Co to jest stwardnienie rozsiane? Objawy i leczenie w 2019 r

Stwardnienie rozsiane to przewlekła autoimmunologiczna, postępująca choroba układu nerwowego, w której następuje demielinizacja osłon włókien nerwowych (aksonów), komórek mózgu i rdzenia kręgowego.

Należy zauważyć, że termin ten nie ma nic wspólnego z roztargnieniem, jako cechą osobowości, a także nie jest „sklerozą” w sensie codziennym, gdy chcą przypomnieć o zapomnieniu.

W tym przypadku nazwa „stwardnienie” charakteryzuje zmiany morfologiczne w tkance nerwowej, w których pochewka nerwów zostaje zastąpiona tkanką bliznowatą, czyli ulega stwardnieniu. A słowo „rozproszone” oznacza, że ​​ta choroba nie ma jednego ogniska lokalizacji, jak na przykład w przypadku udaru.

Co to jest?

Stwardnienie rozsiane jest patologią neurologiczną charakteryzującą się postępującym przebiegiem z licznymi zmianami w ośrodkowym układzie nerwowym i mniejszą liczbą zmian w obwodowym układzie nerwowym.

Najczęściej kobiety chorują, chociaż około jednej trzeciej przypadków stwardnienia rozsianego występuje w populacji mężczyzn na naszej planecie. Patologia objawia się częściej w młodym wieku, dotykając osób aktywnych w wieku od 20 do 45 lat - to prawie 60% wszystkich przypadków. Najczęściej stwardnienie rozsiane rozpoznaje się u osób wykonujących pracę umysłową.

Ponadto naukowcy weryfikują obecnie granice wiekowe wystąpienia choroby w kierunku ich rozszerzania. Tak więc w medycynie przypadki rozwoju stwardnienia rozsianego są opisywane w wieku dwóch lat, a także w wieku 10-15 lat. Liczba pacjentów w dzieciństwie waha się według różnych danych od 2 do 8% ogółu przypadków. Grupa ryzyka obejmuje teraz osoby powyżej 50 roku życia.

Przyczyny rozwoju stwardnienia rozsianego

Tragedia choroby polega na tym, że pacjenci ze stwardnieniem rozsianym to młodzi ludzie w najbardziej kwitnącym wieku. Wiele chorób ośrodkowego układu nerwowego dotyka osoby starsze (udary, parkinsonizm, demencja).

SM „kosi” najbardziej sprawną fizycznie część populacji w wieku od 18 do 45 lat. Po 50 latach ryzyko wystąpienia choroby jest znacznie zmniejszone.

Ponieważ dokładna przyczyna stwardnienia rozsianego nie została jeszcze zidentyfikowana, naukowcy zwracają uwagę na wszystkie czynniki, które mogą przynajmniej powiedzieć coś o zwiększonym ryzyku choroby..

Stwierdzono, że:

  • ludność krajów północnych choruje znacznie częściej niż ludność tropików. Niektórzy naukowcy uważają, że jest to spowodowane brakiem ekspozycji na słońce i niedoborem witaminy D;
  • również u kobiet stwardnienie rozsiane występuje prawie trzykrotnie częściej niż u mężczyzn. Jednak męskie SM jest znacznie cięższe;
  • ludzie narodowości europejskiej częściej chorują, a ludzie rasy mongoloidalnej praktycznie nie są zaznajomieni z tą chorobą;
  • mieszkańcy dużych aglomeracji i ośrodków przemysłowych częściej chorują niż na wsi. Być może jest to spowodowane złą sytuacją środowiskową;
  • pacjenci ze stwardnieniem rozsianym prawie zawsze mają niski poziom kwasu moczowego we krwi. Dlatego osoby z dną moczanową i hiperurykemią nie muszą się martwić..
  • ponadto wielu badaczy rozważa przyczynę ciężkiego i silnego stresu i depresji, palenia tytoniu i częstych chorób zakaźnych.

Jak widać z powyższych faktów, natura SM nadal pozostaje tajemnicą..

Klasyfikacja

W zależności od rodzaju przebiegu procesu patologicznego istnieją podstawowe i rzadkie (łagodne, złośliwe) warianty rozwoju stwardnienia rozsianego.

Główne opcje przebiegu choroby:

  • remisja (występuje w 85-90% przypadków). Objawy choroby pojawiają się okresowo, a następnie prawie całkowicie ustępują. Jest to typowe dla młodych pacjentów;
  • pierwotnie postępujący (obserwowany u 10-15% pacjentów). Oznaki uszkodzenia układu nerwowego stale rosną bez okresów zaostrzeń i remisji;
  • wtórny progresywny. Zastępuje nawracający przebieg, choroba zaczyna postępować z okresami zaostrzeń i stabilizacji.

Remisja stwardnienia rozsianego charakteryzuje się różnymi okresami zaostrzeń i remisji. Podczas ataku choroby dochodzi do uporczywego zaostrzenia objawów stwardnienia rozsianego trwającego do 24 godzin. Przez następne 30 dni stan pacjenta ze stwardnieniem rozsianym jest zwykle stabilny..

W przypadku wtórnie postępującego typu choroby objawy neurologiczne stwardnienia rozsianego nasilają się gwałtownie w okresach zaostrzeń. Stają się częstsze i wkrótce okresy remisji choroby stają się mniej wyraźne. Wtórnie postępujący typ choroby rozwija się u pacjentów z ustępującą postacią stwardnienia rozsianego średnio 10 lat po wystąpieniu choroby bez leczenia.

W przypadku pierwotnie postępującego stwardnienia rozsianego objawy szybko nasilają się od początku choroby. W tym przypadku nie ma okresów zaostrzeń i remisji..

Inny typ choroby, nawracająco-postępujące stwardnienie rozsiane, charakteryzuje się gwałtownym nasileniem objawów w okresach ataków, począwszy od wczesnego stadium choroby..

Pierwsze oznaki

Początek choroby zwykle przebiega gwałtownie, ponieważ następuje gwałtowne zniszczenie mieliny (pochwy komórek nerwowych) i to samo ostre naruszenie przewodzenia impulsów nerwowych.

Pierwsze skargi pacjentów ze stwardnieniem rozsianym:

  • zmniejszona zdolność do pracy, zwiększone zmęczenie, „zespół chronicznego zmęczenia”,
  • okresowo występuje osłabienie mięśni (zwykle w połowie ciała),
  • może wystąpić nagły krótkotrwały paraliż,
  • parestezje (uczucie drętwienia i mrowienia),
  • częste zawroty głowy, niestabilność chodu, zapalenie nerwu twarzowego, niedociśnienie,
  • zaburzenia narządu wzroku: spadek ostrości wzroku, podwójne widzenie, przemijająca ślepota, oczopląs, zez itp..,
  • problemy z oddawaniem moczu (niepełne opróżnienie pęcherza, nagła potrzeba, przerywane lub utrudnione oddawanie moczu, więcej
  • odprowadzanie moczu w nocy).

Objawy stwardnienia rozsianego

Choroba może rozpocząć się nieoczekiwanie i szybko lub objawiać się stopniowo, tak że pacjent nie zwraca uwagi na pogorszenie przez długi czas i nie szuka pomocy medycznej. W większości przypadków stwardnienie występuje w wieku od 18 do 40 lat.

Wraz z rozwojem choroby pojawiają się trwałe objawy stwardnienia rozsianego. Najpopularniejsze z nich to:

  1. Wadliwe działanie układu piramidalnego (ścieżki piramidalne). Główna funkcja mięśni jest zachowana, jednak występuje zwiększone zmęczenie, umiarkowana utrata siły mięśni, a różne niedowłady nie są rzadkością w późniejszych stadiach. Kończyny dolne są zwykle bardziej dotknięte niż górne. Zaburzenia odruchów: brzucha, okostnej, ścięgien, okostnej. Zmiany napięcia mięśniowego, pacjenci mają niedociśnienie, dystonię;
  2. Klęska móżdżku (brak koordynacji). Może objawiać się lekko i ledwo zauważalnie: zawroty głowy, nierówne pismo, lekkie drżenie, niestabilny chwiejny chód. Wraz z rozwojem choroby objawy nasilają się, pojawiają się poważniejsze zaburzenia: ataksja, oczopląs, śpiew, drżenie móżdżkowe (zamierzone), dyzartria móżdżkowa. Funkcje motoryczne i mowy są upośledzone, osoba traci zdolność samodzielnego jedzenia;
  3. Dysfunkcja nerwów czaszkowych. W zależności od umiejscowienia blaszek (śródmózgowych, pozamózgowych) objawy kliniczne mają charakter centralny lub obwodowy. U pacjentów najczęściej obserwuje się zaburzenia nerwu okoruchowego i wzrokowego (zez, podwójne widzenie, różne oczopląsy, oftalmoplegia), twarzy, nerwu trójdzielnego;
  4. Pogorszenie wrażliwości. Ta seria objawów jest powszechna w stwardnieniu rozsianym wraz z zaburzeniami ruchu. Wielu pacjentów odczuwa drętwienie kończyn, policzków i ust. Obserwuje się zespół Lermitta - uczucie porażenia prądem w mięśniach, ból mięśni;
  5. Zaburzenia zwieraczy (funkcja miednicy). Częste lub wręcz przeciwnie, rzadkie pragnienie oddania moczu i wypróżnienia, w późniejszych stadiach - nietrzymanie moczu;
  6. Inteligentna zmiana. U pacjentów pogarsza się pamięć, uważność, zdolność myślenia i postrzegania informacji, pojawia się szybkie zmęczenie podczas aktywności intelektualnej, trudności w przenoszeniu uwagi z jednej lekcji na drugą. Po stronie psycho-emocjonalnej pacjenci często cierpią na depresję, niepokój, apatię, nerwowość i euforię. W rzadkich przypadkach u pacjentów rozwija się demencja;
  7. Niepowodzenia funkcji seksualnych. Zmniejszone libido, u kobiet - zmiany w cyklu miesiączkowym, u mężczyzn - impotencja.

Objawy stwardnienia rozsianego są tradycyjnie podzielone na kilka grup: pierwotną (początek choroby), wtórną (główna) i trzeciorzędową (powikłania). Objawy stwardnienia są bardzo różne, w zależności od lokalizacji blaszek, dlatego obraz kliniczny może być bardzo zróżnicowany.

Pogorszenie

Stwardnienie rozsiane ma bardzo dużą liczbę objawów; jeden pacjent może mieć tylko jeden z nich lub kilka na raz. Postępuje z okresami zaostrzeń i remisji.

Wszelkie czynniki mogą wywołać zaostrzenie choroby:

  • ostre choroby wirusowe,
  • uraz,
  • naprężenie,
  • błąd w diecie,
  • nadużywanie alkoholu,
  • hipotermia lub przegrzanie itp..

Okresy remisji mogą trwać nawet kilkanaście lat, pacjent prowadzi normalne życie i czuje się całkowicie zdrowy. Ale choroba nie znika, prędzej czy później na pewno nastąpi nowe zaostrzenie.

Zakres objawów stwardnienia rozsianego jest dość szeroki:

  • od lekkiego drętwienia dłoni lub zataczania się podczas chodzenia po moczenie nocne,
  • paraliż,
  • ślepota i trudności w oddychaniu.

Tak się składa, że ​​po pierwszym zaostrzeniu choroba nie objawia się w żaden sposób przez następne 10, a nawet 20 lat, człowiek czuje się całkowicie zdrowy. Ale później choroba zbiera swoje żniwo, następuje zaostrzenie.

Diagnostyka

Instrumentalne metody badawcze pozwalają na określenie ognisk demielinizacji w istocie białej mózgu. Najbardziej optymalna jest metoda MRI mózgu i rdzenia kręgowego, za pomocą której można określić lokalizację i wielkość ognisk sklerotycznych, a także ich zmianę w czasie..

Ponadto pacjenci poddawani są rezonansowi magnetycznemu mózgu z wprowadzeniem środka kontrastowego na bazie gadolinu. Metoda ta pozwala zweryfikować stopień dojrzałości ognisk sklerotycznych: aktywna akumulacja substancji następuje w nowych ogniskach. MRI mózgu z kontrastem pozwala ustalić stopień aktywności procesu patologicznego.

Aby zdiagnozować stwardnienie rozsiane, wykonuje się badanie krwi na obecność podwyższonego miana przeciwciał przeciwko białkom neurospecyficznym, w szczególności mielinie.

U około 90% osób ze stwardnieniem rozsianym testy płynu mózgowo-rdzeniowego wykazują obecność oligoklonalnych immunoglobulin. Ale nie wolno nam zapominać, że pojawienie się tych markerów obserwuje się w innych chorobach układu nerwowego..

Komplikacje

Do najczęściej obserwowanych powikłań należą zapalenie płuc, zapalenie pęcherza moczowego, a następnie odmiedniczkowe zapalenie nerek, rzadziej odleżyny.

Czas trwania prądu jest bardzo zróżnicowany. Z wyjątkiem ostrych przypadków związanych ze zjawiskami tabloidowymi, śmierć następuje z powodu powiązanych chorób współistniejących, oturosepsy i posocznicy związanej z rozległymi odleżynami.

Leczenie

Leczenie stwardnienia rozsianego zależy od przebiegu choroby. W przypadku remisyjnego przebiegu choroby konieczne jest leczenie zaostrzeń, zapobieganie zaostrzeniom, spowolnienie przejścia do etapu wtórnej progresji, a także leczenie objawowe depresji, objawów bólowych, zaburzeń układu moczowego, zespołu chronicznego zmęczenia itp. choroba. W przypadku pierwotnie postępującego stwardnienia rozsianego zaleca się leczenie objawowe [32].

W przypadku leczenia pacjenta ze stwardnieniem rozsianym wymagane jest indywidualne podejście. Oznacza to, że lekarz diagnozując powinien jak najbardziej zbliżyć się do zrozumienia, na jakim etapie choroby znajduje się pacjent - aktywna, nieaktywna, stabilizacja, czy w trakcie przejścia z jednego etapu do drugiego. Wymaga to badania MRI pacjenta w dynamice, a także immunologicznego badania krwi. Parametry immunologiczne wraz z danymi klinicznymi i rezonansem magnetycznym pozwalają na ocenę aktywności procesu patologicznego u pacjenta w określonym czasie. Dzięki temu można rozwiązać kwestię terminu wizyty, czasu trwania stosowania, możliwości rezygnacji z aktywnych leków immunosupresyjnych, takich jak hormony steroidowe, cytostatyki itp. Kontrolę nad leczeniem mają również te same metody diagnostyczne..

Dodatkowymi metodami diagnostycznymi i kontrolnymi leczenia są metody elektrofizjologiczne: elektromiografia, a także badania wywołanych potencjałów mózgu wzrokowego, słuchowego i somatosensorycznego. Metody elektrofizjologiczne pozwalają ocenić poziom i rozległość uszkodzeń dróg układu nerwowego. Ponadto zmiany wykryte tymi metodami zwiększają wiarygodność diagnozy stwardnienia rozsianego. W przypadku uszkodzenia drogi wzrokowej wskazana jest stała obserwacja przez okulistę. W razie potrzeby po zbadaniu przez neuropsychologa przepisuje się leczenie psychoterapeutyczne pacjentom, a często członkom ich rodzin.

Zatem dla skutecznego leczenia pacjenta ze stwardnieniem rozsianym konieczny jest stały kontakt tego pacjenta z wieloma specjalistami: neurologiem, immunologiem, elektrofizjologiem, neuropsychologiem, neurookulistą, urologiem.

Główne cele zabiegu:

  1. Zatrzymaj zaostrzenie choroby;
  2. Działając na ogniska autoimmunologicznego zapalenia, stymuluje rozwój lub wzmocnienie mechanizmów kompensacyjno-adaptacyjnych;
  3. Zapobieganie lub opóźnianie w czasie rozwoju nowych zaostrzeń lub zmniejszenie ich nasilenia, a tym samym późniejszego deficytu neurologicznego u pacjenta;
  4. Wpływać na objawy utrudniające pracę, prowadzić normalne życie (leczenie objawowe);
  5. Wybierz środki, które pozwolą pacjentowi dostosować się do istniejących konsekwencji choroby, aby jego życie było jak najłatwiejsze. I choć jest to obszar bardziej społeczny niż medyczny, to najczęściej pacjent zwraca się do lekarza o poradę w tej sprawie i to on określa czas realizacji określonych zaleceń, kierując się możliwościami pacjenta i prognozą choroby..

Leki eksperymentalne

Niektórzy lekarze donoszą o korzystnym działaniu małych (do 5 mg na noc) dawek naltreksonu, antagonisty receptorów opioidowych, który jest stosowany w celu zmniejszenia objawów spastyczności, bólu, zmęczenia i depresji. Jedno badanie nie wykazało znaczących skutków ubocznych naltreksonu w małych dawkach i zmniejszonej spastyczności u pacjentów z pierwotnie postępującym stwardnieniem rozsianym. [46] Inne badanie również wykazało poprawę jakości życia na podstawie ankiet pacjentów. Jednak zbyt duża liczba wypadków z badania zmniejsza moc statystyczną tego badania..

Patogenetycznie uzasadnione stosowanie leków zmniejszających przepuszczalność BBB i wzmacniających ścianę naczyń (angioprotectors), przeciwpłytkowych, przeciwutleniaczy, inhibitorów enzymów proteolitycznych, leków poprawiających metabolizm tkanki mózgowej (w szczególności witaminy, aminokwasy, nootropy).

W 2011 roku Ministerstwo Zdrowia i Rozwoju Społecznego zatwierdziło lek stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego Alemtuzumab, zarejestrowaną w Rosji nazwę Campas. Alemtuzumab, obecnie stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej, jest przeciwciałem monoklonalnym przeciwko receptorom komórek CD52 na limfocytach T i limfocytach B. U pacjentów z nawracającym stwardnieniem rozsianym we wczesnym stadium alemtuzumab był skuteczniejszy niż interferon beta 1a (Rebif), ale cięższe autoimmunologiczne działania niepożądane, takie jak immunologiczna plamica małopłytkowa, uszkodzenie tarczycy i infekcje.

Witryna National Multiple Sclerosis Society w Stanach Zjednoczonych regularnie publikuje informacje o badaniach klinicznych i ich wynikach. Od 2005 r. Przeszczep szpiku kostnego (nie mylić z komórkami macierzystymi) jest skutecznie stosowany w leczeniu SM. Początkowo pacjent przechodzi chemioterapię w celu zniszczenia szpiku kostnego, następnie przeszczepia się szpik kostny dawcy, krew dawcy przechodzi przez specjalny separator w celu oddzielenia czerwonych krwinek.

Zapobieganie zaostrzeniom stwardnienia rozsianego

Wykonane z leków, które hamują aktywność układu odpornościowego.

Leki z tej grupy są różnorodne: hormony steroidowe, leki spowalniające procesy podziału komórek (cytostatyki), niektóre rodzaje interferonów.

Leki steroidowe (prednizolon, kenalog, deksametazon) mają działanie immunosupresyjne. Leki te zmniejszają aktywność całego układu odpornościowego, hamują procesy podziału komórek odpornościowych, aktywność syntezy przeciwciał oraz zmniejszają przepuszczalność ściany naczynia. Ale wraz ze wszystkimi pozytywnymi właściwościami, leki steroidowe mają szereg skutków ubocznych, które nie pozwalają na stosowanie tej grupy leków do długotrwałego leczenia. Skutki uboczne leków steroidowych: zapalenie błony śluzowej żołądka, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe i krwi, przyrost masy ciała, psychoza itp..

Leki z grupy cytostatyków (azatiopryna, cyklofosfamid i cyklosporyna, metotreksat i kladrybina). Mam działanie immunosupresyjne, ale wysoki poziom efektów ubocznych podobnych do tych przy stosowaniu leków steroidowych sprawia, że ​​ta klasa leków nie nadaje się do długotrwałego stosowania..

Interferon-p (IFN-p) Lek ten ma działanie immunomodulujące, wpływając na aktywność układu odpornościowego. Lista skutków ubocznych jest dopuszczalna, aby zalecić ten lek jako profilaktykę stwardnienia rozsianego.

Ile osób żyje ze stwardnieniem rozsianym?

Stwardnienie rozsiane - jak długo ludzie z nim żyją? Oczekiwana długość życia pacjenta zależy od terminowości rozpoczęcia leczenia, charakteru przebiegu stwardnienia i obecności współistniejących patologii.

Jeśli nie ma terapii, pacjent nie będzie żył dłużej niż 20 lat od daty diagnozy. Gdy negatywne czynniki wpływające są zminimalizowane, średnia długość życia osoby jest zmniejszona średnio o 7 lat w porównaniu z oczekiwaną długością życia osoby zdrowej..

Ponadto wiek, w którym choroba się objawia, wpływa na długość życia. Im starsza osoba, tym większe ryzyko szybkiego rozwoju stwardnienia i śmierci w ciągu pierwszych pięciu lat.

Raisa

Dzisiaj byłam z koleżanką. Spektakl nie jest dla osób o słabym sercu! Poznałam ją w 2011 roku. W tamtym czasie byłem trochę zaskoczony jej zachowaniem. Na przykład nieodpowiedni głośny śmiech. Przypisałem to jej bezpośredniości. Dziś kobieta nie może chodzić bez pomocy urządzenia podtrzymującego, cała się trzęsie, mowa jest osłabiona. Istnieje ustalona diagnoza stwardnienia rozsianego. Pobiegłem do szpitala, pomóż mi, osoba umiera, nie ma pomocy medycznej! A odpowiedź brzmi! Nic jej nie może pomóc i nie ma lekarstwa, a potem będzie nadal, wkrótce będzie leżała, a potem śmierć i Bóg jeden wie, ile została uwolniona. Nie mogę uwierzyć, że nie ma co leczyć, ale po prostu poprawić jakość reszty życia pacjenta.!

Anonimowy
Anonimowy

10 lat od daty diagnozy córki. Dziś jest przykuta do łóżka, praktycznie nie je i nie pije - nie ma odruchu połykania. W ciągu ostatnich dwóch tygodni straciłam połowę wagi - około kilogramów. Nie może też brać lekarstw. Kopiemy no-shpu, gdy boli brzuch i sebazone, gdy zaczynają się ataki paniki (ostatni tydzień). Jak długo to wszystko potrwa - wie tylko Bóg!

Siergiej

Pierwsze znaki w 2009 roku. Diagnoza w 2020 roku. Drętwienie znika w ciągu miesiąca, niedowład lewej nogi w ogóle nie ustępuje. To dziwne, że autoimmunologiczny charakter choroby został ustalony, a praktyczny wpływ na układ odpornościowy prawie nie jest omawiany.

Stwardnienie, ale nie to. Jakie są oznaki rozproszonej patologii

Stwardnienie rozsiane to jedna z najgroźniejszych chorób, która postępuje i znacznie pogarsza jakość życia człowieka, pozbawiając go możliwości samodzielnego poruszania się, jedzenia, trzeźwego myślenia itp. Należy rozumieć, że przebieg choroby może przebiegać zarówno z zaostrzeniami, jak iz remisjami. Często ludzie odnajdują to w sobie lub ukochanych już na dość późnym etapie. Dzieje się tak pomimo faktu, że organizm regularnie wysyła sygnały choroby. Nauczenie się rozpoznawania takich sygnałów oznacza dla siebie lub swojego chorego krewnego możliwość dłuższego życia lepiej. Jakie oznaki wskazują na rozwój takiej patologii na wczesnym etapie, powiedział AiF.ru neurolog dr hab. Daniil Degterev.

Jaki jest problem?

Stwardnienie rozsiane jest chorobą postępującą, w której naruszona jest integralność błon komórek nerwowych. Zmiany są zlokalizowane w mózgu i rdzeniu kręgowym. Występowanie stwardnienia rozsianego wiąże się z patologicznym procesem uszkadzania własnych tkanek organizmu. Dzieje się tak, gdy system obronny organizmu błędnie zaczyna postrzegać własne normalne komórki jako powodujące chorobę. Taki błąd może wystąpić na przykład po infekcji wirusowej lub bakteryjnej, jeśli receptory powierzchniowe wirusów i bakterii mają podobną budowę do receptorów normalnych komórek organizmu. Komórki odpornościowe spotykają się z tymi receptorami i rozpoczynają na pełną skalę „kampanię wojskową” przeciwko ich nosicielom, niszcząc zarówno „obcych”, jak i „przyjaciół”. Taka reakcja nazywana jest autoimmunologiczną i może rozwinąć się, oprócz układu nerwowego, w prawie każdym narządzie i tkance..

Wczesna diagnoza stwardnienia rozsianego nie jest łatwym zadaniem nawet dla doświadczonego lekarza. Ale uzbrojony w wiedzę o najczęstszych objawach tej choroby, możesz samodzielnie podejrzewać jej obecność, co przyniesie wielką przysługę choremu.

Ważne jest również, aby powiedzieć, dlaczego tak nazywa się stwardnienie rozsiane. Faktem jest, że podczas badania histologicznego tkanki nerwowej uszkodzonej przez stwardnienie rozsiane w tkankach mózgu i rdzenia kręgowego znajdują się rozproszone (lub rozproszone) płytki o różnych rozmiarach (stwardnienie łacińskie). Ponadto tablice te pojawiają się w różnym czasie, więc można znaleźć zarówno „stare”, jak i „świeże” opcje. Zatem stwardnienie rozsiane jest wieloogniskową autoimmunologiczną zmianą ośrodkowego układu nerwowego, rozproszoną w czasie i przestrzeni, co jest jedną z definiujących cech tej choroby..

Niebezpieczne znaki

Stwardnienie rozsiane to choroba charakteryzująca się licznymi objawami klinicznymi o różnym nasileniu. Poniżej wymieniono niektóre z głównych wczesnych objawów..

2. Zaburzenia wrażliwości. Stwardnienie rozsiane uszkadza ścieżki w mózgu i rdzeniu kręgowym, które są odpowiedzialne za przenoszenie bólu, temperatury, wrażeń dotykowych, wrażeń ruchu i pozycji w przestrzeni. Sygnały mogą nie dostać się do mózgu lub mogą ulec zmianie. Mrowienie i drętwienie to jedne z najczęstszych objawów stwardnienia rozsianego. Najczęściej występują w okolicy twarzy, ramion, nóg. Dodatkowo może wystąpić „pieczenie” i ból o różnej lokalizacji, upośledzona percepcja zimna, ciepła, dotyku..

3. Zmniejszona siła kończyn. Osłabienie mięśni (niedowład) rąk i nóg występuje z powodu naruszenia propagacji pobudzenia wzdłuż włókien nerwowych, które przekazują polecenia motoryczne z mózgu do mięśni. Osłabienie często pojawia się w ręce i nodze po jednej stronie lub w kończynach dolnych. Warto pamiętać, że ostre osłabienie mięśni jest groźnym objawem choroby neurologicznej.!

4. Ogólne osłabienie, zwiększone zmęczenie. Skarga na niewyjaśnione zmęczenie jest typowa dla 80% osób ze stwardnieniem rozsianym. Zmęczenie zwykle pojawia się nagle i trwa kilka tygodni, zanim nastąpi poprawa.

5. Zawroty głowy i brak równowagi. Zawroty głowy pojawiają się w spoczynku lub podczas ruchu, charakteryzują się upośledzoną dokładnością ruchów, niestabilnością podczas chodzenia, upadkiem. Takie dolegliwości są związane z uszkodzeniem szlaków prowadzących z jąder przedsionkowych i móżdżku.

6. Zakłócenie normalnego funkcjonowania pęcherza. Nieprawidłowa czynność pęcherza występuje u prawie 80% osób ze stwardnieniem rozsianym. Objawy obejmują częste oddawanie moczu, silną potrzebę oddania moczu i epizody oddawania moczu. Znacznie rzadziej pojawiają się dolegliwości związane z utratą kontroli nad czynnością jelit.

7. Naruszenie funkcji seksualnych. Trudność w pobudzeniu seksualnym jest jednym z przejawów stwardnienia rozsianego. Główne ośrodki odpowiedzialne za powstawanie i utrzymanie libido zlokalizowane są w mózgu, który jest głównym celem ataków tej choroby..

8. Problemy poznawcze. W około połowie przypadków ze stwardnieniem rozsianym wyższe funkcje umysłowe są upośledzone, co objawia się objawami, takimi jak osłabienie pamięci i uwagi, trudności w wykonywaniu zadań umysłowych i planowaniu czynności.

9. Zaburzenia emocjonalne. Zaburzenia depresyjne są bardzo częste wśród osób ze stwardnieniem rozsianym. Istnieją skargi na zwiększoną drażliwość, wahania nastroju, nieuzasadnione pobudzenie lub apatię. Jeśli w półkulach mózgu występuje wiele ognisk demielinizacji, mogą wystąpić ataki niekontrolowanego płaczu i / lub śmiechu.

10. Nerwoból nerwu trójdzielnego. Charakteryzuje się napadami silnego pulsującego bólu w połowie twarzy.

11. Neuropatia nerwu twarzowego. Charakteryzuje się występowaniem jednostronnego osłabienia mięśni twarzy. Po stronie dotkniętej chorobą trudno jest zmarszczyć czoło, całkowicie zamknąć oczy, uśmiechnąć się i napiąć mięśnie brody.

12. Naruszenie mowy i połykania. Jednym z objawów stwardnienia rozsianego może być niewyraźna mowa, wymawianie słów w nosie (nos), krztuszenie się podczas połykania pokarmu.

Objawy stwardnienia rozsianego są liczne i zróżnicowane, ale większość z nich charakteryzuje się tym, że szybko się rozwijają, a także mogą nagle ustąpić, szczególnie na początku (początku) choroby.

Ważne jest również, aby wiedzieć, że młode kobiety z początkiem choroby w wieku 20-40 lat są bardziej narażone na stwardnienie rozsiane. Po 60 latach choroba ta prawie nigdy nie występuje (większość powyższych dolegliwości u osób starszych wiąże się z naczyniowym uszkodzeniem mózgu).

Pierwsze oznaki stwardnienia rozsianego, które powinny być znane nie tylko osobom starszym

Chłopaki, włożyliśmy nasze serce i duszę w Bright Side. Dziękuję za to,
że odkrywasz to piękno. Dzięki za inspirację i gęsią skórkę.
Dołącz do nas na Facebooku i VKontakte

Stwardnienie rozsiane jest dość młodą chorobą, ponieważ w większości przypadków rozpoznaje się ją u osób w wieku od 20 do 50 lat. Najczęściej występuje u kobiet w wieku 20-40 lat i właśnie ze względu na tę predyspozycję w tak młodym wieku będzie lepiej, jeśli zostanie stwierdzona we wczesnych stadiach.

Bright Side przygotowało dla Ciebie 9 najczęstszych objawów stwardnienia rozsianego, jeśli je znajdziesz, lepiej rozegraj to bezpiecznie i skonsultuj się z lekarzem..

Co to jest stwardnienie rozsiane

Ta dolegliwość dotyka rdzenia kręgowego i mózgu i jest przewlekła, obecnie nie można jej wyleczyć. Choroba występuje w wyniku pojawienia się ognisk zapalnych w osłonce mielinowej, która chroni włókna nerwowe kręgosłupa i mózgu.

Choroba jest dość powszechna - od 30 do 70 przypadków na 100 tysięcy osób. Stwardnienie rozsiane nie jest chorobą śmiertelną, ale wraz z postępem pogarsza się jakość życia pacjenta.

Problemy ze wzrokiem

Problemy ze wzrokiem są jednym z najczęstszych objawów SM (stwardnienia rozsianego). Jego naruszenie może nastąpić całkowicie nagle i objawia się następująco:

  • jedno oko widzi dobrze, drugie słabo;
  • zmętnienie, „muchy” przed oczami, miejsce przeszkadzające;
  • zniekształcenie kolorów;
  • ciągle wydaje się, że coś wpadło w oko;
  • niejasne zarysy.

Możesz nie zauważyć tego objawu od razu i zwrócić na niego uwagę, ponieważ współczesne życie jest niemożliwe bez telefonów i komputerów, co może powodować zmęczenie oczu przy ciągłym kontakcie z ekranami. Ale prawdziwy powód może być inny.

Dyskomfort w kończynach

Wyraża się to następująco:

  • gęsia skórka;
  • palenie;
  • napięcie skóry;
  • mrowienie.

Takie odczucia mogą wystąpić nawet na bardzo małym obszarze ciała: palcu, nadgarstku, policzku, udzie. Powinieneś zwrócić na to uwagę, ponieważ osoba może po prostu odnieść się do faktu, że służył lub położył nogę, rękę i tak dalej. Oczywiście nie zawsze jest to oznaka stwardnienia rozsianego, ale jeśli takie rzeczy zaczną się regularnie dziać, nie należy pozostawiać ich bez opieki..

Problemy z moczem

To kolejny objaw, który występuje u 80% osób z tą diagnozą. Pij taką samą ilość płynów jak poprzednio, ale nagle rzadziej lub częściej chodzisz do toalety - to może być poważniejsze niż myślisz.

Warto dokładnie rozważyć tę kwestię, jeśli masz następujące problemy:

  • zwiększone oddawanie moczu;
  • zatrzymanie moczu;
  • niemożność całkowitego oddania moczu;
  • nagła potrzeba.

Upośledzona koordynacja

Ponadto niektóre z najwcześniejszych objawów stwardnienia rozsianego to nagłe zawroty głowy, utrata równowagi, dziwne odczucia podczas chodzenia. Dlatego jeśli często napotykasz podobne problemy, powinieneś skonsultować się z lekarzem..

Problemy z koordynacją są częstym objawem, który może wskazywać na różne zaburzenia, od problemów z ciśnieniem po problemy z uchem wewnętrznym, więc nie lekceważ tego..

Zaburzenia emocjonalne

Nagłe wahania nastroju, myśli depresyjne, napady śmiechu lub łzy, które pojawiają się bez powodu, mogą być również jednym z objawów stwardnienia rozsianego. Wynika to z faktu, że choroba uszkadza włókna nerwowe w mózgu, co bezpośrednio wpływa na podłoże emocjonalne człowieka. Jeśli zignorujesz te objawy, depresja może zajść daleko, a wyjście z tego stanu będzie jeszcze trudniejsze..

Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane (SM) jest rzadkim zaburzeniem neurologicznym. Mimo to w niektórych regionach Rosji chorobę rozpoznaje się u co 70 na 100 tysięcy mieszkańców. Dlatego pierwsze objawy choroby - na przykład zespół Lermitte'a - są ważne dla wszystkich. Wczesne rozpoczęcie terapii pozwala na lepszą kontrolę choroby. Zapobiega wystąpieniu niepełnosprawności.

Ogólny opis patologii

Choroba pojawia się u młodych ludzi. Stwardnienie rozsiane dotyka pacjentów w wieku od 15 do 60 lat. Najczęściej SM dotyka kobiety w wieku od 20 do 40 lat. Zagrożeni są mieszkańcy klimatu umiarkowanego i krajów skandynawskich. W Australii, Afryce, Azji Południowej choroba występuje rzadko.

Naukowcy nie zidentyfikowali przyczyny stwardnienia rozsianego. Niemniej jednak wiadomo, że choroba ma charakter autoimmunologiczny. Innymi słowy, silny stres immunologiczny może wywołać chorobę. Na przykład odra, opryszczka, Epstein-Barr, wirus różyczki. Debiut najczęściej występuje w wieku 25-30 lat z objawami kliniki neurologicznej. Ataki SM są krótkotrwałe. Ma to wpływ na chód, oczy (wzrok). Pojawia się niewyjaśniony ból głowy, guzek w gardle.

Komórki układu odpornościowego powoli niszczą osłonkę mielinową nerwów. Dlaczego stwardnienie rozsiane jest niebezpieczne? Przede wszystkim fakt, że choroba pojawia się pod wieloma maskami. Nikt nie wie, gdzie zacznie się próchnica nerwów.

Czynniki przyczyniające się do wystąpienia choroby:

- Niekorzystna ekologia;
- promieniowanie;
- wady autoimmunologiczne;
- wirusy (np. Odra);
- naprężenie.

Do czego prowadzi stwardnienie rozsiane? Bez leczenia choroba postępuje. Pacjent staje się niepełnosprawny. Ale wraz z terminowym rozpoczęciem terapii choroba jest kontrolowana. Osoby z tym schorzeniem długo żyją z nowymi lekami. Obecnie w Rosji leki MSMD są dopuszczone do leczenia stwardnienia rozsianego (leki zmieniające przebieg SM). Ostre stany łagodzą hormony.

Dodanie! TSC (przeszczep komórek macierzystych) nie leczy atrofii mózgu ani stwardnienia rozsianego. Tej techniki nie ma ani w rosyjskich, ani w światowych protokołach klinicznych..

Amerykańscy terapeuci uwzględniają psychosomatykę jako czynniki ryzyka. Na przykład osoby z tą chorobą mają niestabilną psychikę. Są nadmiernie emocjonalni, marudzeni, niespokojni. Psychoterapeuci wiążą ten stan z problemami z przywiązaniem.

Objawy kliniczne

SM nazywa się chorobą „Tysiąca Masek”. Obraz kliniczny w stwardnieniu rozsianym jest trudny do opisania. Niszczenie osłonki mielinowej nerwów przebiega przez całe ciało. Jednocześnie objawy choroby są raczej rzadkie. Wynika to z faktu, że sąsiednie neurony kompensują funkcję utraconych włókien. Zapobiegają rozwojowi nowego objawu choroby..

Objawy kliniczne SM obejmują wszystkie ważne obszary:

  • wizja;
  • chód;
  • ruchy kończyn;
  • funkcje autonomiczne (nietrzymanie moczu, zaparcia).

Drżenie pojawia się w procesie niszczenia „podkorowy”

Mimowolne drżenie kończyn lub głowy, ciała, tułowia.

  1. podwójne widzenie z widzeniem peryferyjnym;
  2. czarny punkt;
  3. spadek ostrości;
  4. naruszenie postrzegania kolorów;
  5. ból oczodołu (pozagałkowe zapalenie nerwu).

„Problemy z głową” to częsta skarga pacjentów z początkiem SM. Ból głowy i zawroty głowy są częstymi towarzyszami chorób autoimmunologicznych. Występują w 80% przypadków. Pacjenci mają:

  • depresja;
  • zespół asteniczny;
  • zmniejszona inteligencja;
  • łagodna postać demencji.

W 70% przypadków pacjenci z tą dolegliwością mają niestabilną psychikę. Przede wszystkim mają skłonność do histerii..

W 90% przypadków funkcje wegetatywne są upośledzone. Pacjenci skarżą się na spadek popędu seksualnego na początku choroby. Praca narządów miednicy jest upośledzona: pojawia się nietrzymanie moczu i kału. Ponadto dochodzi do zaparć i opóźnień

To jest objętość moczu wydalanego w czasie. Najczęściej obliczana dzienna diureza.

Ból w SM nie jest dobrze zlokalizowany. Pacjent odczuwa pieczenie. W plecach pojawia się odrętwienie. Charakterystyczny jest skurcz mięśni i kończyn. Czasami występują ostre bolesne ataki „jak podczas porażenia prądem”.

Dodanie! Podobny obraz ma zespół Lermitte'a. Przechylona głowa pacjenta „przebija się przez piorun” wzdłuż kręgosłupa. Taka klinika rozwija się z ciężką osteochondrozą szyjki macicy

Choroba zwyrodnieniowo-dystroficzna (związana z przyspieszonym starzeniem) krążka międzykręgowego, która obejmuje cały segment ruchowy.

Formy, rodzaje stwardnienia rozsianego

Jest to dziesiąta międzynarodowa rewizja statystycznej klasyfikacji chorób i problemów zdrowotnych.

  1. Stwardnienie Schildera (zniszczenie istoty białej mózgu);
  2. Choroba Marburga (dotyczy tułowia i rdzenia kręgowego, rozsianego zapalenia mózgu i rdzenia);
  3. Mielokortykalne stwardnienie rozsiane (uszkodzenie neuronów bez zaburzeń w błonie).

Etapy i klinika są różne dla każdego pacjenta.
Istnieje kilka rodzajów przebiegu choroby:

  • Remisyjno-nawracający;
  • Wtórne progresywne (SPMS);
  • Pierwotnie progresywny (PPMS);
  • Postępujący z zaostrzeniami.

Co najważniejsze, pierwszy typ jest najczęstszy. Choroba przebiega jako okresy zaostrzeń i remisji. Nie są dodawane żadne nowe objawy. Czasami pierwszy typ patologii zmienia się w drugi (SPMS). W takim przypadku pojawiają się nowe objawy. Przebiegowi choroby towarzyszą zaostrzenia.

PPMS charakteryzuje się wzrostem kliniki od początku choroby. Nie ma okresów remisji, odnotowuje się tylko niewielką poprawę. Ostatni typ ma miejsce z epizodami jasnej kliniki. Na tle powolnego postępującego przebiegu pojawiają się nowe objawy. W Rosji neurolodzy mają własną klasyfikację choroby. Wyróżnia się następujące formy:

  1. Mózgowo-rdzeniowy - dotyczy mózgu i rdzenia kręgowego;
  2. Kręgosłupowa - głównie rdzeniowa lokalizacja objawów;
  3. Móżdżek - dominują zaburzenia koordynacji, chodu i stabilności;
  4. Pytanie - poradnia dla problemów z połykaniem, oddychaniem, wadami mowy i słuchu, wadami okoruchowymi;
  5. Optyczne - pogorszenie widzenia, postrzeganie kolorów.

Szczególnie ważne jest, aby lekarze zwrócili uwagę na kliniczną różnorodność stwardnienia rozsianego. Objawy pojawiają się losowo. Dlatego specjaliści mają trudności z rozpoznaniem choroby. Często prawidłową diagnozę ustala się kilka lat po debiucie. Wpływa to znacząco na skuteczność leczenia..

Pierwsze oznaki stwardnienia rozsianego

Obraz kliniczny choroby zależy od uszkodzenia danego obszaru. W rezultacie wpływa to na funkcję motoryczną lub nerwy autonomiczne..

Drugim negatywnym czynnikiem rozpoznania jest szybkie zniknięcie kliniki. Objaw pojawia się przez kilka godzin lub dni i znika. Choroba nie objawia się przez miesiące ani lata. Ale niszczenie tkanki nerwowej trwa. Ta przerywana symptomatologia „odkłada” terminowe leczenie..

We wczesnych stadiach dominują następujące znaki:

  1. Uszkodzenie nerwów czaszkowych;
  2. Zaburzenia móżdżku

Część mózgu odpowiedzialna za równowagę, koordynację, napięcie mięśniowe.

Uszkodzenie nerwów czaszkowych, móżdżku i zaburzenia czucia

W stwardnieniu rozsianym z uszkodzeniem mózgu jako pierwsze pojawiają się następujące objawy:

  • pogorszenie widzenia;
  • podwójne widzenie;
  • słabe różnicowanie kolorów.

Pacjent mówi o „czarnym punkcie” oka. Potem przestaje rozpoznawać odcienie kolorów. Klęska móżdżku prowadzi do chwiejnego chodu. Koordynacja pacjenta jest zaburzona. W tym samym czasie pojawia się stwardnienie rozsiane z objawami motorycznymi.

Objawy mogą ustąpić w krótkim czasie. Na przykład pacjent niedawno chodził „jak pijak”. A za godzinę wykonuje testy neurologiczne.

W przypadku stwardnienia rozsianego pojawia się niewyjaśniony ból. W różnych częściach ciała występują strefy drętwienia. Częściej dotyczy to kończyn górnych lub dolnych oraz pleców. Wrażliwość jest zaburzona przez rodzaj parestezji („gęsia skórka, mrowienie przy igłach”). Istnieją obszary palącego, tępego lub ostrego bólu („jakby odłożyli żelazko”). Pierwsze oznaki zaburzeń czucia pojawiają się w nocy..

Dysfunkcje miednicy, sfera motoryczna i emocjonalno-psychiczna

Przede wszystkim pacjent martwi się mimowolnym oddawaniem moczu. Problemy z pęcherzem stale towarzyszą pacjentowi. W tym samym czasie cierpi również na defekację. Pacjent ma zaparcia lub niekontrolowane wypróżnienia.

Problemy ruchowe są często początkiem SM. Pacjent nie może poruszyć ręką ani nogą. Nie jest w stanie wykonać złożonego ruchu. Chód cierpi, początek chodu jest zakłócony („trudno zrobić pierwszy krok”).

W przypadku choroby głowa często boli. Występują zawroty głowy. Pacjenci tracą normalny sen. A także zmniejsza się zdolność do pracy. Charakterystyczna jest szybka męczliwość. Pacjent jest poirytowany, niespokojny, płacze, drażliwy. Nie można normalnie wykonać przydzielonych zadań. Ma nerwicę, depresję i stres emocjonalny. Kobiety mają skłonność do histerii, mężczyźni do hipochondrii.

Co powoduje SM

Sekcja, która bada pochodzenie, przyczyny choroby.

Mechanizm rozwoju choroby i jej objawy kliniczne. Oglądane od poziomu molekularnego do organizmu.

  • Wirusy różyczki, odry, opryszczki;
  • Genetyczne predyspozycje;
  • Ekogeografia miejsca urodzenia.

Ciężkie wirusy prowadzą do obniżenia odporności. Łamią system obronny i wywołują początek choroby. Infekcje bakteryjne (chlamydie) działają w ten sam sposób. Stwardnienie rozsiane nie jest przenoszone drogą kropelkową ani drogą płciową. Ale poważna choroba zakaźna może złamać układ odpornościowy i otworzyć bramę dla SM.

Tej dolegliwości nie można uznać za chorobę dziedziczną. Ale u bliskich krewnych prawdopodobieństwo wystąpienia stwardnienia znacznie wzrasta. Szczególnie wśród braci, sióstr, dzieci i rodziców. Badanie genotypu nie ujawniło istotnych mutacji. Lekarze mówią o związku patologii z niektórymi typami układu HLA (białka tkankowe).

Współczesna hipoteza geograficzna wyjaśnia predyspozycje do choroby niskim poziomem witaminy D. Im dalej człowiek żyje od równika, tym większe jest prawdopodobieństwo choroby. Liderami tej patologii są mieszkańcy Europy.

Jak diagnozuje się SM?

Podstawowe metody diagnostyczne:

  • Kliniczne objawy neurologiczne wykrywane podczas badania przez specjalistę (neurologa);
  • Ogniska Czym jest demielinizacja?

Jest to patologia, która wybiórczo wpływa na osłonkę nerwową włókien centralnych lub obwodowych i prowadzi do utraty ich funkcji. Ogniska demielinizacji mogą pojawić się w dowolnej części układu nerwowego. Zniszczenie nerwów przebiega dwoma drogami. W pierwszym przypadku mielina ulega zniszczeniu z powodu defektu genetycznego (mielinopatia). W drugim przypadku skorupa cierpi na agresywne wpływy zewnętrzne lub wewnętrzne (mielinoklastyczne). Stwardnienie rozsiane, zespół Guillain-Barré określane są jako demielinizacyjne uszkodzenia mózgu. Wraz z rozwojem zapalenia wpływa nie tylko na włókno nerwowe, dochodzi do uszkodzenia śródbłonka naczyniowego i powstania obrzęku okołonaczyniowego.

Metoda badania narządów i tkanek wewnętrznych z wykorzystaniem zjawiska magnetycznego rezonansu jądrowego.

Przy postawieniu diagnozy stosuje się kryteria MacDonalda, których ostatnia rewizja miała miejsce w 2010 roku.

Badanie neurologiczne ujawnia nieprawidłowości w rdzeniu kręgowym lub mózgu. W tym celu używana jest skala FSS. Pozwala punktowo ocenić uszkodzenie określonej części układu nerwowego.

Podczas wizyty u neurologa pacjent jest badany w skali EDSS (orzeczenie o niepełnosprawności). Pozwala określić stopień upośledzenia określonych funkcji oraz przeprowadzić badanie zdolności pacjenta do pracy. Wyniki ankiety powinny znaleźć odzwierciedlenie na liście mailingowej ITU (ekspertyza medyczna i społeczna).

W rezonansie magnetycznym ujawnia się liczne ogniska zniszczenia osłonki mielinowej. Jeśli w trakcie badania zmiana zostanie stwierdzona przypadkowo, pacjent wymaga długotrwałej obserwacji.

Istnieją pewne charakterystyczne oznaki patologii. Na przykład palce Dawsona są obrazem prostopadle położonych blaszek demielinizacji ciała modzelowatego, zlokalizowanych wzdłuż żyłek rdzeniowych..

Metoda diagnostyczna, która wyklucza choroby, które nie pasują do pewnych kryteriów.

Jak leczyć stwardnienie rozsiane?

Terapia choroby zależy od jej rodzaju.
Główne kierunki leczenia:

  1. Aby złagodzić ostry stan (hormony, cytostatyki, leki immunosupresyjne);
  2. Zapobiegaj postępom;
  3. Wyrównaj objawy neurologiczne;
  4. Wyeliminuj inne objawy SM (spastyczność, drżenie).

Ważne jest indywidualne podejście do każdego pacjenta. Lekarz musi określić rodzaj i fazę procesu, możliwość przejścia do trudniejszego etapu. Aby to zrobić, użyj:

  • Dane MRI;
  • badania immunologiczne;
  • dane elektromiograficzne.

Podstawowe metody leczenia

Terapia stwardnienia rozsianego polega na stosowaniu leków, zdrowej diecie i terapii ruchowej. Jako dodatkowe techniki dopuszczalne są metody alternatywne i psychoterapia. Nie powinny jednak zastępować przyjmowania podstawowych leków..

Aby złagodzić zaostrzenie choroby, stosuje się hormony dwóch typów. To są ACTH i KS. Ta kombinacja szybko i bezpiecznie tłumi autoimmunologiczne stany zapalne.

Dodanie! ACTH jest hormonem adrenokortykotropowym (syntetycznym analogiem tetrakozaktydu). Z leków KS - kortykosteroidy - prednizolon, metyloprednizolon, deksametazon.

W ciężkim SM do terapii włączane są cytostatyki (metotreksat, azatiopryna). Można je łączyć z kortykosteroidami. Plazmafereza służy do usuwania kompleksów immunologicznych.

Pod koniec XX wieku powstał PITRS. Liczba zaostrzeń u pacjentów poddawanych tej terapii jest znacznie niższa niż u innych pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Obecnie w Rosji zarejestrowanych jest sześć funduszy:

  • Betaferon;
  • Rebif;
  • Avonex;
  • Copaxone;
  • Tysabri;
  • Mitoksantron.

Leki eksperymentalne i medycyna tradycyjna

Nowy lek Alemtuzumab (Lemtrada) jest przeciwciałem monoklonalnym. Niedawno był stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego. Lek jest zatwierdzony w Federacji Rosyjskiej i ma mniej skutków ubocznych.

W Stanach Zjednoczonych i Europie testuje się leki, które przywracają osłonkę mielinową komórki nerwowej. To jest nowe podejście do leczenia SM. Niestety leki nie zostały jeszcze zarejestrowane w Rosji. Nie publikowano raportów z długoterminowych obserwacji pacjentów.

Za lek eksperymentalny uważa się IMIG. Badanie dotyczące wprowadzenia domięśniowych normalnych immunoglobulin (IMIG) pojawiło się w 2006 r. I zostało opublikowane w czasopiśmie Neurology. W profilaktycznej terapii SM zastosowano tańszy lek, który okazał się skuteczny.

Dopuszczalne jest stosowanie receptur ludowych w połączeniu z głównym leczeniem. Aby złagodzić objawy choroby, stosuje się strumień bobrowy, propolis, mumię.

Zdrowa dieta pomoże również w okresach zaostrzeń choroby. Odmowa mąki, tłustej, smażonej, słonej i pikantnej pozwala organizmowi samodzielnie walczyć ze stanami zapalnymi. Rozważana krótkoterminowa dieta ketogeniczna.

Leczenie objawowe

Niektóre objawy choroby utrudniają osobom ze stwardnieniem rozsianym wygodne życie. W celu złagodzenia objawów stosuje się następujące środki:

  1. Środki angio- i neuroprotekcyjne: Mexidol, Cerebrolysin, Actovegin: zmniejszają zawroty głowy, letarg.
  2. Leki, które przywracają transmisję sygnału wzdłuż włókna: neuromedyna, witaminy z grupy B, kwas tioktowy, łagodzą ból neuropatyczny;
  3. Leki przeciwskurczowe: baklofen, tyzanidyna, tolperyzon: łagodzą napięcie mięśni i skurcze.

Osobno przeprowadza się leczenie depresji, dysfunkcji pęcherza, zaburzeń intelektualnych i utraty pamięci (glicyna, afobazol, selektywny inhibitor

Substancja, która hamuje proces.

Zalecenia w okresie rehabilitacji

Co może zrobić pacjent z SM:

  • Utrzymuj wystarczający poziom aktywności;
  • Wykonaj kompleks terapii ruchowej opracowany przez lekarza prowadzącego i instruktora;
  • Używaj specjalnych ćwiczeń, aby zachować funkcję pęcherza;
  • Jedz zdrowe jedzenie;
  • Wstań i idź spać w tym samym czasie;
  • Jeśli to możliwe, zachowaj zawód i aktywność społeczną.

NIE: Pić alkoholu, palić, zażywać narkotyków, przepracowywać się na siłowni.

Co skraca życie w stwardnieniu rozsianym?

Oczekiwana długość życia zależy od:

  1. Wiek, w którym pojawiają się pierwsze objawy;
  2. Początek leczenia;
  3. Choroby towarzyszące;
  4. Odbiór MITRS i czas rozpoczęcia terapii
  5. Powikłania stwardnienia rozsianego;
  6. Choroba zakaźna.

Leki modulujące chorobę przedłużają życie. Ćwiczenia gimnastyczne i fizjoterapeutyczne nie pozwolą zagubić się w chorobie.

Średnia długość życia po rozpoznaniu

W przypadku państw członkowskich obowiązuje zasada 5 lat. Jeśli w tym czasie pacjent uzyskał nie więcej niż 3 punkty w skali EDSS, wówczas choroba przebiega pomyślnie. Na przebieg choroby miało wpływ odkrycie PITRS. Dzięki tym lekom zaostrzenia stały się rzadkie..

Przed erą nowych leków pacjenci stawali się niepełnosprawni w ciągu 5-7 lat od diagnozy. Po 25 latach został przykuty do łóżka. Teraz ta liczba się zmieni.

Oczekiwana długość życia w ciężkich postaciach choroby nie przekraczała 7 lat. Pierwotnie postępujące SM paraliżowało młodych ludzi w ciągu 3-4 lat. Dzięki nowoczesnej medycynie można opanować ten typ choroby. Naukowcy liczą na 50-75 lat aktywnego życia bez powikłań i konsekwencji choroby.

Ciąża ze stwardnieniem rozsianym

Wiele kobiet marzy o zdrowym dziecku. A stwardnienie nie jest dla nich przeszkodą. Przede wszystkim ciąża z tą chorobą jest dużym ryzykiem.

  1. W momencie poczęcia leczenie kobiety powinno zostać przerwane;
  2. Zmiany hormonalne wywołują zaostrzenie choroby;
  3. Nawrót występuje w osłabionym organizmie po porodzie;
  4. Wykluczony jest naturalny poród;
  5. Istnieje duże ryzyko rozwoju choroby u dzieci (ponad 35%).

Podsumowując, przed ciążą należy ocenić ryzyko i konsekwencje. Jeśli Twój typ SM jest korzystny, nie powinieneś rezygnować z długo wyczekiwanego macierzyństwa..

Stwardnienie rozsiane u dzieci

To rzadka postać SM. Występuje w 2% wszystkich przypadków. Choroba objawia się u dzieci i młodzieży. Debiut choroby następuje po infekcji, podczas zmian hormonalnych.

Dzieci dobrze reagują na terapię hormonalną i PMTCT. Przy prawidłowej diagnozie zaostrzenie można szybko usunąć. Następnie nawroty podczas leczenia zapobiegawczego nie występują w ciągu 10-15 lat.

Olga Gladkaya

Autor artykułów: praktykujący Gladkaya Olga. W 2010 roku ukończyła Białoruski Państwowy Uniwersytet Medyczny na wydziale medycyny ogólnej. 2013-2014 - kursy doskonalące „Postępowanie z chorymi z przewlekłym bólem pleców”. Prowadzi ambulatoryjny odbiór pacjentów z patologią neurologiczną i chirurgiczną.

Naczyniak krwionośny - objawy u dorosłych, leczenie, fot

Preparaty potasu w leczeniu schorzeń układu sercowo-naczyniowego