Mutacja genów

Co to jest dziedziczna trombofilia
Trombofilia dziedziczna (genetyczna) to zaburzenie właściwości krwi („mutacje układu hemostazy”) i struktury naczyniowej spowodowane defektami genetycznymi. Trombofilia genetyczna jest dziedziczona po rodzicach - od jednego lub obu. Gen może być jeden lub więcej. Przewóz może objawiać się w dzieciństwie, podczas ciąży, podczas przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych, przez całe życie lub nigdy.

Jak działają mutacje?
Zidentyfikowano wiele genów, które są w jakiś sposób związane z krzepnięciem krwi. W przypadku mutacji niektórych genów może wzrosnąć ryzyko zakrzepicy, zaburzeń sercowo-naczyniowych, poronienia, powikłań w późnej ciąży. A mutacje w innych genach działają na odwrót, zmniejszając krzepliwość krwi i zmniejszając prawdopodobieństwo zakrzepicy. Trzecia grupa genów nie wpływa na samo krzepnięcie krwi, ale na to, jak organizm będzie postrzegał leki.
Mutacje w genach układu hemostazy przejawiają się z nierówną siłą. Są z nich najbardziej znaczące i „niebezpieczne”, na przykład mutacja protrombiny czy mutacja Leiden. A jeśli takie, które same w sobie nie dają wyraźnego efektu, ale wzmacniają działanie siebie nawzajem lub głównych mutacji.

Kiedy ginekolog przepisze analizę mutacji w układzie hemostazy
Polimorfizm genów hemostazy jest przepisywany przez ginekologa w czterech głównych przypadkach - poronieniu, przygotowaniu do IVF, powikłaniach ciąży, planowaniu antykoncepcji.

Jakie rezygnują polimorfizmy?
Ponieważ różne mutacje mogą działać razem, wzmacniając swoje działanie, aby zrozumieć obraz i zidentyfikować przyczynę, lepiej jest wykonać pełny blok testów.

Badanie kompleksowe: Polimorfizm genów układu hemostazy i metabolizmu folianów, pełne badanie, 12 wskaźników. Polimorfizmy genetyczne związane z ryzykiem trombofilii i zaburzeń metabolizmu folianów.

Gen F2 - protrombina (czynnik krzepnięcia krwi II), koduje prekursor trombiny.
Gen F5 - proakceleryna (czynnik V krzepnięcia krwi), koduje kofaktor białkowy w tworzeniu trombiny i protrombiny.
Gen MTHFR (reduktaza metylenotetrahydrofolianu).
Gen PAI1 - serpina (antagonista tkankowego aktywatora plazminogenu)
Gen FGB - fibrynogen (czynnik krzepnięcia krwi I).
Gen F7 - prokonwertyna lub konwertina (czynnik krzepnięcia VII krzepnięcia krwi).
Gen F13A1 - fibrynaza (czynnik XIII krzepnięcia krwi).
Gen ITGA2 - α-integryna (receptor płytkowy dla kolagenu).
Gen ITGB3 - integryna (GpIIIa) (płytkowy receptor fibrynogenu lub płytkowa glikoproteina IIIa).
Gen MTR (syntaza metioniny zależna od B12) koduje sekwencję aminokwasów enzymu syntazy metioniny, jednego z kluczowych enzymów metabolizmu metioniny.
Gen MTHFR (reduktaza metylenotetrahydrofolianu).

Takie badanie można szybko zdać w laboratorium kliniki CIR, która specjalizuje się w problemach z krzepnięciem krwi, hemostazjologią, a przy płatności za pośrednictwem sklepu internetowego obowiązuje dodatkowy rabat, patrz http://www.cirlab.ru/price/143621/

Jak dekodować testy mutacji

Trochę o genetyce. Ciało ludzkie ma 46 chromosomów, 22 pary tzw. Autosomów i 1 parę chromosomów płci: kobieta ma dwa chromosomy X (XX), mężczyzna ma X i Y.

Z tej pary jeden chromosom pochodzi od mamy, a drugi od taty.

W chromosomie rozróżnia się geny - sekcje chromosomu, które niosą integralną informację. Każdy chromosom ma własny zestaw genów zlokalizowanych w tych samych miejscach. W sparowanych chromosomach te same geny znajdują się w jednym miejscu, na przykład gen tej samej protrombiny. Ale ponieważ chromosomy pochodzą od różnych rodziców, warianty genów mogą być różne. Na przykład od mojej matki zwykły gen protrombiny, a od ojca - z mutacją zwiększającą ryzyko zakrzepicy. Nazywa się to wariantami genów lub polimorfizmem. Jeśli dana osoba ma te same warianty na obu chromosomach, nazywa się to homozygotycznością, jeśli jest inna, heterozygotycznością.

Przy okazji wskazałem konkretnie, że mężczyzna ma różne chromosomy płciowe. Oznacza to, że informacje z chromosomów X i Y u mężczyzny są prezentowane w jednej kopii.!

Przykład transkrypcji analizy

Mutacja Leiden to stan, w którym w genie czynnika V krzepnięcia krwi jeden mały „kawałek” genu - guanina - zostaje zastąpiony innym - adeniną, w miejscu o numerze 1691. Ta zmiana prowadzi do tego, że w białku kodowanym przez ten gen, jeden aminokwas (jednostka strukturalna białka) zostaje zastąpiona inną (arginina zamiast glutaminy).

Prawidłowy zapis tego wariantu genu może wyglądać następująco: G1691A (substytucja guaniny przez adeninę); Arg506Gln (zastąpienie argininy glutaminą) lub R506Q (R to jednoliterowe oznaczenie argininy, Q to jednoliterowe oznaczenie glutaminy). Podczas analizy polimorfizmów genów, oba geny są badane w celu znalezienia pożądanego polimorfizmu (mutacji).

Opcje wniosków dotyczących tego genu:

G / G - czyli w obu wariantach genów guaniny nie ma substytucji, czyli wariantu genu bez mutacji Leiden

G / A - jeden wariant ma polimorfizm zwany mutacją Leiden, a drugi nie (generozygota)

A / A - polimorfizm G1691A stwierdzono w obu wariantach genów

Jest to jedna z „niebezpiecznych” mutacji, która występuje u około 2 na 100 osób..

Na przykład wariant genu czynnika krzepnięcia V zwany mutacją Leiden jest powiązany z trombofilią (tendencją do rozwoju zakrzepicy). Zakrzepica rozwija się w obecności dodatkowych czynników ryzyka: przyjmowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych (ryzyko zakrzepicy wzrasta od 6 do 9 razy), obecność innych mutacji, obecność niektórych autoprzeciwciał, wzrost stężenia homocysteiny, palenie.

W przypadku obecności mutacji nawet w jednej kopii genu wzrasta ryzyko zakrzepicy żylnej kończyn dolnych, choroby zakrzepowo-zatorowej płuc, zakrzepicy mózgu, zakrzepicy tętniczej w młodym wieku.

U pacjentek z mutacją Leiden możliwe są nawracające poronienia, późne powikłania ciąży, opóźniony rozwój płodu, niewydolność łożyska.

Polimorfizmy genów układu hemostazy. Kto przeszedł?

  • 4 grudnia 2012
  • Odpowiedzi

Nasz wybór

W pogoni za owulacją: folikulometria

Zalecana

Pierwsze oznaki ciąży. Ankiety.

Sofya Sokolova opublikowała artykuł w Objawy ciąży, 13 września 2019 r

Zalecana

Wobenzym zwiększa prawdopodobieństwo poczęcia

Zalecana

Masaż ginekologiczny - efekt fantastyczny?

Irina Shirokova opublikowała artykuł w Ginekologii, 19 września 2019 r

Zalecana

AMG - hormon antymüllerowski

Sofya Sokolova opublikowała artykuł w Analyzes and Surveys, 22 września 2019

Zalecana

Popularne tematy

Autor: PregnantYulya
Utworzono 15 godzin temu

Autor: * Meduza *
Utworzono 5 godzin temu

Autor: daisy2023
Utworzono 9 godzin temu

Autor: DéjàEnceinte
Utworzono 12 godzin temu

Autor: Dasha0404
Utworzono 2 godziny temu

Autor: Malek.
Utworzono 9 godzin temu

Autor: Veronica1201
Utworzono 6 godzin temu

Autor: DéjàEnceinte
Utworzono 3 godziny temu

Autor: Annacher
Utworzono 13 godzin temu

Autor: treash
Utworzono 11 godzin temu

O serwisie

Szybkie linki

  • O serwisie
  • Nasi autorzy
  • Pomoc dotycząca witryny
  • Reklama

Popularne sekcje

  • Forum planowania ciąży
  • Podstawowe wykresy temperatur
  • Biblioteka zdrowia reprodukcyjnego
  • Recenzje klinik o lekarzach
  • Komunikacja w klubach dla PDR

Materiały zamieszczone na naszej stronie mają charakter informacyjny i edukacyjny. Nie używaj ich jako porady medycznej. Ustalenie diagnozy i wybór metody leczenia pozostaje wyłączną prerogatywą twojego lekarza prowadzącego!

Hemostaza: co to jest i jakie jest zagrożenie naruszeniami w jego systemie

Hemostaza to jeden z najważniejszych procesów wspierających funkcje życiowe organizmu. Zapobiega niefizjologicznej utracie krwi i stymuluje odbudowę uszkodzonych naczyń.

Co to jest hemostaza. Jakie procesy charakteryzuje się w ludzkim ciele

Hemostaza to zespół naturalnych reakcji organizmu, które odpowiadają za krążenie krwi, zapewniają jej normalną gęstość, zapobiegają patologicznej utracie krwi i zatrzymują krwawienie w przypadku naruszenia integralności naczyń krwionośnych.

Poziom przydatności hemostazy zależy od takich parametrów, jak:

  • funkcjonalność ścian naczyniowych;
  • objętość płytek krwi, ich aktywność;
  • stan układu fibrynolizy, a także układu krzepnięcia krwi.

Innym znaczeniem terminu „hemostaza” jest zestaw środków medycznych mających na celu zapobieganie i zatrzymywanie krwawienia w urazach i podczas operacji.

Czym jest system hemostazy i jakie są jego funkcje

System hemostazy to biostruktura, która pozwala na utrzymanie płynności krwi, a także zapobiega i hamuje krwawienia. Zawiera cztery główne elementy:

  1. układ krzepnięcia krwi, który jest prezentowany w postaci 13 czynników i stanowi ogniwo krzepnięcia;
  2. płytki krwi, które tworzą połączenie płytek krwi;
  3. struktura antykoagulantu (wiązanie antykoagulacyjne);
  4. system fibrynolizy zawierający plazminogen (specjalny krążący proenzym), a także jego endogenne aktywatory.

Fizjologiczne znaczenie systemu hemostazy polega na utrzymywaniu optymalnej objętości krwi w naczyniach dla pełnego ukrwienia narządów.

Zwykle występuje niewielka przewaga procesów przeciwzakrzepowych. Gdy zachodzi niebezpieczeństwo utraty krwi, równowaga zostaje natychmiast przesunięta w kierunku prokoagulantów, które zmniejszają krzepnięcie. Jeśli z jakiegoś powodu tak się nie stanie, pojawi się nieprawidłowe krwawienie. Gdy aktywność prokoagulacyjna jest zbyt wysoka, powstaje zakrzepica i zator. Zaprzestanie utraty krwi jest wynikiem procesów fizjologicznych realizowanych poprzez współdziałanie różnych elementów funkcjonalnych i strukturalnych.

Normalne działanie systemu hemostazy zależy od funkcjonalności:

  • wątroba i szpik kostny;
  • śledziona i inne narządy krwiotwórcze.

Rodzaje i mechanizmy

Klasyfikowane są trzy rodzaje hemostazy, które w rzeczywistości reprezentują jej etapy:

  • płytka naczyniowa;
  • koagulacja,
  • fibrynoliza.

W zależności od intensywności krwawienia jeden z nich przeważa podczas tworzenia się skrzepliny, mimo że wszystkie trzy typy zaczynają działać jednocześnie. Istnieją w stanie ciągłej interakcji, uzupełniając się wzajemnie od samego początku powstawania skrzepu krwi do jego rozpuszczenia.

  1. Pierwotna hemostaza (płytkowa) rozwija się stopniowo:
    • uszkodzenie naczynia prowadzi do skurczu jego ścian, przez co po 30 sekundach krwawienie ustaje;
    • płytki krwi są kierowane i przyczepiane do uszkodzonego obszaru śródbłonka;
    • powstaje odwrotna akumulacja płytek krwi. Zmieniają swój kształt, dzięki czemu „sklejają się” ze sobą i przylegają do ściany naczynia. Tworzy się pierwotny lub „biały” (bezbarwny) skrzeplina. Pod wpływem trombiny adhezja jest nieodwracalna;
    • powstaje zatyczka hemostatyczna, która różni się od skrzepu krwi tym, że nie zawiera elementów fibryny. Na jego powierzchni gromadzą się plazmowe czynniki krzepnięcia. Dają początek wewnętrznym procesom hemostazy krzepnięcia, która kończy się utworzeniem włókien fibryny. Na bazie korka tworzy się gęsty skrzeplina.
      W niektórych patologiach (zawał mięśnia sercowego, udar), fakt tworzenia się skrzepliny może powodować poważne komplikacje, jeśli zablokuje dopływ ważnych narządów. W takich przypadkach lekarze stosują specjalne leki..
  2. Wtórna (koagulacyjna) hemostaza zatrzymuje utratę krwi w tych naczyniach, w których pierwotna nie wystarcza. Trwa dwie minuty i jest zasadniczo reakcją między białkami osocza, w wyniku której powstają włókna fibryny. Prowadzi to do ustania krwawienia z uszkodzonego naczynia i pozwala nie obawiać się nawrotu w najbliższej przyszłości.
    Wtórną hemostazę można aktywować na dwa sposoby:
    • zewnętrzne, gdy tromboplastyna tkankowa dostanie się do krwi w wyniku interakcji kolagenu z czynnikiem krzepnięcia w miejscu uszkodzenia ściany naczynia;
    • wewnętrzny. Jeśli tromboplastyna nie pochodzi z zewnątrz, proces ten jest wywoływany przez czynniki tkankowe.
      Mechanizmy wewnętrzne i zewnętrzne są ze sobą powiązane dzięki białkom kinina-kalikreina.
  3. Fibrynoliza. Odpowiada za restrukturyzację włókien fibryny w rozpuszczalne mieszanki, udrożnienie naczyń krwionośnych oraz utrzymanie optymalnej lepkości krwi. Ponadto wykorzystuje zdolność leukocytów do niszczenia patogenów, eliminuje zakrzepicę.

Oprócz wymienionych odmian są one klasyfikowane:

  1. Hormonalna hemostaza, która jest podstawą leczenia dysfunkcjonalnego krwawienia z macicy (UBH) u kobiet w każdym wieku. Polega na stosowaniu leków hormonalnych, takich jak doustne tabletki antykoncepcyjne.
  2. Endoskopowa hemostaza to zestaw specjalnych środków do zatrzymania trwającego krwawienia. Wśród jego metod: mechaniczna, fizyczna i lekarska. Każdy z nich z kolei składa się z zestawu różnych procedur, w zależności od charakteru utraty krwi. Jednocześnie wyróżnia się:
    • czasowa hemostaza - wstępne zatrzymanie krwawienia, które lekarze wykonują pilnie na miejscu zdarzenia;
    • ostateczna hemostaza wykonana już w szpitalu.
  3. Hemostaza osocza - sekwencja przemian zachodzących w osoczu krwi przy udziale 13 czynników krzepnięcia.

Głównym ostatecznym celem wszystkich typów i metod hemostazy jest zatrzymanie procesu krwawienia.

Zaburzenia hemostazy: przyczyny i czynniki

Problemy z jednym z elementów hemostazy mogą patologicznie wpływać na sam proces. Wśród przyczyn naruszenia:

  1. Zespół DIC (rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe). Nieprawidłowość, w której dochodzi do krzepnięcia krwi z powodu dużej ilości substancji tromboplastycznych uwalnianych z tkanek. Dzieje się to często bez żadnych objawów..
  2. Koagulopatia to dysfunkcja układu krzepnięcia i przeciwnego układu krwionośnego. Ta patologia może być zarówno wrodzona, jak i nabyta, w tym w związku z zaburzeniami odporności..
  3. Trombofilia - naruszenie procesów krzepnięcia i tworzenia się skrzepów, prowadzące do niedokrwienia tkanek i narządów.
  4. Zaburzenia krwotoczne związane z hipokoagulacją. Charakteryzuje się pogorszeniem krzepliwości krwi.

Podsumowując przyczyny zaburzeń hemostazy, możemy stwierdzić, że są to:

  • wrodzony lub nabyty;
  • hipokoagulacyjny lub hiperkoagulacyjny;
  • miejscowe (jak zakrzepica) lub globalne (jak rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe).

Polimorfizm genów hemostazy

Są to zmiany mutacyjne w genach odpowiedzialnych za hemostazę, które prowadzą do różnych patologii. Polimorfizm się dzieje:

  1. Wrodzone i reprezentuje dziedzicznie przenoszone w dół, naruszenie właściwości krwi i struktury naczyń krwionośnych. Dziecko naraża się na odziedziczenie takich problemów po jednym lub obojgu rodzicach. Nieprawidłowość może wpływać na jeden lub więcej genów. Pojawiają się objawy przewożenia:
    • w dzieciństwie;
    • podczas ciąży;
    • podczas terapii hormonalnymi lekami zastępczymi stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych;
    • nigdy.
      Zaburzenia krzepnięcia krwi u najbliższych krewnych to powód do wizyty u lekarza w celu sprawdzenia funkcjonowania własnego systemu hemostazy.
  2. Nabyte, co jest wynikiem narażenia na różne czynniki. Na przykład zespół antyfosfolipidowy - patologia autoimmunologiczna - prowadzi do tego, że organizm zaczyna syntetyzować przeciwciała przeciwko „natywnym” fosfolipidom, co prowadzi do zaburzeń krzepnięcia krwi. Jest to rzadkie, ale mutacje w genach hemostazy występują również z przyczyn takich jak:
    • długotrwałe narażenie na przewlekłe infekcje, stres;
    • patologie onko- lub endokrynologiczne;
    • uraz;
    • przyjmowanie leków.

Do listy czynników lekarze coraz częściej dodają palenie tytoniu, ponieważ nikotyna wpływa na krzepnięcie krwi, co oznacza, że ​​może być jedną z nabytych przyczyn mutacji genów hemostazy.

Konsekwencjami wrodzonych wad rozwojowych genów hemostazy są stany takie jak:

  • trombofilia - patologia spowodowana zwiększonym krzepnięciem krwi, w wyniku której zwiększa się ryzyko zakrzepicy (rozwój skrzeplin naczyniowych);
  • niewydolność płodu w czasie ciąży;
  • poronienie;
  • narodziny niedorozwiniętych lub martwych dzieci.

Czynnik polimorfizmu genów hemostazy można wykryć wykonując specjalny hemotest.

Analiza mutacji

Jest to metoda diagnostyczna, która pozwala dokładnie określić predyspozycje do chorób krwi, co jest szczególnie ważne przed ciążą iw jej trakcie. Analiza określa nieprawidłowości genetyczne, które niosą ze sobą ryzyko poronienia samoistnego w późniejszym terminie, wady rozwojowe wewnątrzmaciczne, utratę krwi płodu i onkologiczne patologie krwi matki.

Wspomniano powyżej, że wrodzone anomalie genów hemostazy mogą nie objawiać się w żaden sposób, ale w sytuacjach krytycznych dla organizmu, np. W czasie ciąży, porodu czy w trakcie operacji, czasami dochodzi do dysfunkcji związanych z procesem krzepnięcia krwi, co grozi groźnymi konsekwencjami..

Istnieje lista genów hemostazy, które są bardziej podatne na mutacje niż inne:

  1. G20210A - gen protrombiny. Jego zmiany objawiają się dziedziczną trombofilią. Prawdopodobieństwo zakrzepicy znacznie zwiększa ryzyko wystąpienia zawałów serca i udarów, a stosowanie tabletek antykoncepcyjnych znacznie zwiększa ryzyko zakrzepów. W czasie ciąży mutujący gen powoduje poronienie, przedwczesne przerwanie łożyska i opóźnienia w rozwoju nienarodzonego dziecka.
  2. G1691A jest genem czynnika 5, który ulega mutacji w Leiden. Konsekwencja - prawdopodobieństwo śmierci płodu w drugim i trzecim trymestrze.
  3. FGB G455A - geny fibrynogenu. Ich zmiany prowadzą do powstawania zakrzepów krwi w żyłach głębokich, choroby zakrzepowo-zatorowej, a także problemów z ciążą.
  4. MTRR i MTHFR to geny odpowiedzialne za metabolizm kwasu foliowego. Ze względu na swoje anomalie u płodu rozwijają się wady układu nerwowego, serca i naczyń krwionośnych oraz narządów moczowo-płciowych..
  5. MTHFR C677T to kolejny gen odpowiedzialny za metabolizm kwasu foliowego. Ze względu na jego zmiany ryzyko rozwoju miażdżycy wzrasta dwukrotnie, zwiększa się zagrożenie powstawaniem anomalii układu nerwowego u płodu.
  6. GPIa C807T - gen glikoproteiny. Konsekwencjami mutacji są zakrzepica i choroba zakrzepowo-zatorowa, ryzyko zawału serca, udar mózgu w młodości
  7. PAI-1 4G / 5G jest genem odpowiedzialnym za inhibitor aktywatora plazminogenu. Ze względu na zmiany mutacyjne u kobiet w ciąży dochodzi do wczesnych i późnych poronień, gestozy, przedwczesnego wydzielania łożyska.

Biorąc pod uwagę, że wszystkie nieprawidłowości genów w taki czy inny sposób wpływają na wynik ciąży, na podstawie wyników badania para będzie mogła podjąć decyzję o rezygnacji z planowania. Dzieje się tak, gdy prawdopodobieństwo jest zbyt duże, że ciąża będzie miała poważne komplikacje. Dla wielu nie jest to łatwe, ale w takich przypadkach lepiej zepchnąć emocje na dalszy plan, trzeźwo przyjrzeć się sytuacji i podjąć przemyślaną decyzję..

Jak to się robi i dlaczego. Wskazania do

Każdy lekarz może wysłać na badania, a warunki takie jak:

  • phlebeurysm;
  • Zakrzepica żył;
  • planowanie ciąży;
  • śmierć płodu na wewnątrzmacicznym etapie rozwoju;
  • mianowanie hormonalnych leków zastępczych i doustnych środków antykoncepcyjnych;
  • oderwanie łożyska;
  • wewnątrzmaciczne wady rozwojowe płodu;
  • niewydolność łożyska i zatrucie;
  • wczesne poronienia;
  • uderzenie;
  • zawał mięśnia sercowego;
  • choroba zakrzepowo-zatorowa w młodym wieku, a także jej nawracające epizody;
  • nadwaga;
  • zbliżająca się operacja;
  • patologie sercowo-naczyniowe u krewnych;

Ponadto analiza pod kątem mutacji genów układu hemostazy jest zalecana w takich przypadkach jak:

  • bezpłodność;
  • nadchodząca procedura zapłodnienia in vitro (IVF);
  • obecność oznak krwawienia (w tym z dziąseł, małych skaleczeń otrzymanych podczas golenia), średniej wielkości siniaków na ciele;
  • miesiączka, której towarzyszy nienormalnie wysoka utrata krwi;
  • potrzeba oceny stanu wątroby.

Do analizy wymagane jest oddanie krwi z palca i żyły na czczo. W niektórych klinikach pobiera się wymaz z policzka, przez który pobiera się próbkę nabłonka wewnętrznego policzka. Jest bezbolesny i szybki, dzięki czemu można badać osoby patologicznie bojące się zastrzyków, na przykład dzieci. Po uzyskaniu wyników następuje konsultacja z hematologiem, który profesjonalnie je opisze.

Badanie przeprowadza się metodą PCR, co oznacza reakcję łańcuchową polimerazy. Uzyskane dane porównuje się z próbkami kontrolnymi. Uwzględnia to, że podczas noszenia dziecka poziom krzepnięcia krwi zawsze nieznacznie wzrasta. Nie jest to określane jako patologia, ale jeśli występują mutacje, proces jest zaostrzony.

Aby dowiedzieć się, jak duże jest ryzyko, że mutacja zostanie odziedziczona, lekarze zalecają zdanie testu genetycznego. Jest to kosztowne, ale tego typu badanie jest wysoce zalecane dla osób, które miały przypadki zakrzepicy w rodzinie. Ważne jest, aby zrozumieć, że mutacje w genach hemostazy, które nie są wykrywane w odpowiednim czasie, mogą powodować śmierć płodu lub prowadzić do poważnych wad rozwojowych..

Interpretacja wyników

Oprócz nieprawidłowości genetycznych badanie pozwala określić komórkową strukturę hemostazy, która jest niezwykle ważna w prowadzeniu ciąży..

Istnieją dwa rodzaje zaburzeń genów:

  • najgroźniejszy polimorfizm jest homozygotyczny, gdy ryzyko zakrzepicy jest wyjątkowo wysokie;
  • mniej niebezpieczny jest heterozygotyczny.

To jest podstawa zasad dekodowania danych uzyskanych podczas badania prawdopodobieństwa wystąpienia polimorfizmu:

  1. Nie stwierdzono mutacji, to znaczy genów odpowiedzialnych za elementy układu hemostazy nie zmieniono.
  2. Mutacja w postaci heterozygotycznej - oznacza, że ​​osoba jest nosicielem cechy, która może powodować patologię.
  3. Mutacja homozygotyczna. Oznacza to, że znaleziono dwa geny z nieprawidłowościami, to znaczy prawdopodobieństwo wystąpienia charakterystycznych patologii jest wysokie.

Ważne jest, aby zrozumieć, że tylko genetyk lub hematolog może poprawnie zinterpretować wyniki, dlatego nie należy próbować tego robić samodzielnie, zwłaszcza w przypadku braku specjalnego wykształcenia i doświadczenia.

Specjaliści w pełni ocenią stopień zagrożenia patologiami związanymi z zaburzeniami krzepnięcia krwi. Zaproponują również optymalny plan zapobiegania..

Leczenie zaburzeń: metody i ich skuteczność

Jeśli wyniki badania ujawnią struktury z upośledzoną morfologią, warto skonsultować się z lekarzem w sprawie perspektyw rozwoju ciąży i możliwego stanu zdrowia nienarodzonego dziecka..

Niestety nieprawidłowości genów nie można naprawić ani wyleczyć. Jednak gdy badanie ujawni ich konsekwencje - patologię krzepnięcia krwi - lekarz przepisuje środki medyczne.

Leczenie farmakologiczne trombofilii

Na przykład na początkowych etapach trombofilii pokazano przebieg leczenia zachowawczego, które obejmuje:

  • środki przeciwpłytkowe - leki poprawiające przepływ krwi i zapobiegające tworzeniu się mikrozakrzepów;
  • antykoagulanty, których działanie ma również na celu zapobieganie zakrzepicy;
  • fibrynolityki, które są wstrzykiwane bezpośrednio do zakrzepowego obszaru naczynia;
  • leki wzmacniające ściany naczyniowe;
  • preparaty kwasu foliowego (z dziedziczną trombofilią).

Doskonały efekt leczniczy obserwuje się po:

  • transfuzję krwi lub osocza od dawcy;
  • trombocytofereza. Tak nazywa się specjalna procedura uzyskiwania płytek krwi. Wzbogacają osocze dawcy, które następnie podaje się osobie cierpiącej na trombofilię. W przypadku uszkodzenia tkanek pozwala to przyspieszyć ich regenerację.

Jeśli chodzi o leczenie w czasie ciąży, ma wiele cech, ponieważ nie wszystkie leki są zatwierdzone do użytku. W przypadkach, gdy zakrzepica wystąpiła przed poczęciem, przepisywane są leki przeciwzakrzepowe. Jednym z popularnych leków w tej klasie jest heparyna. Nie przenika przez łożysko i nie wpływa na płód. Po porodzie kurs uzupełnia się warfaryną, która jest dopuszczona do stosowania podczas karmienia piersią. Leczenie przeprowadza się tylko w przypadku ciężkich postaci trombofilii, a kobiety o lżejszych postaciach są po prostu obserwowane. Częściej niż zdrowym kobietom w ciąży przepisuje się im badania w celu podjęcia natychmiastowych działań w przypadku zmiany stanu krwi..

Dieta na trombofilię

Przestrzeganie określonej diety przepisanej przez lekarza ma kluczowe znaczenie dla skutecznej walki z trombofilią. Aby zmniejszyć ryzyko zakrzepicy, należy unikać spożywania:

  • tłuste mięso i podroby;
  • smalec;
  • smażone jedzenie;
  • bogate buliony;
  • czekolada;
  • kawa i inne zawierające ją napoje;
  • warzywa strączkowe;
  • twarde sery.

W tym samym czasie dieta powinna mieć wystarczającą ilość:

  • świeże warzywa i owoce, jagody (zwłaszcza suszone morele, żurawina i winogrona);
  • owoce morza;
  • płatki.

Nie zapomnij o reżimie picia. Aby znormalizować procesy krzepnięcia krwi, pacjentom z trombofilią zaleca się spożywanie co najmniej 2,0–2,5 litra płynów dziennie. Jednocześnie lepiej pić czystą wodę, herbatki ziołowe i kompoty..

Alternatywne metody leczenia

Nie są samodzielną metodą przezwyciężenia patologii, ale z powodzeniem uzupełniają przepisane przez lekarza leczenie. Zgoda hematologa na fakt stosowania metod terapii alternatywnej, a także uzgodnienie z nim dawkowania i czasu trwania kursu jest obowiązkowe. Wynika to z faktu, że w połączeniu z lekami aptecznymi o podobnym działaniu takie leczenie może prowadzić do nadmiernego rozrzedzenia krwi..

  1. Czosnek. Rozpuszcza fibrynę, która przyczynia się do powstawania skrzepów krwi, a także wzmacnia ściany naczyń. Kilka świeżych goździków każdego dnia będzie doskonałym sposobem zapobiegania zakrzepicy;
  2. Nalewka z japońskiej Sophora. 100 g nasion roślin wlewa się do pół litra wódki i pozostawia na pół miesiąca w ciemności i chłodzie. Po 15 kroplach nalewkę rozcieńcza się w pół szklanki wody i przyjmuje przed posiłkami. Zalecany czas trwania kursu - 1 miesiąc.
  3. Nalewka ze skórki kasztanowca. Weź 50 g skórki, wlej 0,5 litra wódki i nalegaj przez 14 dni, po czym biorą 20 kropli nalewki przed posiłkami, po rozpuszczeniu w 100 ml wody.
  4. Napar ze słodkiej koniczyny. Dwie łyżeczki ziół wlewa się pół litra wrzącej wody i nalega na co najmniej 6 godzin, po czym filtruje i bierze pół szklanki trzy razy dziennie.

Gdy w organizmie występują współistniejące patologie, których leczenie również nie wyklucza zastosowania alternatywnej terapii, ważne jest, aby nie używać roślin zagęszczających krew.

Metoda fizjoterapii

Celem działania fizjoterapeutycznego z tendencją do zakrzepicy w aktywnej fazie patologii jest stabilizacja i regresja, aw nieaktywnej - zahamowanie zespołu. Stosowane są następujące rodzaje fizjoterapii:

  1. Ekspozycja na światło ultrafioletowe. Łagodzi stany zapalne, stymuluje rozpuszczanie skrzepów. Kurs - do 30 sesji.
  2. Promieniowanie podczerwone. Usuwa obrzęk tkanek, aktywuje odpowiedzi immunologiczne w komórkach;
  3. Elektroforeza. Ekspozycja na prąd elektryczny zapewnia przepływ krwi do dotkniętego naczynia i sprzyja szybkiej regeneracji tkanek uszkodzonych obszarów.
  4. Magnetoterapia. Poprawia stan ścian naczyniowych, wzmacniając je.
  5. Terapia laserowa. Stymuluje procesy odżywiania komórek, co potęguje ogólny efekt zabiegu.

O możliwości skorzystania z fizjoterapii w każdym konkretnym przypadku trombofilii, a także o wyborze metody ekspozycji decyduje lekarz prowadzący.

Zdrowie i życie człowieka zależy od użyteczności hemostazy. Jego naruszenia mogą spowodować śmierć z powodu utraty krwi. Aby uniknąć niebezpiecznego ryzyka, ważne jest, aby znać działanie własnego systemu hemostazy, zwłaszcza gdy istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia stanów związanych z krwawieniem. Przy odpowiednim podejściu ryzyko nadmiernej utraty krwi można zminimalizować poprzez zastosowanie specjalistycznych wyrobów medycznych..

Polimorfizmy genów układu hemostazy

Wśród aktualnych i priorytetowych problemów współczesnej neurologii, udary pozostają na czele ze względu na ich znaczną częstość występowania, wysoką śmiertelność i stopień niepełnosprawności w krajach rozwiniętych gospodarczo, a także wysokie koszty leczenia i rehabilitacji [5, 6]. W ostatnim czasie obserwuje się wzrost zapadalności na choroby z ostrymi zaburzeniami krążenia mózgowego, przy jednoczesnym wzroście występowania udarów, zwłaszcza wśród osób w wieku produkcyjnym [3]. Mimo pewnych osiągnięć w dziedzinie angioneurologii, ostatnie lata charakteryzowały się wzrostem częstości występowania ostrych chorób niedokrwiennych naczyń mózgowych, co determinuje potrzebę dalszych badań nad różnymi aspektami problemu udaru niedokrwiennego mózgu [4]. W zdecydowanej większości przypadków udar niedokrwienny (IS) jest chorobą wieloczynnikową, w rozwoju której wraz z innymi czynnikami niewątpliwie rolę odgrywają zmiany w układzie hemostatycznym [4, 5]. W ostatnim dziesięcioleciu wiele uwagi poświęcono badaniu wpływu predyspozycji genetycznych na stan układu krzepnięcia krwi. Do tej pory ustalono wpływ polimorfizmu szeregu genów, których produkty białkowe regulują układ hemostazy, na ryzyko rozwoju patologii naczyniowej [9, 10].

Udar najczęściej rozwija się na tle przewlekłej niewydolności naczyniowo-mózgowej, w patogenezie której przyczynia się patologia nie tylko tętnicy, ale także łożyska żylnego mózgu [1]. Obecnie najczęściej przyjmowaną hipotezą jest wrodzone pochodzenie przewlekłej mózgowej niewydolności żylnej [8]. W 1995 roku D.M. Moody i in. ujawnili nowy typ patologii naczyniowej mózgu - kolagenozy żylne okołokomorowe (PVK). Proponowane mechanizmy rozwoju PVK obejmują również determinizm genetyczny tej patologii [7].

Biorąc pod uwagę różnorodność patogenetycznych wariantów powstawania niewydolności mózgowo-naczyniowej, należy ocenić rolę zaburzeń zarówno tętniczych, jak i żylnych składników przepływu krwi w mózgu w rozwoju chorób naczyniowo-mózgowych [1, 2].

Cel badania

Badanie polimorfizmu genów układu hemostazy jako predyktora rozwoju IS u osób w młodym i średnim wieku na tle konstytucjonalnej niewydolności żylnej (CVI).

Materiały i metody

Przebadaliśmy 172 pacjentów w ostrym okresie udaru niedokrwiennego w wieku od 25 do 60 lat włącznie. Wśród badanych było 69 kobiet (40,1%) i 103 mężczyzn (59,9%). Średni wiek kobiet wynosi 56,1 ± 6,02 lat, mężczyzn 55,3 ± 8,32 lat. Średni wiek wszystkich pacjentów wynosił 55,7 ± 7,43 lat.

Wszyscy pacjenci zostali poddani dokładnemu badaniu klinicznemu i instrumentalnemu w celu weryfikacji patologii naczyniowej mózgu, objawów konstytucjonalnej niewydolności żylnej..

Nasilenie udaru niedokrwiennego oceniono za pomocą National Institutes of Health Stroke Scale (NIHSS) z interpretacją wyników tej skali według kryteriów L.B. Goldstein i wsp., Rankin Scale (RS) i Barthel Index (BI).

Zgodnie z klasyfikacją Centrum Naukowego Neurologii Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych (N.V. Vereshchagin, L.K. Bragina, S.B. Vavilov, 1983) ogniska niedokrwienne podzielono na duże, duże, średnie i małe (lakunarne).

Badania genetyki molekularnej przeprowadzono w laboratorium biologii molekularnej i komórkowej Instytutu Naukowo-Technologicznego im. S.P. Kapitsa FGBOU VPO Ulyanovsk State University. Ekstrakcję genomowego DNA przeprowadzono z zamrożonych leukocytów krwi żylnej przy użyciu zestawu Ampli Prime DNA-Sorb-AM. Polimorfizmy genetyczne określono za pomocą zestawu odczynników do określenia polimorfizmów genetycznych związanych z ryzykiem trombofilii metodą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w czasie rzeczywistym „CardioGeneticsThrombophilia”, opracowanej przez firmę „DNA-Technology”. Numer rejestracyjny 2010/08414 z dnia 22 lipca 2010 r. PCR przeprowadzono na wzmacniaczu DNA w czasie rzeczywistym CFX96. Wykorzystaliśmy technologię do wykrywania i identyfikacji SNP metodą PCR z analizą krzywych topnienia („Technologia DNA”).

Dokonano analizy polimorfizmów genów kodujących białka układu krzepnięcia i hemostazy krwi: polimorfizm 20210G> A genu FII, polimorfizm 1691G> A genu FV, polimorfizm -455G> A genu FGB, polimorfizm -675 5G> 1G genu PAI-807, gen ITGA2, polimorfizm 1565T> gen C ITGB3.

Wśród badanych pacjentów z IS wyodrębniono grupy pacjentów ze względu na obecność i brak PNŻ: grupę pacjentów z IS i CVI oraz grupę pacjentów z IS bez CVI..

Kryteriami włączenia do grupy z CVI była obecność dolegliwości wywołanych krążeniem żylnym mózgu, obecność kilku typowych lokalizacji patologii żylnych (żylaki i zakrzepica kończyn dolnych, hemoroidy, żylaki powrózka nasiennego, żylaki przełyku), rodzinna „historia żylna”.

Kryterium wykluczenia była obecność chorób somatycznych mogących powodować wtórne zaburzenia krążenia żylnego..

Pacjenci z grupy IS bez CVI nie mieli patologii żylnej o typowych lokalizacjach ani „historii żylnej”.

Statystyczne przetwarzanie danych zostało przeprowadzone przy użyciu pakietu oprogramowania Statistica 8.0. Przy opisywaniu wyników badań dane ilościowe są przedstawiane jako M (± σ), gdzie M jest średnią arytmetyczną, σ jest odchyleniem standardowym. Dane jakościowe przedstawiono jako wartości bezwzględne i procenty. Grupy porównano pod kątem danych jakościowych, stosując dokładny test χ2 Fishera. Istotność różnic w próbach według cech ilościowych oceniano testem Studenta. Różnice uznano za istotne statystycznie przy prawdopodobieństwie większym niż 95% (p 0,05).

Według lokalizacji ogniska niedokrwiennego wśród chorych na IS z CVI (59,6%) przeważały półkulowe udary niedokrwienne; w grupie chorych na IS bez CVI natomiast częściej lokalizowano ognisko zawału w dorzeczu kręgowo-podstawnym (60,3%), p = 0,01. Nie stwierdzono różnic w lokalizacji strefy zawałowej prawej lub lewej półkuli mózgowej u pacjentów z tych grup..

W obrazie klinicznym choroby pacjenci mieli połączenie objawów mózgowych i ogniskowych. Ogniskowe objawy neurologiczne wynikały z lokalizacji ogniskowych uszkodzeń mózgu. Wśród objawów mózgowych najczęstszym był ból głowy. Dolegliwości bólowe zgłaszali wszyscy chorzy z IS i CVI (100%), a wśród pacjentów z IS bez CVI objaw ten wystąpił u 49 (62,8%) chorych. Nasilenie bólu głowy według wizualnej skali analogowej (VAS) w grupie pacjentów z IS i CVI wynosiło od 3 do 9 punktów, średnio 5,9 ± 1,61 punktu, w grupie pacjentów z IS bez CVI 4,9 ± 2,04 (zakres od 1 do 9) punktów.

Pacjenci z grupy KVI częściej skarżyli się na nocne i poranne bóle głowy (59,6%) o lokalizacji potylicznej (68,1%) lub o charakterze rozproszonym (30,8%), pękanie (24,4%), tępe (17, 1%), nasilając się pod wpływem czynników pogarszających odpływ żylny z jamy czaszki (72,3%).

U pacjentów z IS bez CVI bóle głowy są charakterystyczne dla drugiej połowy doby (75,6%), po stresie psychoemocjonalnym (33,3%), przedłużonym wymuszonym ułożeniu głowy i szyi (69,2%), uciskaniu (41,1%) ), „Według rodzaju tamborka” (29,4%).

Skargi na zawroty głowy częściej zgłaszali pacjenci z grupy pacjentów z IS i CVI (64,9%) w porównaniu z pacjentami z IS bez CVI (48,7%), p = 0,01.

Pacjenci byli oceniani zarówno przy przyjęciu, jak iw 21. dniu choroby za pomocą National Institutes of Stroke Scale (NIHSS), Rankina Scale (RS) i Barthel Index (BI). Średnie wartości ocen w tych skalach przy przyjęciu wynosiły: NIHSS - 10,3 ± 2,24; RS - 4,2 ± 1,93; BI - 33,2 ± 17,0 dla pacjentów z IS i CFP. Dla pacjentów z IS bez CFP: NIHSS - 9,8 ± 2,15; RS - 4,6 ± 1,03; BI - 34,6 ± 16,2 dla pacjentów z IS i CFP. W 21. dniu choroby wynik był następujący: NIHSS - 5,4 ± 2,13; RS - 3,7 ± 0,6; BI 59,2 13,23 i NIHSS 4,8 2,16; RS - 3,1 ± 1,14; BI - odpowiednio 60 ± 12,14. W porównywanych grupach nie było istotnych różnic według tych kryteriów..

Analiza rozmieszczenia wariantów polimorficznych badanych genów układu hemostazy wykazała znaczną przewagę genotypów polimorficznych genu FV, FII oraz genu PAI-1, genu p A FII w grupie chorych na IS z CVI w porównaniu z grupą chorych na IS bez CVI. Porównując obserwowane częstości występowania poszczególnych genotypów w genie protrombiny, wykazano również przewagę heterozygotycznego genotypu G / A w grupie chorych na IS z CVI. Tym samym genotyp ten wykryto u 10 pacjentów (10,6%) z IS z objawami CVI; w grupie pacjentów z IS bez CVI genotyp G / A stwierdzono u 4 osób (5,1%) - 6,9%, gen p A FV („mutacja Leiden”). Analiza mutacji Leiden (1691G> A) w genie FV wykazała istotne statystycznie różnice w ogólnym rozmieszczeniu obserwowanych genotypów w badanych grupach pacjentów. Porównując częstości występowania poszczególnych genotypów stwierdziliśmy, że heterozygotyczne przenoszenie mutacji Leiden (genotyp G / A) jest istotnie częstsze w grupie chorych z IS i CVI - u 16 (17,1%) chorych w porównaniu z grupą chorych z IS bez CVI - 4 (5,1%), (p 0,05.

Polimorfizm -675 5G> 4G genu inhibitora aktywatora plazminogenu (PAI-1). Analiza polimorfizmu 5G (-675) 4G genu inhibitora aktywatora plazminogenu wykazała, że ​​zarówno nosicielstwo heterozygotyczne, jak i nosicielstwo homozygotyczne tego genu stwierdzono istotnie częściej w grupie pacjentów z IS z CVI w porównaniu z grupą pacjentów z IS bez CVI. Zatem genotyp -675 5G> 4G wykryto u 31 pacjentów (32,9%) z objawami CVI i u 12 pacjentów (15,4%) bez objawów CVI; genotyp -675 4G> 4G rozpoznano odpowiednio u 14 (14,9%) pacjentów i 8 (10,2%), p 0,05 (tab.1).

Tabela 1

Częstość występowania genotypów genów FGB, FII, FV u pacjentów z IS i CVI oraz IS bez CVI

Zbadane geny, zidentyfikowane genotypy, n (%)

Zespół chronicznego zmęczenia. Przyczyny, objawy, jak leczyć

Chemia krwi