Normalne EKG we wszystkich odprowadzeniach

zestaw narzędzi

„Podstawy diagnostyki EKG”

Normalny elektrokardiogram składa się z linii głównej (izoliny) i odchyleń od niej, zwanych zębami i oznaczonych łacińskimi literami P, Q, R, S, T, U.

Segmenty EKG między sąsiednimi zębami - segmenty.

Odległości między różnymi zębami - odstępy.

EKG odzwierciedla sekwencyjne pokrycie wzbudzenia mięśnia sercowego.

Amplitudę zębów określa się w pionie - 10 mm odpowiada 1 mV (dla wygody amplitudę zębów mierzy się w milimetrach).

Czas trwania zębów i odstępy są określane poziomo przez film EKG.

Przy szybkości nagrywania 25 mm / sek(prędkość standardowa) odpowiada 1 mm 0,02 sek.

Przy szybkości nagrywania 50 mm / sek (rzadziej) odpowiada 1 mm O 0,04 sek.

Załamek P odpowiada pokryciu wzbudzenia (depolaryzacji) przedsionków.

Dodatni załamek P wskazuje na rytm zatokowy.

Fala P jest najlepiej widoczna w odprowadzeniu 2, w którym musi być dodatnia.

Zwykle czas trwania fali P wynosi do 0,1 sekundy (1 duża komórka).

Amplituda załamka P w odprowadzeniach standardowych i kończynowych jest określona przez kierunek osi elektrycznej przedsionków.

Amplituda normalna: PII> PI> PIII.

W ołowiu aVR fala P jest zawsze ujemna!

Interwał PQ - czas przejścia impulsu do komór.

Odstęp PQ wydłuża się wraz z wiekiem:

· W wieku poniżej 14 lat maksymalny odstęp PQ wynosi do 0,16 s;

W wieku od 14 do 17 lat - 0,18 s;

Powyżej 17 - 0,2 s.

Zwykle odstęp PQ wynosi 0,12-0,18 (do 0,2) sekundy (6-9 komórek):

· Wraz ze wzrostem tętna, odstęp PQ zmniejsza się;

W przypadku bradykardii odstęp PQ wydłuża się do 0,21-0,22 s;

· W odprowadzeniach piersiowych czas trwania odstępu PQ może różnić się od wskazań w odprowadzeniach z kończyn do 0,04 s (2 komórki);

· Aby zmierzyć odstęp PQ, wybierz odprowadzenie, w którym załamek P i zespół QRS są dobrze zaznaczone (zwykle jest to odprowadzenie standardowe II);

· Jeśli początkowa część załamka P jest izoelektryczna, to podczas pomiaru odstępu PQ wystąpi błąd w kierunku spadku od jego rzeczywistych wartości;

Jeżeli początkowy odcinek zespołu QRS jest izoelektryczny, to podczas pomiaru odstępu PQ wystąpi błąd w kierunku wzrostu od jego prawdziwych wartości;

Zespół QRS - pobudzenie mięśnia sercowego komorowego.

Szerokość zespołu QRS wskazuje na czas trwania pobudzenia śródkomorowego. Szerokość zespołu QRS zmniejsza się nieznacznie wraz ze wzrostem częstości akcji serca i odwrotnie:

· Czas trwania zespołu QRS określa się w odprowadzeniach standardowych (zwykle w odprowadzeniach II) lub wzmocnionych;

· Uwzględnia się maksymalną szerokość zespołu QRS u tego pacjenta;

· W odprowadzeniach klatki piersiowej szerokość zespołu QRS jest o 0,01-0,02 s (1 komórka) większa niż w odprowadzeniach kończyn;

· Poszerzenie zespołu QRS mówi się, gdy czas trwania przekracza 0,1 s (5 komórek);

Analiza zespołu QRS: amplituda, czas trwania, kształt, oś elektryczna.

Odcinek ST - czas całkowitej depolaryzacji obu komór:

Czas trwania odcinka ST zmienia się w zależności od tętna (im częstszy rytm, tym krótszy odcinek ST);

Zwykle odcinek ST jest częściej izoelektryczny (pokrywa się z izoliną), ale może być lekko podniesiony (uniesienie) lub obniżony (zagłębienie), zwykle poniżej 1 mm;

· Dopuszczalne zagłębienie odcinka ST o wklęsłym kształcie do 0,5 mm, w odprowadzeniach klatki piersiowej V5 - V6 oraz w odprowadzeniach z kończyn do 2–3 mm;

· Odcinek ST jest mierzony w 60 ms (półtorej małej komórki) od punktu J;

Punkt J - to miejsce przejścia fali S w odcinek ST (lub przecięcie fali S przez kontur);

Zwykle w odprowadzeniach V1-V3 można odnotować uniesienie odcinka ST z maksimum w V2 do 0,25 mV;

W przypadku innych odprowadzeń podwyższenie o 0,1 mV i powyżej jest uważane za patologiczne.

Załamek T - repolaryzacja komór:

· Dodatni w odprowadzeniach I, II, V4-V6;

· Amplituda - połowa długości fali R;

· Może być ujemny w odprowadzeniach aVL, III, V1;

W odprowadzeniach z kończyn - do 0,5 mV, w odprowadzeniach klatki piersiowej - do 1,0 mV;

Załamek T jest zwykle nieząbkowany i dodatni, a jego przednia część jest bardziej płaska;

· Oś elektryczna załamka T jest zwykle w tym samym kierunku co oś zespołu QRS (odchylenie nie przekracza 60 °), dlatego w odprowadzeniach, w których zespół QRS jest reprezentowany przez załamek R, załamek T jest dodatni;

Załamek T jest zawsze ujemny w ołowiu aVR;

Załamek T w odprowadzeniu klatki piersiowej V1 może być zwykle ujemny lub spłaszczony.

Odstęp QT (skurcz komorowy) - czas od początku zespołu QRT do końca załamka T:

· Zwykle odstęp QT wynosi 0,35-0,44 s (17,5-22 ogniwa);

Kiedy wydłuża się odstęp Q-T, pomiar jest często utrudniony ze względu na niezauważalne połączenie końcowej części załamka T z załamkiem U, w wyniku czego można zmierzyć odstęp Q-U, a nie Q-T;

Zgodnie ze wzorem Bazetta można określić, czy odstęp QT u danego pacjenta jest prawidłowy, czy patologiczny (odstęp QT uważa się za patologiczny, jeśli wartość przekroczy 0,42):

QT = QT (mierzone EKG, s) / √ (R-R) (przedział mierzony EKG, między dwoma sąsiednimi załamkami R, s).

ZAWAŁ SERCA

Objawy EKG:

· Niedokrwienie: wysokie („wieńcowe”) T lub ujemne T;

Uszkodzenie: uniesienie (podniesienie się ponad izolinę) odcinka ST lub obniżenie (obniżenie poniżej izoliny) odcinka ST;

Martwica i blizny: nieprawidłowe Q lub brak R lub małe

Istnieją etapy zawału mięśnia sercowego:

1. Najostrzejszy - okres od wystąpienia niedokrwienia mięśnia sercowego do początku powstania ogniska martwicy (6 godzin);

2. Ostra - w okresie ostrym tworzy się ognisko martwicy i pojawia się w niej miomalacja trwająca do 7 dni;

3. Podostra - charakteryzuje się całkowitym zastąpieniem guzów martwiczych tkanką ziarninową i odpowiada czasowi powstania blizny tkanki łącznej w miejscu ogniska martwicy (do 28 dni);

4. Okres pozawałowy (bliznowacenie) - odpowiada okresowi całkowitej konsolidacji blizny w ognisku martwicy - 4 tygodnie od wystąpienia zawału mięśnia sercowego do końca życia.

Bezpośrednie zmiany EKG w MI:

· Brak załamka R w odprowadzeniach znajdujących się powyżej obszaru zawału;

· Pojawienie się patologicznego załamka Q w odprowadzeniach znajdujących się powyżej obszaru zawału;

· Uniesienie odcinka S-T powyżej izoliny w odprowadzeniach znajdujących się powyżej obszaru zawału;

Ujemny załamek T w odprowadzeniach znajdujących się powyżej obszaru zawału.

Wzajemne („lustrzane”) zmiany w EKG w MI są odzwierciedleniem zmian patologicznych w EKG w odprowadzeniach przeciwległych do obszaru zawału, bez ich własnego znaczenia klinicznego:

· Ujemne T zamiast wysoko spiczastego T;

Obniżenie odcinka ST zamiast uniesienia odcinka ST;

R o wysokiej amplitudzie zamiast patologicznego Q.

Zawał mięśnia sercowego tylnego przepony

Zawał dolny z uszkodzeniem prawego przedsionka

Zawał mięśnia sercowego przegrody przedniej

Zawał mięśnia sercowego przedniego

ZAPALENIE OSIERDZIA

Największą wartością w diagnostyce zapalenia osierdzia na podstawie EKG jest przesunięcie segmentu RS - T w górę od linii izoelektrycznej:

· Segment RS - T zwykle okazuje się być podwyższony od pierwszych dni ostrej fazy wszystkich postaci zapalenia osierdzia; czas trwania tego przemieszczenia i jego stopień są różne; Zwykle wzrost jest umiarkowany, mniejszy niż w przypadku zawału pełnościennego, ale jest dość wyraźny; czasami trwa kilka dni, 1 - 2 tygodnie, ale często trwa do 1 miesiąca lub dłużej;

· Wysokość przemieszczenia segmentu RS - T może długo się nie zmieniać;

W przypadku nawracającego (nawracającego) zapalenia osierdzia, segment RS - T porusza się ponownie w górę, takie powtarzające się przemieszczenia segmentu RS - T obserwuje się przy nawracającym przebiegu zespołu pozawałowego;

· Przemieszczenie segmentu RS - T jest często obserwowane jednocześnie w większości odprowadzeń EKG, w szczególności we wszystkich odprowadzeniach standardowych (I, II, III);

· Podsierdziowe uszkodzenie wierzchołka prowadzi do odchylenia wektora S - T w dół (do plusa odprowadzeń II, III, aVF), do przodu (do plusa V1 - V4) oraz w lewo (do plusa I, aVL, V5, V6);

W przypadku zapalenia osierdzia określa się możliwość przesunięcia w górę segmentu RS-T we wszystkich wymienionych odprowadzeniach; jednak w niektórych przypadkach segment RS - T nie przesuwa się w górę we wszystkich odprowadzeniach, dlatego często nie obserwuje się przesunięcia w górę segmentu RS - TV1, III, czasami w innych odprowadzeniach;

Możliwe przesunięcie segmentu RS - T w dół, na przykład w odprowadzeniach HI, aVF, V1-V3; charakterystyczny jest jego wzrost w odprowadzeniach I, II, III bez zwiększania fali Q, ale istnieje również możliwość przesunięcia segmentu RS - T w dół w oddzielnych odprowadzeniach.

Jak rozszyfrować kardiogram serca

12 minut Autor: Lyubov Dobretsova 535

  • Zapoznanie się z głównymi elementami kardiogramu
  • Normalne odczyty EKG
  • Jakie patologie można wykryć podczas odszyfrowywania danych?
  • Powiązane wideo

Badanie elektrokardiograficzne jest dość prostą i skuteczną metodą diagnostyczną stosowaną przez kardiologów na całym świecie do badania czynności mięśnia sercowego. Wyniki procedury w postaci wykresów i liczb są z reguły przekazywane specjalistom w celu dalszej analizy danych. Jednak na przykład w przypadku braku niezbędnego lekarza pacjent ma chęć samodzielnego rozszyfrowania wskaźników swojego serca..

Wstępne dekodowanie EKG wymaga znajomości specjalnych danych podstawowych, które ze względu na swoją specyfikę nie każdemu podlegają. Aby dokonać poprawnych obliczeń EKG serca dla osoby niezwiązanej z medycyną, konieczne jest zapoznanie się z podstawowymi zasadami przetwarzania, które dla wygody zestawiono w odpowiednich blokach.

Zapoznanie się z głównymi elementami kardiogramu

Powinieneś wiedzieć, że interpretacja EKG odbywa się dzięki elementarnym, logicznym regułom, które są zrozumiałe nawet dla zwykłego człowieka. Aby ich postrzeganie było przyjemniejsze i spokojniejsze, zaleca się najpierw zapoznać się z najprostszymi zasadami dekodowania, stopniowo przechodząc do bardziej złożonego poziomu wiedzy.

Znaczniki na wstążce

Papier, na którym odbijają się dane dotyczące funkcjonowania mięśnia sercowego, to szeroka wstęga o jasnoróżowym odcieniu z wyraźnym „kwadratowym” oznaczeniem. Większe czworokąty są utworzone z 25 małych komórek, a każda z nich z kolei jest równa 1 mm. Jeśli duża komórka jest wypełniona tylko 16 punktami, dla wygody możesz narysować wzdłuż nich równoległe linie i postępować zgodnie z podobnymi instrukcjami..

Poziome linie komórek wskazują czas trwania bicia serca (s), a pionowe - napięcie poszczególnych segmentów EKG (mV). 1 mm to 1 sekunda (szerokość) i 1 mV napięcia (wysokość)! Z tym aksjomatem trzeba pamiętać przez cały okres analizy danych, później jego znaczenie stanie się dla wszystkich oczywiste..

Zęby i segmenty

Zanim przejdziemy do nazw poszczególnych odcinków wykresu postrzępionego, warto zapoznać się z czynnością samego serca. Narząd mięśniowy składa się z 4 sekcji: 2 górne nazywane są przedsionkami, 2 dolne nazywane są komorami. Pomiędzy komorą a przedsionkiem w każdej połowie serca znajduje się zastawka - guzek, który odpowiada za towarzyszący przepływ krwi w jednym kierunku: od góry do dołu.

Ta aktywność jest osiągana poprzez impulsy elektryczne, które przemieszczają się przez serce zgodnie z „harmonogramem biologicznym”. Kierowane są na określone segmenty narządu pustego za pomocą układu wiązek i węzłów, które są miniaturowymi włóknami mięśniowymi..

Narodziny impulsu następują w górnej części prawej komory - węźle zatokowym. Następnie sygnał przechodzi do lewej komory i obserwuje się pobudzenie górnych części serca, co jest rejestrowane przez załamek P na EKG: wygląda jak płytka odwrócona miseczka.

Gdy ładunek elektryczny dotrze do węzła przedsionkowo-komorowego (lub węzła AV), który znajduje się prawie na styku wszystkich 4 kieszonek mięśnia sercowego, na kardiogramie pojawia się mała „krawędź” skierowana w dół - jest to załamek Q. Tuż poniżej węzła AV występuje następujący punkt celem impulsu jest wiązka Jego, którą mocuje między innymi najwyższy ząb R, który można przedstawić jako szczyt lub górę.

Pokonawszy połowę drogi, ważny sygnał pędzi do dolnej części serca, poprzez tak zwaną gałąź pęczka, która na zewnątrz przypomina długie macki ośmiornicy, które obejmują komory. Przewodzenie impulsu wzdłuż rozgałęzionych procesów wiązki jest odzwierciedlone w fali S - płytkim rowku na prawej stopie R. Gdy impuls rozchodzi się do komór wzdłuż nóg wiązki Hisa, kurczą się. Ostatni wyboisty załamek T oznacza regenerację (odpoczynek) serca przed następnym cyklem.

Przed 5 głównymi zębami na EKG widać prostokątny występ, nie należy się go bać, ponieważ jest to sygnał kalibracyjny lub sterujący. Między zębami znajdują się odcinki skierowane poziomo - segmenty, na przykład S-T (od S do T) lub P-Q (od P do Q). Aby samodzielnie sformułować orientacyjną diagnozę, musisz zapamiętać taką koncepcję, jak zespół QRS - połączenie załamków Q, R i S, które rejestrują pracę komór.

Zęby, które wznoszą się ponad linię izometryczną, nazywane są dodatnimi, a te, które znajdują się poniżej, nazywane są ujemnymi. Dlatego wszystkie 5 zębów naprzemiennie: P (dodatnie), Q (ujemne), R (dodatnie), S (ujemne) i T (dodatnie).

Wskazówki

Często ludzie słyszą pytanie: dlaczego wszystkie wykresy EKG różnią się od siebie? Odpowiedź jest stosunkowo prosta. Każda z zakrzywionych linii na taśmie odzwierciedla odczyty serca z 10–12 kolorowych elektrod umieszczonych na kończynach i klatce piersiowej. Odczytują dane dotyczące impulsu serca, znajdującego się w różnych odległościach od pompy mięśniowej, ponieważ wykresy na taśmie termicznej często różnią się od siebie..

Normalne odczyty EKG

Teraz, gdy stało się jasne, jak rozszyfrować kardiogram serca, należy przejść do bezpośredniej diagnozy normalnych odczytów. Ale zanim się z nimi zapoznasz, należy ocenić prędkość zapisu EKG (50 mm / s lub 25 mm / s), która z reguły jest automatycznie drukowana na taśmie papierowej. Następnie, w oparciu o wynik, możesz przejrzeć normy dotyczące czasu trwania zębów i segmentów, które są określone w tabeli (obliczenia można przeprowadzić za pomocą linijki lub kraciastych oznaczeń na taśmie):

Prong nameCzas trwania w mm (dla 25 mm / s)Czas trwania w mm (dla 50 mm / s)
P.1,8-2,83,5-5,5
PQMniej niż 3Mniej niż 6
QOkoło 0,7-0,8W ciągu 1,5
QRS1,5-2,73-5.6
SBrak dokładnych danychBrak dokładnych danych
T3-76-14

Wśród najważniejszych zapisów interpretacji EKG można wymienić:

  • Segmenty S-T i P-Q powinny „zlewać się” z linią izometryczną, nie wykraczając poza jej granice.
  • Głębokość fali Q nie może przekraczać ¼ wysokości fali smukłej - R.
  • Dokładne dane dotyczące fali S nie zostały zatwierdzone, ale wiadomo, że czasami osiąga głębokość 18-20 mm.
  • Załamek T nie powinien być wyższy niż R: jego maksymalna wartość to ½ wysokość R..

Ważna jest również kontrola tętna. Konieczne jest wzięcie linijki w rękę i zmierzenie długości odcinków zawartych między wierzchołkami R: uzyskane wyniki powinny pokrywać się ze sobą. Aby obliczyć tętno (lub tętno), warto policzyć całkowitą liczbę małych komórek między 3 wierzchołkami R i podzielić wartość liczbową przez 2. Następnie należy zastosować jedną z 2 formuł:

  • 60 / X * 0,02 (przy prędkości zapisu 50 mm / s).
  • 60 / X * 0,04 (przy prędkości zapisu 25 mm / s).

Jeśli liczba mieści się w zakresie od 59-60 do 90 uderzeń / min, tętno jest normalne. Wzrost tego wskaźnika oznacza tachykardię, a wyraźny spadek bradykardii. Jeśli dla osoby uformowanej tętno powyżej 95-100 uderzeń na minutę jest raczej wątpliwym znakiem, to dla dzieci poniżej 5-6 lat jest to jedna z odmian normy.

Jakie patologie można wykryć podczas odszyfrowywania danych?

Chociaż EKG jest jednym z niezwykle prostych badań pod względem budowy, wciąż nie ma analogów takiej diagnozy wad serca. Najbardziej „popularne” choroby rozpoznawane przez EKG można znaleźć analizując zarówno opis ich charakterystycznych wskaźników, jak i szczegółowe przykłady graficzne..

Tachykardia napadowa

Ta dolegliwość jest często rejestrowana u dorosłych podczas wykonywania EKG, ale u dzieci występuje niezwykle rzadko. Do najczęstszych „katalizatorów” choroby należą zażywanie narkotyków i napojów alkoholowych, przewlekły stres, nadczynność tarczycy itp. PT wyróżnia się przede wszystkim częstym biciem serca, którego wskaźniki mieszczą się w przedziale od 138-140 do 240-250 uderzeń / min..

Ze względu na manifestację takich ataków (lub napadów) obie komory serca nie są w stanie wypełnić się krwią w czasie, co osłabia ogólny przepływ krwi i spowalnia dostarczanie kolejnej porcji tlenu do wszystkich części ciała, w tym do mózgu. Tachykardia charakteryzuje się obecnością zmodyfikowanego zespołu QRS, słabo wyrażonym załamkiem T i, co najważniejsze, brakiem odległości między T a P. Innymi słowy, grupy zębów na elektrokardiogramie są „sklejone” ze sobą.

Bradykardia

Jeśli poprzednia anomalia wskazywała na brak segmentu T-P, to bradykardia jest jej antagonistą. Ta dolegliwość to właśnie znaczne wydłużenie T-P, co wskazuje na słabe przewodzenie impulsu lub jego nieprawidłowe towarzyszenie przez mięsień sercowy. Pacjenci z bradykardią mają wyjątkowo niski wskaźnik tętna - poniżej 40-60 uderzeń / min. Jeśli u osób preferujących regularną aktywność fizyczną normą jest łagodna manifestacja choroby, to w zdecydowanej większości innych przypadków możemy mówić o wystąpieniu niezwykle poważnej choroby.

Niedokrwienie

Niedokrwienie nazywane jest zwiastunem zawału mięśnia sercowego, dlatego wczesne wykrycie anomalii przyczynia się do złagodzenia śmiertelnego złego samopoczucia, aw konsekwencji do pomyślnego wyniku. Wcześniej wspomniano, że odstęp S-T powinien „wygodnie leżeć” na izolinie, jednak jego pominięcie w odprowadzeniach 1 i AVL (do 2,5 mm) sygnalizuje chorobę niedokrwienną serca. Czasami choroba niedokrwienna serca wytwarza tylko załamek T. Zwykle nie powinien przekraczać ½ wysokości R, jednak w tym przypadku może zarówno „urosnąć” do starszego elementu, jak i spaść poniżej linii środkowej. Reszta zębów nie ulega znaczącym zmianom..

Trzepotanie i migotanie przedsionków

Migotanie przedsionków jest nieprawidłowym stanem serca, wyrażającym się w nieuporządkowanej, chaotycznej manifestacji impulsów elektrycznych w górnych kieszeniach serca. W takim przypadku czasami niemożliwe jest przeprowadzenie jakościowej powierzchownej analizy. Ale wiedząc, na co należy zwrócić uwagę w pierwszej kolejności, możesz bezpiecznie rozszyfrować wskaźniki EKG. Zespoły QRS nie mają fundamentalnego znaczenia, ponieważ często są stabilne, ale luki między nimi należą do kluczowych wskaźników: podczas mrugania przypominają szereg szczęk piły ręcznej.

Nie tak chaotyczne, wielkoformatowe fale pomiędzy zespołami QRS wskazują już na trzepotanie przedsionków, które w przeciwieństwie do migotania charakteryzuje się nieco mocniejszym biciem serca (do 400 uderzeń / min). Skurcze i pobudzenia przedsionków podlegają niewielkiej kontroli.

Pogrubienie mięśnia sercowego przedsionka

Podejrzanemu zgrubieniu i rozciągnięciu warstwy mięśniowej mięśnia sercowego towarzyszy istotny problem z wewnętrznym przepływem krwi. W tym samym czasie przedsionki pełnią swoją główną funkcję z ciągłymi przerwami: zagęszczona lewa komora z większą siłą „wpycha” krew do komory. Próbując odczytać wykres EKG w domu, należy skupić wzrok na załamku P, który odzwierciedla stan górnej części serca.

Jeśli jest to rodzaj kopuły z dwoma wybrzuszeniami, najprawdopodobniej pacjent cierpi na daną chorobę. Ponieważ pogrubienie mięśnia sercowego przy długotrwałym braku wykwalifikowanej interwencji medycznej wywołuje udar lub zawał serca, konieczne jest jak najszybsze umówienie się na wizytę u kardiologa z dokładnym opisem niewygodnych objawów, jeśli występują..

Extrasystole

Możliwe jest rozszyfrowanie EKG za pomocą „pierwszych łyków” dodatkowych skurczów, jeśli istnieje wiedza o specjalnych wskaźnikach szczególnej manifestacji arytmii. Po dokładnym zbadaniu takiego wykresu pacjent może zauważyć nietypowe, nieprawidłowe skoki, które niejasno przypominają zespoły QRS - dodatkowe skurcze. Występują w dowolnym obszarze EKG, często następuje po nich przerwa kompensacyjna, pozwalająca mięśniem sercowemu „odpocząć” przed rozpoczęciem nowego cyklu pobudzenia i skurczu.

Extrasystole w praktyce lekarskiej jest często diagnozowana u osób zdrowych. W przeważającej większości przypadków nie wpływa na zwykły bieg życia i nie wiąże się z poważnymi chorobami. Jednak ustalając arytmię należy zachować ostrożność kontaktując się ze specjalistami.

Blok serca AV

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego dochodzi do poszerzenia luki między tymi samymi załamkami P, ponadto mogą one wystąpić w czasie analizy wniosku EKG znacznie częściej niż zespoły QRS. Rejestracja takiego wzorca wskazuje na niskie przewodnictwo impulsów z górnych komór serca do komór..

Jego blok odnogi pęczka Hisa

Awaria w działaniu takiego elementu układu przewodzącego, jak wiązka His, w żadnym wypadku nie powinna być ignorowana, ponieważ znajduje się on w bezpośrednim sąsiedztwie mięśnia sercowego. Patologiczne skupienie się w zaawansowanych przypadkach ma tendencję do „rzucania” na jedną z najważniejszych części serca. Całkiem możliwe jest samodzielne rozszyfrowanie EKG w obecności wyjątkowo nieprzyjemnej choroby, wystarczy dokładnie zbadać najwyższy bolec na taśmie termicznej. Jeśli nie tworzy „smukłej” litery L, ale zdeformowaną literę M, oznacza to, że jego wiązka została zaatakowana.

Klęska jego lewej nogi, która przekazuje impuls do lewej komory, pociąga za sobą całkowite zaniknięcie fali S. A miejsce styku dwóch szczytów rozszczepionego R znajdzie się powyżej izoliny. Obraz kardiograficzny tłumienia nasady prawej jest podobny do poprzedniego, jedynie punkt styku już zaznaczonych szczytów załamka R znajduje się poniżej linii środkowej. T jest ujemne w obu przypadkach.

Zawał mięśnia sercowego

Mięsień sercowy to fragment najgęstszej i najgrubszej warstwy mięśnia sercowego, który w ostatnich latach był poddawany różnym dolegliwościom. Najgroźniejszym z nich jest martwica lub zawał mięśnia sercowego. Podczas dekodowania elektrokardiografii można go dość odróżnić od innych rodzajów chorób. Jeśli załamek P, który rejestruje dobry stan 2 przedsionków, nie jest zdeformowany, to pozostałe segmenty EKG uległy znacznym zmianom. Zatem spiczasta fala Q może „przebić” płaszczyznę konturu, a T może zostać przekształcona w falę ujemną.

Najbardziej wymownym objawem zawału serca jest nienaturalne podwyższenie R-T. Istnieje mnemoniczna reguła, która pozwala zapamiętać jego dokładną formę. Jeśli badając ten obszar można sobie wyobrazić lewą, wznoszącą się stronę R w postaci przechylonej w prawo zębatki, na której powiewa flaga, to tak naprawdę mówimy o martwicy mięśnia sercowego.

Migotanie komór

W przeciwnym razie niezwykle poważna choroba nazywana jest migotaniem przedsionków. Charakterystyczną cechą tego patologicznego zjawiska jest destrukcyjna aktywność przewodzących wiązek i węzłów, wskazująca na niekontrolowany skurcz wszystkich 4 komór pompy mięśniowej. Odczyt wyników EKG i rozpoznanie migotania komór nie jest wcale trudne: na taśmie w kratkę pojawia się jako szereg chaotycznych fal i rowków, których parametrów nie można skorelować z klasycznymi wskaźnikami. Żaden z segmentów nie zawiera co najmniej jednego znajomego kompleksu.

Zespół WPW

Gdy w zespole klasycznych ścieżek przewodzenia impulsu elektrycznego, który znajduje się w „wygodnej kołysce” lewego lub prawego przedsionka, powstaje nieoczekiwanie nienormalna wiązka Kenta, możemy śmiało mówić o takiej patologii jak zespół WPW. Gdy tylko impulsy zaczną poruszać się wzdłuż nienaturalnej drogi sercowej, rytm mięśni zanika. „Prawidłowe” włókna przewodzące nie mogą w pełni zaopatrywać przedsionków w krew, ponieważ impulsy preferowały krótszą ścieżkę do zakończenia cyklu czynnościowego.

EKG w zespole SVC wyróżnia się pojawieniem się mikrofalówki na lewej stopie załamka R, niewielkim poszerzeniem zespołu QRS i oczywiście znacznym zmniejszeniem odstępu P-Q. Ponieważ dekodowanie kardiogramu serca, które przeszło WPW, nie zawsze jest skuteczne, z pomocą personelowi medycznemu przychodzi metoda HM-Holtera do diagnozowania choroby. Polega na noszeniu przez całą dobę kompaktowego urządzenia z czujnikami przymocowanymi do skóry..

Długoterminowe monitorowanie zapewnia lepsze wyniki i wiarygodną diagnozę. Aby w odpowiednim czasie „złapać” anomalię zlokalizowaną w sercu, zaleca się odwiedzanie gabinetu EKG przynajmniej raz w roku. Jeśli potrzebujesz regularnego monitorowania leczenia chorób układu krążenia, może być konieczne częstsze wykonywanie pomiarów czynności serca..

EKG: dekodowanie u dorosłych, norma w tabeli

Elektrokardiografia to metoda pomiaru różnicy potencjałów powstającej pod wpływem impulsów elektrycznych serca. Wynik badania przedstawiono w postaci elektrokardiogramu (EKG), który odzwierciedla fazy cyklu sercowego oraz dynamikę pracy serca..

Po skurczu mięśnia sercowego impulsy nadal rozchodzą się po organizmie w postaci ładunku elektrycznego, co skutkuje różnicą potencjałów - mierzalną wielkością, którą można określić za pomocą elektrod elektrokardiografu.

Cechy procedury


W procesie rejestracji elektrokardiogramu stosuje się odprowadzenia - nakładanie elektrod według specjalnego schematu. Aby w pełni pokazać potencjał elektryczny we wszystkich częściach serca (ściany przednie, tylne i boczne, przegrody międzykomorowe) stosuje się 12 odprowadzeń (trzy standardowe, trzy wzmocnione i sześć na klatkę piersiową), w których elektrody są umieszczone na ramionach, nogach i na niektórych obszarach klatki piersiowej.

Podczas zabiegu elektrody rejestrują siłę i kierunek impulsów elektrycznych, a urządzenie rejestrujące rejestruje generowane oscylacje elektromagnetyczne w postaci zębów i linii prostej na specjalnym papierze do rejestracji EKG z określoną prędkością (50, 25 lub 100 mm na sekundę).

Na papierowej taśmie rejestracyjnej używane są dwie osie. Pozioma oś X pokazuje czas i jest wyrażona w milimetrach. Korzystając z przedziału czasowego na papierze milimetrowym, możesz śledzić czas trwania procesów relaksacji (rozkurcz) i skurczu (skurczu) wszystkich części mięśnia sercowego.

Pionowa oś Y jest wskaźnikiem siły impulsu i jest wskazywana w miliwoltach - mV (1 mała komórka = 0,1 mV). Mierząc różnicę potencjałów elektrycznych, określa się patologie mięśnia sercowego.

EKG pokazuje również odprowadzenia, z których każda na przemian rejestruje pracę serca: standardowe I, II, III, klatki piersiowej V1-V6 i rozszerzone standardowe aVR, aVL, aVF.

Wskaźniki EKG


Głównymi wskaźnikami elektrokardiogramu charakteryzującymi pracę mięśnia sercowego są zęby, segmenty i odstępy.

Wszystkie zęby są ostrymi i zaokrąglonymi wypukłościami zarejestrowanymi wzdłuż pionowej osi Y, która może być dodatnia (w górę), ujemna (w dół) i dwufazowa. Na wykresie EKG koniecznie występuje pięć głównych fal:

  • P - rejestrowane po wystąpieniu impulsu w węźle zatokowym i sekwencyjnym skurczu prawego i lewego przedsionka;
  • Q - rejestrowane, gdy pojawia się impuls z przegrody międzykomorowej;
  • R, S - scharakteryzuj skurcz komór;
  • T - oznacza proces relaksacji komór.

Segmenty to obszary z prostymi liniami, które wskazują czas napięcia lub rozluźnienia komór. Elektrokardiogram składa się z dwóch głównych segmentów:

  • PQ to czas trwania pobudzenia komory;
  • ST - czas relaksu.

Odstęp to część elektrokardiogramu składająca się z fali i odcinka. Przy badaniu odstępów PQ, ST, QT brany jest pod uwagę czas propagacji wzbudzenia w każdym przedsionku, w lewej i prawej komorze.

Norma EKG u dorosłych (tabela)

Korzystając z tabeli norm, możesz konsekwentnie analizować wysokość, intensywność, kształt i rozległość zębów, odstępy i segmenty, aby zidentyfikować możliwe odchylenia. Ze względu na to, że przechodzący impuls rozchodzi się nierównomiernie przez mięsień sercowy (ze względu na różne grubości i rozmiary komór serca), wyróżnia się główne parametry normy każdego elementu kardiogramu.

WskaźnikiNorma
Kolce
P.Zawsze dodatnie w odprowadzeniach I, II, aVF, ujemne w aVR i dwufazowe w V1. Szerokość - do 0, 12 sek., Wysokość - do 0,25 mV (do 2,5 mm), ale w przewodzie II czas trwania fali nie powinien być dłuższy niż 0,1 sek.
QQ jest zawsze ujemne, zwykle nieobecne w odprowadzeniach III, aVF, V1 i V2. Czas trwania do 0,03 sek. Wysokość Q: w odprowadzeniach I i II nie więcej niż 15% fali P, w III nie więcej niż 25%
RWysokość od 1 do 24 mm
SNegatywny. Najgłębszy w odprowadzeniu V1, stopniowo spada od V2 do V5, może być nieobecny w V6
TZawsze dodatnie w odprowadzeniach I, II, aVL, aVF, V3-V6. Wartość aVR jest zawsze ujemna
UCzasami jest to rejestrowane na kardiogramie 0,04 sekundy po T. Brak U nie jest patologią
Interwał
PQ0,12-0,20 sek
Złożony
QRS0,06 - 0,008 sek
Człon
STW wyprowadzeniach V1, V2, V3 jest przesunięty o 2 mm w górę
  • normalna praca węzła zatokowego;
  • praca systemu prowadzącego;
  • tętno i rytm;
  • stan mięśnia sercowego - krążenie krwi, grubość w różnych obszarach.

Algorytm dekodowania EKG


Istnieje schemat dekodowania EKG z sekwencyjnym badaniem głównych aspektów serca:

  • rytm zatokowy;
  • Tętno;
  • regularność rytmu;
  • przewodność;
  • EOS;
  • analiza zębów i odstępów.

Rytm zatokowy to jednolita częstość akcji serca spowodowana pojawieniem się impulsu w węźle AV z fazowym skurczem mięśnia sercowego. Obecność rytmu zatokowego określa się przez dekodowanie EKG zgodnie z parametrami załamka P..

Również w sercu znajdują się dodatkowe źródła pobudzenia, które regulują bicie serca, gdy węzeł AV jest zaburzony. Rytmy niezatokowe pojawiają się na EKG w następujący sposób:

  • Rytm przedsionkowy - załamki P są poniżej izolinii;
  • Rytm AV - na elektrokardiogramie P są nieobecne lub podążają za zespołem QRS;
  • Rytm komorowy - w EKG nie ma wzoru między załamkiem P a zespołem QRS, a tętno nie dochodzi do 40 uderzeń na minutę.

Gdy wystąpienie impulsu elektrycznego jest regulowane przez rytmy niezatokowe, rozpoznaje się następujące patologie:

  • Extrasystole to przedwczesne skurcze komór lub przedsionków. Jeśli w EKG pojawi się niezwykły załamek P, a także deformacja lub zmiana biegunowości, rozpoznaje się skurcz dodatkowy przedsionkowy. Przy skurczu dodatnim węzłowym P jest skierowany w dół, nie występuje lub znajduje się między QRS i T.
  • Częstoskurcz napadowy (140-250 uderzeń na minutę) w EKG można przedstawić jako superpozycję załamka P na załamku T, który znajduje się za zespołem QRS w odprowadzeniach standardowych II i III, a także w postaci rozszerzonego zespołu QRS.
  • Trzepotanie przedsionków (200-400 uderzeń na minutę) komór charakteryzuje się wysokimi falami z trudnymi do rozróżnienia elementami, a przy trzepotaniu przedsionków uwalniany jest tylko zespół QRS, aw miejscu załamka P pojawiają się fale piłokształtne.
  • Migotanie (350-700 uderzeń na minutę) na EKG wyraża się jako niejednorodne fale.

Tętno

Dekodowanie EKG serca koniecznie zawiera wskaźniki tętna i jest rejestrowane na taśmie. Aby określić wskaźnik, możesz użyć specjalnych formuł w zależności od prędkości nagrywania:

  • przy prędkości 50 milimetrów na sekundę: 600 / (liczba dużych kwadratów w przedziale R-R);
  • przy prędkości 25 mm na sekundę: 300 / (liczba dużych kwadratów między R-R),

Liczbowe tętno można również określić na podstawie małych komórek przedziału R-R, jeśli taśma kardiogramu została zarejestrowana z prędkością 50 mm / s:

  • 3000 / liczba małych komórek.

Normalne tętno u osoby dorosłej wynosi od 60 do 80 uderzeń na minutę.

Regularność rytmu

Zwykle odstępy R-R są takie same, ale dozwolony jest wzrost lub spadek o nie więcej niż 10% średniej wartości. Zmiany w regularności rytmu i wskaźniki zwiększonego / zmniejszonego tętna mogą wystąpić w wyniku naruszenia automatyzmu, pobudliwości, przewodzenia, kurczliwości mięśnia sercowego.

W przypadku naruszenia funkcji automatyzmu w mięśniu sercowym obserwuje się następujące wskaźniki odstępów:

  • tachykardia - częstość akcji serca w przedziale 85-140 uderzeń na minutę, z krótkim okresem relaksacji (interwał TP) i krótkim odstępem RR;
  • bradykardia - tętno spada do 40-60 uderzeń na minutę, a odległość między RR a TP wzrasta;
  • arytmia - wyznaczane są różne odległości między głównymi interwałami bicia serca.

Przewodność

Do szybkiego przesyłania impulsu ze źródła wzbudzenia do wszystkich części serca istnieje specjalny system przewodzący (węzły SA i AV, a także pakiet His), którego naruszenie nazywa się blokadą.

Istnieją trzy główne rodzaje blokady - zatokowa, przedsionkowa i przedsionkowo-komorowa.

Przy blokadzie zatok EKG wykazuje naruszenie transmisji impulsów do przedsionków w postaci okresowej utraty cykli PQRST, natomiast odległość między R-R znacznie się zwiększa.

Blok wewnątrzprzedsionkowy jest wyrażony jako przedłużony załamek P (ponad 0,11 s).

Blok przedsionkowo-komorowy dzieli się na kilka stopni:

  • I stopień - wydłużenie przedziału P-Q o więcej niż 0,20 s;
  • II stopień - okresowa utrata QRST z nierównomierną zmianą czasu między kompleksami;
  • III stopień - komory i przedsionki kurczą się niezależnie od siebie, w wyniku czego nie ma związku między P i QRST w kardiogramie.

Oś elektryczna

EOS wyświetla sekwencję transmisji impulsów przez mięsień sercowy i zwykle może być pozioma, pionowa i pośrednia. Podczas dekodowania EKG oś elektryczna serca jest określana przez lokalizację zespołu QRS w dwóch odprowadzeniach - aVL i aVF.

W niektórych przypadkach dochodzi do odchylenia osi, które samo w sobie nie jest chorobą i występuje z powodu wzrostu lewej komory, ale jednocześnie może wskazywać na rozwój patologii mięśnia sercowego. Z reguły EOS zbacza w lewo z powodu:

  • zespół niedokrwienny;
  • patologia aparatu zastawkowego lewej komory;
  • nadciśnienie tętnicze.

Pochylenie osi w prawo obserwuje się wraz ze wzrostem prawej komory wraz z rozwojem następujących chorób:

  • zwężenie tętnicy płucnej;
  • zapalenie oskrzeli;
  • astma;
  • patologia zastawki trójdzielnej;
  • wada wrodzona.

Odchylenia

Naruszenie czasu trwania interwałów i wysokości fal jest również oznaką zmian w pracy serca, na podstawie których można zdiagnozować szereg wrodzonych i nabytych patologii.

Dekodowanie EKG

Plan dekodowania EKG

Elektrokardiogram odzwierciedla tylko procesy elektryczne w mięśniu sercowym: depolaryzację (wzbudzenie) i repolaryzację (przywrócenie) komórek mięśnia sercowego.


Stosunek odstępów EKG do faz cyklu serca (skurcz i rozkurcz komór).

Zwykle depolaryzacja prowadzi do skurczu komórek mięśniowych, a repolaryzacja do rozluźnienia..

Aby jeszcze bardziej uprościć, zamiast „depolaryzacji-repolaryzacji” będę czasem używał „rozluźnienia skurczu”, chociaż nie jest to do końca trafne: istnieje pojęcie „dysocjacji elektromechanicznej”, w której depolaryzacja i repolaryzacja mięśnia sercowego nie prowadzą do jego widocznego skurczu i rozluźnienia.

Elementy normalnego EKG

Przed przystąpieniem do dekodowania EKG należy dowiedzieć się, z jakich elementów się składa.


Fale i interwały EKG.
Ciekawe, że za granicą odstęp P-Q jest zwykle nazywany P-R.

Każde EKG składa się z fal, odcinków i interwałów.

Zęby to wybrzuszenia i wklęsłości na elektrokardiogramie. W EKG wyróżnia się następujące zęby:

  • P (skurcz przedsionków),
  • Q, R, S (wszystkie 3 zęby charakteryzują skurcz komór),
  • T (relaksacja komór),
  • U (niespójna fala, rzadko rejestrowana).

SEGMENTY
Segment EKG to odcinek linii prostej (izolinia) między dwoma sąsiednimi zębami. Najważniejsze są segmenty P-Q i S-T. Na przykład odcinek P-Q powstaje z powodu opóźnienia przewodzenia wzbudzenia w węźle przedsionkowo-komorowym (AV)..

INTERWAŁY
Odstęp składa się z zęba (zespołu zębów) i segmentu. Więc odstęp = bolec + segment. Najważniejsze z nich to odstępy P-Q i Q-T..


Fale EKG, odcinki i interwały.
Zwróć uwagę na duże i małe komórki (o nich poniżej).

Zęby zespolone QRS

Ponieważ mięsień komorowy jest masywniejszy niż mięsień przedsionkowy i ma nie tylko ściany, ale także masywną przegrodę międzykomorową, rozprzestrzenianie się wzbudzenia w nim charakteryzuje się pojawieniem się złożonego zespołu QRS na EKG.

Jak prawidłowo wybrać w nim zęby?

Przede wszystkim ocenia się amplitudę (wielkość) poszczególnych zębów zespołu QRS. Jeśli amplituda przekracza 5 mm, bolec jest oznaczony dużą (wielką) literą Q, R lub S; jeśli amplituda jest mniejsza niż 5 mm, to małe litery (małe): q, r lub s.

Fala R (r) to dowolna fala dodatnia (skierowana w górę), która jest częścią zespołu QRS. Jeśli jest kilka zębów, kolejne zęby są oznaczone uderzeniami: R, R ', R "itd..

Ujemna (w dół) fala zespołu QRS, znajdująca się przed załamkiem R, jest oznaczona jako Q (q), a po - jako S (s). Jeśli w ogóle nie ma zębów dodatnich w zespole QRS, zespół komorowy określa się jako QS.


Złożone opcje QRS.

Załamek Q odzwierciedla depolaryzację przegrody międzykomorowej (pobudzenie przegrody międzykomorowej)

Załamek R - depolaryzacja większości mięśnia sercowego komorowego (podekscytowany wierzchołek serca i okoliczne obszary)

Załamek S - depolaryzacja podstawowych (tj. W pobliżu przedsionków) odcinków przegrody międzykomorowej (pobudzona podstawa serca)

Ząbek RV1, V2 odzwierciedla pobudzenie przegrody międzykomorowej,

a RV4, V5, V6 - pobudzenie mięśni lewej i prawej komory.

Śmierć obszarów mięśnia sercowego (na przykład z zawałem mięśnia sercowego) powoduje ekspansję i pogłębienie fali Q, dlatego zawsze zwraca się szczególną uwagę na tę falę.

Analiza EKG

Ogólny schemat dekodowania EKG

  1. Sprawdzenie poprawności rejestracji EKG.
  2. Analiza tętna i przewodnictwa:
    • ocena regularności skurczów serca,
    • liczenie tętna (HR),
    • określenie źródła wzbudzenia,
    • ocena przewodnictwa.
  3. Określenie elektrycznej osi serca.
  4. Analiza przedsionkowego załamka P i odstępu P - Q.
  5. Analiza komorowego QRST:
    • Analiza zespołu QRS,
    • Analiza segmentu RS - T,
    • Analiza załamków T.,
    • Analiza przedziałów Q - T..
  6. Wniosek elektrokardiograficzny.

1) Sprawdzenie poprawności rejestracji EKG

Na początku każdej taśmy EKG musi znajdować się sygnał kalibracyjny - tzw. Miliwolt odniesienia. W tym celu na początku nagrywania przykładane jest standardowe napięcie 1 miliwolta, które powinno wykazywać na taśmie odchylenie 10 mm. Zapis EKG jest uważany za nieprawidłowy bez sygnału kalibracji.

W co najmniej jednym ze standardowych lub wzmocnionych odprowadzeń kończynowych amplituda powinna przekraczać 5 mm, aw klatkowych - 8 mm. Jeśli amplituda jest niższa, nazywa się to zmniejszonym napięciem EKG, które występuje w niektórych stanach patologicznych..

2) Analiza tętna i przewodnictwa:

ocena regularności skurczów serca

Regularność rytmu ocenia się interwałami R-R. Jeśli zęby znajdują się w równej odległości od siebie, rytm nazywa się regularnym lub prawidłowym. Rozpiętość czasu trwania poszczególnych przedziałów R-R jest dozwolona nie więcej niż ± 10% ich średniego czasu trwania. Jeśli rytm jest zatokowy, zwykle jest prawidłowy..

liczenie tętna (HR)

Duże kwadraty są drukowane na folii EKG, z których każdy zawiera 25 małych kwadratów (5 w pionie x 5 w poziomie).

Aby szybko obliczyć tętno z prawidłowym rytmem, policz liczbę dużych kwadratów między dwoma sąsiednimi zębami R - R.

Przy prędkości taśmy 50 mm / s: HR = 600 / (liczba dużych kwadratów).
Przy prędkości taśmy 25 mm / s: HR = 300 / (liczba dużych kwadratów).

Przy prędkości 25 mm / s każda mała komórka ma 0,04 s,

i przy prędkości 50 mm / s - 0,02 s.

Służy do określenia czasu trwania fal i interwałów.

W przypadku nieregularnego rytmu maksymalne i minimalne tętno jest zwykle brane pod uwagę w zależności od czasu trwania odpowiednio najmniejszego i największego odstępu R-R.

określenie źródła wzbudzenia

Innymi słowy, szukają miejsca, w którym znajduje się rozrusznik, który powoduje skurcze przedsionków i komór.

Czasami jest to jeden z najtrudniejszych etapów, ponieważ różne zaburzenia pobudliwości i przewodzenia mogą być bardzo myląco połączone, co może prowadzić do błędnej diagnozy i niewłaściwego leczenia..

Aby poprawnie określić źródło wzbudzenia w EKG, musisz dobrze znać układ przewodzenia serca.

Rytm SINUS (jest to normalny rytm, a wszystkie inne rytmy są nieprawidłowe).
Źródło wzbudzenia znajduje się w węźle zatokowo-przedsionkowym.

Znaki EKG:

  • w standardowym odprowadzeniu II załamki P są zawsze dodatnie i znajdują się przed każdym zespołem QRS,
  • Fale P w tym samym odprowadzeniu mają konsekwentnie ten sam kształt.


Załamek P w rytmie zatokowym.

Rytm przedsionkowy. Jeśli źródło wzbudzenia znajduje się w dolnych częściach przedsionków, wówczas fala wzbudzenia rozprzestrzenia się do przedsionków od dołu do góry (wstecz), dlatego:

  • w odprowadzeniach II i III załamki P są ujemne,
  • Załamki P znajdują się przed każdym zespołem QRS.


Załamek P w rytmie przedsionkowym.

Rytmy z połączenia AV. Jeśli stymulator znajduje się w węźle przedsionkowo-komorowym (węzeł przedsionkowo-komorowy), wówczas komory są pobudzane jak zwykle (od góry do dołu), a przedsionki - wstecznie (tj. Od dołu do góry).

W tym przypadku na EKG:

  • Może brakować załamków P, ponieważ pokrywają się one z normalnymi zespołami QRS,
  • Załamki P mogą być ujemne, zlokalizowane za zespołem QRS.


Rytm ze złącza AV, załamek P nakładający się na zespół QRS.


Rytm ze złącza AV, załamek P po zespole QRS.

Tętno w rytmie z połączenia AV jest mniejsze niż rytm zatokowy i wynosi około 40-60 uderzeń na minutę.

Rytm komorowy lub idiowokomorowy

W tym przypadku źródłem rytmu jest komorowy układ przewodzenia..

Pobudzenie rozprzestrzenia się w komorach w niewłaściwy sposób, a zatem wolniej. Cechy rytmu idio-komorowego:

  • Zespoły QRS są poszerzone i zdeformowane (wyglądają „przerażająco”). Zwykle czas trwania zespołu QRS wynosi 0,06-0,10 s, dlatego przy tym rytmie QRS przekracza 0,12 s.
  • nie ma wzorca między zespołami QRS a załamkami P, ponieważ połączenie AV nie emituje impulsów z komór, a przedsionki mogą być pobudzane z węzła zatokowego, jak w normalnym.
  • Tętno poniżej 40 uderzeń na minutę.


Rytm idio-komorowy. Załamek P nie jest związany z zespołem QRS.

W celu prawidłowego rozliczenia przewodnictwa brana jest pod uwagę szybkość rejestracji.

Aby ocenić przewodność, zmierz:

  • czas trwania fali P (odzwierciedla prędkość impulsu przez przedsionki), zwykle do 0,1 s.
  • czas trwania odstępu P - Q (odzwierciedla prędkość impulsu z przedsionków do mięśnia sercowego komorowego); Odstęp P - Q = (załamek P) + (odcinek P - Q). Normalny 0,12-0,2 s.
  • czas trwania zespołu QRS (odzwierciedla rozprzestrzenianie się pobudzenia przez komory). Normalny 0,06-0,1 s.
  • przedział odchylenia wewnętrznego w odprowadzeniach V1 i V6. Jest to czas między początkiem zespołu QRS a załamkiem R. Zwykle w V1 do 0,03 si V6 do 0,05 s. Służy głównie do rozpoznawania bloków odnóg pęczka Hisa i określania źródła pobudzenia komór w przypadku przedwczesnych pobudzeń komorowych (nadzwyczajne skurcze serca).


Pomiar przedziału odchylenia wewnętrznego.

3) Określenie elektrycznej osi serca.

4) Analiza przedsionkowego załamka P..

  • Zwykle w odprowadzeniach I, II, aVF, V2 - V6 fala P jest zawsze dodatnia.
  • W odprowadzeniach III, aVL, V1 załamek P może być dodatni lub dwufazowy (część fali jest dodatnia, część ujemna).
  • W ołowiu aVR fala P jest zawsze ujemna.
  • Zwykle czas trwania fali P nie przekracza 0,1 s, a jego amplituda wynosi 1,5 - 2,5 mm.

Patologiczne odchylenia fali P:

  • Spiczaste, wysokie załamki P o normalnym czasie trwania w odprowadzeniach II, III, aVF są charakterystyczne dla przerostu prawego przedsionka, na przykład z sercem płucnym.
  • Podział z 2 wierzchołkami, poszerzony załamek P w odprowadzeniach I, aVL, V5, V6 jest charakterystyczny dla przerostu lewego przedsionka, na przykład z wadami zastawki mitralnej.


Tworzenie załamka P (P-pulmonale) w przeroście prawego przedsionka.


Powstanie załamka P (P-mitrale) z przerostem lewego przedsionka.

4) Analiza przedziału P-Q:

normalny 0,12-0,20 s.

Wydłużenie tego odstępu następuje przy upośledzonym przewodzeniu impulsów przez węzeł przedsionkowo-komorowy (blok przedsionkowo-komorowy, blok AV).

Blok AV ma 3 stopnie:

  • I stopień - wydłużenie odstępu P-Q, ale każdy załamek P ma własny zespół QRS (nie ma utraty kompleksów).
  • II stopień - zespoły QRS częściowo wypadają, tj. nie wszystkie załamki P mają własny zespół QRS.
  • III stopień - całkowita blokada przewodzenia w węźle AV. Przedsionki i komory kurczą się we własnym rytmie, niezależnie od siebie. Te. występuje rytm idio-komorowy.

5) Analiza komorowego kompleksu QRST:

Analiza zespołu QRS.

  • Maksymalny czas trwania kompleksu komorowego wynosi 0,07-0,09 s (do 0,10 s).
  • Czas trwania wydłuża się wraz z każdym blokiem odnogi pęczka Hisa.
  • Zwykle załamek Q można zarejestrować we wszystkich standardowych i wzmocnionych odprowadzeniach kończyn, a także w V4-V6.
  • Amplituda fali Q zwykle nie przekracza 1/4 wysokości fali R, a czas trwania wynosi 0,03 s.
  • Ołów aVR ma zwykle głęboką i szeroką falę Q, a nawet kompleks QS.
  • Załamek R, podobnie jak Q, można zarejestrować we wszystkich standardowych i wzmocnionych odprowadzeniach kończynowych.
  • Od V1 do V4 amplituda wzrasta (podczas gdy fala rV1 może być nieobecna), a następnie maleje w V5 i V6.
  • Fala S może mieć bardzo różną amplitudę, ale zwykle nie więcej niż 20 mm.
  • Fala S maleje od V1 do V4, aw V5-V6 może być nawet nieobecna.
  • W odprowadzeniu V3 (lub między V2 - V4) zwykle rejestruje się „strefę przejściową” (równość załamków R i S).

Analiza segmentu RS - T

  • Segment S-T (RS-T) to odcinek od końca zespołu QRS do początku załamka T - - Segment S-T jest szczególnie dokładnie analizowany w IHD, ponieważ odzwierciedla brak tlenu (niedokrwienie) w mięśniu sercowym.
  • Zwykle segment S-T znajduje się w odprowadzeniach z kończyn izoliny (± 0,5 mm).
  • W wyprowadzeniach V1-V3 segment S-T można przesunąć w górę (nie więcej niż 2 mm), aw V4-V6 - w dół (nie więcej niż 0,5 mm).
  • Punkt przejścia zespołu QRS w segment S-T nazywa się punktem j (od słowa skrzyżowanie - połączenie).
  • Stopień odchylenia punktu j od izoliny służy np. Do rozpoznania niedokrwienia mięśnia sercowego.
  • Załamek T odzwierciedla proces repolaryzacji mięśnia sercowego komorowego.
  • W większości odprowadzeń, w których odnotowano wysokie R, załamek T jest również dodatni.
  • Zwykle fala T jest zawsze dodatnia w I, II, aVF, V2-V6, z TI> TIII i TV6> TV1.
  • W aVR załamek T jest zawsze ujemny.

Analiza przedziałów Q - T..

  • Odstęp Q-T nazywany jest skurczem elektrycznym komory, ponieważ w tym czasie wszystkie części komór serca są pobudzone.
  • Czasami po załamku T rejestruje się niewielki załamek U, który powstaje z powodu krótkotrwałej zwiększonej pobudliwości mięśnia sercowego po ich repolaryzacji.

6) Wniosek elektrokardiograficzny.
Powinno zawierać:

  1. Źródło rytmu (sinus lub nie).
  2. Regularność rytmu (poprawna lub nie). Zwykle rytm zatokowy jest prawidłowy, chociaż możliwa jest arytmia oddechowa.
  3. Tętno.
  4. Położenie osi elektrycznej serca.
  5. Obecność 4 zespołów:
    • zaburzenie rytmu
    • zaburzenia przewodzenia
    • przerost i / lub przeciążenie komór i przedsionków
    • uszkodzenie mięśnia sercowego (niedokrwienie, dystrofia, martwica, blizny)

W związku z częstymi pytaniami w komentarzach dotyczących rodzaju EKG powiem Ci o zakłóceniach, które mogą występować na elektrokardiogramie:


Trzy rodzaje zakłóceń EKG (wyjaśnione poniżej).

Ingerencja w EKG w słownictwo pracowników służby zdrowia nazywa się wskazówką:
a) prądy udarowe: indukcja sieci w postaci regularnych oscylacji o częstotliwości 50 Hz, odpowiadającej częstotliwości przemiennego prądu elektrycznego w gniazdku.
b) „pływanie” (dryf) izoliny z powodu słabego kontaktu elektrody ze skórą;
c) odbiór spowodowany drżeniem mięśni (widoczne są nieregularne częste wahania).

Algorytm analizy EKG: metoda wyznaczania i podstawowe normy

Jak stosować kwas acetylosalicylowy w celu rozrzedzenia krwi?

Objawy chorób naczyniowych szyi i głowy: kiedy iść do lekarza