Ile osób żyje z chłoniakiem Hodgkina po leczeniu

Patologia nowotworu wpływająca na układ limfatyczny wraz z jego węzłami i naczyniami. Główne pytanie, które niepokoi pacjentów z chłoniakiem Hodgkina, jak długo żyją z tą chorobą? Patologia jest klasyfikowana jako złośliwa, w której następuje ciągły podział dotkniętych komórek. Nowe formacje komórkowe powodują zakłócenia w funkcjonowaniu węzłów chłonnych i całego układu somatycznego.

Jeśli choroba zostanie wykryta na początkowym etapie zmian w węzłach, przed migracją zmutowanych komórek w całym organizmie, prawdopodobieństwo skutecznego leczenia i przeżycia pacjenta jest dość wysokie. Patologia rozwija się powoli, z początkiem określonych objawów. Ze względu na terminowe rozpoczęcie leczenia limfogranulomatozy rokowanie jest więcej niż pozytywne u 9 na 10 pacjentów. Gdyby nie udało się wykryć choroby na czas, tylko 7 na 10 osób może liczyć na długoterminową stabilną remisję..

  1. Przyczyny choroby
  2. Rodzaje i postacie choroby
  3. Etapy patologii
  4. Objawy choroby
  5. Objawy uszkodzenia narządów
  6. Rokowanie w przypadku chłoniaka Hodgkina

Przyczyny choroby

Patologia różni się od innych złośliwych zmian węzłów chłonnych obecnością w nich zmienionych i specjalnych komórek wielojądrowych. Nazywa się je komórkami Sternberga i Hodgkina. Przyczyny ich pojawienia się w organizmach nie zostały jeszcze dokładnie ustalone. Współczesna medycyna tylko przedstawia wersje, ale nie jest w stanie ich obalić ani potwierdzić.

Jedynym udowodnionym faktem jest rozwój choroby w wyniku klęski wirusa Epstein-Barr. Zakażenie stwierdzono w komórkach wielojądrowych nowotworu. Jego wpływ sprzyja aktywnemu klonowaniu zmienionych komórek, co prowadzi do ich przemiany w nowotwór.

Już w tej formie komórki zaczynają aktywnie rozprzestrzeniać się po całym ciele..

Wielu naukowców jest skłonnych do wersji genetycznej predyspozycji do rozwoju patologii. Za tym przypuszczeniem przemawiają częste przypadki wykrycia choroby u bliźniaków. Jednak praca nad identyfikacją konkretnego genu, który wywołuje chorobę Hodgkina, nie przyniosła pozytywnych rezultatów..

Rozważane są inne możliwe przyczyny patologii:

  1. Osłabienie odporności. Rozwój limfogranulomatozy określa się na tle naruszeń drugiego poziomu ochrony układu odpornościowego.
  2. Narażenie na promieniowanie.
  3. Niekorzystna sytuacja ekologiczna.
  4. Długotrwały lub regularny kontakt z rozpuszczalnikami organicznymi, substancjami rakotwórczymi i chemikaliami.
  5. Obecność patologii autoimmunologicznych. Toczeń i reumatoidalne zapalenie stawów są największym problemem.
  6. Terapia hormonalna.
  7. Rozwój chłoniaka po leczeniu lekami przeciwnowotworowymi.

Z listy usunięto jedynie wersję rodzinnej predyspozycji do choroby. Ale jednocześnie kwestia rozwoju patologii u obu identycznych bliźniaków jednocześnie pozostaje niewyjaśniona.

Rodzaje i postacie choroby

Oprócz klasycznej formy opisanej przez Hodgkina, współczesna medycyna wyróżnia kilka innych rodzajów choroby:

  1. Klasyczna forma dominująca limfocytów.
  2. Stwardnienie guzkowe. Postać histologiczna z gęstą proliferacją struktur tkanki łącznej.
  3. Chłoniak guzkowy zdominowany przez limfocyty.
  4. Chłoniak ze stwardnieniem guzkowym. Charakteryzuje się zniszczeniem węzła chłonnego przez włókniste sznury.
  5. Chłoniak z limfopenią. W obszarze guza zdrowe limfocyty są całkowicie nieobecne. Zdrowe tkanki węzłów chłonnych są zastępowane tkanką włóknistą.
  6. Patologia mieszanych komórek. Obserwuje się martwicę węzłów chłonnych. Podczas badania guza znajdują się wszystkie komórki leukocytów.

Aby wyjaśnić cechy rozwoju chłoniaka Hodgkina, specjalista, na podstawie subiektywnych objawów choroby, musi przepisać pacjentowi szereg dodatkowych testów instrumentalnych i laboratoryjnych. Za ich pomocą można określić specyfikę rozwoju patologii..

Aby określić rokowanie w chorobie Hodgkina, specjalista może przepisać terapię dopiero po ustaleniu histologicznej struktury nowotworu. Skuteczność leczenia i przeżywalność pacjentów w dużej mierze zależy od stopnia zaawansowania patologii.

Etapy patologii

W chłoniaku Hodgkina zwykle dokonuje się podziału na etapy na podstawie ciężkości przebiegu choroby i szerokości strefy rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych. W sumie są 4 etapy:

  1. Choroba przebiega bezobjawowo. Odkryto go przypadkowo podczas kompleksowego badania. Wzrosty guza obserwuje się tylko w jednej grupie węzłów chłonnych.
  2. Proces nowotworowy znajduje się w kilku grupach węzłów chłonnych. Połączenia ziarniniakowe wpływają na pobliskie struktury.
  3. Po obu stronach przepony następuje rozległe powiększenie węzłów chłonnych. Wtręty ziarniniakowe wpływają na narządy wewnętrzne i tkanki. W większości przypadków pacjenci mają liczne guzy wątroby i śledziony. Przeżywalność pacjentów w tym przypadku w dużej mierze zależy od wybranego przebiegu terapii i wrażliwości patologii na przepisane leki..
  4. Proliferacja formacji nowotworowych zaburza funkcjonowanie wielu struktur organizmu. Statystyki pokazują, że na tym etapie pacjenci mają znaczny wzrost węzłów chłonnych. Brak intensywnej terapii na tym etapie jest śmiertelny.

Przeżycie pacjentów zależy od szerokości rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych. Im mniejsze uszkodzenie ciała, tym większa szansa na skuteczne leczenie.

Objawy choroby

Przez długi czas pacjent może żyć bez podejrzeń, że ma chłoniaka Hodgkina. Ale uwaga na różne zmiany w twoim ciele pozwala zauważyć objawy patologii przed przejściem do trzeciego lub czwartego etapu. Limfadenopatię uważa się za specyficzny objaw rozwoju chłoniaka Hodgkina. W takim przypadku pacjent zaczyna zwiększać wzrost węzłów chłonnych na tle normalnego zdrowia. Najpierw zmieniają się podżuchwowe węzły chłonne, a następnie pachwinowy i pachowy. Jeśli staną się gęste i elastyczne bez zrostów tkankowych, uzyskają ruchliwość, ale pozostaną bezbolesne, zaleca się natychmiastowe zgłoszenie się po pomoc lekarską..

Bezczynność pacjenta często prowadzi do powiększenia węzłów chłonnych do gigantycznych rozmiarów.

Patologiczny wzrost negatywnie wpływa na funkcjonowanie wszystkich narządów i tkanek sąsiadujących z węzłami chłonnymi, co prowadzi do pojawienia się objawów w postaci:

  1. Suchy kaszel.
  2. Duszność występująca nawet w spoczynku.
  3. Zaburzenia połykania spowodowane uciskiem światła przełyku. W pierwszym etapie trudno jest połknąć stały pokarm. W przyszłości pacjentowi trudno będzie połykać płyny..
  4. Obrzęk kończyn i powiększenie wątroby, śledziony. Objaw sygnalizuje ucisk na żyłę główną dolną i górną. Upośledzone krążenie krwi przyczynia się do powstawania dodatkowych nieprawidłowości funkcjonalnych w organizmie.
  5. Zaburzenia trawienia, takie jak biegunka, zaparcia, wzdęcia.
  6. Dysfunkcje motoryczne kończyn.

Dalszy wzrost guza wywołuje coraz poważniejszy ucisk na otaczające tkanki. Specyficzne objawy łączą się z objawami ogólnymi..

Objawy uszkodzenia narządów

Aktywne tworzenie się ziarniniaków i guzów prowadzi do poważnych uszkodzeń organizmu. Pacjent może doświadczyć:

  1. Hepatomegalia. Przerost ziarniniaków pomaga w eliminacji zdrowych komórek wątroby. Uszkodzenie strukturalne prowadzi do niezdolności narządu do radzenia sobie z jego funkcjami.
  2. Splenomegalia. Powiększenie tkanki śledziony z późniejszym zagęszczeniem. Objaw jest powszechny w przypadku chłoniaka w stadium 3 i 4.
  3. Dysfunkcja oddechowa.
  4. Patologiczne zmiany w strukturze kości. Zmniejszona wytrzymałość kości prowadzi do kontuzji nawet przy lekkich ćwiczeniach.
  5. Patologie skóry. Ludzie mogą odczuwać swędzenie, pieczenie lub bolesność w niektórych obszarach skóry.

Ogólnoustrojowy charakter zmiany może zdradzać się jako przedłużająca się gorączka, której towarzyszą dreszcze i ból. Jednocześnie obserwuje się obfite pocenie się z gwałtownym powrotem temperatury do normy. Jego wzrost obserwuje się okresowo. Wyczerpany układ odpornościowy nie jest w stanie zwalczyć zmęczenia i stresu. Pacjent ma senność, osłabienie, zmniejszoną koncentrację.

W późnych stadiach chłoniaka, na skutek niewydolności czynnościowej narządów wewnętrznych, dochodzi do szybkiej utraty wagi i masy mięśniowej. Wyczerpanie się układu odpornościowego czyni organizm podatnym na ataki różnych infekcji. Jeśli pacjentowi zostanie przepisana chemioterapia lub radioterapia, prawdopodobieństwo częstych chorób zakaźnych wzrasta wielokrotnie..

Rokowanie w przypadku chłoniaka Hodgkina

Przeżycie w obecności choroby zależy od jej rodzaju, stadium i prawdopodobieństwa nawrotu. Zdecydowanej większości pacjentów, którzy przeszli terapię, udało się całkowicie pokonać patologię i osiągnąć stabilną remisję. Podobny wynik obserwuje się w 90% przypadków w leczeniu chłoniaków w stopniu 1 i 2. To wykorzystuje kompleksowe podejście, w tym radioterapię lub chemioterapię. Leczenie rozpoczęte na 3 lub 4 etapach zapewnia długotrwałą remisję w 75% przypadków.

Obecność chorób współistniejących wpływa na skuteczność leczenia. Często ich obecność ogranicza stosowanie niektórych leków przeciwnowotworowych..

Terapia trwa dłużej, a przeżycie pacjenta w tym przypadku jest wątpliwe.

W przypadkach, gdy objawy choroby pojawiły się dopiero po przejściu do stadium 4 leczenie może być nieskuteczne. Prognozę ustala się na podstawie obrazu klinicznego i rodzaju patologii. Nieskuteczność terapii i śmierć obserwuje się tylko w pojedynczych przypadkach..

W celu szybkiego leczenia chłoniaka Hodgkina zaleca się, aby nie rezygnować z profilaktycznego badania lekarskiego, przeprowadzanego raz w roku. Choroba we wczesnych stadiach przebiega bezobjawowo, dzięki czemu może pozostać niezauważona przez długi czas. Aby uniknąć rozwoju poważnych zaburzeń w organizmie spowodowanych wzrostem węzłów chłonnych, zaleca się, aby nie ignorować pojawienia się pierwszych oznak osłabienia układu odpornościowego i w odpowiednim czasie szukać pomocy medycznej..

Ilu żyje z chłoniakiem

Chłoniak to grupa nowotworów, w których zaatakowane są węzły chłonne lub tkanka limfatyczna. Łagodne guzy nazywane są chłoniakami, nowotwory złośliwe nazywane są mięsakami limfatycznymi. Wszystkie patologie tego typu są zwykle podzielone na dwie grupy:

  • Limfogranulomatoza Hodgkina,
  • chłoniaki nieziarnicze.

Chłoniaki nieziarnicze obejmują ponad 80 jednostek chorobowych. Mogą różnić się złośliwością, dojrzałością komórek i pochodzeniem..

Jak ocenia się szanse przeżycia pacjentów?

Lekarzom często zadaje się pytanie: jak długo żyją z chłoniakiem? Onkolodzy używają międzynarodowego wskaźnika predykcyjnego, który został specjalnie zaprojektowany do oceny perspektyw i prognoz przeżycia osób z rakiem. Wskaźnik ten jest obliczany na podstawie następujących danych:

  • wiek pacjenta;
  • stadium choroby;
  • stan ogólny (ile pacjent jest w stanie wykonywać codzienne obowiązki);
  • badanie krwi na LDH (dehydrogenaza mleczanowa).

Dobre punkty predykcyjne oparte na powyższych czynnikach to:

  • wiek pacjenta do 60 lat;
  • początkowe stadia choroby (I lub II);
  • brak przerzutów i inwazja nowotworu na sąsiednie narządy;
  • zadowalający stan ogólny;
  • zawartość LDH w surowicy w granicach normy.

Jeśli rzeczywiste wskaźniki różnią się od opisanych, możemy mówić o pesymizacji perspektyw walki z chłoniakiem. Oceniane są w systemie pięciopunktowym, łączącym je w cztery grupy poziomów:

  • zero ─ tylko jeden czynnik różni się;
  • niski pośredni - istnieją dwa niekorzystne wskaźniki;
  • wysoki średni - występują trzy niekorzystne czynniki;
  • wysoki - 4 lub wszystkie 5 wskaźników różni się od korzystnych.

Jednak nowe metody leczenia sprawiły, że prognozy dotyczące chłoniaka są bardziej optymistyczne. Większość pacjentów z odpowiednią terapią przekroczyła pięcioletni próg przeżycia, nawet przy wysokim poziomie niekorzystnych czynników.

Co to są mięsaki limfatyczne nieziarnicze?

To grupa złośliwych chorób limfoproliferacyjnych różniących się morfologią, objawami i przebiegiem. Onkolodzy dzielą je na białaczki i chłoniaki. Różnica między nimi polega na miejscu pojawienia się ogniska pierwotnego - szpiku kostnego (białaczka) i tkanki limfatycznej (chłoniaki). Przyczyny rozwoju procesu onkologicznego nie są do końca jasne. Jednak eksperci zwracają uwagę na szereg czynników predysponujących: obecność infekcji, obniżona odporność, współistniejące patologie ogólnoustrojowe, ekspozycja na czynniki rakotwórcze. W niektórych przypadkach choroba pojawia się po przebiegu radioterapii lub chemioterapii. Mechanizm rozwoju opiera się na naruszeniu limfogenezy spowodowanym mutacją genetyczną - translokacją chromosomów. W takim przypadku niepowodzenie może wystąpić na każdym etapie limfogenezy: apoptozy, proliferacji i różnicowaniu limfocytów. Oprócz klasyfikacji według stopnia złośliwości mięsaki limfatyczne dzielą się na dwie grupy w zależności od lokalizacji ogniska pierwotnego:

  • węzłowy (lokalizacja - węzły chłonne);
  • pozawęzłowe, występujące w narządach wewnętrznych (śledziona, mózg, jelita, żołądek, płuca, skóra itp.).

Obraz kliniczny jest bardzo zmienny i zależy od lokalizacji ogniska pierwotnego. Ale wszystkie mięsaki limfatyczne charakteryzują się triadą objawów: limfadenopatią, gorączką i zatruciem. Większość powikłań wiąże się z wyciskaniem guza narządów wydrążonych (jelita, tchawica, przełyk), a także przechodzeniem pobliskich naczyń limfatycznych i krwionośnych (np. Żyły głównej górnej). Rozpoznanie postawione jest na podstawie USG i TK, ostatecznie potwierdzone wynikami biopsji węzłów chłonnych.

Czynniki wpływające na przeżycie w chłoniakach nieziarniczych

Stadium choroby. Im wcześniej zostanie zdiagnozowany, tym lepsze rokowanie. Należy jednak zauważyć, że niektóre zaawansowane techniki kliniczne (na przykład przeszczep komórek macierzystych) pomagają zminimalizować prawdopodobieństwo śmierci, nawet w terminalnych stadiach raka. Istnieją cztery etapy choroby:

  • pierwsza to pokonanie jednej grupy węzłów chłonnych lub obecność pojedynczego ogniska;
  • drugi - następuje porażka dwóch grup węzłów chłonnych lub więcej, które znajdują się po jednej stronie przepony;
  • trzeci to udział węzłów chłonnych znajdujących się po przeciwnych stronach przepony w patologicznym procesie, a także uszkodzenie śledziony i rozrost guza do jamy brzusznej;
  • uogólnione uszkodzenie kilku narządów wewnętrznych i grup węzłów chłonnych jednocześnie.

W tym przypadku czynnikami ryzyka, które pogarszają rokowanie choroby na pierwszym i drugim etapie, są:

  • lokalizacja guza w klatce piersiowej, a jego wielkość sięga 10 cm;
  • zaangażowanie w patologiczny proces dowolnego narządu wewnętrznego;
  • wykrywanie atypowych komórek w więcej niż trzech węzłach chłonnych;
  • wysoki ESR w badaniu krwi;
  • utrzymywanie się przez długi czas zjawisk zatrucia ogólnego (stan podgorączkowy, pocenie się, utrata masy ciała).

Postać nawrotu wpływa również na rokowanie choroby. Wczesna - pojawia się w ciągu roku po zabiegu i późno - rozwija się znacznie później.

Podtyp chłoniaka nieziarniczego. Formy limfocytarne i pęcherzykowe są powolne. Agresywny - chłoniak rozlany (wielkokomórkowy i mieszany) - naturalnie rozwija się nieco szybciej, ale pod względem tempa rozprzestrzeniania się procesu patologicznego nadal ustępują formom wysokiej jakości: chłoniakowi Burkitta, aplastycznemu, komórkom T..

Histologiczny typ guza. Najbardziej agresywne są duże komórki B, chłoniak Burkitta i prawie wszystkie formy komórek T. Wolno postępujący (powolny) - chłoniak grudkowy, brzeżny, limfoplazmacytyczny, MALT i białaczka włochatokomórkowa.

Wiek. Najkorzystniejsze rokowanie u pacjentów w średnim wieku. Ale im starszy pacjent, tym gorsze perspektywy. Niekorzystne jest również rokowanie w przypadku wykrycia tej choroby u dzieci, która najczęściej występuje w wieku 5-10 lat. Ich mięsaki limfatyczne są bardzo agresywne i szybko się rozwijają, w wyniku czego guz szybko rozrasta się do sąsiednich narządów..

Przewaga procesu patologicznego. Lokalna forma daje duże szanse na przeżycie. Uogólnienie choroby jest czynnikiem niekorzystnym.

Obecność ognisk wtórnych. Perspektywy przerzutów, uszkodzenia szpiku kostnego, ośrodkowego układu nerwowego, gruczołu sutkowego, układu mięśniowo-szkieletowego i jajników zdecydowanie się pogarszają. W takim przypadku wynik choroby zależy od terminowej diagnozy i zastosowania radykalnych metod leczenia w tym przypadku..

Adekwatność terapii. Powinien w pełni odpowiadać stadium choroby. Intensywna radioterapia na początku patologii przyczynia się do uzyskania długotrwałej remisji w 95% przypadków. Ponadto w miarę postępu (III i IV etap) konieczne jest łączenie radioterapii z chemioterapią.

Co to jest chłoniak Hodgkina (limfogranulomatoza)?

Limfogranulomatoza jest złośliwym procesem, w którym dochodzi do przerostu tkanki limfatycznej i tworzenia się specyficznych ziarniniaków w dotkniętych narządach (śledziona, węzły chłonne itp.). Przyczyny takiego rozwoju są niejasne. W tej chwili istnieje kilka wersji genezy chłoniaka Hodgkina; wirusowe, dziedziczne i odporne. Każdy z nich ma swoje własne dowody. Jednak dobrze wiadomo, że atypowe komórki rozwijają się z limfocytów B. Patologia może być lokalna (zajęcie jednej grupy węzłów chłonnych) i uogólniona (z udziałem w procesie narządów wewnętrznych). Zgodnie z histologią wyróżnia się cztery formy: limfohistiocytarną, guzkową sklerotyczną, mieszaną komórkę i zubożenie limfoidalne. Podstawą obrazu klinicznego jest triada objawów: powiększenie węzłów chłonnych, zatrucie i pojawienie się ognisk pozawęzłowych. Jednak pierwsze oznaki patologii to często okresowa gorączka, nocne poty, swędzenie skóry i nieuzasadniona utrata masy ciała. Prawidłowa weryfikacja, precyzyjna ocena stopnia zaawansowania i wybór taktyki leczenia zależą wyłącznie od rozpoznania morfologicznego. W tym celu wykonuje się biopsję. Kryterium diagnozy jest wykrycie w biopsji olbrzymich komórek Bieriezowskiego - Reeda - Sternberga.

Prognozy dotyczące przeżycia w przypadku chłoniaka Hodgkina

We wczesnych stadiach większość chorych przekracza pięcioletni wskaźnik przeżycia, w trzecim tylko 60–80%, a w terminalnym nie więcej niż 45%. Do niekorzystnych czynników należą:

  • ostry (szybki) przebieg choroby;
  • tworzenie masywnych konglomeratów;
  • jednoczesne zaangażowanie więcej niż 3 grup węzłów chłonnych i śledziony w procesie;
  • obecność postaci histologicznej - zubożenie limfoidalne.

Główne czynniki determinujące rokowanie w chłoniaku Hodgkina:

  • Wiek. Najbardziej prawdopodobne jest wyzdrowienie osób w średnim wieku. W pierwszym etapie całkowita remisja jest możliwa w 95% przypadków. Pozostałe 5% to nawroty i przeżycie pacjentów w ciągu 15 lat. W drugim etapie tylko 88% chorych uzyskuje tak korzystne rokowanie. Niemniej rokowanie na końcowych etapach sięga 75%, co jest dobrym wskaźnikiem. Jednak jednocześnie istnieje wysokie ryzyko nawrotu choroby. Co więcej, przy pierwszym nawrocie około 60% przeżywa, a przy drugim - nie więcej niż 10%. W starszym wieku rokowanie jest najbardziej niekorzystne, gdyż osłabiony organizm nie zawsze jest w stanie poradzić sobie ze skutkami ubocznymi terapii. A jednak 10-letnie przeżycie jest dość wysokie. To około 60%. Jednocześnie wśród pozostałych 40% istnieje wysokie ryzyko nawrotu..
  • Płeć pacjenta. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety mają w przybliżeniu takie same korzystne rokowania, jednak ryzyko nawrotu u mężczyzn jest nadal wyższe, co wiąże się ze złymi nawykami i trudnymi warunkami pracy.
  • Leczenie. Chemioterapia skojarzona stopnia 2-3 zwiększa szanse na całkowitą remisję.

Typ patologii i rokowanie

  • Klasyczna forma. Postępuje powoli, jest łatwa do zdiagnozowania, dlatego często jest wykrywana we wczesnych stadiach, więc rokowanie jest korzystne w 90% przypadków.
  • Stwardnienie guzkowe. Z powodu objawów może zamaskować się jako choroba wirusowa, co wpływa na taktykę leczenia. Ale nawet w takich przypadkach korzystny wynik to 85%.
  • Chłoniak z limfopenią. Różni się zmianą miejscową, dlatego przy prawidłowo przepisanym leczeniu możliwe jest całkowite wyleczenie nawet na końcowych etapach..
  • Postać guzkowa z przewagą limfocytów. Ma łagodny przebieg, jednak trudności w leczeniu wiążą się z ciągłymi atakami zewnętrznych czynników zakaźnych.
  • Anaplastyczny. Jedna z najbardziej agresywnych postaci chłoniaków T-komórkowych. Słabo reaguje na terapię i często kończy się śmiercią.

Chłoniak w ciąży

Nierzadko zdarza się, że w czasie ciąży wykrywa się złośliwy proces. Postępowanie z takimi pacjentami i rokowanie zależą od kilku czynników. W większości przypadków, dzięki nowoczesnym technikom terapeutycznym, onkolodzy są w stanie zachować funkcje rozrodcze i promować normalny poród. Ponadto kompetentnie przepisane leczenie nie ma negatywnego wpływu na płód. Jeśli kobieta jest w remisji, lekarz regularnie monitoruje jej stan podczas ciąży i po porodzie. Przy agresywnym przebiegu patologii pacjentowi w delikatnej pozycji przepisuje się oszczędzającą chemioterapię. Jeśli nie możesz sobie poradzić, pojawia się pytanie o przerwanie ciąży i podanie silnych cytostatyków. Jednak taka taktyka jest stosowana dość rzadko, ponieważ hormonalne tło kobiety w ciąży w większości przypadków hamuje wzrost guza..

Dzieci i chłoniak: rokowanie

Rokowanie choroby w początkowych stadiach po leczeniu jest w 99% skuteczne. Na trzecim etapie liczba ta spada do 95%. I tylko jedna dziesiąta dzieci ma nawroty w wieku około 18 lat. W tym przypadku rokowanie zależy bezpośrednio od czasu: im później dziecko znów zachoruje, tym większe ryzyko niekorzystnego wyniku. Leczenie chłoniaków powinno być wykonywane wyłącznie przez wysoko wykwalifikowanego specjalistę. Możesz znaleźć takich lekarzy, korzystając z naszego serwisu Doctors Online. W przypadku rozpoznania chłoniaka w żadnym wypadku nie należy się poddawać. Wystarczy wybrać specjalistę i umówić się z nim na spotkanie. Ty lub Twoi bliscy zawsze macie szansę na całkowitą remisję, najważniejsze jest zaufanie doświadczonemu onkologowi i dokładne przestrzeganie wszystkich jego zaleceń.

Prognozy dotyczące przeżycia w limfogranulomatozie

Prognozy dotyczące przeżycia limfogranulomatozy (chłoniaka) są w większości przypadków korzystne. Wynika to przede wszystkim z faktu, że choroba jest łatwa do wyleczenia, a najczęściej możliwe jest osiągnięcie całkowitej remisji. Im wcześniej wykryta zostanie choroba złośliwa, tym bardziej pozytywny będzie wynik jej leczenia. Według statystyk w około 85% przypadków uzyskuje się całkowite wyleczenie..

Zadowolony
  1. Prognoza etapowa
  2. Co wpływa na prognozę
    1. Obecność przerzutów
    2. Ryzyko nawrotu
    3. Wiek
    4. Płeć
    5. Jedzenie i styl życia

Prognoza etapowa

Jak długo żyją pacjenci z chłoniakiem Hodgkina, trudno powiedzieć jednoznacznie. Przede wszystkim czas trwania będzie zależał od etapu procesu onkologicznego..

Przeprowadzenie działań terapeutycznych na pierwszym etapie jest minimalne, przy czym zauważa się, że w prawie 100% przypadków pacjent żyje 10 lub więcej lat. Jednocześnie 96% pacjentów udaje się osiągnąć całkowitą remisję. Ponadto 82% przypadków nie wykazuje nawrotu w ciągu 15 lat.

Etap 2 ma również korzystne rokowanie. Pięcioletnie przeżycie obserwuje się u 85% chorych. Ponowny rozwój choroby jest możliwy tylko w 35% przypadków. 76% pacjentów ma stabilną remisję.

W tym temacie
    • Onkohematologia

Czym różni się chłoniak Hodgkina od chłoniaka nieziarniczego

  • Natalia Gennadievna Butsyk
  • 6 grudnia 2019 r.

Skuteczność leczenia procesu onkologicznego na 3 etapach osiąga 85% pacjentów. Jednocześnie oczekiwana długość życia powyżej 10 lat występuje u 60% ogółu pacjentów. W ciągu pierwszych 12 miesięcy nawroty występują w 10-40% przypadków. W kolejnych latach liczba ta wynosi tylko 25%.

Stopień 4 złośliwej patologii charakteryzuje się mniej korzystnym rokowaniem. Stabilną remisję w ciągu 5 lat obserwuje się tylko u 75% pacjentów. Jeśli stale monitorujesz i prowadzisz terapię wspomagającą, oczekiwana długość życia może wynosić do 10 lat.

Co wpływa na prognozę

Czas przeżycia chorych na raka zależy nie tylko od stopnia rozwoju raka. Inne czynniki są równie ważne w prognozie życia..

Obecność przerzutów

Na ostatnich etapach, w przypadku braku szybkiego leczenia, rozpoczyna się proces przerzutów. W takim przypadku układy i narządy mogą ulec uszkodzeniu, w którym nie ma możliwości ich odzyskania.

Ryzyko nawrotu

Nawet po wykonaniu działań terapeutycznych w 15-25% przypadków istnieje szansa na nawrót choroby. W takich sytuacjach rokowanie jest złe..

Wiek

U dzieci, osób w młodym wieku średnim, w większości przypadków uzyskuje się korzystny wynik dzięki terminowemu leczeniu.

Starość jest niekorzystna niezależnie od stadium rozwoju limfogranulomatozy. Wynika to z faktu, że organizm nie radzi sobie już z metodami stosowanymi w leczeniu choroby..

Płeć

Kobiety i mężczyźni mają prawie równie korzystne rokowania co do przeżycia. Jednak u mężczyzn nawroty są częstsze, co jest spowodowane złymi nawykami lub ciężką pracą..

Jedzenie i styl życia

Jeśli przestrzegasz specjalnej diety, uprawiasz sport, wykluczasz palenie i alkohol, procesy metaboliczne zostają przywrócone, właściwości ochronne organizmu są znormalizowane, co ma korzystny wpływ na gojenie.

Aby na czas wykryć chorobę, konieczne jest regularne poddawanie się odpowiedniemu badaniu. Kiedy pojawią się pierwsze oznaki złośliwej zmiany, należy natychmiast zwrócić się o pomoc do placówki medycznej.

Chłoniak 4. stopnia

Chłoniaki to grupa złośliwych chorób tkanki limfatycznej, które powstają głównie poza szpikiem kostnym. Wcześniej ta grupa chorób była podzielona na chłoniaki nieziarnicze i chłoniaki Hodgkina. Jednak od 2008 roku klasyfikacja została zmieniona i od tego czasu ta nozologia została podzielona na 4 duże sekcje:

  • Nowotwory wywodzące się z dojrzałych komórek B..
  • Nowotwory pochodzące z limfocytów T i komórek NK (komórki NK).
  • Nowotwory z histiocytów i komórek dendrytycznych.
  • Chłoniaki Hodgkina.

Jednak termin „chłoniak nieziarniczy” jest nadal używany zarówno przez pacjentów, jak i przez wielu lekarzy..

Chłoniaki są inscenizowane zgodnie z klasyfikacją Ann Arbor zmodyfikowaną przez Cotswold. Etap 4 jest ostatnim i najtrudniejszym. Jest eksponowany, jeśli spełnione są następujące kryteria:

  1. Liczne zmiany w co najmniej jednym narządzie pozanimfatycznym, niezależnie od zajęcia węzłów chłonnych.
  2. Klęska narządu pozaszkolnego w obecności dotkniętych odległych węzłów chłonnych.
  3. Obecność uszkodzenia wątroby i / lub szpiku kostnego (leukemizacja).

Diagnostyka

Przy wstępnym badaniu ustalona diagnoza choroby limfoproliferacyjnej powinna zawierać następujące informacje:

  • Diagnoza guza sformułowana zgodnie z aktualną klasyfikacją Światowej Organizacji Zdrowia.
  • Etap choroby (występowanie procesu nowotworowego).
  • Ogólny stan pacjenta.

Zgodnie z nowoczesnym algorytmem diagnostycznym, aby zdiagnozować chłoniaka, pacjent musi przejść:

  1. Kompleksowe badanie kliniczne: TK (szyja, klatka piersiowa, jama brzuszna, narządy miednicy), USG (węzły chłonne obwodowe, narządy miednicy i jamy brzusznej, przestrzeń zaotrzewnowa). Z reguły metody te są stosowane łącznie, jednak częściej preferowana jest tomografia komputerowa. Ponadto w celu postawienia diagnozy często wykonuje się fluorodeoksyglukozowe PET-CT i MRI..
  2. Pełna morfologia krwi z liczbą leukocytów i immunofenotypowaniem metodą cytometrii przepływowej.
  3. Wniosek morfologiczny. Jest to kluczowa metoda wykazania obecności nowotworu złośliwego i ustalenia jego morfologicznej przynależności. Określając rodzaj chłoniaka, nie wystarczy wykonać standardową histologię. Niezbędne są immunohistochemia, aw niektórych przypadkach molekularne testy genetyczne.

Określenie wielkości węzłów chłonnych jest kluczowym czynnikiem przy określaniu ich zajęcia. Uważa się, że wielkość węzłów chłonnych szyjnych nie powinna przekraczać 30 mm, śródpiersia - 25 mm, podobojczykowej - 6 mm, a pachwinowej - nie większej niż 40 mm. Ponadto dotknięte węzły chłonne są zwykle okrągłe..

Aby ocenić rozpowszechnienie tego procesu i wykluczyć leukemizację (uszkodzenie szpiku kostnego), którą obserwuje się na 4. etapie chłoniaka, wykonuje się badanie histologiczne biopsji trefinowej szpiku kostnego.

Objawy

Ze względu na to, że choroba może dotyczyć dowolnej części ciała, chłoniak IV stopnia ma niezwykle zróżnicowane objawy kliniczne. Najczęściej zauważane:

  • Nieuzasadniony wzrost temperatury ciała.
  • Niewyjaśniona utrata wagi.
  • Klinika ostrego brzucha.
  • Nudności i wymioty.
  • Krwawienie z przewodu pokarmowego.
  • Niedrożność jelit.
  • Powiększenie brzucha.
  • Trudności w oddychaniu i połykaniu.
  • Utrata głosu.
  • Kaszel osłabiający.
  • Wzmocniony wzór naczyniowy na szyi i twarzy.
  • Możliwe uszkodzenie OUN z napadami i utratą przytomności.
  • Wysięk w jamie brzusznej lub opłucnej.
  • Splenomegalia (powiększona śledziona).

Leczenie

Nowoczesne leczenie chłoniaka w stadium 4 w niektórych przypadkach daje szansę na całkowite wyleczenie. W związku z tym kwestia kriokonserwacji plemników lub komórek jajowych przed chemioterapią i radioterapią jest zwykle omawiana z pacjentami w wieku rozrodczym..

Ponieważ chłoniaki są grupą chorób skrajnie heterogennych, taktyka ich leczenia będzie determinowana przez histologiczną postać nowotworu, stopień zróżnicowania i inne kryteria. Ocena skuteczności leczenia przeprowadzana jest po kilku cyklach polichemioterapii, po zakończeniu etapu chemioterapii, a także po całym programie leczenia.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Ze względu na dostępność alternatywnych schematów terapeutycznych, które są skuteczne w leczeniu limfogranulomatozy, preferuje się jeden lub inny protokół, biorąc pod uwagę sytuację kliniczną.

U pacjentów w wieku powyżej 60 lat stosuje się schemat obejmujący 6-8 cykli ABVD (doksorubicyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna). Następnie przeprowadza się radioterapię w całkowitej ogniskowej dawce 30-36 Greya do ognisk guza przekraczających 2,5 cm.

U młodych pacjentów w leczeniu chłoniaka Hodgkina IV stopnia preferowane są protokoły bardziej intensywne - BEACOPP eskalowany lub BEACOPP 14 (etopozyd, doksorubicyna, cyklofosfamid, winkrystyna, bleomycyna, prokarbazyna, prednizolon, G-CSF), a następnie napromienianie większych niż 2,5 cm zmian i stosowanie czynników stymulujących kolonie. Chłoniaka Hodgkina u dzieci leczy się zgodnie ze standardowym protokołem Euro-Net-C1 z następową radioterapią lub bez niej.

Leczenie chłoniaków nieziarniczych

Ze względu na to, że ta grupa chorób obejmuje wiele wariantów histologicznych, istnieją różne protokoły leczenia chłoniaków w stadium 4:

  1. R-CHOP (rytuksymab, doksorubicyna, cyklofosfamid, winkrystyna, prednizolon).
  2. R-CVP (rytuksymab, cyklofosfamid, winkrystyna, prednizolon).
  3. R-FCM (rytuksymab, fludarabina, mitoksantron, cyklofosfamid).
  4. RB (rytuksymab, bendamustyna).
  5. R-CEPP (rytuksymab, cyklofosfamid, etopozyd, prokarbazyna, prednizolon).
  6. R-CEOP (rytuksymab, cyklofosfamid, etopozyd, winkrystyna, prednizolon).
  7. R-CNOP (rytuksymab, cyklofosfamid, mitoksantron, winkrystyna, prednizolon).

Istnieje wiele innych podobnych protokołów leczenia chłoniaków w stadium 4. Preferowany jest konkretny schemat, biorąc pod uwagę cechy kliniczne i wariant histologiczny guza.

Istnieje również możliwość stosowania radioterapii w łącznej dawce ogniskowej do 40 Gy w zależności od stanu pacjenta. Leczenie chirurgiczne ma często charakter paliatywny i jest wykonywane ze względów zdrowotnych.

W przypadku remisji pacjenci przechodzą badania kontrolne co 3 miesiące przez pierwsze 2 lata, następnie co 6 miesięcy przez kolejne 3 lata, a następnie raz w roku.

Rokowanie dla chłoniaka w stadium 4

W przypadku chłoniaka Hodgkina stosowanie nowoczesnych schematów leczenia, nawet w 4 stadium choroby, w większości przypadków pozwala na osiągnięcie remisji. Czas jego trwania zależy od wielu czynników, w tym od stanu pacjenta i rozpowszechnienia procesu nowotworowego przed rozpoczęciem leczenia.
Jeśli chodzi o chłoniaki nieziarnicze, warto zauważyć, że u większości pacjentów w stadium 4 nie ma ostatecznego leczenia. Niemniej jednak w niektórych przypadkach pojawia się pytanie o całkowite wyleczenie.

Taka heterogeniczność wiąże się z obecnością zarówno skrajnie silnie agresywnych form, które praktycznie nie reagują na terapię, jak i chorób dobrze reagujących na leczenie, które w toku leczenia mogą przekształcić się w bardziej złośliwe.

Perspektywy leczenia chłoniaków w stadium 4 są związane przede wszystkim z rozwojem badań biologii molekularnej i pojawieniem się nowych celów molekularnych dla leków celowanych..

Chłoniak Hodgkina

Informacje dla rodziców

Chłoniak Hodgkina (choroba Hodgkina lub limfogranulomatoza) - złośliwa choroba układu limfatycznego.

Przyczyny rozwoju

Chłoniak Hodgkina (HL) występuje z powodu złośliwej zmiany (mutacji) w limfocytach B. Limfocyty B to białe krwinki występujące głównie w tkance limfatycznej. Dlatego chłoniak Hodgkina może rozwinąć się wszędzie tam, gdzie występuje tkanka limfatyczna, może również wpływać na inne narządy (wątrobę, szpik kostny, płuca i / lub śledzionę).

Rozpowszechnienie

  • Chłoniak Hodgkina zajmuje 5 miejsce w strukturze zachorowalności u dzieci i młodzieży i wynosi 5-7%.
  • Częstość występowania limfogranulomatozy w Rosji wynosi 0,8 na 100 tysięcy populacji dzieci.
  • Najczęściej dotyczy to dzieci i młodzieży w wieku powyżej 11 lat.
  • W dzieciństwie i okresie dojrzewania chłopcy są nieco bardziej narażeni na choroby niż dziewczęta, a stosunek płci wynosi 1,6: 1 (chłopcy: dziewczęta).

Formularze

Morfologicznym podłożem guza są komórki Berezovsky-Stenberg-Reed, jednak ich liczba w tkance guza rzadko przekracza 10%. Drugim wariantem komórek są komórki Hodgkina, które są pro-wariantem komórki Berezovsky-Stenberg-Reed. W zależności od tego, jak wygląda tkanka guza pod mikroskopem, wyróżnia się pięć postaci chłoniaka Hodgkina..

  • Wariant choroby Hodgkina z przewagą limfocytów stanowi 5-6% wszystkich przypadków HL. Jest bardzo niewiele komórek Berezovsky-Stenberg-Reed.
  • U trzech czwartych pacjentów rozpoznaje się wariant mieszanych komórek. Komórki Berezovsky-Stenberg-Reed i komórki Hodgkina znajdują się w wystarczającej liczbie.
  • Ubytek limfocytów - najrzadszy wariant morfologiczny guza (mniej niż 1%).
  • Najczęstszy wariant chłoniaka Hodgkina ze stwardnieniem guzkowym.
  • Przy dominacji guzowatych limfoidów tkanka węzła chłonnego jest całkowicie lub częściowo zastępowana przez naciek struktury guzkowej, często połączony ze strefami rozproszonego wzrostu.

Etapy kliniczne

Stan kliniczny określa się zgodnie z klasyfikacją Ann Arbor (1971), uzupełnioną zaleceniami przyjętymi w Cotswold (1989):

Etap I - uszkodzenie jednej lub dwóch grup węzłów chłonnych (I) lub jednego narządu (lub tkanki) nielimfatycznej - (IE);

Stopień II - uszkodzenie dwóch lub więcej obszarów limfatycznych po jednej stronie przepony (II) lub zajęcie jednego organu (lub tkanki) nielimfatycznej i jednego (lub więcej) obszarów limfatycznych po jednej stronie przepony (IIE), zajęcie śledziony (IIS);

III stopień - uszkodzenie układu limfatycznego po obu stronach przepony (III), które może być połączone ze zlokalizowanym zajęciem jednego nielimfatycznego narządu lub tkanki (IIIE) lub z zajęciem śledziony (IIIS) lub uszkodzeniem obu (IIIES);

Stopień IV - rozległe uszkodzenie jednego lub więcej narządów innych niż limfatyczne (płuca, opłucna, osierdzie, szpik kostny, kości itp.) Z zajęciem węzłów chłonnych lub bez.

Na rys. 1 przedstawia dotknięte obszary w chłoniaku Hodgkina.

Postać: 1. Obszary uszkodzeń w chorobie Hodgkina

Objawy

Pierwszym i najczęstszym objawem chłoniaka Hodgkina są obrzęk węzłów chłonnych. Węzły chłonne z reguły są bezbolesne, gęste, ruchliwe, często w postaci zlepieńców (przypominających „worek ziemniaków”). Najczęściej powiększone węzły chłonne widoczne są na szyi (ryc. 2), pod pachami, w okolicy obojczyka, w pachwinie lub w kilku miejscach jednocześnie. Węzły chłonne mogą również powiększać się tam, gdzie nie są wyczuwalne, na przykład w klatce piersiowej, brzuchu lub miednicy.

Postać: 2. Uszkodzenie węzłów chłonnych szyjnych w chłoniaku Hodgkina.

Jeśli powiększone węzły chłonne znajdują się w klatce piersiowej (śródpiersie) (ryc. 3), mogą wystąpić napady kaszlu lub duszność.

Czasami wątroba i śledziona są powiększone (w praktyce medycznej nazywa się to powiększeniem wątroby i śledziony).

Uszkodzenie OUN może rozwinąć się w zaawansowanych przypadkach chłoniaka Hodgkina.

Uszkodzenie kości: częściej dotyczy to kręgów, stawów biodrowych.

Zajęcie szpiku kostnego występuje w 5–10% przypadków choroby Hodgkina.

Dzieci mogą mieć ogólne objawy choroby: wzrost temperatury ciała powyżej 38 ° C przez trzy dni bez objawów chorób zakaźnych, silne nocne poty, utrata masy ciała o ponad 10% w ciągu ostatnich 6 miesięcy bez wyraźnej przyczyny, zmęczenie, osłabienie, swędzenie na całym ciele. Te objawy w praktyce lekarskiej nazywane są objawami B i są oznaczone literą „B”, służą do określenia stopnia zaawansowania choroby.

Przy określaniu stopnia zaawansowania należy wziąć pod uwagę biologiczną aktywność choroby. Określa się go na podstawie dwóch lub więcej z następujących wskaźników: ESR ≥ 30 mm / godzinę; fibrynogen ≥ 4 g / l; albumina ≤ 40%; CRP (++ i więcej); liczba leukocytów ≥ 12x10 / l; globulina alfa 2 ≥ 12%

Diagnostyka

Jeśli po dokładnym zbadaniu pediatra stwierdzi objawy chłoniaka Hodgkina, kieruje do specjalistycznego szpitala (poradnia onkologii dziecięcej i hematologii).

Szpital przeprowadza:

  • Badanie dotkniętej tkanki. Główną metodą rozpoznania chłoniaka jest biopsja (chirurgiczne usunięcie zajętego węzła chłonnego lub tkanki i badanie materiału pod mikroskopem). Na podstawie wyników badania próbki tkanki można dokładnie określić, czy dziecko ma chłoniaka Hodgkina, a jeśli tak, to jakiego rodzaju..
  • Analiza rozpowszechnienia choroby w organizmie. Po ustaleniu diagnozy należy dowiedzieć się, jak bardzo choroba rozprzestrzeniła się po całym organizmie i na które narządy zdołała wpłynąć. W tym celu wykonuje się badanie PET-CT całego ciała z glukozą. Zgodnie ze wskazaniami wykonuje się badanie szpiku kostnego (biopsja szpiku trefinowo-kostnego u chorych w stopniu IV, IIB-IV), scyntygrafia kości, rezonans magnetyczny w przypadku zmian kostnych.
  • W przypadku historii patologii sercowo-naczyniowej, słychać szmer serca, wykonuje się LVEF (funkcja wyrzutowa lewej komory).

Postać: 3. Klęska węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej w chłoniaku Hodgkina

Nowoczesne podejście do leczenia

Chemioterapia ma kluczowe znaczenie w leczeniu chłoniaka Hodgkina.

Chemioterapia to leczenie lekami (cytostatykami), które blokują podział lub zabijają komórki nowotworowe. Maksymalny efekt można osiągnąć stosując kombinacje cytostatyków (polichemioterapia - PCT), które inaczej działają na komórki.

Polichemoterapia prowadzona jest zgodnie z grupą ryzyka, do której pacjent został przydzielony w trakcie podstawowej oceny zaawansowania, w specjalistycznym szpitalu.

Pierwszy cykl PCT rozpoczyna się natychmiast po potwierdzeniu diagnozy i ustaleniu etapu, w przypadku leczenia operacyjnego polichemioterapia rozpoczyna się 5 dni po operacji.

Po chemioterapii wykonuje się radioterapię (radioterapię) dotkniętych obszarów. Radioterapię należy rozpocząć w ciągu 14 dni od zakończenia chemioterapii przy prawidłowej morfologii krwi.

Obecnie w Rosji istnieją dwa główne programy leczenia chłoniaka Hodgkina: DAL-HD i SPbLH. Oba protokoły obejmują polichemioterapię i uzupełniającą radioterapię. Liczba cykli PCT zależy od stopnia zaawansowania choroby oraz od wyboru grupy terapeutycznej, w której pacjent jest leczony. Pacjenci zwykle otrzymują następujący program: z opcjami korzystnymi (I grupa ryzyka) - 2 cykle chemioterapii z rokowaniem pośrednim (II grupa ryzyka) - 4 cykle chemioterapii z opcjami niekorzystnymi (III grupa ryzyka) - 6 cykli chemioterapii... Podział pacjentów na grupy ryzyka różni się w zależności od zastosowanego protokołu.

Program DAL-HD wykorzystuje schematy OPPA / OEPA i COPP. Protokół SPbLH zawiera schematy VBVP i ABVD.

Radioterapia

Ostatnim etapem leczenia chłoniaka Hodgkina jest naświetlanie wszystkich dotkniętych chorobą obszarów węzłów chłonnych. Z reguły radioterapia rozpoczyna się 2 tygodnie po zakończeniu terapii lekowej, gdy morfologia krwi wraca do normy..

Dawka promieniowania uzależniona jest od stopnia całkowitej remisji po farmakoterapii: po osiągnięciu pełnej remisji (ustąpieniu wszystkich klinicznych i radiologicznych objawów choroby) w strefie limfatycznej, według PET-CT, dawka napromieniania wynosi 20 Gy. Jeśli rozmiar guza po polichemioterapii zmniejszył się o 75% lub więcej w stosunku do pierwotnego guza i / lub nastąpiło zmniejszenie hiperfiksacji RP w badaniu PET-CT do 2-3 według Deauville, wówczas dawka promieniowania wynosi 25 Gy. Przy zmniejszeniu formacji guza o mniej niż 75% i / lub zachowaniu hiperfiksacji RP przez PET-CT 4-5 według Deauville, dawkę promieniowania zwiększa się do 30 Gy.

Ryc.5 Plan leczenia radiacyjnego. Chory I., 4 lata 6 miesięcy Chłoniak Hodgkina IIst. ze zmianami w obrębie szyjki macicy, nadobojczykowej, podobojczykowej lewej strony, grasicy, nosogardzieli. Stan po 4 cyklach PCT, remisja. Napromienianie węzłów chłonnych szyjno-nadobojczykowych po lewej stronie za pomocą konsolidującego celu, SOD 20 Gy.

Ryc. 6 Pacjent M., 11 lat. Chłoniak Hodgkina II stopnia z uszkodzeniem tkanek miękkich szyi, węzłów chłonnych szyi. Stan po 2 cyklach PCT. Kontrolny PET / CT nie wykazał żadnych istotnych metabolicznie ognisk, remisji. Radioterapia pierwotnie zajętych obszarów w całkowitej ogniskowej dawce 20,0 Gy w celu konsolidacji.

Kryteria oceny kompletności remisji

Kryteria oceny remisji są potrzebne lekarzowi w celu ustalenia potrzeby kontynuacji leczenia lub intensyfikacji programów terapeutycznych lub przeniesienia pacjenta pod dynamiczną obserwację.

  • Całkowita remisja - całkowita regresja wszystkich objawów choroby (klinicznych, hematologicznych i innych objawów choroby) zgodnie z obrazowymi metodami badania, określana dwukrotnie w odstępie co najmniej 4 tygodni.
  • Częściowa remisja - zmniejszenie wielkości guzów o co najmniej 50% na okres 4 tygodni przy braku nowych zmian.
  • Stabilizacja choroby - zmniejszenie wielkości guzów o mniej niż 50% lub zwiększenie ich o nie więcej niż 25% początkowej objętości przy braku nowych zmian.
  • Progresja - pojawienie się w procesie leczenia nowych zmian chorobowych lub wzrost wcześniej istniejących o ponad 25%, a także pojawienie się objawów zatrucia.
  • Nawrót - pojawienie się nowych zmian po osiągnięciu całkowitej remisji.

Obserwacja lekarska

Obserwacja dzieci i młodzieży z chłoniakiem Hodgkina prowadzona jest przez co najmniej 3 lata po zakończeniu programu leczenia.

W I kwartale pacjent jest badany co miesiąc, przez kolejne 9 miesięcy - co kwartał, aw kolejnych latach - co pół roku.

Chłoniak Hodgkina jest jednym z najbardziej uleczalnych nowotworów, a około 80% pacjentów żyje ponad 10 lat po zakończeniu leczenia.

Chłoniak Hodgkina: ile osób żyje?

Choroba Hodgkina (chłoniak) - uszkodzenie układu limfatycznego przez komórki rakowe, powodujące patologiczną zmianę w składzie krwi. Często występuje u mężczyzn i pacjentów w wieku od wieku dojrzewania do 40 lat. W przypadku patologii wpływa na węzły ogólnoustrojowe, choroba wpływa na krew i części ciała.

Chłoniak Hodgkina rozwija się powoli. Bez specjalnego leczenia pojawia się funkcjonalna niewydolność narządów, która prowadzi do śmierci. Aby przedłużyć życie, musisz być odpowiednio leczony przez lekarza. Rokowanie w chorobie zależy od różnych czynników..

Formy chłoniaka

Wyróżnia się kilka postaci choroby, które różnią się charakterem przebiegu i innymi punktami..

  • Chłoniak klasyczny. Występuje w wieku od 15 do 35 lat i występuje u osób starszych.
  • Guzkowa postać przewagi limfoidalnej stanowi pięć procent innych typów patologii. Choruje na dzieci i ludzi po trzydziestu latach. Chłoniak charakteryzuje się długim rozwojem, jest wykrywany na pierwszym i drugim etapie. Niektórzy pacjenci są wyleczeni. Różni się od klasyków budową histologiczną, zachowaniem, cechami. Śmierć występuje w 5% przypadków, przebieg jest powolny, nawracający.
  • Stwardniająca postać guzkowa. Jest wykrywany u 60% pacjentów. Dotknięta jest śledziona, guz rozprzestrzenia się w rejonie szpiku kostnego. Złe rokowanie na obfite nocne poty i utratę wagi.
  • Chłoniak mieszany. Jeśli przebieg jest powolny, kilka lat przed wykryciem choroby określa się limfadenopatię (wzrost węzłów chłonnych układu limfatycznego). Stan pacjenta dobry od pięciu lat. Czasami przepływ jest szybki. Przy pomyślnym leczeniu istnieje wiele szans na długą remisję. Prognozy są różne.
  • Ubytek limfoidalny. Rzadki rodzaj patologii, rozpoznawany w pięciu procentach przypadków u pacjentów po pięćdziesięciu latach. Liczba limfocytów w komórkach nowotworowych stale spada.

Chłoniak Hodgkina jest podstępną chorobą, która przybiera różne formy. Każdy niesie ze sobą niebezpieczeństwo, żadnych przejawów nie należy lekceważyć. Niektóre typy chłoniaków mają korzystny przebieg, wydłuża się długość życia. Czasami będzie całkowite wyleczenie. W przypadku stwierdzenia chłoniaka Hodgkina odpowiedź na pytanie, jak długo żyją, zależy od stadium patologii.

Etapy chłoniaka Hodgkina

Etapy choroby klasyfikuje się według ciężkości i rozległości zmiany..

  • Pierwszy etap charakteryzuje się brakiem objawów. Choroba jest wykrywana przypadkowo, gdy pacjent jest badany rutynowo lub z innego powodu. Na tym etapie patologia charakteryzuje się obecnością narośli nowotworowych w jednej grupie węzłów chłonnych lub w jednym narządzie, który znajduje się w pobliżu.
    Na początkowym etapie rozwoju choroby zwykle wystarcza minimum leczenia. Liczba osób, które przeżyły w ciągu dziesięciu lat, przekracza 90%. Całkowite remisje występują u 96% pacjentów. Okres, w którym nawroty nie występują, sięga 15 lat u 80% pacjentów.
  • Drugi etap charakteryzuje się rozprzestrzenianiem się guza na grupy węzłów chłonnych, które znajdują się powyżej przegrody brzusznej. W strukturach znajdujących się w pobliżu powstają formacje ziarniniakowe.
    Pacjenci z chłoniakiem w stadium II mają dobre rokowanie. Odsetek przeżyć pięcioletnich wynosi ponad 80%. Całkowita remisja następuje w 70%. Nawroty występują u 35%, negatywny przebieg występuje u jednej trzeciej pacjentów.
  • W trzecim etapie węzły chłonne po obu stronach przepony są aktywnie powiększane. Określa się dużą liczbę wtrąceń ziarniniakowych w tkankach i narządach. Wykrywane są guzy w tkankach śledziony, budowie wątroby i narządach krwiotwórczych.
    Leczenie jest skuteczne w 80% przypadków. 60% pacjentów żyje 10 lat. W pierwszych 12 miesiącach leczenia nawroty występują w 10-40% przypadków, w zależności od stopnia powikłań.
  • Czwarty etap charakteryzuje się rozprzestrzenianiem się procesów nowotworowych na wiele struktur, w wyniku czego zmieniają się i zakłócają ich funkcje. 50% pacjentów ma powiększone węzły chłonne.
    Nawet na tym etapie istnieje prawdopodobieństwo całkowitego wyleczenia, osiąga 75%. Pełną remisję obserwuje się u prawie 50%, ale ta sama liczba pacjentów nawrotów w pierwszych latach, z czego 10% żyje dłużej niż dziesięć lat.

Oczekiwana długość życia w chłoniaku Hodgkina zależy bezpośrednio od stadium choroby. Im wcześniej choroba zostanie wykryta, tym większe szanse na przedłużenie życia. Czasami rozwój patologii jest zawieszony, a nawet wyleczony.

Nie zawsze jest możliwe zdiagnozowanie chłoniaka na czas, dlatego należy zwrócić uwagę na pierwsze objawy lub być regularnie badanym w szpitalu. Należy zwrócić uwagę na obrzęk węzłów chłonnych w okolicy szyjnej, pachwinowej, potylicznej lub podobojczykowej. W takim przypadku kaszel, duszność mogą być uciążliwe..

Komplikacje

Oczekiwana długość życia zależy od powikłań choroby i leczenia. Konsekwencje poważnie wpływają na jakość życia. Według statystyk z Uniwersytetu Stanforda, drugą co do częstości przyczyną zgonów wśród pacjentów z chłoniakiem jest śmierć z powodu guzów wtórnych. Pierwsze miejsce zajmuje śmierć z powodu postępu patologii. Oto najczęstsze komplikacje.

    • Zakłócenie tarczycy. Występuje u 17-50% pacjentów. Często rozwija się niedoczynność tarczycy (specyficzny stan związany z reakcją na niskie stężenie hormonów tarczycy). W 3-6% przypadków istnieje ryzyko zachorowania na raka tarczycy.
    • Zapalenie mięśnia sercowego (potoczna nazwa zapalenia mięśnia sercowego) i zapalenie osierdzia (zapalenie błony surowiczej serca), przebiegające bezobjawowo. Określono u połowy pacjentów, którzy otrzymali radioterapię. Zdiagnozowany za pomocą RTG i USG. Czasami rozwija się ostre zapalenie osierdzia.
  • Zapalenie płuc (zapalenie płuc - zapalenie płuc, które atakuje ściany pęcherzyków płucnych), przewlekłe zwłóknienie restrykcyjne (patologie restrykcyjne charakteryzują się zmniejszeniem podatności płuc, zwłóknieniem - proliferacją tkanki łącznej w połączeniu z tworzeniem się zmian bliznowatych). Zdiagnozowany u 20% pacjentów, ale przy zastosowaniu nowoczesnych radioterapii objawy są wykrywane u 5%.
  • Dysfunkcja gruczołów płciowych. Częściej diagnozuje się go u mężczyzn. Jeśli występują wyraźne oznaki procesu intoksykacji, różne zaburzenia spermatogenezy są wykrywane u ponad połowy mężczyzn, u których objawy zatrucia są połączone z poważną utratą masy ciała.
  • Rozwój drugich guzów złośliwych. Należą do nich białaczki wtórne (onkologia hematopoetyczna), chłoniaki nieziarnicze (nowotwór złośliwy, w którym rozpoczynają się komórki limfoidalne linii krwiotwórczej). Istnieje ryzyko rozwoju raka płuc, gruczołów sutkowych, żołądka i czerniaka.
  • Poważne infekcje. Wynikają one z osłabienia organizmu pacjenta i leczenia.

Każdy z warunków może prowadzić do problemów zdrowotnych, wiele z nich może skrócić oczekiwaną długość życia.

Leczenie

Powikłania pojawiają się również po leczeniu, które należy wziąć pod uwagę w kwestii długości życia w chłoniaku. Stosowane są różne taktyki terapeutyczne, z których jedną jest radioterapia. Efektem takiego leczenia na komórkach nowotworowych są ich zmiany mutacyjne, które uniemożliwiają ich rozmnażanie i życie..

W pierwszych dwóch stadiach choroby stosuje się radioterapię. Charakteryzuje się jednoczesnym naświetlaniem dotkniętych obszarów. Radioterapia nie pozostaje niezauważona dla pacjenta. Oczywiście jest to konieczne, aby przedłużyć życie z chłoniakiem i niesie mniejsze zagrożenie niż sama choroba, konsekwencje są nieprzyjemne.

  • Niedoczynność tarczycy - obniżona czynność tarczycy objawiająca się suchością skóry, osłabieniem, niskim ciśnieniem krwi, brakiem emocji.
  • Uszkodzenie gruczołów ślinowych powodujące suchość w ustach.
  • Popromienne zapalenie płuc - pojawienie się blizny w płucach, powodujące duszność, która pogarsza się przy wysiłku.
  • Zapalenie jelita grubego wywołane promieniowaniem to proces zapalny w jelicie grubym objawiający się nieprzyjemnymi odczuciami w jamie brzusznej i zaparciami.
  • Zapalenie pęcherza wywołane promieniowaniem to proces zapalny w pęcherzu, objawiający się częstym parciem na oddawanie moczu, podczas którego mogą występować bolesne odczucia.

Limfogranulomatoza jest leczona chemioterapią. Jest przeznaczony do skutecznego zatrzymywania podziałów komórkowych, uszkodzeń zmutowanych komórek. Chemioterapia ma również nieprzyjemne komplikacje.

  • Wypadanie włosów.
  • Zwiększony apetyt skutkujący zwiększeniem masy ciała.
  • Rozwój drugiego guza o charakterze złośliwym. Jest to guz, który rośnie i uszkadza otaczającą tkankę. Najczęściej rozwija się guz krwi.
  • Kardiomiopatia - uszkodzenie mięśnia sercowego, któremu towarzyszy nieregularny rytm serca, niewydolność serca.
  • Bezpłodność. Charakteryzuje się spadkiem liczby plemników zdolnych do zapłodnienia. Nie ma to wpływu na funkcje seksualne.

Lekarze mogą przepisywać leki w celu zwalczania tych powikłań. Ważne jest, aby porozmawiać o swoim stanie, aby lekarz wiedział, jak najlepiej pomóc pacjentowi.

Prognoza życia

W tej chorobie rokowanie zależy od jej stadium, postaci histologicznej, nasilenia objawów, prawdopodobieństwa nawrotu. Prognozy są dobre, ponad 80% pacjentów wraca do zdrowia. W pierwszych dwóch etapach, przy kompleksowym leczeniu, pełne wyleczenie uzyskuje się u 90% pacjentów, przy stabilnej remisji.

Złe rokowanie jest często podawane następującym pacjentom:

  • z hemoglobiną poniżej 105;
  • powyżej 40 roku życia;
  • na 4 etapie choroby;
  • z zawartością albuminy poniżej 40;
  • z białaczką powyżej 15 000 MCL;
  • pacjenci płci męskiej;
  • kiedy choroba rozprzestrzenia się na wątrobę.

Celem pacjentów jest przeżycie chłoniaka. Aby przedłużyć życie, należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza i starać się zachować pozytywne nastawienie..

Zwiększone monocyty krwi u dziecka

Inhibitory ACE. Mechanizm działania i klasyfikacja. Wskazania, przeciwwskazania i skutki uboczne.