Dekodowanie EKG dla manekinów z przykładami

Dzień dobry, kochanie, czajnik. Jeśli szukałeś miejsca, w którym możesz przynajmniej nieco zaostrzyć swoje umiejętności EKG, to trafiłeś we właściwe miejsce. Witryna zawiera ponad 100 EKG z przykładami transkrypcji, głównie w zadaniach teoretycznych. Zdecydowanie radzę zacząć od nowa (od pierwszej lekcji) i jeśli pilnie ćwiczysz, to w ciągu 1-2 tygodni będziesz w stanie odróżnić normę od patologii. Oczywiście będzie to możliwe tylko wtedy, gdy jesteś czajnikiem z wykształceniem medycznym..

Tutaj przeanalizuję dla Ciebie przykład pierwszego EKG, z którym się spotkałem. Abyś zrozumiał ilość materiału, który musisz opanować. Będziesz także mógł ocenić jakość obrazów EKG zebranych w ramach tego projektu.

Przykład dekodowania EKG dla manekinów.

Wniosek wygląda następująco: rytm zatokowy, tętno = 65 / min, kompletny blok prawej odnogi pęczka Hisa.

Jak to wszystko zdefiniowaliśmy.

Przykład EKG z interpretacją dla manekinów

  1. Rytm jest zatokowy - na drugim odprowadzeniu jest załamek P, jest dodatni i podąża przed każdym zespołem komorowym w tej samej odległości.
  2. Tętno - między zębami RR 46 komórek (3000 / 46≈65).
  3. Odstęp PR = 0,19 s (1 pudełko = 0,02 s). Gdyby trwało dłużej niż 0,2 s, powiedzielibyśmy, że istnieje blok AV.
  4. Całkowita blokada bloku prawej odnogi pęczka Hisa - zespół komorowy jest rozszerzony, tak więc w odprowadzeniu V1 jego szerokość wynosi 0,16 s. (w tempie 0,09 s.). Kompleks ma charakterystyczny kształt litery „M” oprócz tego jest szerokie S w ołowiu V6, wszystko to jest oznaką blokady prawej odnogi pęczka.

To EKG nie jest trudne, jeśli ściśle przestrzegasz planu dekodowania EKG i wiesz, jak używać linijki, ale oczywiście znasz teorię. Starałem się nie przeładowywać cię tą samą teorią. Każda sekcja zawiera tylko te informacje, które są potrzebne lekarzowi „nie kardiologowi” do wysokiej jakości interpretacji EKG na akceptowalnym poziomie.

Jeśli zdecydujesz się nauczyć czytać EKG, mam nadzieję, że pomogę Ci w tym, zacznij od PIERWSZEJ LEKCJI i postępuj zgodnie ze znakami.

Powodzenia, drogi czajniku.

Samouczek wideo od autora strony

Jeśli znajdziesz jakiś błąd, wybierz fragment tekstu i naciśnij „Ctrl + Enter”

Jak rozszyfrować kardiogram serca

12 minut Autor: Lyubov Dobretsova 535

  • Zapoznanie się z głównymi elementami kardiogramu
  • Normalne odczyty EKG
  • Jakie patologie można wykryć podczas odszyfrowywania danych?
  • Powiązane wideo

Badanie elektrokardiograficzne jest dość prostą i skuteczną metodą diagnostyczną stosowaną przez kardiologów na całym świecie do badania czynności mięśnia sercowego. Wyniki procedury w postaci wykresów i liczb są z reguły przekazywane specjalistom w celu dalszej analizy danych. Jednak na przykład w przypadku braku niezbędnego lekarza pacjent ma chęć samodzielnego rozszyfrowania wskaźników swojego serca..

Wstępne dekodowanie EKG wymaga znajomości specjalnych danych podstawowych, które ze względu na swoją specyfikę nie każdemu podlegają. Aby dokonać poprawnych obliczeń EKG serca dla osoby niezwiązanej z medycyną, konieczne jest zapoznanie się z podstawowymi zasadami przetwarzania, które dla wygody zestawiono w odpowiednich blokach.

Zapoznanie się z głównymi elementami kardiogramu

Powinieneś wiedzieć, że interpretacja EKG odbywa się dzięki elementarnym, logicznym regułom, które są zrozumiałe nawet dla zwykłego człowieka. Aby ich postrzeganie było przyjemniejsze i spokojniejsze, zaleca się najpierw zapoznać się z najprostszymi zasadami dekodowania, stopniowo przechodząc do bardziej złożonego poziomu wiedzy.

Znaczniki na wstążce

Papier, na którym odbijają się dane dotyczące funkcjonowania mięśnia sercowego, to szeroka wstęga o jasnoróżowym odcieniu z wyraźnym „kwadratowym” oznaczeniem. Większe czworokąty są utworzone z 25 małych komórek, a każda z nich z kolei jest równa 1 mm. Jeśli duża komórka jest wypełniona tylko 16 punktami, dla wygody możesz narysować wzdłuż nich równoległe linie i postępować zgodnie z podobnymi instrukcjami..

Poziome linie komórek wskazują czas trwania bicia serca (s), a pionowe - napięcie poszczególnych segmentów EKG (mV). 1 mm to 1 sekunda (szerokość) i 1 mV napięcia (wysokość)! Z tym aksjomatem trzeba pamiętać przez cały okres analizy danych, później jego znaczenie stanie się dla wszystkich oczywiste..

Zęby i segmenty

Zanim przejdziemy do nazw poszczególnych odcinków wykresu postrzępionego, warto zapoznać się z czynnością samego serca. Narząd mięśniowy składa się z 4 sekcji: 2 górne nazywane są przedsionkami, 2 dolne nazywane są komorami. Pomiędzy komorą a przedsionkiem w każdej połowie serca znajduje się zastawka - guzek, który odpowiada za towarzyszący przepływ krwi w jednym kierunku: od góry do dołu.

Ta aktywność jest osiągana poprzez impulsy elektryczne, które przemieszczają się przez serce zgodnie z „harmonogramem biologicznym”. Kierowane są na określone segmenty narządu pustego za pomocą układu wiązek i węzłów, które są miniaturowymi włóknami mięśniowymi..

Narodziny impulsu następują w górnej części prawej komory - węźle zatokowym. Następnie sygnał przechodzi do lewej komory i obserwuje się pobudzenie górnych części serca, co jest rejestrowane przez załamek P na EKG: wygląda jak płytka odwrócona miseczka.

Gdy ładunek elektryczny dotrze do węzła przedsionkowo-komorowego (lub węzła AV), który znajduje się prawie na styku wszystkich 4 kieszonek mięśnia sercowego, na kardiogramie pojawia się mała „krawędź” skierowana w dół - jest to załamek Q. Tuż poniżej węzła AV występuje następujący punkt celem impulsu jest wiązka Jego, którą mocuje między innymi najwyższy ząb R, który można przedstawić jako szczyt lub górę.

Pokonawszy połowę drogi, ważny sygnał pędzi do dolnej części serca, poprzez tak zwaną gałąź pęczka, która na zewnątrz przypomina długie macki ośmiornicy, które obejmują komory. Przewodzenie impulsu wzdłuż rozgałęzionych procesów wiązki jest odzwierciedlone w fali S - płytkim rowku na prawej stopie R. Gdy impuls rozchodzi się do komór wzdłuż nóg wiązki Hisa, kurczą się. Ostatni wyboisty załamek T oznacza regenerację (odpoczynek) serca przed następnym cyklem.

Przed 5 głównymi zębami na EKG widać prostokątny występ, nie należy się go bać, ponieważ jest to sygnał kalibracyjny lub sterujący. Między zębami znajdują się odcinki skierowane poziomo - segmenty, na przykład S-T (od S do T) lub P-Q (od P do Q). Aby samodzielnie sformułować orientacyjną diagnozę, musisz zapamiętać taką koncepcję, jak zespół QRS - połączenie załamków Q, R i S, które rejestrują pracę komór.

Zęby, które wznoszą się ponad linię izometryczną, nazywane są dodatnimi, a te, które znajdują się poniżej, nazywane są ujemnymi. Dlatego wszystkie 5 zębów naprzemiennie: P (dodatnie), Q (ujemne), R (dodatnie), S (ujemne) i T (dodatnie).

Wskazówki

Często ludzie słyszą pytanie: dlaczego wszystkie wykresy EKG różnią się od siebie? Odpowiedź jest stosunkowo prosta. Każda z zakrzywionych linii na taśmie odzwierciedla odczyty serca z 10–12 kolorowych elektrod umieszczonych na kończynach i klatce piersiowej. Odczytują dane dotyczące impulsu serca, znajdującego się w różnych odległościach od pompy mięśniowej, ponieważ wykresy na taśmie termicznej często różnią się od siebie..

Normalne odczyty EKG

Teraz, gdy stało się jasne, jak rozszyfrować kardiogram serca, należy przejść do bezpośredniej diagnozy normalnych odczytów. Ale zanim się z nimi zapoznasz, należy ocenić prędkość zapisu EKG (50 mm / s lub 25 mm / s), która z reguły jest automatycznie drukowana na taśmie papierowej. Następnie, w oparciu o wynik, możesz przejrzeć normy dotyczące czasu trwania zębów i segmentów, które są określone w tabeli (obliczenia można przeprowadzić za pomocą linijki lub kraciastych oznaczeń na taśmie):

Prong nameCzas trwania w mm (dla 25 mm / s)Czas trwania w mm (dla 50 mm / s)
P.1,8-2,83,5-5,5
PQMniej niż 3Mniej niż 6
QOkoło 0,7-0,8W ciągu 1,5
QRS1,5-2,73-5.6
SBrak dokładnych danychBrak dokładnych danych
T3-76-14

Wśród najważniejszych zapisów interpretacji EKG można wymienić:

  • Segmenty S-T i P-Q powinny „zlewać się” z linią izometryczną, nie wykraczając poza jej granice.
  • Głębokość fali Q nie może przekraczać ¼ wysokości fali smukłej - R.
  • Dokładne dane dotyczące fali S nie zostały zatwierdzone, ale wiadomo, że czasami osiąga głębokość 18-20 mm.
  • Załamek T nie powinien być wyższy niż R: jego maksymalna wartość to ½ wysokość R..

Ważna jest również kontrola tętna. Konieczne jest wzięcie linijki w rękę i zmierzenie długości odcinków zawartych między wierzchołkami R: uzyskane wyniki powinny pokrywać się ze sobą. Aby obliczyć tętno (lub tętno), warto policzyć całkowitą liczbę małych komórek między 3 wierzchołkami R i podzielić wartość liczbową przez 2. Następnie należy zastosować jedną z 2 formuł:

  • 60 / X * 0,02 (przy prędkości zapisu 50 mm / s).
  • 60 / X * 0,04 (przy prędkości zapisu 25 mm / s).

Jeśli liczba mieści się w zakresie od 59-60 do 90 uderzeń / min, tętno jest normalne. Wzrost tego wskaźnika oznacza tachykardię, a wyraźny spadek bradykardii. Jeśli dla osoby uformowanej tętno powyżej 95-100 uderzeń na minutę jest raczej wątpliwym znakiem, to dla dzieci poniżej 5-6 lat jest to jedna z odmian normy.

Jakie patologie można wykryć podczas odszyfrowywania danych?

Chociaż EKG jest jednym z niezwykle prostych badań pod względem budowy, wciąż nie ma analogów takiej diagnozy wad serca. Najbardziej „popularne” choroby rozpoznawane przez EKG można znaleźć analizując zarówno opis ich charakterystycznych wskaźników, jak i szczegółowe przykłady graficzne..

Tachykardia napadowa

Ta dolegliwość jest często rejestrowana u dorosłych podczas wykonywania EKG, ale u dzieci występuje niezwykle rzadko. Do najczęstszych „katalizatorów” choroby należą zażywanie narkotyków i napojów alkoholowych, przewlekły stres, nadczynność tarczycy itp. PT wyróżnia się przede wszystkim częstym biciem serca, którego wskaźniki mieszczą się w przedziale od 138-140 do 240-250 uderzeń / min..

Ze względu na manifestację takich ataków (lub napadów) obie komory serca nie są w stanie wypełnić się krwią w czasie, co osłabia ogólny przepływ krwi i spowalnia dostarczanie kolejnej porcji tlenu do wszystkich części ciała, w tym do mózgu. Tachykardia charakteryzuje się obecnością zmodyfikowanego zespołu QRS, słabo wyrażonym załamkiem T i, co najważniejsze, brakiem odległości między T a P. Innymi słowy, grupy zębów na elektrokardiogramie są „sklejone” ze sobą.

Bradykardia

Jeśli poprzednia anomalia wskazywała na brak segmentu T-P, to bradykardia jest jej antagonistą. Ta dolegliwość to właśnie znaczne wydłużenie T-P, co wskazuje na słabe przewodzenie impulsu lub jego nieprawidłowe towarzyszenie przez mięsień sercowy. Pacjenci z bradykardią mają wyjątkowo niski wskaźnik tętna - poniżej 40-60 uderzeń / min. Jeśli u osób preferujących regularną aktywność fizyczną normą jest łagodna manifestacja choroby, to w zdecydowanej większości innych przypadków możemy mówić o wystąpieniu niezwykle poważnej choroby.

Niedokrwienie

Niedokrwienie nazywane jest zwiastunem zawału mięśnia sercowego, dlatego wczesne wykrycie anomalii przyczynia się do złagodzenia śmiertelnego złego samopoczucia, aw konsekwencji do pomyślnego wyniku. Wcześniej wspomniano, że odstęp S-T powinien „wygodnie leżeć” na izolinie, jednak jego pominięcie w odprowadzeniach 1 i AVL (do 2,5 mm) sygnalizuje chorobę niedokrwienną serca. Czasami choroba niedokrwienna serca wytwarza tylko załamek T. Zwykle nie powinien przekraczać ½ wysokości R, jednak w tym przypadku może zarówno „urosnąć” do starszego elementu, jak i spaść poniżej linii środkowej. Reszta zębów nie ulega znaczącym zmianom..

Trzepotanie i migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków jest nieprawidłowym stanem serca, wyrażającym się w nieuporządkowanej, chaotycznej manifestacji impulsów elektrycznych w górnych kieszeniach serca. W takim przypadku czasami niemożliwe jest przeprowadzenie jakościowej powierzchownej analizy. Ale wiedząc, na co należy zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, możesz bezpiecznie rozszyfrować wskaźniki EKG. Zespoły QRS nie mają fundamentalnego znaczenia, ponieważ często są stabilne, ale luki między nimi należą do kluczowych wskaźników: podczas mrugania przypominają szereg szczęk piły ręcznej.

Nie tak chaotyczne, wielkoformatowe fale pomiędzy zespołami QRS wskazują już na trzepotanie przedsionków, które w przeciwieństwie do migotania charakteryzuje się nieco mocniejszym biciem serca (do 400 uderzeń / min). Skurcze i pobudzenia przedsionków podlegają niewielkiej kontroli.

Pogrubienie mięśnia sercowego przedsionka

Podejrzanemu zgrubieniu i rozciągnięciu warstwy mięśniowej mięśnia sercowego towarzyszy istotny problem z wewnętrznym przepływem krwi. W tym samym czasie przedsionki pełnią swoją główną funkcję z ciągłymi przerwami: zagęszczona lewa komora z większą siłą „wpycha” krew do komory. Próbując odczytać wykres EKG w domu, należy skupić wzrok na załamku P, który odzwierciedla stan górnej części serca.

Jeśli jest to rodzaj kopuły z dwoma wybrzuszeniami, najprawdopodobniej pacjent cierpi na daną chorobę. Ponieważ pogrubienie mięśnia sercowego przy długotrwałym braku wykwalifikowanej interwencji medycznej wywołuje udar lub zawał serca, konieczne jest jak najszybsze umówienie się na wizytę u kardiologa z dokładnym opisem niewygodnych objawów, jeśli występują..

Extrasystole

Możliwe jest rozszyfrowanie EKG za pomocą „pierwszych łyków” dodatkowych skurczów, jeśli istnieje wiedza o specjalnych wskaźnikach szczególnej manifestacji arytmii. Po dokładnym zbadaniu takiego wykresu pacjent może zauważyć nietypowe, nieprawidłowe skoki, które niejasno przypominają zespoły QRS - dodatkowe skurcze. Występują w dowolnym obszarze EKG, często następuje po nich przerwa kompensacyjna, pozwalająca mięśniem sercowemu „odpocząć” przed rozpoczęciem nowego cyklu pobudzenia i skurczu.

Extrasystole w praktyce lekarskiej jest często diagnozowana u osób zdrowych. W przeważającej większości przypadków nie wpływa na zwykły bieg życia i nie wiąże się z poważnymi chorobami. Jednak ustalając arytmię należy zachować ostrożność kontaktując się ze specjalistami.

Blok serca AV

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego dochodzi do poszerzenia luki między tymi samymi załamkami P, ponadto mogą one wystąpić w czasie analizy wniosku EKG znacznie częściej niż zespoły QRS. Rejestracja takiego wzorca wskazuje na niskie przewodnictwo impulsów z górnych komór serca do komór..

Jego blok odnogi pęczka Hisa

Awaria w działaniu takiego elementu układu przewodzącego, jak wiązka His, w żadnym wypadku nie powinna być ignorowana, ponieważ znajduje się on w bezpośrednim sąsiedztwie mięśnia sercowego. Patologiczne skupienie się w zaawansowanych przypadkach ma tendencję do „rzucania” na jedną z najważniejszych części serca. Całkiem możliwe jest samodzielne rozszyfrowanie EKG w obecności wyjątkowo nieprzyjemnej choroby, wystarczy dokładnie zbadać najwyższy bolec na taśmie termicznej. Jeśli nie tworzy „smukłej” litery L, ale zdeformowaną literę M, oznacza to, że jego wiązka została zaatakowana.

Klęska jego lewej nogi, która przekazuje impuls do lewej komory, pociąga za sobą całkowite zaniknięcie fali S. A miejsce styku dwóch szczytów rozszczepionego R znajdzie się powyżej izoliny. Obraz kardiograficzny tłumienia nasady prawej jest podobny do poprzedniego, jedynie punkt styku już zaznaczonych szczytów załamka R znajduje się poniżej linii środkowej. T jest ujemne w obu przypadkach.

Zawał mięśnia sercowego

Mięsień sercowy to fragment najgęstszej i najgrubszej warstwy mięśnia sercowego, który w ostatnich latach był poddawany różnym dolegliwościom. Najgroźniejszym z nich jest martwica lub zawał mięśnia sercowego. Podczas dekodowania elektrokardiografii można go dość odróżnić od innych rodzajów chorób. Jeśli załamek P, który rejestruje dobry stan 2 przedsionków, nie jest zdeformowany, to pozostałe segmenty EKG uległy znacznym zmianom. Zatem spiczasta fala Q może „przebić” płaszczyznę konturu, a T może zostać przekształcona w falę ujemną.

Najbardziej wymownym objawem zawału serca jest nienaturalne podwyższenie R-T. Istnieje mnemoniczna reguła, która pozwala zapamiętać jego dokładną formę. Jeśli badając ten obszar można sobie wyobrazić lewą, wznoszącą się stronę R w postaci przechylonej w prawo zębatki, na której powiewa flaga, to tak naprawdę mówimy o martwicy mięśnia sercowego.

Migotanie komór

W przeciwnym razie niezwykle poważna choroba nazywana jest migotaniem przedsionków. Charakterystyczną cechą tego patologicznego zjawiska jest destrukcyjna aktywność przewodzących wiązek i węzłów, wskazująca na niekontrolowany skurcz wszystkich 4 komór pompy mięśniowej. Odczyt wyników EKG i rozpoznanie migotania komór nie jest wcale trudne: na taśmie w kratkę pojawia się jako szereg chaotycznych fal i rowków, których parametrów nie można skorelować z klasycznymi wskaźnikami. Żaden z segmentów nie zawiera co najmniej jednego znajomego kompleksu.

Zespół WPW

Gdy w zespole klasycznych ścieżek przewodzenia impulsu elektrycznego, który znajduje się w „wygodnej kołysce” lewego lub prawego przedsionka, powstaje nieoczekiwanie nienormalna wiązka Kenta, możemy śmiało mówić o takiej patologii jak zespół WPW. Gdy tylko impulsy zaczną poruszać się wzdłuż nienaturalnej drogi sercowej, rytm mięśni zanika. „Prawidłowe” włókna przewodzące nie mogą w pełni zaopatrywać przedsionków w krew, ponieważ impulsy preferowały krótszą ścieżkę do zakończenia cyklu czynnościowego.

EKG w zespole SVC wyróżnia się pojawieniem się mikrofalówki na lewej stopie załamka R, niewielkim poszerzeniem zespołu QRS i oczywiście znacznym zmniejszeniem odstępu P-Q. Ponieważ dekodowanie kardiogramu serca, które przeszło WPW, nie zawsze jest skuteczne, z pomocą personelowi medycznemu przychodzi metoda HM-Holtera do diagnozowania choroby. Polega na noszeniu przez całą dobę kompaktowego urządzenia z czujnikami przymocowanymi do skóry..

Długoterminowe monitorowanie zapewnia lepsze wyniki i wiarygodną diagnozę. Aby w odpowiednim czasie „złapać” anomalię zlokalizowaną w sercu, zaleca się odwiedzanie gabinetu EKG przynajmniej raz w roku. Jeśli potrzebujesz regularnego monitorowania leczenia chorób układu krążenia, może być konieczne częstsze wykonywanie pomiarów czynności serca..

Dekodowanie kardiogramu serca

Serce jest najważniejszym organem człowieka. Z powodu jego dysfunkcji cierpi całe ciało. Aby zidentyfikować różne patologie sercowo-naczyniowe, stosuje się metodę elektrokardiografii. Używają urządzenia rejestrującego impulsy elektryczne serca - elektrokardiografu. Dekodowanie EKG pozwala zobaczyć główne odchylenia w pracy narządu na krzywej graficznej, co w większości przypadków pomaga postawić diagnozę bez dodatkowych badań, przepisać niezbędne leczenie.

Jakie pojęcia są używane podczas dekodowania

Dekodowanie EKG to dość złożony proces, który wymaga głębokiej wiedzy od specjalisty. Podczas oceny stanu serca wskaźniki kardiogramu są mierzone matematycznie. Jednocześnie stosowane są takie pojęcia, jak rytm zatokowy, tętno, przewodnictwo elektryczne i oś elektryczna, rozruszniki serca i kilka innych. Oceniając te wskaźniki, lekarz może jednoznacznie określić niektóre parametry funkcjonowania serca..

Tętno

Tętno to określona liczba uderzeń serca w danym okresie czasu. Zwykle przyjmuje się odstęp 60 sekund. Na kardiogramie tętno określa się mierząc odległość między najwyższymi zębami (R - R). Szybkość kreślenia wynosi zwykle 100 mm / s. Mnożąc długość rekordu jednego mm przez czas trwania odcinka R - R, oblicza się tętno. Tętno zdrowej osoby powinno wynosić od 60 do 80 uderzeń na minutę..

Rytm zatokowy

Inną koncepcją zawartą w dekodowaniu EKG jest rytm zatokowy serca. Podczas normalnego funkcjonowania mięśnia sercowego impulsy elektryczne powstają w specjalnym węźle, a następnie rozprzestrzeniają się na obszar komory i przedsionka. Obecność rytmu zatokowego wskazuje na prawidłową czynność serca.

Ścieżki przewodzenia

Koncepcja ta definiuje proces, taki jak propagacja impulsów elektrycznych przez tkanki mięśnia sercowego. Zwykle impulsy są przesyłane w określonej kolejności. Naruszenie kolejności ich przenoszenia z jednego rozrusznika do drugiego wskazuje na dysfunkcję narządu, rozwój różnych blokad. Należą do nich blokada zatokowo-przedsionkowa, przedsionkowa, przedsionkowo-komorowa, blokada dokomorowa, a także zespół Wolffa-Parkinsona-White'a.

Oś elektryczna serca

Podczas dekodowania kardiogramu serca brana jest pod uwagę koncepcja - oś elektryczna serca. Termin ten jest szeroko stosowany w praktyce kardiologicznej. Podczas dekodowania EKG koncepcja ta pozwala specjaliście zobaczyć, co dzieje się w sercu. Innymi słowy, oś elektryczna jest zbiorem wszystkich zmian biologicznych i elektrycznych w narządzie..

Położenie osi elektrycznej ustala lekarz za pomocą specjalnych schematów i tabel lub porównując zespoły QRS odpowiedzialne za proces pobudzenia i skurczu komór serca.

Jeżeli wskaźniki EKG wskazują, że w odprowadzeniu III załamek R ma mniejszą amplitudę niż w odprowadzeniu I, to mówimy o odchyleniu osi serca w lewo. W przypadku, gdy w odprowadzeniu III fala R ma większą amplitudę niż w odprowadzeniu I, zwykle mówi się o odchyleniu osi w prawo. Normalne odczyty w tabeli EKG - załamek R jest najwyższy w odprowadzeniu II.

Ząbki i odstępy

Na samym kardiogramie uzyskanym podczas badania zęby i odstępy nie są wskazane. Są potrzebne tylko dla specjalisty zajmującego się deszyfrowaniem.

  • P - określa początek skurczu obszaru przedsionkowego;
  • Q, R, S - należą do tego samego gatunku, pokrywają się ze skurczem komór;
  • T to czas bezczynności komór serca, czyli ich rozluźnienie;
  • U - rzadko odnotowywane na kardiogramie, nie ma zgody co do jego pochodzenia.

Dla wygody dekodowania kardiogram jest podzielony na interwały. Na taśmie widać proste linie, które wyraźnie biegną na środku bolca. Nazywa się je konturami lub segmentami. Podczas diagnozy zwykle bierze się pod uwagę wskaźniki segmentów P - Q i S - T.

Z kolei jeden interwał składa się z segmentów i zębów. Długość interwału pomaga również ocenić ogólny obraz funkcjonowania serca. Odstępy - P - Q i Q - T mają znaczenie diagnostyczne.

Czytanie kardiogramu

Jak rozszyfrować kardiogram serca? To pytanie zadaje wielu pacjentom, którzy mieli do czynienia z zabiegiem elektrokardiograficznym. Bardzo trudno jest to zrobić samodzielnie, ponieważ odszyfrowanie danych ma wiele niuansów. A jeśli na swoim kardiogramie odczytujesz pewne zaburzenia czynności serca, wcale nie oznacza to obecności tej lub innej choroby..

Kolce

Oprócz uwzględnienia odstępów i segmentów ważne jest, aby śledzić wysokość i długość wszystkich zębów. Jeśli ich wahania nie odbiegają od normy, świadczy to o zdrowym funkcjonowaniu serca. Jeśli amplituda zostanie odrzucona, mówimy o stanach patologicznych..

Norma zębów w EKG:

  • Р - powinien trwać nie dłużej niż 0,11 s., Wysokość w granicach 2 mm. Jeśli te wskaźniki zostaną naruszone, lekarz może wyciągnąć wniosek dotyczący odstępstwa od normy;
  • Q - nie powinna być wyższa niż jedna czwarta fali R, szersza niż 0,04 s. Szczególną uwagę należy zwrócić na ten ząb; jego pogłębienie często wskazuje na rozwój zawału mięśnia sercowego. W niektórych przypadkach zniekształcenie zębów występuje u osób z ciężką otyłością;
  • R - po zdekodowaniu można go prześledzić w odprowadzeniach V5 i V6, jego wysokość nie powinna przekraczać 2,6 mV;
  • S to specjalny bolec, dla którego nie ma jasnych wymagań. Jego głębokość zależy od wielu czynników, np. Wagi, płci, wieku, ułożenia ciała pacjenta, ale gdy ząb jest zbyt głęboki, można mówić o przerostach komór;
  • T - musi stanowić co najmniej jedną siódmą fali R..

U niektórych pacjentów po załamku T na kardiogramie pojawia się załamek U. Wskaźnik ten rzadko jest brany pod uwagę przy diagnozowaniu, nie ma żadnych jasnych norm.

Segmenty i interwały

Przedziały i segmenty również mają swoje normalne wartości. Jeśli te wartości zostaną naruszone, specjalista zwykle kieruje osobę do dalszych badań..

  • odcinek ST powinien zwykle znajdować się bezpośrednio na izolinie;
  • zespół QRS nie powinien trwać dłużej niż 0,07 - 0,11 s. Jeśli te wskaźniki zostaną naruszone, zwykle diagnozuje się różne patologie serca;
  • odstęp PQ musi wynosić od 0,12 milisekundy do 0,21 sekundy;
  • odstęp QT jest obliczany z uwzględnieniem tętna danego pacjenta.

Funkcje odszyfrowywania

Aby zarejestrować kardiogram, osoba jest przymocowana do ciała za pomocą specjalnych czujników, które przekazują impulsy elektryczne do elektrokardiografu. W praktyce medycznej te impulsy i ich ścieżki nazywane są przewodami. Zasadniczo podczas badania wykorzystuje się 6 głównych odprowadzeń. Są oznaczone literami V od 1 do 6.

Można wyróżnić następujące zasady dekodowania kardiogramu:

  • Na odprowadzeniu I, II lub III zlokalizuj najwyższy obszar fali R, a następnie zmierz przerwę między następnymi dwiema falami. Tę liczbę należy podzielić przez dwa. Pomoże to określić prawidłowość Twojego tętna. Jeśli przerwa między załamkami R jest taka sama, oznacza to normalne bicie serca.
  • Następnie musisz wykonać pomiar każdej fali i interwału. Ich normy opisano w powyższym artykule..

Tętno obliczane jest za pomocą specjalnego wzoru. Przy prędkości zapisu kardiogramu 25 mm na sekundę należy pomnożyć odległość przedziału R - R przez 0,04. W takim przypadku odstęp jest wskazany w milimetrach..

Przy prędkości 50 mm na sekundę odstęp R - R należy pomnożyć przez 0,02.

Do analizy EKG zwykle używa się 6 z 12 odprowadzeń, ponieważ kolejne 6 dubluje poprzednie.

Normalne wartości u dzieci i dorosłych

W praktyce lekarskiej istnieje pojęcie normy elektrokardiogramu, które jest charakterystyczne dla każdej grupy wiekowej. W związku z anatomicznymi cechami ciała noworodków, dzieci i dorosłych wskaźniki badania są nieco inne. Rozważmy je bardziej szczegółowo.

Na rycinie widać normy EKG u dorosłych.

Ciało dziecka różni się od ciała osoby dorosłej. Ze względu na to, że narządy i układy noworodka nie są w pełni ukształtowane, dane elektrokardiograficzne mogą się różnić.

U dzieci masa prawej komory serca przeważa nad lewą komorą. Noworodki często mają wysoką falę R w odprowadzeniu III i głęboką falę S w odprowadzeniu I..

Stosunek załamka P do załamka R u dorosłych wynosi zwykle 1: 8, u dzieci załamek P jest wysoki, często bardziej spiczasty, w stosunku do R wynosi 1: 3.

Ze względu na to, że wysokość fali R jest bezpośrednio związana z objętością komór serca, jej wysokość jest niższa niż u dorosłych.

U noworodków załamek T jest czasami ujemny, może być niższy.

Odstęp PQ wygląda na skrócony, ponieważ u dzieci prędkość impulsów przez układ przewodzenia serca jest większa. To również wyjaśnia krótszy zespół QRS..

W wieku przedszkolnym wskaźniki elektrokardiogramu zmieniają się. W tym okresie nadal obserwuje się odchylenie osi elektrycznej serca w lewo. Masa komór odpowiednio wzrasta, zmniejsza się stosunek załamka P do załamka R. Siła skurczu komór wzrasta, załamek R rośnie, zmniejsza się prędkość transmisji impulsów wzdłuż układu przewodzącego, co pociąga za sobą wzrost zespołu QRS i odstępu PQ.

U dzieci należy zwykle przestrzegać następujących wskaźników:

Ważny! Dopiero po 6-7 latach kompleksy, zęby i odstępy nabierają wartości właściwej dla osoby dorosłej.

Co wpływa na dokładność wskaźników

Czasami wyniki EKG mogą być błędne, różnić się od poprzednich badań. Odchylenie w wynikach jest często związane z wieloma czynnikami. Obejmują one:

  • nieprawidłowo zamocowane elektrody. Jeśli sondy nie są prawidłowo podłączone lub poruszają się podczas EKG, może to poważnie wpłynąć na wyniki testu. Dlatego zaleca się, aby pacjent leżał nieruchomo przez cały okres wykonywania elektrokardiogramu;
  • obce tło. Na dokładność wyników często mają wpływ urządzenia zewnętrzne w pomieszczeniu, zwłaszcza gdy EKG jest wykonywane w domu przy użyciu sprzętu mobilnego;
  • palenie, picie alkoholu. Czynniki te wpływają na krążenie krwi, zmieniając w ten sposób wskaźniki kardiogramu;
  • spożycie żywności. Kolejny powód, który wpływa odpowiednio na krążenie krwi, na poprawność wskaźników;
  • przeżycia emocjonalne. Jeśli podczas badania pacjent się martwi, może to wpłynąć na częstość akcji serca i inne wskaźniki;
  • Pory dnia. Podczas przeprowadzania badania o różnych porach dnia wskaźniki również mogą się różnić..

Specjalista musi wziąć pod uwagę powyższe niuanse podczas dekodowania EKG, jeśli to możliwe, należy je wykluczyć.

Niebezpieczne diagnozy

Diagnostyka z wykorzystaniem kardiografii elektrycznej pomaga zidentyfikować wiele patologii serca u pacjenta. Wśród nich są arytmia, bradykardia, tachykardia i inne..

Naruszenie przewodnictwa serca

Zwykle impuls elektryczny serca przechodzi przez węzeł zatokowy, ale czasami u osoby stwierdza się inne rozruszniki. W takim przypadku objawy mogą być całkowicie nieobecne. Czasami zaburzeniom przewodnictwa towarzyszy szybkie zmęczenie, zawroty głowy, osłabienie, skoki ciśnienia krwi i inne objawy.

Przy bezobjawowym przebiegu często nie jest wymagana specjalna terapia, ale pacjent powinien być regularnie badany. Wiele czynników może negatywnie wpływać na funkcjonowanie serca, co pociąga za sobą naruszenie procesów depolaryzacji, zmniejszenie odżywiania mięśnia sercowego, rozwój nowotworów i inne powikłania.

Bradykardia

Powszechnym rodzajem arytmii jest bradykardia. Stanowi towarzyszy spadek częstotliwości uderzeń serca poniżej normy (mniej niż 60 uderzeń na minutę). Czasami taki rytm jest uważany za normę, która zależy od indywidualnych cech organizmu, ale częściej bradykardia wskazuje na rozwój jednej lub drugiej patologii serca.

Na rycinie przedstawiono cechy EKG pacjenta z bradykardią.

Istnieje kilka rodzajów chorób. W przypadku utajonego przebiegu bradykardii bez widocznych objawów klinicznych leczenie zwykle nie jest wymagane. Pacjenci z wyraźnymi objawami leczeni są z powodu choroby podstawowej powodującej zaburzenia rytmu serca.

Extrasystole

Extrasystole to stan, któremu towarzyszy przedwczesny skurcz serca. U pacjenta dodatkowa skurcz wywołuje uczucie silnego bicia serca, uczucie zatrzymania akcji serca. W tym przypadku pacjent odczuwa strach, niepokój, panikę. Długotrwały przebieg tego stanu często prowadzi do upośledzenia przepływu krwi, powoduje dusznicę bolesną, omdlenia, niedowłady i inne niebezpieczne objawy.

Arytmia zatokowa

Specyfika tego naruszenia polega na tym, że gdy zmienia się częstość akcji serca, praca narządu pozostaje skoordynowana, sekwencja skurczów części serca pozostaje normalna. Czasami u zdrowej osoby w EKG można zaobserwować arytmię zatokową pod wpływem czynników, takich jak spożycie pokarmu, podniecenie i aktywność fizyczna. W tym przypadku pacjent nie ma żadnych objawów. Arytmię uważa się za fizjologiczną.

W innych sytuacjach to naruszenie może wskazywać na patologie, takie jak choroba niedokrwienna serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatia, niewydolność serca.

Pacjenci mogą odczuwać objawy w postaci bólów głowy, zawrotów głowy, nudności, zaburzeń rytmu serca, duszności i chronicznego zmęczenia. Leczenie arytmii zatokowej polega na pozbyciu się podstawowej patologii.

Ważny! U dzieci arytmia zatokowa często występuje w okresie dojrzewania, może być związana z zaburzeniami hormonalnymi.

Częstoskurcz

W przypadku tachykardii pacjent ma wzrost częstości akcji serca, czyli ponad 90 uderzeń na minutę. Zwykle tachykardia rozwija się u ludzi po intensywnym wysiłku fizycznym, czasami stres może stać się przyczyną bicia serca. W normalnym stanie rytm jest normalizowany bez konsekwencji zdrowotnych.

Zawał mięśnia sercowego

Jedną z postaci choroby niedokrwiennej występującej w ostrej fazie jest zawał mięśnia sercowego. Stanowi towarzyszy śmierć tkanki mięśnia sercowego, często prowadzi do nieodwracalnych konsekwencji.

Przebieg zawału serca przebiega zwykle w kilku etapach, z których każdy charakteryzuje się zmianą wskaźników EKG:

  • wczesny etap trwa 6-7 dni. W ciągu pierwszych kilku godzin kardiogram wykazuje wysoki załamek T. W ciągu następnych trzech dni odstęp ST rośnie, załamek T spada. Dzięki terminowemu leczeniu na tym etapie możliwe jest całkowite przywrócenie funkcji mięśnia sercowego;
  • pojawienie się martwych obszarów. Kardiogram pokazuje wzrost i rozszerzenie fali Q. Terapia medyczna polega tutaj na odbudowie obszarów z martwicą tkanek;
  • okres podostry. Ten etap trwa od 10 do 30 dni. Tutaj kardiogram zaczyna wracać do normy. Blizny pojawiają się w miejscu dotkniętych obszarów mięśnia sercowego;
  • stadium blizny. Jego czas trwania trwa od 30 dni lub dłużej, czemu towarzyszy całkowite bliznowacenie tkanek. Czasami pacjenci mają miażdżycę i inne zmiany.

Na zdjęciu widać zmianę wskaźników EKG z chorobą.

Elektrokardiografia jest złożoną, ale jednocześnie bardzo pouczającą metodą diagnostyczną, która jest stosowana w praktyce medycznej od ponad dekady. Samodzielne rozszyfrowanie obrazu graficznego uzyskanego podczas badań jest raczej trudne. Interpretacją danych powinien zająć się wykwalifikowany lekarz. Pomoże to dokładnie zdiagnozować, przepisać odpowiednie leczenie..

Ogólny schemat (plan) dekodowania EKG: Analiza tętna i przewodzenia, ocena prawidłowości

W celu bezbłędnej interpretacji zmian w analizie EKG konieczne jest przestrzeganie schematu jego interpretacji podanego poniżej..

Ogólny schemat dekodowania EKG: dekodowanie kardiogramu u dzieci i dorosłych: zasady ogólne, wyniki czytania, przykład dekodowania.

Normalny elektrokardiogram

Każde EKG składa się z kilku zębów, segmentów i interwałów, odzwierciedlając złożony proces propagacji fali wzbudzenia przez serce.

Kształt kompleksów elektrokardiograficznych i rozmiar zębów są różne w różnych odprowadzeniach i są określone przez rozmiar i kierunek rzutowania wektorów momentu pola elektromagnetycznego serca na oś jednego lub drugiego przewodu. Jeżeli rzut wektora momentu skierowany jest na elektrodę dodatnią tego odprowadzenia, na EKG rejestruje się odchylenie w górę od izoliny - zęby dodatnie. Jeżeli projekcja wektora skierowana jest w stronę elektrody ujemnej, odchylenie w dół od izoliny jest rejestrowane na EKG - zęby ujemne. W przypadku, gdy wektor momentu jest prostopadły do ​​osi odprowadzenia, jego rzut na tę oś wynosi zero i na EKG nie są rejestrowane żadne odchylenia od izoliny. Jeżeli w trakcie cyklu wzbudzenia wektor zmienia kierunek względem biegunów osi ołowiu, to ząb staje się dwufazowy.

Segmenty i fale normalnego EKG.

Fala P..

Załamek P odzwierciedla proces depolaryzacji prawego i lewego przedsionka. U osoby zdrowej w odprowadzeniach I, II, aVF, V-V załamek P jest zawsze dodatni, w odprowadzeniach III i aVL, V może być dodatni, dwufazowy lub (rzadko) ujemny, aw odprowadzeniu aVR załamek P jest zawsze ujemny. W odprowadzeniach I i II fala P ma maksymalną amplitudę. Czas trwania fali P nie przekracza 0,1 s, a jego amplituda wynosi 1,5-2,5 mm.

Odstęp P-Q (R).

Odstęp P-Q (R) odzwierciedla czas trwania przewodzenia przedsionkowo-komorowego, tj. czas propagacji podniecenia wzdłuż przedsionków, węzła AV, jego pęczka i jego odgałęzień. Jego czas trwania wynosi 0,12-0,20 s i u zdrowej osoby zależy głównie od tętna: im wyższe tętno, tym krótszy odstęp P-Q (R).

Komorowy kompleks QRST.

Komorowy zespół QRST odzwierciedla złożony proces propagacji (zespół QRS) i wygaszania (odcinek RS - załamek T i T) pobudzenia wzdłuż mięśnia sercowego komorowego.

Fala Q..

Załamek Q można normalnie zarejestrować we wszystkich standardowych i wzmocnionych odprowadzeniach jednobiegunowych z kończyn oraz w odprowadzeniach V-V klatki piersiowej. Amplituda normalnej fali Q we wszystkich odprowadzeniach, z wyjątkiem aVR, nie przekracza wysokości załamka R, a jej czas trwania wynosi 0,03 s. W odprowadzeniu aVR u zdrowej osoby można naprawić głęboki i szeroki załamek Q lub nawet zespół QS.

Fala R..

Zwykle załamek R można zarejestrować we wszystkich standardowych i wzmocnionych odprowadzeniach kończynowych. W ołowiu aVR załamek R jest często słabo wyrażony lub w ogóle go nie ma. W odprowadzeniach klatki piersiowej amplituda fali R stopniowo rośnie od V do V, a następnie nieznacznie maleje w V i V. Czasami fala R może być nieobecna. Kolec

R odzwierciedla rozprzestrzenianie się pobudzenia wzdłuż przegrody międzykomorowej, a załamek R - wzdłuż mięśnia lewej i prawej komory. Przedział odchylenia wewnętrznego w odprowadzeniu V nie przekracza 0,03 s, aw odprowadzeniu V - 0,05 s.

Fala S..

U zdrowej osoby amplituda załamka S w różnych elektrodach elektrokardiograficznych waha się w szerokich granicach, nie przekraczających 20 mm. W normalnym położeniu serca w klatce piersiowej w odprowadzeniach kończyn amplituda S jest niewielka, z wyjątkiem odprowadzenia aVR. W odprowadzeniach klatki piersiowej fala S stopniowo maleje od V, V do V, aw odprowadzeniach V, V ma niewielką lub żadną amplitudę. Równość załamków R i S w odprowadzeniach klatki piersiowej („strefa przejściowa”) jest zwykle rejestrowana w odprowadzeniu V lub (rzadziej) między V i V lub V i V.

Maksymalny czas trwania kompleksu komorowego nie przekracza 0,10 s (zwykle 0,07-0,09 s).

Segment RS-T.

Segment RS-T u osoby zdrowej w odprowadzeniach kończynowych znajduje się na izolinie (0,5 mm). Zwykle w odprowadzeniach klatki piersiowej V-V może wystąpić niewielkie przesunięcie segmentu RS-T w górę od izoliny (nie więcej niż 2 mm), aw odprowadzeniach V - w dół (nie więcej niż 0,5 mm).

Fala T..

Zwykle załamek T jest zawsze dodatni w odprowadzeniach I, II, aVF, V-V, przy T> T i T> T. W odprowadzeniach III, aVL i V załamek T może być dodatni, dwufazowy lub ujemny. W ołowiu aVR załamek T jest zwykle zawsze ujemny.

Odstęp Q-T (QRST)

Odstęp Q-T nazywany jest skurczem elektrycznym komory. Jego czas trwania zależy przede wszystkim od liczby uderzeń serca: im wyższe tętno, tym krótszy właściwy odstęp Q-T. Normalny czas trwania odstępu Q-T określa wzór Bazetta: Q-T = K, gdzie K jest współczynnikiem równym 0,37 dla mężczyzn i 0,40 dla kobiet; R-R - czas trwania jednego cyklu pracy serca.

Analiza elektrokardiogramu.

Analizę dowolnego EKG należy rozpocząć od sprawdzenia poprawności techniki jego rejestracji. Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na obecność różnych zakłóceń. Zakłócenia wynikające z rejestracji EKG:

a - prądy przelewowe - odbiór sieci w postaci regularnych oscylacji o częstotliwości 50 Hz;

b - „pływanie” (dryf) izoliny w wyniku słabego kontaktu elektrody ze skórą;

c - odbiór spowodowany drżeniem mięśni (widoczne nieregularne częste wahania).

Zakłócenia wynikające z rejestracji EKG

Po drugie, należy sprawdzić amplitudę miliwoltów odniesienia, która powinna odpowiadać 10 mm.

Po trzecie, podczas rejestracji EKG należy ocenić prędkość przesuwu papieru. Podczas rejestracji EKG z prędkością 50 mm s 1 mm na taśmie papierowej odpowiada odstępowi czasu 0,02 s, 5 mm - 0,1 s, 10 mm - 0,2 s, 50 mm - 1,0 s.

Ogólny schemat (plan) dekodowania EKG.

I. Analiza tętna i przewodnictwa:

1) ocena regularności skurczów serca;

2) zliczanie uderzeń serca;

3) określenie źródła wzbudzenia;

4) ocena funkcji przewodnictwa.

II. Określenie zwojów serca wokół osi przednio-tylnej, podłużnej i poprzecznej:

1) określenie położenia osi elektrycznej serca w płaszczyźnie czołowej;

2) określenie zwojów serca wokół osi podłużnej;

3) określenie obrotów serca wokół osi poprzecznej.

III. Analiza przedsionkowego załamka P..

IV. Analiza komorowego QRST:

1) analiza zespołu QRS,

2) analiza segmentu RS-T,

3) Analiza odstępu Q-T.

V. Wniosek elektrokardiograficzny.

I.1) Regularność uderzeń serca ocenia się porównując czas trwania interwałów R-R między kolejno rejestrowanymi cyklami pracy serca. Odstęp R-R jest zwykle mierzony między wierzchołkami załamków R. Zwykłe lub prawidłowe tętno rozpoznaje się, jeśli czas trwania mierzonego R-R jest taki sam, a rozrzut uzyskanych wartości nie przekracza 10% średniego czasu trwania R-R. W innych przypadkach rytm uważa się za nieprawidłowy (nieregularny), co można zaobserwować przy skurczu dodatkowym, migotaniu przedsionków, arytmii zatokowej itp..

2) Przy prawidłowym rytmie tętno (HR) określa wzór: HR =.

Przy nieregularnym rytmie EKG w jednym z odprowadzeń (najczęściej w standardowym odprowadzeniu II) jest rejestrowane dłużej niż zwykle, na przykład w ciągu 3-4 s. Następnie zliczana jest liczba zespołów QRS zarejestrowanych w ciągu 3 s, a wynik mnoży się przez 20.

U zdrowej osoby w stanie spoczynku tętno wynosi od 60 do 90 na minutę. Przyspieszenie tętna nazywane jest tachykardią, a zmniejszenie częstości akcji serca nazywamy bradykardią..

Ocena prawidłowości rytmu i tętna:

a) prawidłowy rytm; b) c) zły rytm

3) Aby określić źródło pobudzenia (rozrusznik), należało ocenić przebieg pobudzenia wzdłuż przedsionków oraz ustalić stosunek załamków R do komorowych zespołów QRS.

Rytm zatokowy charakteryzuje się: obecnością w odprowadzeniu standardowym II dodatnich załamków H poprzedzających każdy zespół QRS; stały identyczny kształt wszystkich fal P w tym samym odprowadzeniu.

W przypadku braku tych objawów diagnozuje się różne warianty rytmu niezatokowego..

Rytm przedsionkowy (z przedsionków dolnych) charakteryzuje się obecnością ujemnych załamków P, P i następujących po nich niezmienionych zespołów QRS.

Rytm z połączenia AV charakteryzuje się: brakiem załamka P w EKG, łączeniem się ze zwykłym niezmienionym zespołem QRS lub obecnością ujemnych załamków P zlokalizowanych po zwykłych niezmienionych zespołach QRS.

Rytm komorowy (idio-komorowy) charakteryzuje się: wolną częstotliwością komór (poniżej 40 uderzeń na minutę); obecność rozszerzonych i zdeformowanych zespołów QRS; brak regularnego związku między zespołami QRS a załamkami P..

4) W celu przybliżonej wstępnej oceny funkcji przewodzenia konieczne jest zmierzenie czasu trwania załamka P, czasu trwania odstępu P-Q (R) oraz całkowitego czasu trwania komorowego zespołu QRS. Wydłużenie czasu trwania tych zębów i odstępów wskazuje na spowolnienie przewodzenia w odpowiednim odcinku układu przewodzącego serca.

II. Określenie położenia osi elektrycznej serca. Istnieją następujące opcje położenia osi elektrycznej serca:

Sześcioosiowy system Baileya.

a) Wyznaczanie kąta metodą graficzną. Obliczyć algebraiczną sumę amplitud zębów zespołu QRS w dowolnych dwóch odprowadzeniach z kończyn (zwykle przy użyciu standardowych odprowadzeń I i III), których osie znajdują się w płaszczyźnie czołowej. Dodatnia lub ujemna wartość sumy algebraicznej w dowolnie wybranej skali jest wykreślana na dodatniej lub ujemnej części osi odpowiedniego odprowadzenia w sześcioosiowym układzie współrzędnych Baileya. Wartości te przedstawiają rzut pożądanej osi elektrycznej serca na oś I i III standardowych odprowadzeń. Od końców tych występów przywracane są prostopadłe do osi prowadzących. Punkt przecięcia prostopadłych jest połączony ze środkiem układu. Ta linia jest osią elektryczną serca..

b) Wizualne określenie kąta. Pozwala szybko oszacować kąt z dokładnością do 10 °. Metoda opiera się na dwóch zasadach:

1. Maksymalna dodatnia wartość sumy algebraicznej zębów zespołu QRS jest obserwowana w tym przewodzie, którego oś pokrywa się w przybliżeniu z położeniem osi elektrycznej serca równoległej do niej.

2. Kompleks typu RS, w którym suma algebraiczna zębów jest równa zero (R = S lub R = Q + S), zapisywany jest w odprowadzeniu, którego oś jest prostopadła do osi elektrycznej serca.

W normalnym położeniu osi elektrycznej serca: RRR; w odprowadzeniach III i aVL fale R i S są w przybliżeniu równe sobie.

Przy poziomym położeniu lub odchyleniu osi elektrycznej serca w lewo: wysokie załamki R są ustalane w odprowadzeniach I i aVL, przy czym R> R> R; głęboka fala S jest zarejestrowana w odprowadzeniu III.

Przy pozycji pionowej lub odchyleniu osi elektrycznej serca w prawo: wysokie załamki R są rejestrowane w odprowadzeniach III i aVF, przy R R> R; głębokie fale S są rejestrowane w odprowadzeniach I i aV

III. Analiza fali P obejmuje: 1) pomiar amplitudy załamka P; 2) pomiar czasu trwania fali P; 3) określenie biegunowości fali P; 4) określenie kształtu załamka P..

IV.1) Analiza zespołu QRS obejmuje: a) ocenę załamka Q: amplitudę i porównanie z amplitudą R, czas trwania; b) ocena załamka R: amplituda, porównanie jej z amplitudą Q lub S w tym samym odprowadzeniu oraz z R w innych odprowadzeniach; czas trwania interwału odchylenia wewnętrznego w odprowadzeniach V i V; ewentualne pęknięcie zęba lub pojawienie się dodatkowego; c) ocena fali S: amplituda, porównanie jej z amplitudą R; możliwe poszerzenie, poszarpanie lub pęknięcie zęba.

2) Analizując segment RS-T należy: znaleźć punkt połączenia j; zmierzyć jego odchylenie (+ -) od izolinii; zmierzyć wielkość przemieszczenia segmentu RS-T izoliny w górę lub w dół w punkcie położonym od punktu j w prawo o 0,05-0,08 s; określić kształt możliwego przemieszczenia segmentu RS-T: poziome, ukośne, ukośne.

3) Analizując załamek T należy: określić biegunowość fali T, ocenić jej kształt, zmierzyć amplitudę.

4) Analiza odstępu Q-T: pomiar czasu trwania.

V. Wniosek elektrokardiograficzny:

1) źródło rytmu serca;

2) regularność rytmu serca;

4) położenie osi elektrycznej serca;

5) obecność czterech zespołów elektrokardiograficznych: a) zaburzenia rytmu serca; b) zaburzenia przewodzenia; c) przerost mięśnia sercowego komór i przedsionków lub ich ostre przeciążenie; d) uszkodzenie mięśnia sercowego (niedokrwienie, dystrofia, martwica, blizny).

Elektrokardiogram dla arytmii serca

1. Naruszenie automatyzmu węzła CA (nomotopowe arytmie)

1) tachykardia zatokowa: wzrost liczby uderzeń serca do 90-160 (180) na minutę (skrócenie odstępów R-R); utrzymanie prawidłowego rytmu zatokowego (prawidłowa przemiana załamka P i kompleksu QRST we wszystkich cyklach oraz dodatni załamek P).

2) Bradykardia zatokowa: zmniejszenie liczby skurczów serca do 59-40 na minutę (wydłużenie czasu trwania interwałów R-R); utrzymanie prawidłowego rytmu zatokowego.

3) Arytmia zatokowa: fluktuacje w czasie trwania odstępów R-R przekraczające 0,15 si związane z fazami oddychania; zachowanie wszystkich elektrokardiograficznych objawów rytmu zatokowego (naprzemienność załamka P i zespołu QRS-T).

4) Syndrom osłabienia węzła zatokowego: uporczywa bradykardia zatokowa; okresowe występowanie rytmów ektopowych (niezatokowych); obecność blokady SA; zespół bradykardia-tachykardia.

a) EKG osoby zdrowej; b) bradykardia zatokowa; c) arytmia zatokowa

2. Extrasystole.

1) Dodatkowa skurcz przedsionkowy: przedwczesne, niezwykłe pojawienie się fali P i następującego kompleksu QRST; deformacja lub zmiana polaryzacji fali P 'ekstrasystoli; obecność niezmienionego pozaskurczowego zespołu komorowego QRST ′, podobnego kształtem do zwykłych normalnych kompleksów; obecność niepełnej przerwy kompensacyjnej po dodatkowym skurczu przedsionkowym.

Skurcz dodatkowy przedsionkowy (elektroda II standardowa): a) z górnych przedsionków; b) ze środkowych odcinków przedsionków; c) z dolnych przedsionków; d) zablokowany dodatkowy skurcz przedsionkowy.

2) Skurcze dodatkowe z połączenia przedsionkowo-komorowego: przedwczesne niezwykłe pojawienie się w EKG niezmienionego zespołu QRS komorowego, podobnego kształtem do innych kompleksów QRST pochodzenia zatokowego; ujemny załamek P w odprowadzeniach II, III i aVF po zespole pozaskurczowego zespołu QRS lub braku załamka P (zespolenie P i QRS); obecność niepełnej przerwy kompensacyjnej.

3) Skurcz dodatkowy komorowy: przedwczesne niezwykłe pojawienie się w EKG zmienionego zespołu QRS komorowego; znaczne rozszerzenie i deformacja pozaskurczowego zespołu QRS; lokalizacja odcinka RS-T 'i zęba T' ekstrasystoli jest niezgodna z kierunkiem zęba głównego zespołu QRS; brak załamka P przed skurczem dodatnim komorowym; obecność w większości przypadków po ekstrasystolii komorowej pełnej przerwy kompensacyjnej.

a) lewa komora; b) skurcz dodatkowy prawej komory

3. Tachykardia napadowa.

1) Tachykardia napadowa przedsionków: nagły początek, a także nagle kończący się napad przyspieszenia akcji serca do 140-250 na minutę przy zachowaniu prawidłowego rytmu; obecność zredukowanego, zdeformowanego, dwufazowego lub ujemnego załamka P przed każdym komorowym zespołem QRS; normalne niezmienione komorowe zespoły QRS; w niektórych przypadkach dochodzi do pogorszenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego z rozwojem bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia z okresowymi spadkami poszczególnych zespołów QRS (objawy przerywane).

2) tachykardia napadowa ze złącza przedsionkowo-komorowego: nagły początek, a także nagle kończący się napad przyspieszenia akcji serca do 140-220 / min przy zachowaniu prawidłowego rytmu; obecność w odprowadzeniach II, III i aVF ujemnych załamków P 'zlokalizowanych za zespołami QRS lub zlewających się z nimi i niezarejestrowanych w EKG; prawidłowe niezmienione zespoły komorowe QRS ′.

3) komorowy częstoskurcz napadowy: nagły początek, a także nagle kończący się napad przyspieszenia akcji serca do 140-220 na minutę, w większości przypadków z zachowaniem prawidłowego rytmu; deformacja i rozszerzenie zespołu QRS przez ponad 0,12 s przy niezgodnym położeniu odcinka RS-T i załamka T; obecność dysocjacji przedsionkowo-komorowej, tj. całkowite odłączenie częstego rytmu komorowego i prawidłowego rytmu przedsionkowego z od czasu do czasu rejestrowanymi pojedynczymi normalnymi niezmienionymi kompleksami QRST pochodzenia zatokowego.

4. Trzepotanie przedsionków: obecność częstych - do 200-400 na minutę - regularnych, podobnych fal F przedsionkowych o charakterystycznym piłokształtnym kształcie w EKG (odprowadzenia II, III, aVF, V, V); w większości przypadków prawidłowy, regularny rytm komorowy w regularnych odstępach F-F; obecność normalnych niezmienionych kompleksów komorowych, z których każdy jest poprzedzony określoną liczbą przedsionkowych załamków F (2: 1, 3: 1, 4: 1 itd.).

5. Migotanie przedsionków (migotanie przedsionków): brak załamka P we wszystkich odprowadzeniach; obecność w całym cyklu serca losowych fal f, mających inny kształt i amplitudę; Fale f są lepiej rejestrowane w odprowadzeniach V, V, II, III i aVF; nieregularność komorowych zespołów QRS - nieregularny rytm komorowy; obecność kompleksów QRS, które w większości przypadków mają normalny niezmieniony wygląd.

a) forma wielofalowa; b) drobno falisty kształt.

6. Trzepotanie komór: częste (do 200-300 na minutę), regularne i równe pod względem kształtu i amplitudy, fale trzepotania, przypominające krzywą sinusoidalną.

7. Migotanie (migotanie) komór: częste (od 200 do 500 na minutę), ale nieregularne fale, różniące się od siebie różnymi kształtami i amplitudami.

Elektrokardiogram pod kątem naruszenia funkcji przewodzenia.

1. Blokada zatokowo-przedsionkowa: okresowa utrata poszczególnych cykli serca; wzrost w momencie utraty cykli serca przerwy między dwoma sąsiednimi załamkami P lub R prawie 2-krotnie (rzadziej 3 lub 4 razy) w porównaniu ze zwykłymi odstępami P-P lub R-R.

2. Blok wewnątrzprzedsionkowy: wydłużenie czasu trwania załamka P o ponad 0,11 s; Rozszczepienie fali P..

3. Blok przedsionkowo-komorowy.

1) I stopień: wzrost czasu trwania interwału P-Q (R) o więcej niż 0,20 s.

a) forma przedsionkowa: rozszerzenie i rozszczepienie załamka P; Normalny QRS.

b) postać sferoidalna: wydłużenie odcinka P-Q (R).

c) forma dystalna (trójwiązkowa): wyraźna deformacja zespołu QRS.

2) II stopień: utrata poszczególnych komorowych kompleksów QRST.

a) Mobitz typu I: stopniowe wydłużanie się odstępu P-Q (R) z następczą utratą QRST. Po dłuższej przerwie - znowu normalne lub nieco wydłużone P-Q (R), po czym cały cykl się powtarza.

b) Mobitz typu II: wypadaniu QRST nie towarzyszy stopniowe wydłużanie się P-Q (R), które pozostaje stałe.

c) Mobitz typu III (niekompletny blok AV): co sekundę (2: 1) lub dwa lub więcej zespołów komorowych pod rząd (blokada 3: 1, 4: 1 itd.).

3) III stopień: całkowite oddzielenie rytmu przedsionkowego i komorowego oraz zmniejszenie liczby skurczów komorowych do 60-30 na minutę lub mniej.

4. Blokada nóg i gałęzi Jego wiązki.

1) Blokada prawej nogi (gałęzi) paczki Jego.

a) Całkowita blokada: obecność w prawej klatce piersiowej prowadzi V (rzadziej w odprowadzeniach z kończyn III i aVF) zespołów QRS typu rSR ′ lub rSR ′, o wyglądzie w kształcie litery M oraz R ′> r; obecność w lewej klatce piersiowej prowadzi (V, V) i odprowadzeń I, aVL poszerzonej, często ząbkowanej fali S; wzrost czasu trwania (szerokości) zespołu QRS o więcej niż 0,12 s; obecność w odprowadzeniu V (rzadziej III) obniżenia odcinka RS-T z wypukłością do góry i ujemnym lub dwufazowym (- +) asymetrycznym załamkiem T.

b) blokada niepełna: obecność zespołu QRS typu rSr 'lub rSR' w odprowadzeniu V i nieznacznie poszerzony załamek S w odprowadzeniach I i V; czas trwania zespołu QRS 0,09-0,11 s.

2) Blokada lewej gałęzi przedniej pęczka Hisa: ostre odchylenie osi elektrycznej serca w lewo (kąt α –30 °); QRS w odprowadzeniach I, aVL typ qR, III, aVF, typ II rS; całkowity czas trwania zespołu QRS 0,08-0,11 s.

3) Blokada lewej tylnej gałęzi pęczka Hisa: ostre odchylenie osi elektrycznej serca w prawo (kąt α120 °); postać zespołu QRS w odprowadzeniach I i aVL typu rS, aw odprowadzeniach III aVF - typu qR; czas trwania zespołu QRS w ciągu 0,08-0,11 s.

4) Blokada lewej odnogi pęczka Hisa: w odprowadzeniach V, V, I, aVL, poszerzone zdeformowane zespoły komorowe typu R z rozszczepionym lub szerokim wierzchołkiem; w odprowadzeniach V, V, III, aVF, poszerzone zdeformowane zespoły komorowe, które wyglądają jak QS lub rS z rozszczepionym lub szerokim wierzchołkiem załamka S; wzrost całkowitego czasu trwania zespołu QRS o więcej niż 0,12 s; obecność w odprowadzeniach V, V, I, aVL niezgodna z przesunięciem zespołu QRS odcinka RS-T oraz ujemnymi lub dwufazowymi (- +) asymetrycznymi załamkami T; często obserwuje się odchylenie osi elektrycznej serca w lewo, ale nie zawsze.

5) Blokada trzech odgałęzień pęczka Hisa: blok przedsionkowo-komorowy I, II lub III stopnia; blokada dwóch gałęzi paczki Jego.

Elektrokardiogram w przypadku przerostu przedsionków i komór.

1. Przerost lewego przedsionka: rozwidlenie i wzrost amplitudy załamków P (P-mitrale); wzrost amplitudy i czasu trwania drugiej ujemnej (lewy przedsionkowej) fazy fali P w odprowadzeniu V (rzadziej V) lub tworzenie ujemnego P; ujemna lub dwufazowa (+ -) załamek P (znak nietrwały); wzrost całkowitego czasu trwania (szerokości) fali P - powyżej 0,1 s.

2. Przerost prawego przedsionka: w odprowadzeniach II, III, aVF załamki P mają dużą amplitudę, ze spiczastym wierzchołkiem (P-pulmonale); w odprowadzeniach V załamek P (a przynajmniej jego pierwsza - faza prawego przedsionka) jest dodatni ze spiczastym wierzchołkiem (P-pulmonale); w odprowadzeniach I, aVL, V, fala P o małej amplitudzie, aw aVL może być ujemna (znak nietrwały); czas trwania załamków P nie przekracza 0,10 s.

3. Przerost lewej komory: wzrost amplitudy załamków R i S. W tym przypadku R2 wynosi 25 mm; oznaki obrotu serca wokół osi podłużnej w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara; przesunięcie osi elektrycznej serca w lewo; przemieszczenie odcinka RS-T w odprowadzeniach V, I, aVL poniżej izoliny i powstanie ujemnej lub dwufazowej (- +) fali T w odprowadzeniach I, aVL i V; wzrost czasu trwania odstępu wewnętrznego odchylenia zespołu QRS w lewej klatce piersiowej prowadzi o więcej niż 0,05 s.

4. Przerost prawej komory: przesunięcie osi elektrycznej serca w prawo (kąt α większy niż 100 °); wzrost amplitudy fali R w V i fali S w V; pojawienie się zespołu QRS typu rSR ′ lub QR w odprowadzeniu V; oznaki obrotu serca wokół osi podłużnej w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara; przesunięcie odcinka RS-T w dół i pojawienie się ujemnych załamków T w odprowadzeniach III, aVF, V; wzrost czasu trwania przedziału odchylenia wewnętrznego w V o więcej niż 0,03 s.

Elektrokardiogram w chorobie niedokrwiennej serca.

1. Ostry etap zawału mięśnia sercowego charakteryzuje się szybkim, w ciągu 1-2 dni, utworzeniem patologicznego załamka Q lub zespołu QS, przemieszczeniem odcinka RS-T powyżej izoliny i połączeniem się z nim najpierw dodatniej, a następnie ujemnej fali T; za kilka dni segment RS-T zbliża się do izoliny. W 2-3 tygodniu choroby segment RS-T staje się izoelektryczny, a ujemny wieńcowy załamek T gwałtownie się pogłębia i staje się symetryczny, ostry.

2. W podostrym stadium zawału mięśnia sercowego rejestruje się patologiczny załamek Q lub zespół QS (martwica) i ujemny wieńcowy załamek T (niedokrwienie), których amplituda stopniowo maleje od 20 do 25 dnia. Segment RS-T znajduje się na izolinie.

3. Bliznowaciejące stadium zawału mięśnia sercowego charakteryzuje się wieloletnim utrzymywaniem się, często przez całe życie pacjenta, patologicznym załamkiem Q lub zespołem QS oraz obecnością słabo ujemnego lub dodatniego załamka T.

Jaki powinien być wskaźnik ALT we krwi

Lecznicze właściwości herbaty klasztornej mit lub rzeczywistości