaryzacji. W EKG wygląda to na niezgodny zespół QRS, przemieszczenie segmentu RS-T i zmianę polaryzacji załamka T..

Rozwój migotania i trzepotania przedsionków, częstoskurczu nadkomorowego w zespole WPW tłumaczy się powstaniem kolistej fali wzbudzającej. Impuls porusza się wzdłuż węzła AV w kierunku od przedsionków do komór oraz po dodatkowych ścieżkach - od komór do przedsionków.

Najlepsi lekarze w leczeniu zespołu WPW

Objawy zespołu WPW

Objawy zespołu SVC są zwykle łagodne. Należą do nich arytmie serca:

  • trzepotanie przedsionków;
  • migotanie przedsionków;
  • odwrotny częstoskurcz nadkomorowy;
  • tachykardia komorowa;
  • przedwczesne pobudzenia komorowe / przedsionkowe.

Z kolei napadom szybkiego rytmicznego / nieregularnego bicia serca towarzyszą:

  • „Trzepotanie” / zatonięcie serca;
  • napady uduszenia (uczucie duszności);
  • zawroty głowy;
  • przyspieszone tętno;
  • niedociśnienie tętnicze;
  • osłabienie, utrata przytomności.

Pogorszenie stanu pacjenta może nastąpić po spożyciu alkoholu, stresie emocjonalnym lub fizycznym..

W większości przypadków napad arytmii w zespole SVC można zatrzymać, głęboko wdychając i wstrzymując powietrze. Napady przedłużające się wymagają hospitalizacji w trybie nagłym i leczenia pod nadzorem kardiologa.

Jeśli wystąpią podobne objawy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Łatwiej jest zapobiegać chorobom niż radzić sobie z konsekwencjami.

Diagnoza zespołu WPW

Diagnostyka zespołu SVC u dzieci i dorosłych obejmuje kompleksowe badanie kliniczne i instrumentalne. Są realizowane:

  • Rejestracja EKG w 12 odprowadzeniach;
  • Monitorowanie EKG metodą Holtera. Elektrody są przymocowane do okolicy serca i trafiają do przenośnego rejestratora. Dzięki nim pacjent chodzi od jednego dnia lub dłużej. Jednocześnie prowadzi normalne życie, wszystkie swoje działania i uczucia zapisuje w dzienniku;
  • Echokardiografia przezklatkowa. Nowoczesna metoda nieinwazyjnego obrazowania serca z wykorzystaniem odbitych sygnałów ultradźwiękowych. Pozwala ocenić morfologiczną i funkcjonalną strukturę narządu;
  • Stymulacja przezprzełykowa. Obejmuje wprowadzenie elektrody do przełyku, podanie pobudzających impulsów elektrycznych, określenie wartości progowych stymulacji, interpretację odczytów informacji EKG;
  • Elektrofizjologiczne badanie wsierdzia serca. Ma na celu rejestrację i monitorowanie różnych wskaźników pracy serca za pomocą sprzętu rejestrującego i specjalnych czujników. Umożliwia jak najdokładniejsze określenie liczby i lokalizacji dodatkowych ścieżek (wiązek Kena), weryfikację klinicznej postaci choroby oraz ocenę skuteczności farmakoterapii lub wcześniej wykonanej ablacji cewnikiem prądem o częstotliwości radiowej;
  • Diagnostyka ultrasonograficzna. Pozwala zidentyfikować współistniejące patologie wad serca, kardiomiopatię.

Elektrokardiograficzne cechy zespołu serca SVC obejmują:

  • skrócony odstęp PQ (poniżej 0,12 s);
  • fala delta;
  • zdeformowany zlewający się zespół QRS.

W trakcie postawienia diagnozy konieczna jest diagnostyka różnicowa zespołu SVC z blokadą odnogi pęczka Hisa..

Leczenie zespołu serca SVC

Jeśli nie ma napadów arytmii, zespół SVC nie wymaga specjalnego leczenia. W przypadku wyraźnych napadów, którym towarzyszy niedociśnienie, objawy niewydolności serca, dusznica bolesna, omdlenia, pojawia się pytanie o leczenie zachowawcze lub chirurgiczne.

Konserwatywne metody mają na celu zapobieganie napadom szybkiego bicia serca (tachykardii). Pacjentowi przydzielono:

  • Profilaktyczne leki przeciwarytmiczne (amiodaron, flekainid, propafenon, adenozyna itp.);
  • Beta-blokery - hamują stymulację receptorów dla noradrenaliny i adrenaliny (Esmolol);
  • Powolne blokery kanału wapniowego - wpływają na komórki naczyń krwionośnych i serca, zmniejszają częstość akcji serca, zmniejszają napięcie naczyń;
  • Glikozydy nasercowe - zwiększają siłę serca.

W celu powstrzymania napadów tachykardii stosuje się dożylne podawanie leków przeciwarytmicznych.

W niektórych przypadkach napady arytmii można zatrzymać poprzez:

  • test Valsavy;
  • masaż zatoki szyjnej;
  • dożylne ATP.

Jeśli leczenie zachowawcze nie poprawi stanu pacjenta, a objawy tachykardii nie ustąpią, zespół WPW leczy się operacyjnie. Wskazania do tego to również:

  • przeciwwskazania do długotrwałej terapii lekowej;
  • częste ataki migotania przedsionków;
  • obecność napadów tachyarytmii powikłanych zaburzeniami hemodynamicznymi.

Operacja nazywa się ablacją cewnikową prądem o częstotliwości radiowej. Wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym. W tym czasie do serca doprowadzana jest przez naczynia udowe specjalna cienka rurka - przewodnik. Wysyłany jest przez nią impuls, który niszczy belkę Kenta. Według danych statystycznych skuteczność ablacji prądem o częstotliwości radiowej wynosi 95%. Nawroty choroby są możliwe w 2% przypadków - autoregeneracja usuniętych tkanek. Następnie wymagana jest druga operacja.

Ważne jest, aby wiedzieć, że sport jest przeciwwskazany w zespole SVC..

Niebezpieczeństwo zespołu SVC

Zespół SVC, objawiający się napadami tachykardii, obniża jakość życia pacjenta. Poważne obrażenia i wypadki mogą spowodować utratę przytomności podczas napadów..

Ponadto odwrotne częstoskurcze przedsionkowo-komorowe w zespole WPW są klasyfikowane jako arytmie przedfibrylacyjne. Oznacza to, że częste ataki choroby mogą prowadzić do bardziej niebezpiecznego i złożonego migotania przedsionków, które z kolei może przekształcić się w migotanie komór i doprowadzić do śmierci..

Profilaktyka zespołu WPW

Nie ma określonej metody zapobiegania tej chorobie. Jeśli EKG ujawni zespół SVC u pacjenta, powinien on być regularnie badany przez kardiologa (nawet jeśli nie martwi się objawami). Jeśli pojawią się oznaki patologii, musisz natychmiast wybrać odpowiednie leczenie.

Osobom spokrewnionym z pacjentem z zespołem WPW zaleca się rutynowe badanie, aby wykluczyć rozwój tej patologii w sobie. Diagnostyka powinna obejmować: codzienne monitorowanie elektrokardiogramu, elektrokardiogramu, metody elektrofizjologiczne.

Ten artykuł został opublikowany wyłącznie w celach edukacyjnych i nie jest materiałem naukowym ani profesjonalną poradą medyczną..

Leczenie i objawy żylaków miednicy małej u kobiet

Skanowanie naczyń głowy i szyi