Choroba pozakrzepowa: co to jest i jakie jest jej niebezpieczeństwo?

Zespół pozakrzepowego zapalenia żył (PTFS) to przewlekła i trudna do leczenia patologia żylna, która jest spowodowana zakrzepicą żył głębokich kończyn dolnych. Ta złożona postać przewlekłej niewydolności żylnej objawia się wyraźnym obrzękiem, zaburzeniami troficznymi skóry i wtórnymi żylakami. Według statystyk PTFS obserwuje się u 1-5% światowej populacji, najpierw objawia się 5-6 lat po pierwszym epizodzie zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych i występuje u 28% pacjentów z chorobami żylnymi.

Powody

Głównym powodem rozwoju PTFS jest skrzeplina tworząca się w żyłach głębokich. W większości przypadków zakrzepica jakichkolwiek żył kończy się częściową lub całkowitą lizą skrzepliny, ale w ciężkich przypadkach naczynie jest całkowicie zatarte i dochodzi do całkowitej niedrożności żył..

Począwszy od 2-3 tygodni tworzenia skrzepliny następuje proces jej resorpcji. W wyniku jego lizy i procesu zapalnego w naczyniu na ścianie żylnej pojawia się tkanka łączna. Następnie żyła traci swój aparat zastawkowy i staje się podobna do stwardniałej rurki. Wokół takiego zdeformowanego naczynia tworzy się zwłóknienie przynosowe, które uciska żyłę i prowadzi do wzrostu ciśnienia dożylnego, odpływu krwi z żył głębokich do powierzchownych i ciężkich zaburzeń krążenia żylnego kończyn dolnych.

Te nieodwracalne zmiany w 90% przypadków mają negatywny wpływ na układ limfatyczny i po 3-6 latach prowadzą do zespołu pozakrzepowego. U pacjenta występuje wyraźny obrzęk, wyprysk żylny, stwardnienie skóry i tłuszcz podskórny. W przypadku powikłań na dotkniętych tkankach tworzą się owrzodzenia troficzne.

Kliniczne postacie zespołu pozakrzepowego

W zależności od obecności i nasilenia określonych objawów zespół pozakrzepowy żył może występować w następujących postaciach:

  • żylaki;
  • obrzęk ból;
  • wrzodziejące;
  • mieszany.

W zespole pozakrzepoflebowym wyróżnia się dwa etapy:

  • I - zamknięcie żył głębokich;
  • II - rekanalizacja i przywrócenie przepływu krwi przez żyły głębokie.

W zależności od stopnia zaburzeń hemodynamicznych rozróżnia się następujące etapy:

  • subkompensacja;
  • dekompensacja.

Główne objawy

Pacjent, zauważając którykolwiek z poniższych objawów, powinien niezwłocznie skonsultować się z lekarzem w celu kompleksowego badania, wyjaśnienia diagnozy i przepisania przebiegu leczenia:

  1. Tworzenie się guzków na powierzchni skóry nóg w niektórych obszarach żył, sieci i pajączków.
  2. Przedłużony i wyraźny obrzęk.
  3. Uczucie szybkiego zmęczenia i ciężkości nóg.
  4. Epizody napadów.
  5. Zmniejszona wrażliwość kończyn dolnych.
  6. Uczucie drętwienia i zwichnięcia nóg, nasilane podczas chodzenia lub długotrwałego stania w pozycji stojącej.

Obraz kliniczny

W większości przypadków zespół obrzęku z PTFS przypomina w swoim przebiegu obrzęk, który obserwuje się w żylakach. Może się rozwinąć z powodu upośledzonego odpływu płynu z tkanek miękkich, upośledzonego krążenia limfy lub z powodu napięcia mięśni i wzrostu ich wielkości. Około 12% pacjentów z zakrzepicą żył głębokich obserwuje ten objaw w ciągu roku od początku choroby, a po sześciu latach odsetek ten sięga 40-50%.

Pacjent zaczyna zauważać, że pod koniec dnia skóra w okolicy podudzia ulega obrzękowi. W tym przypadku na lewej nodze obserwuje się duży obrzęk. Ponadto obrzęk może rozprzestrzenić się na obszar kostki lub uda. Pacjenci często zauważają, że nie mogą zapiąć zamka na bucie i buty zaczynają uciskać nogę (szczególnie wieczorem), a po naciśnięciu palcem miejsca obrzęku na skórze pozostaje dołek, który długo się nie prostuje. Podczas noszenia skarpet lub podkolanówek z grubą gumką na nodze pozostają ślady.

Rano z reguły obrzęk zmniejsza się, ale nie znika całkowicie. Pacjent nieustannie odczuwa ciężkość, sztywność i zmęczenie nóg, a przy próbie „ciągnięcia” nogi pojawia się obolały i tępy ból o charakterze pękającym, który nasila się przy dłuższym przebywaniu w jednej pozycji. Przy podwyższonej pozycji kończyny dolnej ból ustępuje.

Czasami wystąpieniu bólu towarzyszy konwulsja. Jest to szczególnie częste podczas długiego chodzenia, w nocy lub gdy pozostajesz w niewygodnej pozycji przez długi czas. W niektórych przypadkach pacjent nie obserwuje bólu i odczuwa go tylko podczas sondowania nogi.

U 60-70% pacjentów z postępującym zespołem pozakrzepowym żył obserwuje się nawracający rozwój żylaków. W większości przypadków boczne żyły głębokie głównych pni żylnych stopy i podudzia rozszerzają się, a poszerzenie struktury pni żył odpiszczelowych jest znacznie mniej powszechne. Według statystyk owrzodzenia troficzne obserwuje się u 10% pacjentów z zespołem pozakrzepowego zapalenia żył, które częściej zlokalizowane są po wewnętrznej stronie kostek lub podudzia. Ich pojawienie się poprzedzone jest zauważalnymi zaburzeniami troficznymi skóry:

  • skóra ciemnieje i staje się przebarwiona;
  • pojawiają się foki;
  • w głębokich warstwach tłuszczu podskórnego i na powierzchni skóry pojawiają się oznaki zapalenia;
  • przed pojawieniem się wrzodu określa się białawe obszary zanikowych tkanek;
  • owrzodzenia troficzne często zakażają się po raz drugi i utrzymują się przez długi czas.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować zespół pozakrzepowy żył, wraz z badaniem pacjenta i szeregiem testów funkcjonalnych (Delbe-Perthes, Pratt itp.), Wykorzystuje się technikę angioscanningu ultrasonograficznego z mapowaniem przepływu krwi w kolorze. To właśnie ta metoda badawcza pozwala lekarzowi dokładnie określić dotknięte żyły, wykryć obecność skrzepów krwi i niedrożności naczyń. Specjalista może również określić funkcjonalność zastawek, prędkość przepływu krwi w żyłach, obecność patologicznego przepływu krwi i ocenić stan funkcjonalny naczyń.

W przypadku wykrycia uszkodzenia żył biodrowych lub udowych, pacjentka wykonuje flebografię miednicy lub fleboscyntygrafię. Aby ocenić charakter zaburzeń hemodynamicznych u pacjentów z PTFS, można również przedstawić pletyzmografię okluzyjną i fluometrię ultradźwiękową..

Leczenie

Zespołu pozakrzepoflebicznego i współistniejącej przewlekłej niewydolności żylnej nie można całkowicie wyleczyć. Główne cele leczenia mają na celu maksymalne spowolnienie postępu choroby. W tym celu można zastosować:

  • terapia kompresyjna: noszenie bielizny uciskowej i bandażowanie kończyny bandażami elastycznymi w celu wyeliminowania nadciśnienia żylnego;
  • korekta stylu życia: wystarczająca aktywność fizyczna, odrzucenie złych nawyków i korekta diety;
  • terapia lekowa: przyjmowanie leków, które mogą poprawić stan ścian żylnych, pomóc wyeliminować proces zapalny i zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi;
  • leki do leczenia miejscowego: stosowanie maści, kremów i żeli, które wspomagają gojenie się owrzodzeń troficznych i normalizują krążenie krwi;
  • fizjoterapia: pomaga w normalizacji krążenia krwi w kończynach i usprawnia procesy metaboliczne w skórze;
  • leczenie operacyjne: mające na celu zapobieganie embolizacji skrzepliny i rozprzestrzenianiu się procesu patologicznego na inne naczynia żylne, z reguły w PTFS stosuje się radykalne techniki operacyjne.

Leczenie zachowawcze stosuje się, gdy dynamika choroby jest korzystna i istnieją przeciwwskazania do wykonania operacji..

Terapia kompresyjna

Pacjentom z przewlekłą niewydolnością żylną i owrzodzeniami troficznymi zaleca się stosowanie bandaży elastycznych lub uciskowych podkolanówek, rajstop lub rajstop przez cały czas trwania leczenia. Skuteczność terapii kompresyjnej potwierdzają wieloletnie badania kliniczne: u 90% pacjentów jej długotrwałe stosowanie pozwala na poprawę stanu żył kończyn, au 90-93% pacjentów z owrzodzeniami troficznymi obserwuje się szybsze gojenie się uszkodzonych obszarów skóry.

Z reguły w pierwszych stadiach choroby pacjentowi zaleca się bandażowanie bandażami elastycznymi, które pozwalają na utrzymanie poziomu ucisku wymaganego w każdym przypadku klinicznym. W miarę stabilizacji stanu pacjenta lekarz zaleca noszenie pończoch uciskowych (najczęściej podkolanówki).

W przypadku wskazań do stosowania pończoch uciskowych klasy III pacjentowi można zalecić użycie specjalnego zestawu Saphenmed ucv., Który składa się z dwóch golfów, które wytwarzają całkowity nacisk spoczynkowy 40 mm na wysokości kostki. Struktura materiału wewnętrznej pończochy zawiera składniki roślinne, które przyczyniają się do szybszego przebiegu procesów regeneracyjnych oraz działają tonizująco na żyły. Ich użytkowanie jest również wygodne, ponieważ produkty są łatwe do założenia, a jeden z golfów można wyjąć na noc, aby zmniejszyć dyskomfort.

Czasami noszenie bandaży wykonanych z bandaży elastycznych lub produktów wykonanych z pończoch uciskowych powoduje znaczny dyskomfort dla pacjenta. W takich przypadkach lekarz może zalecić pacjentowi założenie bandaża wykonanego ze specjalnych nierozciągliwych bandaży zawierających cynk niemieckiego producenta Varolast. Są w stanie wytworzyć niską kompresję w spoczynku i wysoką kompresję w stanie aktywności fizycznej. Eliminuje to całkowicie uczucie dyskomfortu, jakie można zaobserwować przy stosowaniu konwencjonalnych urządzeń uciskowych oraz gwarantuje likwidację uporczywego obrzęku żylnego. Bandaże Varolast są również z powodzeniem stosowane w leczeniu otwartych i długotrwałych nie gojących się owrzodzeń troficznych. Zawierają pastę cynkową, która działa pobudzająco na tkanki i przyspiesza proces ich regeneracji..

W ciężkim zespole pozakrzepowym żył, postępującym obrzęku limfatycznym żył i długo gojących się owrzodzeniach troficznych do terapii kompresyjnej można zastosować metodę pneumatycznej przerywanej kompresji, którą wykonuje się za pomocą specjalnego aparatu składającego się z komór rtęciowych i powietrznych. Urządzenie to wytwarza intensywne sekwencyjne uciskanie różnych części kończyny dolnej..

Korekta stylu życia

Wszystkim pacjentom z zespołem pozakrzepowym żył zaleca się przestrzeganie następujących zasad:

  1. Regularna obserwacja ambulatoryjna przez flebologa lub chirurga naczyniowego.
  2. Ograniczenie aktywności fizycznej i racjonalnego zatrudnienia (nie zaleca się pracy związanej z długotrwałym przebywaniem, ciężką pracą fizyczną, pracą w warunkach niskich i wysokich temperatur).
  3. Odrzucenie złych nawyków.
  4. Terapia ruchowa z dawkowaniem aktywności fizycznej w zależności od zaleceń lekarza.
  5. Przestrzeganie diety polegającej na wykluczeniu z diety żywności i potraw, które sprzyjają krzepnięciu krwi i powodują uszkodzenie naczyń.

Terapia lekowa

W leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej towarzyszącej zespołowi pozakrzepowemu żylnemu stosuje się leki, które pomagają normalizować parametry reologiczne i mikrokrążenie krwi, chronią ścianę naczyń krwionośnych przed czynnikami uszkadzającymi, stabilizują funkcję drenażu limfatycznego oraz zapobiegają uwalnianiu aktywowanych leukocytów do otaczających tkanek miękkich. Terapię lekową należy prowadzić na kursach, których czas trwania wynosi około 2-2,5 miesiąca.

Rosyjscy flebolodzy zalecają schemat terapii składający się z trzech kolejnych etapów. Na I etapie, który trwa około 7-10 dni, stosuje się leki do podawania pozajelitowego:

  • środki przeciwpłytkowe: Reopolyglyukin, Trental, Pentoxifylline;
  • przeciwutleniacze: witamina B6, emoksypina, tokoferol, mildronian;
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne: Ketoprofen, Reopirin, Dicloberl.

W przypadku powstawania ropnych owrzodzeń troficznych pacjentowi po wysianiu na florę przepisuje się leki przeciwbakteryjne.

Na II etapie terapii wraz z przeciwutleniaczami i środkami przeciwpłytkowymi pacjentowi przepisuje się:

  • reparanty: Solcoseryl, Actovegin;
  • wielowartościowe flebotoniki: Detralex, Vasoket, Phlebodia, Ginkor-Fort, Antistax.

Czas trwania tego etapu leczenia zależy od indywidualnych objawów klinicznych i wynosi od 2 do 4 tygodni.

Na III etapie farmakoterapii pacjentowi zaleca się przyjmowanie poliwalentnych leków flebotonicznych i różnych leków do stosowania miejscowego. Czas ich przyjęcia wynosi co najmniej 1,5 miesiąca..

Schemat leczenia może również obejmować łagodne leki fibrynolityczne (kwas nikotynowy i jego pochodne), diuretyki i środki zmniejszające agregację płytek krwi (aspiryna, dipirydamol). W przypadku zaburzeń troficznych zalecane są leki przeciwhistaminowe, AEvit i Pirydoksyna, aw przypadku objawów zapalenia skóry i reakcji alergicznych konsultacja dermatologa w celu przepisania dalszego leczenia.

Miejscowe leki

Wraz z lekami do użytku wewnętrznego w leczeniu zespołu pozakrzepowego żył aktywnie stosuje się środki miejscowe w postaci maści, kremów i żeli o działaniu przeciwzapalnym, fleboprotekcyjnym lub przeciwzakrzepowym:

  • Maść heparynowa;
  • formy maści Trokserutyna i Rutozid;
  • Lyoton;
  • Venobene;
  • Indovazin;
  • Venitan;
  • Troxevasin;
  • Venoruton;
  • Krem Cyclo 3 itp..

Leki o różnym działaniu należy stosować w regularnych odstępach czasu w ciągu dnia. Produkt należy nakładać na wcześniej oczyszczoną skórę lekkimi ruchami masującymi kilka razy dziennie..

Fizjoterapia

Na różnych etapach leczenia zespołu pozakrzepowego żył można zastosować różne procedury fizjoterapeutyczne:

  • do tonizowania żył: elektroforeza wewnątrzorganiczna z użyciem venotonics;
  • w celu zmniejszenia limfostazy: segmentalna terapia próżniowa, elektroforeza z enzymami proteolitycznymi, masaż drenażu limfatycznego, magnetoterapia LF;
  • do defibrotyzacji: elektroforeza z lekami rozwłókniającymi, kąpiele jodowo-bromowe i radonowe, terapia ultradźwiękami, terapia borowinowa;
  • do korekcji autonomicznego układu nerwowego: napromienianie SUF, terapia diadynamiczna, magnetoterapia HF;
  • przyspieszenie regeneracji tkanek: magnetoterapia LF, miejscowa darsonwalizacja;
  • dla efektu hipokoagulacyjnego: elektroforeza z lekami przeciwzakrzepowymi, laseroterapia z promieniowaniem podczerwonym, kąpiele siarkowodoru i chlorku sodu;
  • stymulacja warstwy mięśniowej ścian żylnych i poprawa hemodynamiki: magnetoterapia pulsacyjna, terapia amplipulse, terapia diadynamiczna;
  • eliminacja niedotlenienia tkanek: baroterapia tlenowa, kąpiele ozonowe.

Operacja

W leczeniu zespołu pozakrzepowego zapalenia żył można stosować różnego rodzaju operacje chirurgiczne, a wskazania do konkretnej techniki ustalane są ściśle indywidualnie, w zależności od danych klinicznych i diagnostycznych. Wśród nich najczęściej wykonuje się interwencje na żyłach komunikujących i powierzchownych..

W większości przypadków powołanie do leczenia operacyjnego można wykonać po przywróceniu przepływu krwi w naczyniach żylnych głębokich, komunikacyjnych i powierzchownych, co obserwuje się po ich całkowitej rekanalizacji. W przypadku niepełnej rekanalizacji żył głębokich operacja żyły odpiszczelowej może doprowadzić do znacznego pogorszenia stanu zdrowia pacjenta, gdyż podczas zabiegu eliminowane są poboczne drogi odpływu żylnego.

W niektórych przypadkach technikę Psatakisa polegającą na wytworzeniu zastawki pozanaczyniowej w żyle podkolanowej można wykorzystać do przywrócenia zajętej i zniszczonej zastawki żylnej. Jej istota polega na naśladowaniu pewnego rodzaju mechanizmu zastawkowego, który podczas chodzenia ściska dotkniętą żyłę podkolanową. Aby to zrobić, chirurg podczas zabiegu wycina wąski pasek nogą ze ścięgna mięśnia cienkiego, prowadzi go między żyłą podkolanową a tętnicą i mocuje do ścięgna mięśnia dwugłowego uda.

Jeśli dojdzie do niedrożności żył biodrowych, można wykonać operację Palmy, która polega na utworzeniu przecieku nadłonowego między chorą a normalnie funkcjonującą żyłą. Ponadto, jeśli konieczne jest zwiększenie objętościowego przepływu krwi żylnej, technikę tę można uzupełnić nałożeniem przetok tętniczo-żylnych. Główną wadą operacji Palma jest wysokie ryzyko ponownej zakrzepicy.

W przypadku niedrożności żyły w odcinku udowo-podkolanowym, po usunięciu chorej żyły można wykonać operację bajpasu usuniętej okolicy za pomocą przeszczepu autożylnego. Jeśli to konieczne, w celu wyeliminowania refluksu krwi można przeprowadzić interwencje mające na celu resekcję zrekanalizowanych żył.

W celu wyeliminowania nadciśnienia żylnego, zastoju krwi i wstecznego przepływu krwi podczas rozszerzania się podskórnej i zakończonej rekanalizacji żył głębokich, można zalecić pacjentowi wykonanie operacji z wyboru, jaką jest saphenektomia z podwiązaniem żył komunikacyjnych wg Cocketta, Feldera lub Lintona. Po wypisaniu pacjenta, który przeszedł taką interwencję chirurgiczną ze szpitala, pacjent musi stale przechodzić profilaktyczne kursy leczenia farmakologicznego i fizjoterapeutycznego, nosić pończochy uciskowe lub bandażować nogi bandażami elastycznymi.

Większość flebologów i angiochirurgów uważa, że ​​główną przyczyną rozwoju zespołu pozakrzepowego zapalenia żył jest uszkodzenie aparatu zastawki żylnej. W tym zakresie od wielu lat trwają prace nad rozwojem i badaniami klinicznymi nowych metod chirurgicznego leczenia niewydolności żylnej, których celem jest tworzenie sztucznych zastawek zewnątrz- i wewnątrznaczyniowych..

Obecnie proponuje się wiele metod korygowania zachowanych zastawek żylnych, a jeśli nie ma możliwości przywrócenia istniejącego aparatu zastawkowego, można przeprowadzić przeszczep zdrowej żyły z zastawkami. Z reguły technika ta służy do rekonstrukcji odcinków żyły podkolanowej lub wielkiej, a jako materiał do przeszczepu przyjmuje się odcinek żyły pachowej z zastawkami. Operacja ta kończy się sukcesem u około 50% pacjentów z zespołem pozakrzepowym..

Ponadto do odbudowy zastawki żyły podkolanowej można zastosować pozanaczyniowy korektor Vedensky'ego, którym jest spirala fluoroplastyczna, spirala nitinolowa, metoda podwiązania i dożylna walwuloplastyka. Chociaż te metody chirurgicznego leczenia zespołu pozakrzepowego zapalenia żył są w fazie rozwoju i nie są zalecane do powszechnego stosowania..

Leczenie zespołu kończyn dolnych po zakrzepowym zapaleniu żył

Zespół pozakrzepowego zapalenia żył jest przewlekłą, nieuleczalną patologią, zlokalizowaną głównie w naczyniach krwionośnych nóg. Kompleks objawów rozpoznaje się u 5-8% pacjentów; główną przyczyną jej wystąpienia jest zakrzepica żył głębokich u pacjenta (zakrzepica żył głębokich). W praktyce lekarskiej na określenie choroby używa się wielu synonimów i skrótów, wśród których są: choroba pozapłucna, PTFB, PTB, pozakrzepowa niewydolność żylna, PTFS kończyn dolnych.

Klasyfikacja choroby

Istnieją 4 podstawy do usystematyzowania rozważanego stanu anormalnego: rodzaj dolegliwości, jej postać, stopień zaburzenia przepływu krwi i inne objawy.

Większość lekarzy stosuje klasyfikację opracowaną w 1972 roku przez grupę naukowców pod kierownictwem V.S. Saveliev. Zgodnie z tym zróżnicowaniem przy rozpoznawaniu „zespołu pozakrzepowego żył” wyróżnia się:

  1. Trzy etapy patologii. Ich lista obejmuje fazę kompensacji, 2 rodzaje dekompensacji (ze zmianami troficznymi i bez).
  2. Dwie formy choroby - obrzęk i obrzęk żylaków.
  3. Typowe i zlokalizowane rodzaje dolegliwości.

Zgodnie z klasyfikacją Savelyeva, chorobę pozakrzepową kończyn dolnych również dzieli się na 3 grupy w zależności od miejsca rozwoju procesu patologicznego. Tak więc PTFS może wpływać na obszar udowo-podkolanowy lub biodrowo-udowy, a także na żyłę główną dolną.

Nasilenie rozpatrywanej patologii kończyn określa systematyzacja opracowana w 1972 roku przez lekarza E.G. Yablokov. Istnieją 4 rodzaje anomalii:

  • zero, postępując przy braku wyraźnych objawów;
  • pierwszy, który charakteryzuje się pojawieniem się szybko przechodzącego obrzęku;
    drugi, któremu towarzyszy hipo-, hiperpigmentacja skóry, egzema;
  • trzeci, charakteryzujący się obecnością zagojonych, otwartych żylnych owrzodzeń troficznych.

W połowie lat 80. ubiegłego wieku chirurdzy A.A. Shalimov i A.N.
Vedensky uzupełnił istniejące zróżnicowanie patologii. Specjaliści zidentyfikowali obrzęk bólowy, owrzodzenie żylaków i mieszane typy zespołu; żylakowe i stwardniające warianty przebiegu choroby.

Etiologia

Głównym czynnikiem prowadzącym do wystąpienia PTB w jednej lub obu kończynach dolnych jest skrzeplina powstająca w światłach żył głębokich.

Na liście dodatkowych przyczyn wywołujących rozwój choroby:

  1. Pacjent ma w wywiadzie cukrzycę, przewlekłą niewydolność nerek, miażdżycę, choroby krwi. Wymienione warunki przyczyniają się do tworzenia się skrzepów płynu biologicznego..
  2. Kiła i zakażenia gruźlicą.
  3. Uraz żył kończyn dolnych w wyniku złamania, siniaków nóg.
  4. Zabiegi chirurgiczne i zastrzyki dożylne przeprowadzane bez zapewnienia odpowiedniej sterylności rąk specjalistów i narzędzi stosowanych przy manipulacjach.
  5. Nadwaga.
  6. Żylaki głębokich żył nóg.
  7. Obrażenia wewnętrzne.
  8. Rozprzestrzenianie się czynników chorobotwórczych przez naczynia krwionośne z ognisk patologii w jamie ustnej, nosogardzieli.

Według niektórych doniesień zespół pozakrzepowy żył kończyn dolnych w niektórych przypadkach występuje u kobiet, których ciąża lub poród przebiegały z powikłaniami.

Patogeneza

Mechanizmem wyzwalającym, który aktywuje PTFS, jest tworzenie się skrzepów krwi. Dalszy schemat rozwoju PTFB nóg jest tradycyjnie podzielony na 3 etapy. Pomiędzy nimi:

  1. Tworzenie się tkanki łącznej na ścianach naczyń krwionośnych w wyniku lizy skrzepu krwi i postępu procesu zapalnego. Zablokowanie elastycznej formacji rurkowej nazywa się okluzją.
  2. Częściowa rekanalizacja skrzepliny. Odkształcenie dotkniętego obszaru, niewydolność (utrata) aparatu zastawkowego.
  3. Początek zwłóknienia. Wzrosty ściskają żyły, zwiększają ciśnienie i zakłócają odpływ krwi, prowadzą do refluksu środowiska biologicznego z naczyń głębokich do powierzchownych, powodują powstawanie nawracającej zakrzepicy.

Według statystyk nawet 90% wymienionych nieodwracalnych zmian prowadzi do rozwoju PTB nóg 3-5 lat po wystąpieniu. U 10% pacjentów objawy zespołu są diagnozowane szybciej - po 12 miesiącach.

Objawy choroby

Głównymi objawami rozważanej patologii, wskazującymi na obecność niewydolności żylnej, są: utrzymujący się obrzęk, swędzenie, silny dyskomfort, łuszczenie się skóry, pojawienie się pajączków. Pacjenci skarżą się na szybkie zmęczenie, uczucie pełności w kończynach, drgawki.

Obecne objawy pomagają lekarzowi określić rodzaj PTB.

Forma żylaków

Rodzaj zespołu, wykrywany w 60% przypadków. Na liście objawów tej postaci choroby:

  • ciężkość nóg podczas wysiłku fizycznego;
  • bladość, wizualnie określona przez suchą skórę;
  • obrzęk;
  • łysienie powierzchni nóg;
  • uczucie pełności, dyskomfortu.

Nieprzyjemne doznania znikają po krótkim odpoczynku w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami.

Chorobę nasilają żylaki i ostra zakrzepica żylna.

Forma obrzękowa

Rodzaj choroby charakteryzujący się brakiem zmian w trofizmie tkanek miękkich. Przejawia się jako ciągły ból, który nie ustępuje wraz z odpoczynkiem, a także obrzęk o różnej lokalizacji.

Postaci PTB towarzyszy częściowe przywrócenie przepływu krwi.

Forma indukcyjna

Kolejny rodzaj PTFS występujący na tle stopniowego odkształcania zastawek w żyłach.

Objawy tego typu zespołu:

  • zaczerwienienie skóry;
  • pojawienie się łuszczenia i ciemnych obszarów na skórze;
  • lokalny wzrost temperatury;
  • uszczelnianie żylaków.

Występują silne bóle, silny obrzęk. Manifestacja napadów jest możliwa. Dodatkowe badania ujawniają rozrzedzenie tłuszczu podskórnego.

Indukcyjna forma wrzodziejąca

Najcięższa postać choroby.

Skutkiem zastoju płynu biologicznego w żyłach jest pojawienie się owrzodzeń troficznych na kostkach i nogach dotkniętych chorobą kończyn. Brak leczenia prowadzi do wtórnego zakażenia powierzchni rany.

Na liście dodatkowych objawów patologii - ból, osłabienie, gorączka, ogólne zatrucie organizmu.

Diagnoza choroby

Tylko lekarz może wykryć obecność PTB w nogach. Diagnostyka przeprowadzana jest na podstawie ankiety i badania pacjenta, z uwzględnieniem wyników testów funkcjonalnych i dodatkowych badań instrumentalnych.

Testy funkcjonalne

Lista metod obejmuje użycie próbek Pretta, Troyanova-Trendelenburga, Delbe-Perthesa. Podczas manipulacji dopuszcza się stosowanie bandaży elastycznych i gumek nakładanych na różne części nóg pacjenta.

Zabiegi pozwalają ocenić drożność żył powierzchownych i perforujących (te ostatnie to naczynia łączące głębokie i podskórne elastyczne formacje rurkowe), poznać stan aparatu zastawkowego.

Metody instrumentalne

Badanie pacjenta za pomocą specjalnych urządzeń jest bardzo pouczające. Najpopularniejsze metody to:

  1. USG Doppler. Za pomocą USDG lekarz określa lokalizację skrzepu krwi, procent zwężenia światła, długość dotkniętych obszarów.
  2. Duplex angioscanning, który umożliwia określenie stopnia patologii, obecność refluksu.
  3. Flebografia - kontrast rentgenowski, radionuklid. W pierwszej z tych metod stan żył umożliwia ocenę wprowadzanych do naczyń środków kontrastowych, w drugiej preparaty radioizotopowe.
  4. Ultradźwięki, które pomagają zidentyfikować PTFS na wczesnym etapie. Ultradźwięki służą również do określania stopnia gęstości zakrzepów krwi, stopnia uszkodzenia aparatu zastawkowego oraz do monitorowania skuteczności przepisanych schematów leczenia..

W razie potrzeby stosuje się dodatkowe metody badania - pletyzmografię, flebomanometrię, reowazografię nóg.

Diagnostyka różnicowa

Podczas diagnozy lekarz może zastosować specjalną technikę, która pozwala odróżnić PTFS od szeregu chorób syndromowych. Na liście tych ostatnich:

  1. Nerki, niewydolność serca, występujące przy braku bólu i bez towarzyszącego pojawienia się owrzodzeń.
  2. Przetoki tętniczo-żylne wynikające z nieprawidłowości płodu. Przy tej patologii dochodzi do nadmiernego owłosienia nóg, wzrostu objętości i długości kończyn..
  3. Obrzęk limfatyczny. W miarę postępu choroby następuje wzrost obrzęku tkanek miękkich stopy, jego rozprzestrzenianie się na podudzie.
  4. Żylaki pierwotne. Pacjent nie ma historii zakrzepowego zapalenia żył, ostrej zakrzepicy żył.
  5. Kompensacyjne rozszerzenie żył odpiszczelowych, które pojawia się, gdy ściany naczyń krwionośnych są uciskane przez nowotwory. Anomalii towarzyszy wyraźny spadek masy ciała, wzrost temperatury, występowanie niedrożności jelit i pogorszenie oddawania moczu.

Zabrania się samoleczenia, jeśli zauważysz obrzęk, zaczerwienienie na skórze, suchość skóry. Próby samodzielnego zdiagnozowania choroby, odmowa zbadania przez specjalistów poradni prowadzą do progresji choroby podstawowej, rozwoju powikłań.

Leczenie zespołu pozakrzepowego

W terapii PTFS stosuje się zachowawcze metody łagodzenia choroby (fizjoterapia, terapia ruchowa, noszenie bielizny uciskowej), przepisuje się leki. W celu wyeliminowania ciężkich postaci PTB stosuje się interwencje chirurgiczne. Rezultaty osiągane podczas leczenia zespołu pozakrzepowego żył są utrwalane poprzez stosowanie diet i receptur tradycyjnej medycyny.

Terapia lekowa

Głównymi zadaniami opisywanej taktyki jest podniesienie napięcia układu żylnego, uśmierzenie bólu, stłumienie stanów zapalnych oraz likwidacja zaburzeń mikrokrążenia.

Aby rozwiązać powyższe problemy, stosuje się antykoagulanty, flebotoniki, metabolity i szereg innych leków..

Flebotoniki

Grupa łączy leki poprawiające przepływ mediów biologicznych przez naczynia włosowate, zmniejszające przepuszczalność ścian naczyń i wzmacniające zastawki..

Lista najbardziej poszukiwanych produktów medycznych obejmuje:

  1. Detralex to bioflawonoid, który praktycznie nie ma przeciwwskazań; jego stosowanie jest dozwolone nawet w okresie rodzenia dziecka.
  2. Antistax to flebotonik pochodzenia roślinnego. Stosowanie leku pozwala na normalizację stanu tkanek żył, zmniejszenie obrzęku.
  3. Troxevasin jest przeciwutleniaczem o działaniu zmniejszającym przekrwienie, wenotonicznym.
  4. Normalna. Substancje czynne wchodzące w skład tabletek pomagają zwiększyć odporność naczyń włosowatych, poprawiają drenaż limfatyczny.
  5. Phlebodia. Lek nie stosowany w okresie laktacji w pierwszym trymestrze ciąży.

Leki flebotoniczne przepisane przez lekarza należy przyjmować w długich kursach. Minimalny czas trwania leczenia PTFS wynosi 60 dni. Przerwa między okresami terapii waha się od 4 do 6 miesięcy.

Antykoagulanty, leki przeciwpłytkowe

Leki przeciwzakrzepowe.

Antykoagulanty są klasyfikowane jako leki bezpośrednie lub pośrednie.

Na liście pierwszych:

  • Heparyna jest lekiem o działaniu przeciwzakrzepowym, przeciwzapalnym, przeciwbólowym, moczopędnym oszczędzającym potas;
  • Hirudyna, selektywnie hamująca trombinę;
  • Clevarin to roztwór do sporządzania zastrzyków, stosowany głównie po operacjach.

Druga grupa obejmuje warfarynę (jeden z najsilniejszych leków), syntetyczną pochodną kumaryny. Lek należy przyjmować pod ścisłym nadzorem lekarza: przedawkowanie produktu leczniczego powoduje niekontrolowane krwawienie.

Popularnym środkiem przeciwpłytkowym jest Cardiomagnet. Głównymi składnikami środka hamującego adhezję płytek krwi są kwas acetylosalicylowy, wodorotlenek magnezu. Leku nie stosuje się, jeśli pacjent indywidualnie nie toleruje wymienionych składników.

Czynniki metaboliczne

Metaboliki to leki poprawiające metabolizm. W terapii PTFS nóg biorą udział:

  1. Mildronate, charakteryzujący się różnorodnymi właściwościami farmakologicznymi. Ich lista obejmuje poprawę krążenia krwi, zmniejszenie zmęczenia, zwiększenie wydajności, aktywację odporności tkankowej.
  2. Solcoseryl to środek stymulujący trofizm i procesy regeneracyjne. Stosowany dożylnie, w niektórych przypadkach dozwolone jest wstrzyknięcie domięśniowe.
  3. Cytoflawina, która normalizuje reakcje redoks, dodaje wigoru, poprawia jakość życia.

Leki poprawiające mikrokrążenie żył obejmują także angioprotector Trental (Pentoxifylline) i antihypoxant Actovegin. Pierwszy lek zmniejsza lepkość pożywek biologicznych, wspomaga lekkie rozszerzenie naczyń krwionośnych i eliminuje nocne skurcze. Po drugie - zwiększa pobieranie tlenu, zwiększa przepływ krwi w naczyniach włosowatych.

Leki uzupełniające

Lista leków uwzględnionych w schematach leczenia choroby pozakrzepowej żył obejmuje:

  • przeciwzapalne produkty lecznicze (NLPZ): Diklofenak, Revmoxicam;
  • antybiotyki hamujące wzrost kolonii patogenów (Augmentin, Ciprofloxacin, Amoxicillin);
  • kompleksy witaminowe;
  • diuretyki (Veroshpiron, Furosemid);
  • maści i maści leczące rany łagodzące stan pacjenta (Venitan, Lyoton).

Wymienione leki są przepisywane z uwzględnieniem indywidualnej nietolerancji pacjenta na składniki leków..

Operacja

W zaawansowanych przypadkach PTFS nóg stosuje się zabiegi chirurgiczne. Najczęstsza flebektomia połączona, podczas której usuwa się dotknięty obszar żyły.

W razie potrzeby stosuje się tworzywa sztuczne do głębokich naczyń, protezy stabilizujące zastawki, przetoki krzyżowe.

Terapia kompresyjna

Konserwatywna metoda łagodzenia objawów zespołu, pozwalająca na redukcję nadciśnienia żylnego poprzez stosowanie specjalnych dzianin (rajstopy, golf, pończochy), bandaży o różnym stopniu wydłużenia.

Eksperci identyfikują 2 rodzaje materiałów do kompresji - lecznicze i profilaktyczne.

Nie możesz samodzielnie wybrać klasy bielizny. Stopień ucisku nóg przez urządzenie niezbędne do szybkiego powrotu do zdrowia określa lekarz. Noszenie dzianiny bez porady specjalisty pogarsza przebieg PTFS.

W przypadku złożonych postaci zespołu stosuje się specjalny sprzęt wyposażony w komory rtęciowe i powietrzne. Agregaty tworzą wymagany stopień kompresji w różnych obszarach kończyn.

Według danych naukowych terapia kompresyjna poprawia stan naczyń w 90% przypadków..

Ćwiczenia wchodzące w skład ćwiczeń fizjoterapeutycznych wzmacniają mięśnie, przywracają ukrwienie.

Większość kompleksów obejmuje ruchy obrotowe i podnoszenie nóg, chodzenie boso na palcach, prostowanie i zginanie stóp.

Zajęcia z terapii ruchowej prowadzone są pod okiem instruktora.

Fizjoterapia

Wybór zabiegów odbywa się w zależności od samopoczucia pacjenta. Głównie używane:

  • elektroforeza;
  • magnetoterapia, borowina, laseroterapia;
  • kąpiele lecznicze (siarkowodór, radon, ozon);
  • promieniowanie ultrafioletowe.

Metody mają na celu pobudzenie procesów metabolicznych, wzmocnienie zastawek i ścian żył, tkanki mięśniowej.

etnoscience

Pacjentom, u których zdiagnozowano PTFS kończyn, zaleca się stosowanie wywarów z pokrzywy (1/3 szklanki co 5 godzin) i liści leszczyny (2 razy dziennie) w okresie czuwania.

Aby przyspieszyć regenerację tkanek, na noc należy stosować kompresy ze świeżej kapusty, surowce z rośliny Golden Mustache, posiekane piołun i jogurt, miód.

Dieta

Korekta żywieniowa pomaga osiągnąć remisję w jak najkrótszym czasie.

W jadłospisie pacjenta powinny znaleźć się śliwki, rodzynki, kiełki pszenicy, szparagi, brokuły, owoce morza, fasola, różne soki, napoje owocowe i herbaty ziołowe.

Konieczne jest wykluczenie z diety tłustych mięs, wędzonek, słodyczy, masła, napojów alkoholowych, kawy.

Przejadanie się jest surowo zabronione.

Korekta stylu życia

Zidentyfikowane PTB nóg wymaga radykalnej zmiany stylu życia. Do podstawowych zasad należą utrzymanie zdrowego stylu życia, prawidłowe odżywianie, całkowite odrzucenie złych nawyków, umiarkowana aktywność fizyczna.

Lekarze zalecają pacjentom uważne monitorowanie masy ciała, branie prysznica kontrastowego, codzienne wykonywanie przepisanego kompleksu ćwiczeń ruchowych i naprzemienne wykonywanie ćwiczeń i odpoczynku.

Rokowanie i powikłania

Niemożliwe jest całkowite złagodzenie zespołu, ale wdrożenie zaleceń lekarza prowadzącego przyczynia się do osiągnięcia remisji.

Jeśli terapia zostanie przerwana, pojawi się szereg komplikacji. Pomiędzy nimi:

  • przystąpienie infekcji;
  • żylna gangrena;
  • naruszenie drenażu limfatycznego;
  • obrzęk limfatyczny;
  • róży nóg.

Kiedy odrywany jest skrzep krwi, choroba kończy się śmiercią.

Zapobieganie PTFS

Aby zapobiec nawrotowi choroby, należy w odpowiednim czasie skonsultować się z lekarzem (chirurgiem naczyniowym, flebologiem) i raz na pół roku poddawać się podwójnemu skanowaniu żył.

Główne środki zapobiegawcze to również:

  • noszenie bielizny uciskowej;
  • regularne przyjmowanie przepisanych leków;
  • przestrzeganie diety i codziennego schematu.

PTFS kończyn jest chorobą postępującą w przypadku braku terapii, prowadzącą do niepełnosprawności. Uniknięcie aktywacji choroby jest możliwe tylko poprzez zwrócenie uwagi pacjenta na stan własnego zdrowia.

Pękają żyły w nogach, jakie są przyczyny i co robić

Pęknięcie struny zastawki mitralnej