Co to jest posocznica (zatrucie krwi): rodzaje, objawy, leczenie i diagnoza

Sepsa (zatrucie krwi) to rodzaj zakażenia, w którym zakaża się cały organizm. Z tego powodu posocznica jest poważnym zaburzeniem, które może być śmiertelne, jeśli nie jest leczone..

Ta choroba jest wynikiem wielokrotnej penetracji znacznej liczby bakterii w całym organizmie..

Zazwyczaj sepsa zaczyna się od zlokalizowanego ogniska infekcji (zapalenie płuc, infekcja dróg moczowych, ropień).

Za wystąpienie sepsy może odpowiadać wiele mikroorganizmów, ale najczęściej są to:

  • gronkowce;
  • paciorkowce;
  • Pneumokoki;
  • meningokoki;
  • colibacillus.

Choroba ta występuje częściej u osób z obniżoną odpornością. Z reguły ich przebieg choroby jest cięższy ze względu na to, że organizmowi trudniej jest poradzić sobie z niekontrolowanym rozmnażaniem się drobnoustrojów..

Przyczyny i rodzaje sepsy

W zależności od sposobu rozprzestrzeniania się infekcji wyróżnia się 3 rodzaje sepsy:

  • sepsa rozprzestrzeniająca się drogą żylną;
  • sepsa rozprzestrzeniająca się drogą limfatyczną;
  • sepsa pochodzenia sercowego.

Posocznica żylna

Ten typ choroby rozprzestrzenia się za pośrednictwem układu sercowo-naczyniowego..

Z reguły źródłem infekcji jest nieleczona lub źle leczona infekcja na poziomie takich narządów i części ciała:

  • Skórzany;
  • narządy wewnętrzne:
    • jelita;
    • nerki.
  • błony śluzowe.

Posocznica limfatyczna

Ten typ sepsy rozprzestrzenia się w układzie limfatycznym. Źródłem infekcji jest ognisko zakaźne zlokalizowane w węźle chłonnym.

Charakteryzuje się tyfusem.

Sepsa pochodzenia sercowego

Ten typ sepsy jest wynikiem zakażenia na poziomie zastawek serca (infekcyjne zapalenie wsierdzia).

Oznaki sepsy

W przypadku sepsy obserwuje się następujące objawy:

  • przedłużona podwyższona temperatura ze szczytami z wnikaniem drobnoustrojów do krwi lub bez zmian (w przypadku sepsy, rozprzestrzeniająca się przez układ limfatyczny);
  • ogólne osłabienie (obserwowane po krótkim czasie);
  • wysypka na skórze;
  • wzrost objętości śledziony (splenomegalia);
  • żółtaczka;
  • ból stawów i kości;
  • zaburzenia na poziomie układu oddechowego.

Powikłania zatrucia krwi

Najpoważniejszym powikłaniem jest wystąpienie wstrząsu zakaźnego w momencie uwolnienia toksyn przez bakterie w całym organizmie..

Po gorączce, której towarzyszą dreszcze, obserwuje się następujące objawy:

  • krytyczny spadek ciśnienia krwi;
  • chłodzenie dłoni i stóp;
  • sinica (niebieskie przebarwienie skóry).

Posocznica meningokokowa jest najniebezpieczniejszym rodzajem choroby.

Diagnoza sepsy

Przede wszystkim rozpoznanie tej choroby polega na wykryciu drobnoustroju we krwi pacjenta w momencie wzrostu temperatury..

Jest to możliwe w przypadku posiewu krwi.

Mikroorganizm można również wykryć w innych płynach ustrojowych:

  • mocz;
  • płyn mózgowo-rdzeniowy (który jest usuwany za pomocą nakłucia lędźwiowego);
  • płyn wydzielany w miejscu rany, ropień (może być konieczne nakłucie).

Hemokultura

Posiew krwi to specjalna metoda analizy krwi.

Krew jest pobierana, a następnie wstrzykiwana do różnych pojemników, które zawierają również składniki odżywcze. Substancje te sprzyjają rozwojowi drobnoustrojów, ułatwiając ich identyfikację.

Hodowla drobnoustrojów umożliwia badanie skuteczności antybiotyków (antybiogram).

W przypadku przedłużającej się gorączki 2-3 posiewy krwi wykonuje się codziennie bez wyjaśnienia przyczyny, aby zwiększyć szansę na usunięcie patogenu.

Leczenie posocznicy

Ze względu na różne zagrożenia dla zdrowia (możliwe powikłania) leczenie zakażenia krwi przeprowadza się tylko w szpitalu.

Terapia główna składa się z kilku antybiotyków, które należy przyjmować jak najszybciej w dużych dawkach i dożylnie (przez perfuzję) przez co najmniej 15 dni.

W przypadku infekcyjnego zapalenia wsierdzia leczenie prowadzi się przez 30-45 dni.

Czasami stosuje się zabieg chirurgiczny w celu wyeliminowania zlokalizowanego ogniska infekcji..

Wstrząs infekcyjny wymaga natychmiastowej hospitalizacji pacjenta.

Perfuzja

Perfuzja to metoda powolnego wprowadzania płynów do krwiobiegu.

Ta technika medyczna jest stosowana w celu uzupełnienia objętości krwi dawcy lub uzupełnienia utraconej krwi u pacjentów, którzy nie mogą pić ani jeść..

Perfuzja jest również odpowiednia do wprowadzania bardziej skoncentrowanego „pokarmu” do organizmu (jeśli trawienie nie działa) lub do podawania leków.

Płyn w biorcy kapie przez cienką rurkę i dostaje się do żyły przez cewnik (zwykle na wysokości przedramienia). Szybkość wtrysku płynu reguluje pompa.

Infekcyjne zapalenie wsierdzia

Infekcyjne zapalenie wsierdzia to bakteryjne zakażenie wewnętrznej ściany serca (wsierdzia) i zastawek serca.

Uważany za poważne zaburzenie ze względu na ryzyko powikłań sercowych.

Głównymi przyczynami infekcyjnego zapalenia wsierdzia są:

  • interwencja chirurgiczna;
  • leczenie schorzeń zębów.

Zwiększone ryzyko obserwuje się w takich kategoriach osób:

  • osoby cierpiące na wady serca;
  • osoby z zaburzeniami zastawki mitralnej lub aortalnej;
  • pacjenci z protezami zastawkowymi (zastawka mechaniczna).

Choroba ta jest również bardzo powszechna u osób uzależnionych, które stosują niesterylne zastrzyki..

Działania profilaktyczne dla osób z chorobami zastawek serca lub protezami zastawek przed jakąkolwiek interwencją chirurgiczną (szczególnie przed zabiegami stomatologicznymi: ekstrakcja zęba, dewitalizacja miazgi, skaling) polega na przyjmowaniu antybiotyków.

W takiej sytuacji antybiotyk przepisuje lekarz stomatolog w jednorazowej dawce na 1 godzinę przed zabiegiem stomatologicznym..

W przypadku innych rodzajów operacji leczenie polega na przepisaniu perfuzji w czasie operacji, a ponowną perfuzję wykonuje się 6 godzin po zabiegu..

Sepsa lub „zatrucie krwi”: przyczyny, objawy, klasyfikacja, diagnoza i leczenie. Porada eksperta

Klasyfikacja

W zależności od tempa rozwoju procesu zakaźnego wyróżnia się następujące rodzaje stanów septycznych:

  1. Posocznica piorunowa, która rozwija się w ciągu trzech dni po zakażeniu patogennymi patogenami;
  2. Ostry, w którym objawy kliniczne rozwijają się nie wcześniej niż tydzień po wykryciu pierwotnego ogniska infekcji;
  3. Podostry stan septyczny rozwija się od tygodnia do czterech miesięcy;
  4. Przewlekła sepsa u dorosłych będzie rozważana, gdy pierwsze objawy pojawią się nie wcześniej niż sześć miesięcy później; zwykle rozwija się u pacjentów z niedoborami odporności o różnej etiologii.

Pod względem epidemiologicznym, charakteryzując tę ​​patologię, rozróżnia się następujące typy:

  1. Infekcja szpitalna. Powstaje w wyniku zabiegów chirurgicznych, ginekologicznych, diagnostycznych lub innych zabiegów medycznych, które występują po udzieleniu opieki medycznej.
  2. Infekcja pozaszpitalna. Przyczyną jest każda choroba zakaźna, na przykład infekcja jelitowa, zapalenie opon mózgowych, patologia laryngologiczna itp..

Zgodnie z cechami manifestacji klinicznych objawów sepsy istnieją:

  1. Toksemia, w której układowy proces zapalny rozwija się z powodu rozprzestrzeniania się infekcji z ogniska pierwotnego;
  2. Posocznica, która charakteryzuje się brakiem tworzenia się wtórnych ognisk ropnych;
  3. Posocznica, przy której występują takie ogniska.

Jak leczyć chorobę

Jak leczyć chorobę:

  1. Po zdiagnozowaniu choroby konieczna jest pilna hospitalizacja pacjenta z obowiązkowym przestrzeganiem leżenia w łóżku..
  2. Przepisywanie leków, wśród których wymagane jest połączenie dwóch lub trzech antybiotyków. Z reguły jest to powołanie gentamycyny, penicyliny, ceftriaksonu itp..
  3. W przypadku tej choroby obserwuje się, że pacjent jest poważnie odurzony, w związku z tym przepisuje się terapię infuzyjną.
  4. Pacjent przyjmuje leki obniżające gorączkę, łagodzące ból i stymulujące układ odpornościowy.
  5. Jeśli zostanie wykryte ognisko zakaźne, zostanie wykonana operacja, aby je wyeliminować.
  6. Jeśli zacznie się rozwijać wstrząs septyczny, pacjentowi przepisuje się leki wazopresyjne..

Przy przewidywaniu tej choroby wiele zależy od różnych czynników: wieku, terminowości rozpoczęcia kuracji, odporności pacjenta. Śmiertelny wynik tej choroby obserwuje się w połowie przypadków..

Przyczyny zatrucia krwi

Czynnikami wywołującymi posocznicę są różne mikroorganizmy: gronkowce, meningokoki, pneumokoki, Escherichia coli, Mycobacterium tuberculosis, Klebsiella, grzyby z rodzaju Candida, wirusy z grupy herpetimorficznej.

Warto zauważyć, że rozwój sepsy wiąże się nie tyle z właściwościami samych patogenów, ile ze stanem organizmu człowieka i jego odpornością. Zmniejszenie skuteczności barier ochronnych prowadzi do tego, że nasze systemy bezpieczeństwa nie mogą już lokalizować szkodliwych patogenów w czasie, a tym bardziej zapobiegać ich przenikaniu do różnych narządów.

Jeśli mówimy o najczęstszych sposobach zarażenia się posocznicą, to warto zauważyć, że zależą one od rodzaju konkretnego patogenu. Każdy z nich ma swoje własne cechy i warunki epidemiologiczne. Zdarzają się tylko przypadki, gdy u pacjentów rozwija się posocznica szpitalna, której objawy czasami dają się odczuć nawet po inhalacji słabo oczyszczonego powietrza na oddziałach (w 60% próbek wykrywane są potencjalnie niebezpieczne mikroorganizmy).

Możesz również zidentyfikować inne sposoby infekcji, które określają główne objawy sepsy:

  • położniczo-ginekologiczna;
  • otogeniczny;
  • kryptogenny;
  • przezskórna posocznica;
  • doustny;
  • zatrucie krwi w wyniku zabiegów chirurgicznych i diagnostycznych.

Zidentyfikowanie bramy, przez którą przedostała się sepsa, ma kluczowe znaczenie dla powodzenia leczenia pacjenta. Wczesna diagnoza sepsy pozwala na szybką identyfikację infekcji, oddzielenie jej od przypadków krótkotrwałej obecności drobnoustrojów we krwi i aktywację systemów obronnych organizmu.

Jak powiedzieliśmy powyżej, rozwój sepsy wymaga spełnienia określonych warunków, w szczególności:

  • tworzenie się ognisk wtórnych, które w przyszłości dostarczają również patogeny;
  • obecność ogniska pierwotnego (musi być związana z układem krążenia lub naczyniami limfatycznymi);
  • wielokrotne przenikanie patogenów do krwi;
  • niezdolność organizmu do zorganizowania niezbędnych mechanizmów obronnych i wywołania reakcji przeciwko szkodliwym drobnoustrojom.

Dopiero gdy wszystkie te warunki są spełnione, a pacjent ma odpowiednie kliniczne objawy zakażenia, lekarze diagnozują posocznicę krwi. Rozwój sepsy wywołują ciężkie choroby (cukrzyca, nowotwory, krzywica, HIV, wrodzone wady układu odpornościowego), środki terapeutyczne, urazy, długotrwałe stosowanie leków immunosupresyjnych, terapia rentgenowska i kilka innych czynników. [adsen]

Zaczerwienienie i obrzęk wokół rany

Czy masz głębokie cięcie, ponieważ Twoja skóra została uszkodzona przez zardzewiałe ostrze lub inny metal? Nie gwarantuje to, że po wyleczeniu rany nie zostaniesz zakażony. Ale to oznacza, że ​​musisz natychmiast zgłosić się do lekarza. Nie próbuj samodzielnie leczyć głębokich ran lub zadrapań.

Sportowcy wyróżnieni w US Hall of Fame: John Davis i inni

Niesamowite hobby: kobieta tworzy dekoracje z kwiatów i starych mebli

Współmałżonek został skrytykowany za zdjęcie ciąży w stylu „Opowieści podręcznej”

To normalne, że skóra wokół rany lub zadrapania wygląda nieco inaczej. Występuje zaczerwienienie, obrzęk, a nawet mały siniak. Najważniejsze, aby nie mylić tego z nagromadzeniem ropy. Powinieneś wpadać w panikę tylko wtedy, gdy te objawy nasilą się, a rana się nie zagoi. Na przykład zaczerwienienie i lekki obrzęk wokół rany lub zadrapania są często oznakami gojenia..

Pierwsze objawy sepsy

Kliniczny przebieg objawów posocznicy u dorosłych może przebiegać błyskawicznie (gwałtowny rozwój objawów w ciągu 1-2 dni), ostry (do 5-7 dni), podostry i przewlekły. Często dochodzi do nietypowości lub „wytarcia” jej objawów (a więc nawet w szczytowym okresie choroby może nie występować wysoka temperatura), co wiąże się ze znaczną zmianą właściwości patogennych patogenów w wyniku masowego stosowania antybiotyków.

Sepsa (patrz zdjęcie) może wystąpić przy powstawaniu miejscowych ropni w różnych narządach i tkankach (infekcja z ogniska pierwotnego) - tzw. posocznica, w której przebieg sepsy uzależniony jest od umiejscowienia ropni (np. ropień w mózgu z odpowiednimi zaburzeniami neurologicznymi), a bez ropni przerzutowych - tzw. posocznica, często o bardziej gwałtownym przebiegu, z wyraźnymi objawami ogólnymi. Wraz z rozwojem sepsy u noworodków (źródłem jest ropny proces w tkankach i naczyniach pępowiny - posocznica pępowinowa) charakterystyczne są wymioty, biegunka, całkowita odmowa dziecka od piersi, szybka utrata masy ciała, odwodnienie; skóra traci elastyczność, staje się sucha, czasem ma ziemisty kolor; często określa się miejscowe ropienie w pępku, głęboką ropowicę i ropnie o różnej lokalizacji.

Podczas diagnozowania zatrucia krwi istnieją:

  1. Zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej. Charakteryzuje się zmianą temperatury ciała (zarówno w górę, powyżej 38 ° C, jak i w dół - poniżej 36 ° C), szybkim tętnem (powyżej 90 uderzeń na minutę) i oddychaniem (powyżej 20 oddechów na minutę), zmianą liczby leukocytów w krew (mniej niż 4 × 109 lub więcej niż 12 × 109 komórek na litr krwi).
  2. Posocznica. Z takimi samymi objawami, jak w przypadku ogólnoustrojowego zespołu zapalnego, jeden ze znanych patogenów jest wykrywany w jednej z normalnie sterylnych tkanek (we krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, moczu...), wykrywane są objawy zapalenia otrzewnej, zapalenia płuc, plamicy i innych miejscowych procesów zapalnych.
  3. Ciężka sepsa. Charakteryzuje się w taki sam sposób jak normalna posocznica, ale z niedociśnieniem, hipoperfuzją lub dysfunkcją poszczególnych narządów.
  4. Wstrząs septyczny. Najpoważniejszy stan, po którym co drugi pacjent umiera z powodu naruszenia dopływu krwi do narządów i tkanek. Decydują o tym te same objawy, co posocznica, gdy intensywne zabiegi resuscytacyjne nie prowadzą do normalizacji przepływu krwi i poziomu ciśnienia krwi. Wolniejsze wytwarzanie moczu i dezorientacja to inne oznaki wstrząsu septycznego..

W lutym 2020 r.zrewidowano koncepcje i kryteria diagnostyczne sepsy. Pojęcia zespołu ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej i ciężkiej sepsy uznano za nieistotne, nowe definicje przyjęto do pojęć sepsy i wstrząsu septycznego.

W celu wykrycia i zdiagnozowania sepsy zaleca się stosowanie wag SOFA i qSOFA.

Sepsa noworodków

U dzieci z powodu posocznicy wiele procesów zachodzących w organizmie (przepływ krwi, ukrwienie) zostaje zakłóconych. Statystyki pokazują, że częstość występowania choroby u noworodków pozostaje wysoka, ale problem ten jest aktywnie badany.

Sepsa u dzieci może się rozwijać jako współistniejący objaw innych chorób i może nie mieć własnych objawów. Ta choroba jest odpowiedzią organizmu na wnikanie patogennej mikroflory. W procesie zapalnym dochodzi do niekontrolowanego tworzenia się ropy. U noworodków sepsa może wystąpić po ekspozycji na Klebsiella i Pseudomonas aeruginosa, a także paciorkowce, enterobakterie lub candida. Czasami choroba występuje po ekspozycji na wiele mikroorganizmów. Sepsa najczęściej dotyka dzieci poniżej pierwszego roku życia o niskiej masie ciała.

Wraz z rozwojem piorunującej postaci sepsy następuje wstrząs septyczny, który w większości przypadków kończy się śmiercią. Choroba prowadzi do gwałtownego spadku temperatury ciała, któremu towarzyszy silne osłabienie, letarg, zwiększone krwawienie, obrzęk płuc, zaburzenia sercowo-naczyniowe, ostra niewydolność nerek. [adsense2]

Czujesz się źle

Chociaż wydaje się, że oznaki infekcji skóry będą widoczne tylko na skórze, nie zawsze tak jest. W miarę rozprzestrzeniania się infekcji organizm nasila swój kontratak. I może prowadzić do objawów ogólnoustrojowych, takich jak gorączka, nudności, dezorientacja lub po prostu łagodna choroba. Chociaż wszystko jest czysto indywidualne, ale jeśli nie czujesz się dobrze, a twoja rana nie goi się przez długi czas, skonsultuj się z lekarzem. Niech obejrzy ranę i przestudiuje objawy. Większym problemem może być otarcie lub zadrapanie.

Diagnostyka

Infekcję krwi rozpoznaje się na podstawie objawów i danych z badań krwi na obecność bakterii, biorąc pod uwagę, że na etapie gorączki toksyczno-resorpcyjnej oraz w przebiegu przewlekłym na etapie remisji bakteriemia (obecność drobnoustrojów we krwi) nie jest wykrywana.

Podczas diagnozowania należy wziąć pod uwagę zmiany parametrów krwi, które charakteryzują się:

  • wysoki poziom bilirubiny i resztkowego azotu;
  • zmniejszona zawartość wapnia i chlorków;
  • postępująca niedokrwistość;
  • wysoka leukocytoza (nieprawidłowo wysoka liczba białych krwinek) lub, w przypadku pacjentów osłabionych, leukopenia (zmniejszenie liczby białych krwinek);
  • trombocytopenia - zmniejszenie liczby płytek krwi.

W moczu wykrywane są białka, leukocyty, erytrocyty, zwiększona ilość mocznika i kwasu moczowego.

Metody laboratoryjne obejmują:

  1. Określenie ilości prokalcytoniny we krwi: jej podwyższona zawartość jest uważana za charakterystyczny objaw zatrucia krwi
  2. Izolacja materiału genetycznego patogenu wywołującego posocznicę za pomocą łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) metodami ekspresowymi. W ciągu 2 godzin można zidentyfikować do 25 rodzajów mikroorganizmów i grzybów chorobotwórczych.
  3. Bakteriologiczne badanie krwi w celu identyfikacji aktywnego drobnoustroju i jego odpowiedzi na działanie różnych leków przeciwbakteryjnych (antybiotykogram) w celu opracowania optymalnego schematu leczenia. Pobieranie próbek odbywa się z dwóch różnych żył odpiszczelowych w objętości 5–10 ml, wysiewając pożywkę.

Test prokalcytoninowy ma wysoką wartość diagnostyczną, pozwalającą potwierdzić rozpoznanie „posocznicy bakteryjnej”, wstrząsu septycznego, odróżnić chorobę od innych patologii o podobnych objawach klinicznych.

Jakie konsekwencje?

Powikłania sepsy są niezwykle niebezpieczne, trudne do wyleczenia nawet na oddziale intensywnej terapii. Przyjrzyjmy się bliżej najpowszechniejszym z nich..

  1. Obfite krwawienie - może igraszki na skutek niedoboru specjalnych substancji (czynników krzepnięcia i płytek krwi) wytwarzanych przez wątrobę.
  2. Ostra niewydolność nerek i wątroby - rozwija się pod bezpośrednim wpływem toksyn na nerki lub w wyniku zablokowania aparatu filtrującego nerki fragmentami drobnoustrojów i ropą. Wydalanie produktów przemiany materii z organizmu zostaje zaburzone i całkowicie ustaje, co dodatkowo pogarsza stan.
  3. Zakaźny wstrząs toksyczny (ITSh) - gwałtowny spadek ciśnienia krwi pod wpływem dużej ilości toksyn drobnoustrojów. Bez nagłej pomocy medycznej możesz umrzeć w ciągu godziny, a nawet kilku minut. Leczą ITSH w warunkach oddziału intensywnej terapii.
  4. Bakteryjne zapalenie wsierdzia - rozwija się, gdy drobnoustroje dostają się do jamy serca. Wywołując stan zapalny, przyczyniają się do powstawania skrzepów krwi w jej jamie. Następnie te skrzepy krwi, odrywające się i dostające się do naczyń krwionośnych mózgu wraz z przepływem krwi, mogą prowadzić do udaru..

Ogólnie sepsa prowadzi do dysfunkcji i uszkodzenia wszystkich narządów wewnętrznych. [adsense3]

Ból nie ustępuje

Oczywiście skaleczenia i zadrapania trochę bolą, niektóre bardzo. Ale jeśli twój ból nie ustępuje, a tylko nasila się, nie możesz tego znieść, to znaczy, że infekcja dostała się do rany, czyli czas na wizytę u lekarza.

Zapachy, hałas, ścisk: turysta opowiedział o podróży lokalnym pociągiem w Indiach

Wyimaginowana pokusa: dlaczego lepiej zostać w domu w Czarny piątek

Kot i papuga nie mogą w żaden sposób dzielić się piórem: zabawny filmik rozśmieszył sieć

Co jest potrzebne do leczenia sepsy?

Powszechnie wiadomo, że sepsa jest niezwykle trudna do leczenia. Śmiertelność z nim jest niezwykle wysoka iw niektórych sytuacjach sięga 50%. Szybka pomoc znacznie zmniejsza jednak ten wskaźnik.

Zgodnie z wytycznymi klinicznymi w 2020 roku chorzy z sepsą leczeni są na oddziałach intensywnej terapii lub oddziałach intensywnej terapii. Wynika to z potrzeby stałego monitorowania parametrów życiowych. W ciągu pierwszych 6 godzin wysiłki lekarzy mają na celu doprowadzenie tych liczb do określonej wartości i ich ustabilizowanie:

  • ilość wydalanego moczu - 0,5 ml / (kg * h) i więcej;
  • nasycenie mieszanej krwi żylnej tlenem - 70% lub więcej;
  • centralne ciśnienie żylne - do 8-12 mm. RT.art.;
  • ciśnienie krwi - do 65 mm Hg. i wyżej.

Uzyskuje się to zwykle za pomocą różnych roztworów infuzyjnych, które są podawane przez „zakraplacz”, często do kilku żył obwodowych lub do jednej centralnej. Czasami konieczne jest przetoczenie produktów krwiopochodnych i dodanie do roztworów leków zwiększających ciśnienie krwi. Tylko te środki już teraz zmniejszają śmiertelność pacjentów o 17% (z 50 do 33).

Leczenie polega na eliminacji powstałych powikłań, którymi w większości są resuscytacja.

Na przykład w przypadku ostrej niewydolności nerek stosuje się hemofiltrację, hepatoprotektory i hemodializę, w przypadku zaburzeń hemodynamicznych - przywrócenie przepuszczalności naczyń i objętości krwi krążącej, w przypadku niewydolności serca - leki stymulujące serce i wazotropowe, w przypadku niewydolności płuc, respiratory, w przypadku krwawień stresowych, blokery H2 / histaminy pompy / sukralfat. W przypadku antybiotykoterapii antybiotyki powinny być przepisywane na podstawie wyników badań bakteryjnych lub przeciwko najbardziej prawdopodobnym patogenom.

W tym drugim przypadku tworzona jest również tabela:

Lokalizacja głównego celuNajprawdopodobniej patogeny
Płuca (szpitalne zapalenie płuc rozwinięte poza OIT)Streptococcus pneumonia, Enterobacteriaceae (E. colli), Staphylococcus aureus
Płuca (szpitalne zapalenie płuc rozwinięte na OIT)Pseudomonias aeruginosa, Acinetobacter spp, a także powyższe patogeny
Jama brzusznaBacteroides spp, Enterococcus spp, Streptococcus spp, Pseudomonias aeruginosa, Staphylococcus aureus
Skóra i tkanki miękkieStreptococcus spp, Staphylococcus aureus, Enterobacteriaceae
NerkaEnterobacteriaceae, Enterococcus spp
Jamy ustnej i gardłaStaphylococcus spp., Streptococcus spp., Beztlenowce
Po splenektomiiStreptococcus pneumonia, Haemophilis influenzae
Cewnik dożylnyStaphylococcus epidermididis, Staphylococcus aureus, Enterococcus i Candida

Gdy powstają wtórne ogniska ropne, konieczne jest ich leczenie chirurgiczne - otwarcie ropni, usunięcie ropy i przemycie ran, wycięcie dotkniętych obszarów.

Zapobieganie

Następujące środki pomogą zapobiec zatruciu krwi:

  • właściwe stosowanie antybiotyków;
  • przestrzeganie podstawowych zasad higieny;
  • terminowe leczenie ropnych procesów;
  • przestrzeganie warunków aseptycznych podczas zabiegów medycznych;
  • szczepienia osób zagrożonych.

Chorobom ropno-septycznym znacznie łatwiej jest zapobiegać niż leczyć, dlatego pacjenci muszą nie tylko podejmować indywidualne działania profilaktyczne, ale także monitorować przebieg zabiegu w gabinecie lekarskim. Przestrzeganie tych prostych środków pomoże zapobiec rozwojowi choroby..

Ciche zagrożenie: 9 objawów utajonego zatrucia krwi

Sepsa często kończy się tragedią. Lepiej rozpoznać to wcześnie.

Zatrucie krwi lub posocznica to groźna choroba, którą zwykle rozpoznaje się na ostatnich etapach. Chorobę można zwalczyć antybiotykami, ale najczęściej życie pacjentów jest skracane. A przede wszystkim dlatego, że lekarze za późno rozpoczynają leczenie. Zapamiętaj te ważne sygnały i podziel się nimi z bliskimi.

Gorączka

Infekcja krwi występuje, gdy infekcja mogła dostać się do krwiobiegu. I oczywiście ciało zaczyna walczyć z nieproszonym gościem, gwałtownie podnosząc temperaturę ciała. Koniecznie udaj się do lekarza, jeśli temperatura utrzymuje się od kilku dni..

Bardzo niska temperatura


Czasami organizm stosuje odwrotną strategię i odwrotnie, obniża temperaturę ciała. Objaw jest również poważny i nie można go opóźnić. Według lekarzy zatrucie krwi niską temperaturą jest bardziej niebezpieczne niż wysokie. Taka sepsa jest znacznie trudniejsza do wyleczenia. Dodatkowo szanse na dalsze komplikacje są wysokie..

Dreszcze

Gorączce często towarzyszą silne i bolesne dreszcze. Pamiętaj, aby wezwać karetkę i zgłosić swój stan. Dreszcze często nie można zidentyfikować podczas badania fizykalnego.

Ból i bóle ciała

Innym objawem sepsy jest ból i bóle całego ciała. Niektórzy ludzie mylą te objawy z przeziębieniem lub grypą. Ale tylko lekarz może określić dokładną przyczynę dyskomfortu. Nie zgaduj na swoje zdrowie!

Niskie ciśnienie krwi

Nie wszystkie domy mają specjalne urządzenie do pomiaru ciśnienia krwi, ale na próżno. Jednym z objawów posocznicy jest niskie ciśnienie krwi. Lepiej nie czekać na ten wskaźnik, ponieważ mówi on o poważnym rozwoju choroby. Przy górnym ciśnieniu poniżej 100 punktów naczynia są już odwodnione i rozpoczyna się szok septyczny.

Szybki puls

Każda reakcja organizmu na infekcję jest przemyślanym krokiem ku zbawieniu. Szybki puls wskazuje, że organizm próbuje przyspieszyć przepływ krwi, aby wydalić osobę naruszającą system. Znak krytyczny zwykle przekracza 90 uderzeń na minutę. Działaj pilnie.

Duszność

Jeśli zauważysz silną duszność, pilnie wezwij pogotowie ratunkowe. Bardzo często zatrucie krwi zaczyna się z powodu zapalenia płuc. Ciało otrzymuje krytycznie niewystarczającą ilość powietrza, więc deficyt stara się nadrobić częstym oddychaniem. W miarę rozwoju sepsy postępuje duszność. Ważne jest, aby jak najszybciej zgłosić się do lekarza..

Bladość

Inną oznaką zatrucia krwi jest bladość. Faktem jest, że organizm próbuje ocalić mózg i serce, „pobierając” krew z mniej ważnych narządów. Skóra zostaje uderzona jako pierwsza i zaczyna blednąć. Następnie na skórze pojawiają się małe plamki i zimny pot. Jeśli zauważysz kilka niebezpiecznych objawów naraz, skontaktuj się z lekarzem.

Słabość i senność

Ostatni objaw jest wspólny dla wielu chorób. W chwilach walki z infekcją organizmowi ciężko. Pacjenci z niskim ciśnieniem krwi są szczególnie słabi.

Najlepszym sposobem zapobiegania chorobom jest profilaktyka i regularne kontrole. Czasami drobne zmiany mogą wskazywać na niedobór składników odżywczych w organizmie, a czasami na poważne choroby. Regularnie konsultuj się z lekarzami, aby zachować zdrowie.

Sepsa (zatrucie krwi)

Informacje ogólne

Sepsa (zatrucie krwi) to patologiczny proces polegający na odpowiedzi organizmu na czynniki chorobotwórcze o różnym charakterze w postaci uogólnionego (ogólnoustrojowego) zapalenia, połączonego z ostrymi objawami dysfunkcji ogólnoustrojowej (niewydolność wielonarządowa) i / lub rozprzestrzeniania się drobnoustrojów.

Zatrucie krwi jest często nazywane bakteryjnym zakażeniem krwi. Wikipedia definiuje sepsę jako zespół wywołany infekcją, który objawia się ogólnoustrojową reakcją zapalną organizmu na agresję endotoksyn. W tym przypadku bakteriemia (obecność żywych bakterii we krwi) jest ważnym, ale nie warunkiem wstępnym rozwoju sepsy. Różnica między posocznicą a infekcją polega na niewłaściwej reakcji organizmu ludzkiego na infekcję w połączeniu z zagrażającą życiu dysfunkcją narządów. Oznacza to, że występowanie sepsy wynika nie tylko z właściwości czynnika wywołującego infekcję, ale także ze stanu makroorganizmu - jego niezdolności do zlokalizowania czynnika zakaźnego z powodu niewystarczającej odporności. Kod sepsy zgodnie z ICD-10: A40.0 - A41.9.

Znaczenie problemów związanych z posocznicą wynika ze wzrostu częstości jej występowania, wysokiej chorobowości i śmiertelności, co klasyfikuje sepsę jako ważny problem medyczny i społeczny. Dane z badań epidemiologicznych w krajach uprzemysłowionych wskazują, że częstość występowania sepsy waha się w granicach 50-100 przypadków / 100 tys. Populacji, a śmiertelność pozostaje stabilnie wysoka (według różnych autorów - od 15 do 75%), w zależności od stopnia zaawansowania sepsy, patogen, leczenie (ryc. poniżej). Główną przyczyną zgonów w przebiegu posocznicy jest postępująca dysfunkcja narządów.

Istnieje szereg przesłanek, które przyczyniają się do wysokiego ryzyka rozwoju sepsy, w szczególności:

  • Rozwój i szerokie wprowadzenie do praktyki medycznej inwazyjnych technologii / procedur medycznych związanych z zanieczyszczeniem sprzętu i powszechnym stosowaniem urządzeń wewnątrznaczyniowych.
  • Wzrost liczby szczepów mikroorganizmów opornych na antybiotyki, co wynika z niekontrolowanego / nieracjonalnego stosowania leków o szerokim spektrum działania.

Przebieg sepsy w większości przypadków przebiega etapami (ryc. Poniżej), zgodnie z którymi występują:

  • Sepsa jako ogólnoustrojowa odpowiedź zapalna na infekcję.
  • Ciężka sepsa - jako posocznica z objawami hipoperfuzji i dysfunkcji narządowej co najmniej jednego z układów: oddechowego, sercowo-naczyniowego, hemostazy, moczu, wątroby, ośrodkowego układu nerwowego.
  • Wstrząs septyczny - ciężka posocznica z dysfunkcją wielonarządową (dysfunkcja dwóch lub więcej układów / narządów).

Do grup wysokiego ryzyka wystąpienia sepsy należą chorzy operacyjni, onkologiczni, z oparzeniami, pacjenci z niedoborami odporności, kobiety rodzące, wcześniaki z niską masą urodzeniową, dzieci z chorobami chromosomalnymi i wadami wrodzonymi, które przebywają w szpitalu przez długi czas.

Rozwojowi sepsy sprzyja również długotrwałe cewnikowanie naczyń krwionośnych, sztuczna wentylacja płuc, długotrwałe leczenie immunosupresyjne, długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, interwencje chirurgiczne z dużym urazem tkanek oraz wstrzykiwanie leków..

Ryzyko sepsy uwarunkowane jest także lokalizacją pierwotnego ogniska infekcji - jamy brzusznej, płuc, układu moczowego, powierzchni rany itp. Występowanie sepsy jest stosunkowo wysokie u starszych pacjentów, mężczyzn i małych dzieci..

Patogeneza

Patogeneza rozwoju sepsy jest na tyle złożona, że ​​można ją krótko podsumować i konkretnie, w związku z czym wymieniamy tylko jej główne powiązania patogenetyczne:

  • Długotrwała (uporczywa / dyskretna) bakteriemia / toksemia drobnoustrojowa spowodowana chorobami ropno-septycznymi.
  • Rozwój zatrucia endogennego (endo / autotoksykoza) substancjami biologicznie czynnymi.
  • Ogólnoustrojowe niszczące zapalenie naczyń.
  • Nasilenie procesów hiperkoagulacji wraz z rozwojem koagulopatii, zespołu DIC.
  • Rozwój ciężkiego niedoboru odporności spowodowanego upośledzoną regulacją immunoreaktywności, powstanie stanu immunosupresji z rozpadem układu odpornościowego jako całości.
  • Rozwój i objawy niewydolności wielonarządowej.

Zatem z punktu widzenia współczesnej nauki - sepsyologii, rozwój uszkodzeń narządowo-ogólnoustrojowych wynika z rozprzestrzeniania się mediatorów prozapalnych z ogniska pierwotnego zapalenia zakaźnego, a następnie ich aktywacji w innych narządach / tkankach pod wpływem makrofagów i uwolnienia substancji endogennych..

Wraz z niezdolnością układów regulacyjnych organizmu do utrzymania homeostazy zaczyna dominować destrukcyjne działanie cytokin i innych mediatorów, co powoduje naruszenie funkcji i przepuszczalności śródbłonka naczyń włosowatych, rozwój zespołu DIC i dysfunkcji mono / wielonarządowej.

Występuje zaburzenie metaboliczne spowodowane ciężkim zatruciem, nasileniem procesów katabolicznych (hiperglikemia, hipoalbuminemia, dysproteinemia, hipowitaminoza, anemia itp.).

Klasyfikacja

Istnieje wiele klasyfikacji sepsy, które opierają się na pewnych czynnikach / zasadach. Rozważmy tylko te główne. Rozróżnij sepsę pierwotną (kryptogenna) i wtórną.

Posocznica kryptogenna występuje stosunkowo rzadko. Zazwyczaj kryptogenna postać sepsy jest związana z autoinfekcją (próchnica zębów, przewlekłe zapalenie migdałków lub inne uśpione infekcje).

Wtórna posocznica jest powszechną postacią i rozwija się na tle obecności ropnego ogniska w ciele gospodarza: ropnej rany, ropnej choroby, operacji. Z kolei wtórny proces septyczny, w zależności od bramy wjazdowej infekcji, dzieli się na:

  • Posocznica zębopochodna. Z reguły sepsa zębopochodna jest spowodowana różnymi chorobami uzębienia (ziarniniaki, próchnica, okołowierzchołkowe zapalenie przyzębia, ropowica około szczęki, zapalenie okostnej, zapalenie kości i szpiku szczęki itp.).
  • Posocznica chirurgiczna - rozwija się, gdy czynnik zakaźny zostanie wprowadzony do krwi z rany pooperacyjnej. Posocznica chirurgiczna jest jednym z najczęstszych typów.
  • Posocznica jamy brzusznej - jako konsekwencja początkowego rozwoju destrukcyjnego procesu w różnych narządach jamy brzusznej lub przestrzeni zaotrzewnowej. Posocznica jamy brzusznej często rozwija się z ropnym nekrotycznym niszczącym zapaleniem trzustki.
  • Posocznica położnicza i ginekologiczna - jako następstwo skomplikowanego porodu i aborcji.
  • Urosepsis to brama wejściowa, przy której znajdują się narządy moczowo-płciowe. Urosepsa może rozwinąć się w przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek, kamicy moczowej itp..
  • Posocznica angiogenna - z lokalizacją ogniska pierwotnego w sercu. Posocznica angiogenna spowodowana ropniami serca, infekcyjnym zapaleniem wsierdzia.
  • Posocznica noworodkowa to posocznica noworodków (posocznica wczesna i późna noworodków).
  • Posocznica opłucno-płucna - rozwija się na tle różnych ropnych chorób płuc (zapalenie płuc, ropień płuc, ropniak opłucnej itp.)
  • Otogenny - z powodu chorób zapalnych ucha środkowego.
  • Posocznica skórna - źródłem infekcji są ropne choroby skóry (oparzenia, czyraki, ropnie, zakażone rany itp.).

Zgodnie z przebiegiem klinicznym istnieją:

  • piorunująca posocznica z uogólnieniem procesu zapalnego w ciągu 12-24 godzin i śmiercią w ciągu 1-2 dni;
  • ostry - objawy kliniczne pojawiają się w ciągu kilku dni i trwają do 4 tygodni;
  • podostry trwający 6-12 tygodni;
  • nawracająca posocznica - przebiega w postaci okresowych zaostrzeń i remisji, trwających do 6 miesięcy;
  • przewlekła sepsa - może utrzymywać się przez wiele lat; przewlekła posocznica przebiega z łagodnymi okresowymi zaostrzeniami i długotrwałymi remisjami.

Objawy anatomiczne i kliniczne:

  • Posocznica - posocznica krwi z brakiem ropnych ognisk - przerzutów w tkankach / narządach.
  • Posocznica - zapalenie krwi z rozprzestrzenianiem się patogenów, powstawanie wtórnych ropnych ognisk przerzutowych z utrzymującą się bakteriemią. W zależności od faz sepsy: stresowa, kataboliczna, anaboliczna i rehabilitacyjna.

Zgodnie z czynnikiem etiologicznym, bakteryjne (pneumokoki, gronkowce, paciorkowce itp.), Wirusowe, grzybicze, wywołane przez pierwotniaki itp..

Przyczyny sepsy

Sepsa jest chorobą polietiologiczną, która może być wywoływana przez różne drobnoustroje chorobotwórcze / oportunistyczne. Główne czynniki wywołujące sepsę obejmują:

  • enterobacteria - E. coli (Escherichia coli) Pseudomonas aeruginosa (Pseudomonas spp.), Klebsiella (Klebsiella spp.) itp.:
  • Gram-dodatnie ziarniaki - gronkowce (Staphylococcus aureus, Enterococcus spp., Staphylococcus epidermidis), paciorkowce (Streptococcus A i B spp.);
  • pneumokoki (Streptococcus pneumoniae);
  • beztlenowce nie tworzące przetrwalników (peptostreptococci, peptococci itp.);
  • wirusy (adenowirus, infekcja enterowirusowa i infekcja wywołana przez syncytialny wirus oddechowy); Poniższy rysunek przedstawia etiologiczną strukturę czynników wywołujących sepsę.

W wielu przypadkach przyczyną zatrucia krwi jest mieszana infekcja bakteryjno-wirusowa (skojarzenia mikrobiologiczne). Z reguły są to infekcje ropno-septyczne wywołane szczepami szpitalnymi (zakażenie szpitalne), które wraz z wysoką zjadliwością mają wyraźną oporność wielolekową na szereg leków przeciwbakteryjnych.

W rozwoju ciężkich zakażeń szpitalnych coraz większe znaczenie mają grzyby (Candida spp). Według współczesnych danych posocznica wywołana przez mikroflorę Gram-ujemną wiąże się z rozwojem wstrząsu septycznego i towarzyszy jej wyższy wskaźnik śmiertelności niż posocznica wywołana mikroflorą Gram-dodatnią (posocznica paciorkowcowa lub posocznica pneumokokowa). Komplikują również przebieg sepsy i pogarszają jej wynik przy mieszanych formach mikroorganizmów. Patogeny mogą zarówno przedostawać się do krwiobiegu z ognisk pierwotnej infekcji ropnej, jak i przedostawać się do krwiobiegu ze środowiska.

Najważniejsze przyczyny (czynniki) prowadzące do załamania odporności organizmu na czynniki zakaźne i rozwoju sepsy:

  • Jakościowe / ilościowe właściwości czynnika zakaźnego (zjadliwość, masywność, uogólnienie procesu w organizmie poprzez krew / limfę).
  • Obecność ogniska septycznego w organizmie człowieka, okresowo / stale związana z krwią lub układem limfatycznym, rozwój niedoboru odporności.

Objawy posocznicy

Jakie są objawy zatrucia krwi u ludzi? W związku z tym nie ma patognomonicznych objawów posocznicy. Kliniczne kryteria sepsy u dorosłych, jako odmiana SIRS, to:

  • temperatura ciała powyżej 38 C / poniżej 36 C;
  • częstość oddechów 20 / minutę lub więcej; tachykardia (90 uderzeń / minutę lub więcej);
  • leukopenia mniejsza niż 4 x 109 / l lub leukocytoza większa niż 12 x 109 / l.

Symptomatologia sepsy jest niezwykle polimorficzna i zależy od etiologii patogenu, lokalizacji ogniska pierwotnego zakażenia, postaci i ciężkości przebiegu choroby. Główne objawy sepsy u dorosłych wynikają z ogólnego zatrucia, lokalizacji przerzutów i ciężkości zaburzeń wielonarządowych.

W przypadku najczęstszej ostrej postaci posocznicy objawy u dorosłych to:

  • Naruszenie ogólnego stanu i funkcji układu nerwowego, które objawia się drażliwością, bezsennością, bólem głowy, splątaniem / utratą przytomności. Charakteryzuje się zwiększoną potliwością i nawracającymi dreszczami. Temperatura ciała w większości przypadków jest utrzymywana na wysokim poziomie ze znacznymi wahaniami w ciągu dnia, wieczorem, zwłaszcza w przypadku przerzutów. Charakterystyczne jest wyczerpanie pacjenta, w większości następuje znaczny spadek masy ciała. W niektórych przypadkach na skórze pojawia się krwotoczna wysypka. Jednocześnie w przypadku posocznicy pneumokokowej charakterystyczne jest pojawienie się wysypki z małymi kropkami na skórze klatki piersiowej; w przypadku posocznicy gronkowcowej na powierzchni dłoniowej palców pojawia się krwotoczna wysypka. W przypadku meningokokcemii na twarzy, tułowiu i kończynach pojawia się polimorficzna krwotoczna wysypka. Obserwuje się dolegliwości ze strony układu pokarmowego: suchy, pokryty język, brak apetytu, nudności i wymioty, rzadziej uporczywa biegunka septyczna.
  • U prawie wszystkich pacjentów objawy zatrucia krwi objawiają się uszkodzeniem układu oddechowego, którego objawy kliniczne mogą się bardzo różnić, od wilgotnego świszczącego oddechu podczas osłuchiwania i duszności po rozwój poważnych zaburzeń w wymianie gazowej / nie-gazowej funkcji płuc (zespół niewydolności oddechowej).
  • Objawy sepsy u dorosłych objawiają się również zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego w postaci tachykardii nieodpowiedniej do podwyższenia temperatury ciała, obniżenia wypełnienia tętna, spadku ciśnienia tętniczego / żylnego. Możliwe zaburzenia naczyniowe i troficzne w postaci obrzęków, odleżyn, zakrzepicy, zakrzepowego zapalenia żył, zapalenia naczyń chłonnych. W niektórych przypadkach posocznica może być powikłana kardiomiopatią, toksycznym zapaleniem mięśnia sercowego, rozwojem ostrej niewydolności sercowo-naczyniowej.
  • Pogorszenie czynności wątroby, często z początkiem żółtaczki i rozwojem zapalenia wątroby, powiększeniem śledziony.
  • Upośledzona czynność nerek. Mikrohematuria, zmniejszenie względnej gęstości moczu, albuminuria, cylindruria, często rozwija się skąpomocz (bezmocz).
  • Ze strony krwi pierwsze oznaki: leukocytoza z przesunięciem formuły leukocytów w lewo, niedokrwistość, przyspieszona ESR, toksyczna ziarnistość neutrofili, dysproteinemia, hiperbilirubinemia, wzrost kreatyniny i mocznika.

Należy zauważyć, że pierwsze oznaki zatrucia krwi w ostrym przebiegu mogą się szybko rozwijać i pojawiać w ciągu kilku godzin / dni, w przeciwieństwie do przewlekłej sepsy, która charakteryzuje się powolnym przebiegiem z subtelnymi zmianami utrzymującymi się przez długi czas. Nawracająca posocznica charakteryzuje się okresową zmianą zaostrzeń z ciężkimi objawami klinicznymi i remisjami, kiedy nie można wykryć żadnych zauważalnych objawów posocznicy. Poniższe zdjęcie przedstawia zdjęcia pacjentów z sepsą.

Należy zaznaczyć, że obecność objawów klinicznych bez kompleksu badań laboratoryjnych nie pozwala na rozpoznanie i jednoznaczne zdiagnozowanie „sepsy”.

Również w przypadku sepsy charakterystyczne zmiany zachodzą w pierwotnym ognisku infekcji - gojenie się rany spowalnia, granulki nabierają bladego koloru, stają się ospałe, krwawiące, a dno rany pokryte jest obszarami martwicy i brudnym szarawym nalotem. Wyładowanie z rany przybiera cuchnący zapach i mętny kolor.

W przypadkach powstawania ognisk przerzutowych w różnych narządach i tkankach dochodzi do nawarstwiania się dodatkowych specyficznych objawów charakterystycznych dla procesu ropno-septycznego o określonej lokalizacji. Tak więc w wyniku wprowadzenia infekcji do płuc rozwijają się objawy kliniczne ropni płuc, ropnego zapalenia opłucnej, zapalenia płuc.

W przypadku przerzutów w nerkach występują kliniczne objawy zapalenia pyłu, paranowirusowe. W przypadku uszkodzenia mózgu występują ropnie mózgu i ropne zapalenie opon mózgowych. Pojawienie się ognisk przerzutowych w układzie mięśniowo-szkieletowym objawia się objawami zapalenia kości i szpiku / stawów. Z przerzutami do serca - zapalenie wsierdzia / osierdzia, do narządów jamy brzusznej (ropnie wątroby), podskórny tłuszcz lub mięśnie - ropnie tkanek miękkich i tak dalej.

Analizy i diagnostyka sepsy

Kliniczna i diagnostyczna koncepcja sepsy tradycyjnie obejmuje w kryteriach diagnostycznych posocznicy obecność ogniska zakaźnego u pacjenta oraz 2 lub więcej z 4 objawów zespołu ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej - SSIR (skala SOFA), która obejmuje:

  • Temperatura ciała - powyżej 38 ° C / mniej niż 36 ° C.
  • Częstość oddechów - ponad 20 na minutę.
  • Tętno - ponad 90 uderzeń / minutę.
  • Liczba leukocytów (więcej niż 12 × 109 / l lub mniej niż 4 × 109 / l); obecność we krwi ponad 10% niedojrzałych form leukocytów.

Rozpoznanie sepsy stawia się, gdy spełnione są ≥ 2 kryteria i obecne / podejrzewane jest ognisko zakaźne. Jednocześnie w wielu przypadkach (w szczególności na tle niezakaźnej ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej) kryteria te stają się mało specyficzne i mało szczegółowe. Należy zaznaczyć, że badanie mikrobiologiczne pożywek biologicznych, choć określa się je jako „złoty standard” badania powikłań zakażeń ropno-septycznych, to jednak bez potwierdzenia klinicznego i laboratoryjnego uważa się jedynie za przemijającą bakteriemię..

Nowoczesne algorytmy diagnozowania sepsy obejmują wykorzystanie markerów laboratoryjnych, które pozwalają na powiązanie obecności infekcji w organizmie, oceny poziomu odpowiedzi zapalnej i obecności posocznicy. Główne markery to:

  • Test prokalcytoniny (PCT). Poziom prokalcytoniny jest jednym z markerów zapalenia ogólnoustrojowego (SSIR), natomiast jej stężenie wzrasta w ciężkich zakażeniach bakteryjnych, co pozwala na odróżnienie zapalenia bakteryjnego od niebakteryjnego, ocenę ciężkości stanu pacjenta oraz skuteczność działań terapeutycznych. Poziom prokalcytoniny zwykle nie przekracza 0,5 ng / ml. Jej wzrost w zakresie 0,5 2,0 ng / ml nie wyklucza sepsy, jednak może świadczyć o rozległym uwalnianiu cytokin prozapalnych spowodowanym rozległym urazem, oparzeniami dużej powierzchni ciała, interwencją chirurgiczną przy rozległym urazie tkanek itp. Gdy wskaźnik prokalcytoniny jest wyższy 2 ng / ml z dużym prawdopodobieństwem można założyć rozwój sepsy, a przy 10 ng / ml więcej - ciężką posocznicę / wstrząs septyczny (ryc. Poniżej).
  • Marker presepsinowy (P-SEP). Marker Presepsin odnosi się do bardziej czułych i specyficznych markerów diagnostycznych w diagnostyce sepsy. Jednocześnie stężenie P-SEP w osoczu u chorych zakażonych jest istotnie wyższe niż u niezainfekowanych. Biomarker ten można wykorzystać nie tylko do wczesnej diagnostyki posocznicy, ale także do właściwej oceny jej ciężkości i dalszego rokowania. Istotne jest również to, że wraz z rozwojem sepsy wzrost stężeń P-SEP następuje znacznie szybciej niż innych markerów sepsy (w ciągu 1,5–2,0 godzin od pojawienia się ogólnoustrojowej odpowiedzi organizmu na zakażenie).
  • Białko C-reaktywne (CRP). Nie jest to specyficzny marker sepsy. Wynik dla białka C-reaktywnego większy niż dwa odchylenia standardowe od średniej wskazuje na stan zapalny.
  • Interleukina-6 (IL-6). Nie jest to konkretny marker. Jego produkcja znacznie wzrasta na tle ostrych reakcji zapalnych o różnej etiologii. Monitorowanie poziomu IL-6 w surowicy krwi jest ważne dla oceny ciężkości SIRS, posocznicy i wstrząsu septycznego oraz jest najważniejszym wczesnym markerem posocznicy noworodków. Z reguły jego wskaźniki korelują dodatnio ze wskaźnikami innych badań laboratoryjnych (CRP, P-SEP) i nasileniem objawów klinicznych.
  • Marker neutrofilów CD64. Obecność glikoproteiny CD64 na powierzchni neutrofili jest wiarygodnym objawem zakażenia i posocznicy o wskaźnikach czułości i swoistości odpowiednio 85 i 76% (ryc. Poniżej).

Zależność poziomu PCT od nasilenia procesu zapalnego

Aby znaleźć źródło infekcji, można zastosować różne metody instrumentalne: RTG, tomografię komputerową, USG, nakłucie rzekomego ropnia itp..

Należy zauważyć, że żadnego z markerów nie można stosować osobno, a jedynie kompleksowa ocena wszystkich wskaźników dynamiki w połączeniu z objawami klinicznymi, obiektywnymi danymi z badań (tętno, ciśnienie krwi, monitorowanie poziomu tlenu, dane z badań krwi, w tym liczba leukocytów, wskaźniki kreatynina, elektrolity), posiew bakteriologiczny płynów biologicznych / biopsja i badania instrumentalne pozwalają na postawienie diagnozy.

Leczenie posocznicy

Czy można leczyć zatrucie krwi? Z pewnością można ją leczyć, ale o skuteczności leczenia sepsy decyduje szereg czynników, w tym szybkość rozpoczynania empirycznej antybiotykoterapii. Jak leczy się sepsę? Przede wszystkim chorych ze wstrząsem septycznym należy przenieść na oddział intensywnej terapii, gdzie co godzinę monitoruje się centralne parametry hemodynamiczne, stężenie glukozy, elektrolitów i mleczanów, tętno, gazometrię i czynność nerek..

Nawet w przypadku niewielkiego ogniska pierwotnego w postaci ropnej rany nie należy zapominać o ryzyku wystąpienia sepsy i samodzielnie zajmować się oczyszczaniem ogniska, odwiedzając forum poświęcone sepsie (forum septyczne), na którym podawane są zalecenia nieprofesjonalne. Odpowiednie usuwanie ciał obcych i drenaż ropnego wysięku powinno odbywać się tylko w placówce medycznej. Leczenie zakażeń krwi opiera się na zestawie środków i algorytmów leczenia sepsy, które mają na celu:

  • Eliminacja mikroorganizmów z krwiobiegu.
  • Stabilizacja stanu pacjenta.
  • Wdrożenie pilnych środków w centrum zakażenia (sanityzacja źródła zakażenia).

Zwalczanie mikroorganizmów z krwiobiegu odbywa się poprzez wyznaczenie antybiotykoterapii, w tym co najmniej dwóch klas antybiotyków o szerokim spektrum działania, aby oddziaływać na jak najszerszy zakres patogenów, w tym bakterii, grzybów i wirusów.

Terapia antybiotykowa. Wyznaczenie empirycznej antybiotykoterapii dożylnej jest warunkiem koniecznym skuteczności leczenia i powinno zostać rozpoczęte w ciągu 1 godziny od wykrycia pierwszych objawów posocznicy lub bezpośrednio po zidentyfikowaniu patogenu. Do terapii etiotropowej zaleca się terapię skojarzoną z 2 lub nawet 3 lekami przeciwdrobnoustrojowymi, np. Cefalosporyny w połączeniu z aminoglikozydami i lekami o działaniu przeciwtlenowym lub np. Monoterapia karbapenemami (imipenem, meropenem). Jednak po terapii skojarzonej przejście na monoterapię jest możliwe dopiero po uzyskaniu jednoznacznych i wiarygodnych wyników badań mikrobiologicznych..

Przepisując terapię empiryczną, należy skupić się na prawdopodobieństwie obecności jednej lub drugiej grupy patogenów (najbardziej prawdopodobne spektrum patogenów). Tak więc, z dużym prawdopodobieństwem rozwoju posocznicy Gram-dodatniej nabytej przez społeczność, zaleca się przepisywanie antybiotyków beta-laktamowych o wyraźnej aktywności przeciwstafylokokowej (cefazolina, oksacylina) oraz z dużym prawdopodobieństwem rozwoju posocznicy szpitalnej Gram-dodatniej, antybiotyków glikolipidowych (wankomycyna).

W przypadku podejrzenia posocznicy spowodowanej infekcją beztlenową przepisuje się klindamycynę lub metronidazol. Należy pamiętać, że nieodpowiednia antybiotykoterapia jest ponad 2-krotnie wyższa niż śmiertelność pacjentów niż pacjentów otrzymujących odpowiednią terapię. Czas trwania antybiotykoterapii ustalany jest indywidualnie, średnio 10-12 dni, jednak można ją kontynuować do uzyskania stabilnej dodatniej dynamiki, stabilizacji hemodynamicznej i ustąpienia klinicznych objawów zakażenia.

Środki stabilizacji pacjenta obejmują:

  • Przy zaburzeniach świadomości - udrożnienie dróg oddechowych. W celu wyeliminowania hipokapnii i utrzymania odpowiedniego nasycenia krwi tlenem wykonuje się intubację i sztuczną wentylację płuc, co jest obowiązkowe w rozwoju zespołu niewydolności oddechowej, nadciśnienia wewnątrzczaszkowego.
  • Wraz ze spadkiem ciśnienia krwi i obecnością zaburzeń mikrokrążenia wymagane jest szybkie przywrócenie objętości krążącej krwi. Jednocześnie terapia infuzyjna krwi dla każdego pacjenta powinna być indywidualna. W większości przypadków, jeśli konieczne jest uzupełnienie objętości wewnątrznaczyniowej, optymalnym wyborem są koloidy (roztwory skrobi hydroksyetylowych - Stabizol, Gekodes, Refortan, Haes-Steril, Polyhydroksyetyloskrobia, Infukol itp.), Natomiast krystaloidy (roztwory soli, roztwór potasu, asparaginian Mg, Ringer, Mafusol) są pokazane głównie w korekcji niedoboru płynów pozanaczyniowych. Płyn wlewa się w objętości 500–1000 ml krystaloidów / 300–500 ml koloidów przez 30 minut, a jeśli ciśnienie krwi lub przepływ moczu nie wzrosły i nie ma oznak przeciążenia naczyń, wlew powtarza się. Ustalono, że odpowiednia wczesna terapia infuzyjna przyczynia się do zwiększenia przeżywalności pacjentów z posocznicą..
  • Wazopresory. Wprowadzenie wazopresorów rozpoczyna się w przypadku nieskuteczności terapii infuzyjnej (brak przywrócenia perfuzji narządowej) i ciśnienia tętniczego. Leki z wyboru to noradrenalina i dopamina. Możliwość zastosowania wazopresyny u pacjentów opornych na duże dawki leków wazopresyjnych.
  • Inotropy. Wskazany przy niskim indeksie serca (dobutamina).
  • O wprowadzeniu innych grup leków (kortykosteroidy, immunoglobuliny, antykoagulanty, leki przeciwbólowe) decyduje się indywidualnie. Nerkozastępcza terapia jest wskazana u pacjentów z posocznicą z ostrym uszkodzeniem nerek.

Środki ukierunkowane na infekcję

Doraźną sanitację źródła skażenia mikrobiologicznego przeprowadza się dopiero po przeprowadzeniu całego kompleksu odpowiednich środków resuscytacyjnych. Obejmuje badanie pacjenta w celu ustalenia lokalizacji źródła zakażenia i radykalne usunięcie uszkodzonej / martwiczej tkanki, drenaż ropni i odkażanie septycznego ogniska zakażenia. Jednocześnie ważna jest jakość sanitarna ogniska zakaźnego (odpowiedni drenaż, płukanie), ponieważ wszelkie metody leczenia, w tym antybiotyki, nie będą skuteczne w obecności treści ropnych (ropa we krwi i zawartość rany).

Płukanie mechaniczne jest nawet ważniejsze niż miejscowe podawanie antyseptyków / antybiotyków. W razie potrzeby (niezależnie od ciężkości stanu pacjenta) należy na czas przeprowadzić interwencję chirurgiczną (sanityzacja / drenaż jamy brzusznej, laparotomia, splenektomia itp.), Ponieważ nie ma alternatywy dla taktyki chirurgicznej, pomimo nawet ryzyka SD. W każdym razie w centrum uwagi nie powinno być ropy.

Zasadniczo sanitacja nie ogranicza się do chirurgicznego oczyszczenia rany, ale obejmuje inne metody, na przykład oczyszczenie drzewa tchawiczo-oskrzelowego przy użyciu fibrobronchoskopii w przypadku septycznego zapalenia płuc. Tylko przestrzeganie zasady dokładnej higieny ogniska septycznego może zapobiec postępowi ogólnoustrojowego zapalenia i poprawić rokowanie przeżycia..

Masaż zamkniętego serca i sztuczne oddychanie

Co zrobić ze skurczami nóg