Dysfunkcja rozkurczowa LV typu 1: co to jest, przyczyny rozwoju, metody terapii

Do wyraźnej i dobrze skoordynowanej pracy serca niezbędna jest harmonijna praca całego układu sercowo-naczyniowego. Dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego jest bardzo poważną patologią powodującą przewlekłą niewydolność serca. Serce jest złożonym systemem, a każda jego warstwa odpowiada za ważną funkcję, która pozwala zachować witalność człowieka. Rozkurcz komorowy odpowiada za skurcz i rozluźnienie mięśnia sercowego. Ściany serca najpierw rozluźniają się, pobierając krew, a następnie popychając ją w odpowiednim kierunku.

Dysfunkcja rozkurczowa LV typu 1: co to jest? Dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego lewej komory jest spowodowana niezdolnością włókienek miotycznych do odbioru wymaganej ilości krwi. W rezultacie lewe przedsionek zwiększa produkcję. Przyczynia się to do tego, że atrium jest przeciążone i zwiększa się jego objętość. Ta patologia czasami powoduje prostą w płucach i tętnicach, a to z kolei utrudnia krążenie krwi w całym ciele..

Badanie naruszeń rozkurczowej funkcji serca jest pilnym zadaniem

Choroba dzieli się na kilka typów:

Przerostowa / rozkurczowapoczątkowy etap rozwoju patologii. Dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego typu 1 jest najczęstszą chorobą. Jego złożoność przy braku objawów na wczesnym etapie rozwoju choroby
PseudonormalWystępuje wzrost ciśnienia w jamie lewego przedsionka. To właśnie ciśnienie pozwala wypełnić komory.
Ograniczającyetap termiczny, podczas którego zmniejsza się elastyczność LV

Przyczyny choroby

Statystyki zauważają, że kluczowym czynnikiem w powstawaniu choroby jest niewydolność mięśnia sercowego w prawidłowym przyjmowaniu i wydalaniu krwi. Ze względu na ograniczoną elastyczność masy mięśniowej mogą wystąpić niektóre choroby: przerost mięśnia sercowego lewej komory, choroba wieńcowa, zawał serca.

Choroba może objawiać się zarówno u dorosłych, jak i noworodków. U niemowląt zwiększony dopływ krwi do płuc powoduje szereg powikłań:

  1. wzrost wielkości oddziałów kardiologicznych;
  2. przedsionki są przeciążone;
  3. zaburzona jest zdolność mięśnia sercowego do kurczenia się;
  4. rozwija się tachykardia.

Dziecko nie zawsze wymaga specjalnego leczenia, ponieważ stan nie należy do patologii.

Główne objawy choroby

Dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego nie jest uważana za niezależną chorobę. Z reguły jest to samo w sobie oznaką już rozwijającej się choroby. Ta patologia prowadzi do niewydolności serca i objawia się następującymi objawami:

  • obrzęk nóg;
  • wysokie zmęczenie;
  • pojawienie się duszności nawet przy niewielkim wysiłku fizycznym. Jeśli przejawia się w stanie spoczynku, choroba już przekształciła się w poważną postać;
  • szybkie tętno;
  • skóra blednie, szczególnie w obszarach ciała oddalonych od serca.

Kaszel można również przypisać jednemu z objawów HF. Najczęściej pojawia się w nocy, wskazując na wynikający z tego zastój w płucach..

Rozpoznanie rozkurczowej niewydolności serca

Wczesna diagnoza choroby pozwoli uniknąć nieodwracalnych zmian.

Aby ustalić diagnozę, z reguły konieczne są trzy warunki:

  • manifestacja objawów i oznak HF;
  • Funkcja skurczowa PV jest normalna lub nieznacznie zmniejszona;
  • dzięki instrumentalnym metodom diagnostycznym ujawnia się naruszenia pracy LV, wzrost jej sztywności.

Wczesna diagnoza pomaga zapobiegać nieodwracalnym zmianom w pracy serca

Do głównych instrumentalnych metod diagnostycznych należą:

  • dwuwymiarowa echokardiografia z dopplerografią jest jedną z najskuteczniejszych metod rozpoznania;
  • ventriculografia radionuklidowa określi niewydolność funkcji kurczliwości mięśnia sercowego;
  • EchoCG ujawnia oznaki niedokrwienia mięśnia sercowego;
  • prześwietlenie klatki piersiowej pomoże zidentyfikować nadciśnienie płucne.

Metoda leczenia chorób

Głównym problemem dla skutecznego leczenia choroby pozostaje przywrócenie pełnej kurczliwości narządu. Dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego LV obejmuje leczenie farmakologiczne i chirurgiczne. Dlatego leczenie ma kilka głównych kierunków:

  1. stabilizacja normalnego tętna, aby zapobiec rozwojowi arytmii;
  2. leczenie choroby niedokrwiennej;
  3. stabilizacja ciśnienia krwi.

W celu kompleksowego leczenia przydziela następujące grupy leków:

Blokery adrenergicznemające na celu normalizację tętna, obniżenie ciśnienia krwi, usprawnienie procedury odżywiania komórek mięśnia sercowego
Inhibitory lub sartanypracować nad przebudową mięśnia sercowego, poprawiać jego elastyczność, zmniejszać obciążenie. Znacząco poprawiają wyniki analiz pacjentów z trwałą niewydolnością serca
Diuretykiusuwają nadmiar płynu, zmniejszając objawy astmy, a także pozwalają kontrolować ciśnienie krwi. Lek jest przepisywany w małych ilościach, ponieważ prowadzi to do zmniejszenia objętości wyrzutowej
Antagoniści wapniasprzyjają rozluźnieniu mięśnia sercowego, obniżają ciśnienie krwi
Azotanytylko dodatkowe leki, które można przepisać na niedokrwienie mięśnia sercowego

Proces leczenia odbywa się w szpitalu, gdzie stan pacjenta jest monitorowany przez personel medyczny.

Pacjent z dysfunkcją komór powinna zdecydowanie przestrzegać diety. Aby to zrobić, należy ograniczyć spożycie soli, monitorować wypijany płyn - zmniejszy to obciążenie układu krążenia. Warto jeść racjonalnie, zgodnie z reżimem, jedzenie trzeba dzielić 4-6 razy, zrezygnować z tłustych, smażonych i pikantnych.

Leczenie ma na celu korygowanie zaburzeń hemodynamicznych

Ważne jest również, aby poprawić swój styl życia: pozbyć się złych nawyków, nie przemęczać się, spać. Zwróć uwagę na aktywność fizyczną. Obciążenia powinny być racjonalne, odpowiadać możliwościom ciała. Musisz spędzać więcej czasu na świeżym powietrzu. Jeśli choroba się komplikuje, warto wyłączyć obciążenie lub skonsultować się z lekarzem.

Jeśli zastosujesz się do zaleceń lekarza i zażyjesz leki, rokowanie choroby jest korzystne..

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory

„Ten, kto nie umie odpoczywać, nie może dobrze pracować” - mówi dobrze znane przysłowie. I tak jest. Reszta pomaga osobie przywrócić siłę fizyczną, stan psychiczny, dostroić się do pełnoprawnej pracy.

Niewiele osób wie, że serce również potrzebuje odpowiedniego odpoczynku do swojej produktywnej pracy. W przypadku braku odpowiedniego rozluźnienia komór serca, np. Lewej komory, rozwija się dysfunkcja rozkurczowa lewej komory, a to może grozić poważniejszymi zaburzeniami w jej pracy. Ale kiedy serce odpoczywa, czy działa bez przerwy? Jaka jest patologia dysfunkcji rozkurczowej lewej komory, jakie są jej objawy? Jakie jest niebezpieczeństwo? Czy tę chorobę serca należy leczyć? Odpowiedzi na te pytania zostaną przedstawione w naszym artykule..

Jak serce odpoczywa?

Cykl serca

Serce jest wyjątkowym narządem, choćby dlatego, że jednocześnie pracuje i odpoczywa. Chodzi o to, że komory serca, przedsionek i komory kurczą się naprzemiennie. W momencie skurczu (skurczu) przedsionków dochodzi do rozluźnienia (rozkurczu) komór i odwrotnie, gdy następuje zwrot skurczu komór, przedsionki rozluźniają się.

Tak więc rozkurcz lewej komory jest momentem, w którym znajduje się ona w stanie odprężenia i jest wypełniona krwią, która wraz z dalszym skurczem mięśnia sercowego jest wydalana do naczyń i rozprzestrzenia się po całym ciele. Praca serca zależy od tego, jak w pełni następuje rozluźnienie lub rozkurcz (ilość krwi wchodzącej do komór serca, objętość krwi wyrzucanej z serca do naczyń).

Co to jest dysfunkcja rozkurczowa?

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest na pierwszy rzut oka złożonym, ozdobnym terminem medycznym. Ale łatwo to zrozumieć, rozumiejąc anatomię i pracę serca. Po łacinie: dis - violation, functio - activity, function. Zatem dysfunkcja jest dysfunkcją. Dysfunkcja rozkurczowa jest naruszeniem funkcji lewej komory w fazie rozkurczowej, a ponieważ relaksacja następuje w rozkurczu, naruszenie dysfunkcji rozkurczowej lewej komory wiąże się właśnie z naruszeniem rozluźnienia mięśnia sercowego tej komory serca. Przy tej patologii nie następuje prawidłowe rozluźnienie mięśnia sercowego komorowego, jego wypełnienie krwią zwalnia lub nie występuje w całości.

Dysfunkcja lub awaria?

Dysfunkcja rozkurczowa

Objętość krwi wpływającej do dolnych komór serca zmniejsza się, dzięki czemu zwiększa się obciążenie przedsionków, wzrasta w nich ciśnienie napełniania, rozwija się zastój kompensacyjny, płucny lub ogólnoustrojowy. Naruszenie funkcji rozkurczowej prowadzi do rozwoju niewydolności rozkurczowej, ale często rozkurczowa niewydolność serca występuje z zachowaną funkcją skurczową lewej komory.

Mówiąc prościej, najwcześniejszym patologicznym objawem komór jest ich dysfunkcja rozkurczowa, poważniejszym problemem na tle dysfunkcji jest niewydolność rozkurczowa. Ta ostatnia zawsze obejmuje dysfunkcję rozkurczową, ale nie zawsze przy dysfunkcji rozkurczowej występują objawy i poradnia niewydolności serca.

Przyczyny upośledzonej relaksacji lewej komory

Naruszenie funkcji rozkurczowej mięśnia sercowego komorowego może nastąpić z powodu wzrostu jego masy - przerostu lub spadku elastyczności, podatności mięśnia sercowego. Należy zauważyć, że prawie wszystkie choroby serca w takim czy innym stopniu wpływają na funkcję lewej komory. Najczęstsza dysfunkcja rozkurczowa lewej komory występuje w chorobach takich jak nadciśnienie tętnicze, kardiomiopatia, choroba niedokrwienna, zwężenie aorty, zaburzenia rytmu serca różnego typu i pochodzenia, choroba osierdzia.

Należy zwrócić uwagę, że podczas naturalnego procesu starzenia obserwuje się utratę elastyczności i wzrost sztywności ściany mięśniowej komór. Kobiety po sześćdziesiątce są bardziej podatne na tę chorobę. Wysokie ciśnienie krwi prowadzi do zwiększenia obciążenia lewej komory, przez co zwiększa się jej rozmiar, przerost mięśnia sercowego. A zmieniony mięsień sercowy traci zdolność do normalnego rozluźnienia, takie naruszenia najpierw prowadzą do dysfunkcji, a następnie do niepowodzenia.

Klasyfikacja naruszenia

Powiększenie lewego przedsionka

Istnieją trzy rodzaje dysfunkcji lewej komory.

Typ I - Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1 jest klasyfikowana jako łagodna. Jest to początkowy etap zmian patologicznych w mięśniu sercowym, jego inna nazwa to przerost. We wczesnych stadiach przebiega bezobjawowo i na tym polega jego podstępność, ponieważ pacjent nie zakłada zaburzeń pracy serca i nie szuka pomocy medycznej. W przypadku dysfunkcji typu 1 niewydolność serca nie występuje, a ten typ rozpoznaje się tylko za pomocą echokardiografii.

Typ II - dysfunkcja drugiego typu charakteryzuje się umiarkowaną. W typie II, na skutek niedostatecznej relaksacji lewej komory i zmniejszonej objętości wyrzucanej z niej krwi, lewy przedsionek przyjmuje rolę kompensacyjną i zaczyna pracować „we dwoje”, co powoduje wzrost ciśnienia w lewym przedsionku, a następnie jego wzrost. Drugi rodzaj dysfunkcji może charakteryzować się klinicznymi objawami niewydolności serca i objawami zastoju w płucach..

Typ III - czyli dysfunkcja typu restrykcyjnego. Jest to ciężkie zaburzenie, które charakteryzuje się gwałtownym spadkiem podatności ścian komory, wysokim ciśnieniem w lewym przedsionku, żywym obrazem klinicznym zastoinowej niewydolności serca. Często z typem III, ostrym pogorszeniem stanu z dostępem do obrzęku płuc, astmą sercową. Są to poważne stany zagrażające życiu, które bez odpowiedniego pilnego leczenia często prowadzą do śmierci..

Objawy

Duszność podczas aktywności fizycznej

We wczesnych, wczesnych stadiach dysfunkcji rozkurczowej pacjent może nie mieć dolegliwości. Nierzadko zdarza się, że dysfunkcja rozkurczowa jest wykrywana przypadkowo podczas echokardiografii. Na późniejszych etapach pacjent jest zaniepokojony następującymi dolegliwościami:

  1. Duszność. Na początku ten objaw przeszkadza tylko aktywnością fizyczną, wraz z postępem choroby może pojawić się zadyszka przy niewielkim wysiłku, a potem nawet przeszkadzać w spoczynku.
  2. Kołatanie serca Wzrost częstości akcji serca nie jest rzadkością w przypadku tego naruszenia serca. U wielu pacjentów tętno osiąga submaksymalne wartości nawet w spoczynku i znacznie wzrasta podczas pracy, chodzenia, podniecenia.

Gdy pojawiają się takie objawy i dolegliwości, pacjent musi przejść kompleksowe badanie układu sercowo-naczyniowego.

Diagnostyka

Dysfunkcja rozkurczowa jest wykrywana głównie podczas przeprowadzania takiej instrumentalnej metody badania, jak echokardiografia. Wraz z wprowadzeniem tej metody do praktyki lekarzy klinicznych rozpoznanie dysfunkcji rozkurczowej zaczęło być wielokrotnie eksponowane. EchoCG, podobnie jak Doppler EchoCG, pozwala zidentyfikować główne zaburzenia występujące podczas rozkurczu mięśnia sercowego, grubość jego ścian, ocenić frakcję wyrzutową, sztywność oraz inne ważne kryteria, które pozwalają ustalić obecność i rodzaj dysfunkcji. W diagnostyce stosuje się również RTG klatki piersiowej, przy określonych wskazaniach można zastosować wysoce specyficzne inwazyjne metody diagnostyczne - ventriculography.

Leczenie

Czy warto leczyć dysfunkcję rozkurczową, jeśli nie ma objawów choroby i poradni? Wielu pacjentów się zastanawia. Kardiolodzy są zgodni: tak. Pomimo braku objawów klinicznych we wczesnych stadiach, dysfunkcja jest zdolna do progresji i powstania niewydolności serca, zwłaszcza jeśli pacjent ma w historii pacjenta inne choroby serca i naczyń krwionośnych (AH, IHD). Terapia lekowa obejmuje te grupy leków, które w praktyce kardiologicznej prowadzą do spowolnienia przerostu mięśnia sercowego, poprawiają relaksację i zwiększają elastyczność ścian komór. Leki te obejmują:

  1. Inhibitory ACE - ta grupa leków jest skuteczna zarówno we wczesnych, jak i późnych stadiach choroby. Przedstawiciele grup: enalapril, perindopril, diroton;
  2. AK - grupa, która pomaga rozluźnić ścianę mięśniową serca, powoduje zmniejszenie przerostu, rozszerza naczynia serca. Antagoniści wapnia obejmują amlodypinę;
  3. beta-adrenolityki pozwalają na spowolnienie akcji serca, przez co wydłuża się rozkurcz, co korzystnie wpływa na rozluźnienie serca. Ta grupa leków obejmuje bisoprolol, nebiwolol, nebilet.

Jak objawia się dysfunkcja rozkurczowa lewej komory??

Ludzkie serce reprezentują cztery komory, których praca nie zatrzymuje się ani na minutę. Do odpoczynku organizm wykorzystuje przerwy między skurczami - rozkurczami. W takich momentach okolice serca rozluźniają się tak bardzo, jak to możliwe, przygotowując się do nowej kompresji. Aby organizm był w pełni ukrwiony, konieczna jest wyraźna, skoordynowana aktywność komór i przedsionków. Jeśli faza relaksacji jest zaburzona, jakość rzutu serca również się pogarsza, a serce jest bardziej narażone na zmęczenie bez wystarczającego odpoczynku. Jedną z powszechnych patologii związanych z zaburzeniami funkcji relaksacji jest „dysfunkcja rozkurczowa lewej komory” (LVDD).

Co to jest dysfunkcja rozkurczowa?

Funkcja rozkurczowa lewej komory jest następująca: podczas rozluźnienia ta sekcja wypełnia się krwią, aby dalej przenosić ją do miejsca przeznaczenia, zgodnie z ciągłym cyklem serca. Z przedsionków krew przemieszcza się do komór, a stamtąd do narządów i tkanek. Prawa połowa serca odpowiada za krążenie płucne, a lewa za dużą. Lewa komora pompuje krew do aorty, dostarczając tlen do całego organizmu. Z prawego przedsionka do serca wraca zużyta krew. Następnie przechodzi przez prawą komorę do płuc, aby uzupełnić tlen. Wzbogacony przepływ krwi ponownie trafia do serca, kierując się już do lewego przedsionka, który wypycha go do lewej komory.

W ten sposób na lewą komorę zostaje umieszczone ogromne obciążenie. Jeśli dojdzie do dysfunkcji tej komory, wówczas wszystkie narządy i układy będą cierpieć z powodu braku tlenu i składników odżywczych. Patologia rozkurczowa lewej komory jest związana z niezdolnością tego oddziału do pełnego przyjęcia krwi: jama serca albo nie jest całkowicie wypełniona, albo proces ten jest bardzo powolny.

Mechanizm rozwoju

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory rozwija się, gdy co najmniej jeden z kolejnych etapów wzbogacania komory serca krwią podczas rozkurczu jest zaburzony.

  1. Tkanki mięśnia sercowego wchodzą w fazę relaksacji.
  2. Następuje bierny przepływ krwi z przedsionka do jamy komory z powodu spadku ciśnienia w komorach.
  3. Przedsionek wykonuje ruch skurczowy, uwalniając resztę krwi, wpychając ją do lewej komory.

W wyniku nieprawidłowego rozluźnienia lewej komory dochodzi do pogorszenia krążenia krwi, w mięśniu sercowym występują negatywne zmiany strukturalne. Rozwija się przerost ścian mięśniowych, ponieważ serce próbuje nadrobić brak rzutu serca intensywniejszą aktywnością.

Klasyfikacja naruszenia

W swoim rozwoju dysfunkcja rozkurczowa lewej komory przechodzi przez kilka etapów. Każdy z nich ma swoje charakterystyczne cechy i charakteryzuje się różnym stopniem zagrożenia..

  • Scena świetlna (1. typ).

To jest początkowy etap patologii. Dysfunkcja rozkurczowa komory lewej komory typu 1 jest związana z nieznacznie opóźnioną fazą relaksacji. Większość krwi przedostaje się do jamy podczas relaksacji podczas skurczu lewego przedsionka. Osoba nie odczuwa przejawów naruszeń, wyraźne znaki można wykryć tylko na EchoKg. Ten etap nazywany jest również przerostem, ponieważ występuje na tle przerostu mięśnia sercowego..

  • Umiarkowany pseudo-normalny etap (typ 2).

Dalsze osłabienie zdolności lewej komory do relaksacji. Znajduje to odzwierciedlenie w rzucie serca. Aby zrekompensować brak przepływu krwi, lewe przedsionek pracuje w trybie zwiększonym. Zjawisku temu towarzyszy wzrost ciśnienia w tej jamie i wzrost wielkości ściany mięśniowej. Teraz wysycenie lewej komory krwią jest zapewnione przez różnicę ciśnień w komorach. Osoba doświadcza objawów wskazujących na zastój płuc i niewydolność serca.

  • Etap restrykcyjny, z poważnymi zaburzeniami (typ 3).

Ciśnienie w lewym przedsionku znacznie wzrasta, ściany lewej komory stają się gęstsze i tracą elastyczność. Zaburzeniu towarzyszą ciężkie objawy stanu zagrażającego życiu (zastoinowa niewydolność serca). Możliwy obrzęk płuc, atak astmy serca.

Dysfunkcja lub awaria?

Powinien rozróżniać pojęcia „dysfunkcji rozkurczowej lewej komory” i „niewydolności lewej komory”. W pierwszym przypadku nie ma oczywistego zagrożenia życia pacjenta, jeśli patologia jest na pierwszym etapie. Pogorszenia stanu można uniknąć, stosując odpowiednie leczenie dysfunkcji rozkurczowej lewej komory typu 1. Serce nadal pracuje praktycznie bez zmian, funkcja skurczowa nie jest upośledzona.

Niewydolność serca pojawia się jako powikłanie zaburzeń rozkurczowych.

To poważniejsza choroba, nie da się jej wyleczyć, zmiany są nieodwracalne, a konsekwencje są śmiertelne. Innymi słowy, te dwa terminy odnoszą się do siebie w następujący sposób: dysfunkcja jest podstawowa, a niepowodzenie jest drugorzędne..

Objawy

Oznaki dysfunkcji rozkurczowej lewej komory dają o sobie znać, gdy w organizmie rozpoczęły się już poważne zmiany. Lista charakterystycznych objawów:

  • Kołatanie serca staje się gwałtowne zarówno w stanie aktywnym, jak iw spoczynku.
  • Osoba nie może wziąć głębokiego oddechu, jakby klatka piersiowa była ściśnięta.
  • Napady suchego kaszlu wskazują na przekrwienie płuc.
  • Każdy mały wysiłek jest trudny.
  • Duszność występuje zarówno podczas ruchu, jak i spoczynku.
  • Nasilenie ataków bezdechu sennego jest również wskaźnikiem problemów w lewej komorze..
  • Kolejnym znakiem jest obrzęk nóg..

Powody

Głównymi przyczynami pogorszenia zwiotczenia lewej komory jest przerost jej ścian i utrata elastyczności. Różne czynniki prowadzą do tego stanu:

  • nadciśnienie tętnicze;
  • zwężenie aorty;
  • kardiomiopatia;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • niedokrwienie mięśnia sercowego;
  • zmiany związane z wiekiem;
  • czynnik płci (kobiety są bardziej narażone);
  • nieprawidłowy stan tętnic wieńcowych;
  • zapalenie osierdzia typu zaciskającego;
  • nadwaga;
  • cukrzyca;
  • wady serca;
  • zawał serca.

Leczenie

Istota leczenia dysfunkcji rozkurczowej ściany lewej komory sprowadza się do przywrócenia krążenia krwi. To wymaga:

  • wyeliminować tachykardię;
  • utrzymuj ciśnienie krwi w normie;
  • normalizować metabolizm w mięśniu sercowym;
  • zminimalizować zmiany przerostowe.-

Lista głównych leków stosowanych w celach leczniczych:

  • blokery receptorów nadnerczy;
  • inhibitory kanału wapniowego;
  • leki z grupy sartanów i azotanów;
  • glikozydy nasercowe;
  • środki moczopędne;
  • Inhibitory ACE.

Do najczęściej stosowanych leków należą: „Carvedilol”, „Digoxin”, „Enalapril”, „Diltiazem”.

Dysfunkcję rozkurczową można rozpoznać głównie za pomocą EchoCG, echokardiografii, uzupełnionej o badanie dopplerowskie, EKG, badania laboratoryjne.

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory jest patologią wymagającą szczególnej uwagi. Późny dostęp do lekarza może skutkować nieprzyjemnymi rokowaniami dla osoby: kalectwem lub śmiercią. Osoby z chorobami serca w wywiadzie powinny szczególnie uważać na swoje zdrowie. Wraz z główną terapią lekową zaleca się domowe środki w leczeniu dysfunkcji mięśnia sercowego. Receptury medycyny tradycyjnej można znaleźć w dużych ilościach w Internecie..

Jaka jest przyczyna powstania dysfunkcji rozkurczowej lewej komory? Środki zapobiegawcze

Serce, podobnie jak reszta ciała, potrzebuje odpoczynku, aby kontynuować produktywne funkcjonowanie. Jeśli komory serca nie odprężają się prawidłowo, rozwija się dysfunkcja rozkurczowa mięśnia sercowego lewej komory. Ta patologia prowadzi do poważnych wad narządu serca. Teraz pozostaje dowiedzieć się, w którym momencie serce odpoczywa, ponieważ działa bez przerwy.

  1. Odpocznij dla serca
  2. Definicja dysfunkcji rozkurczowej
  3. Przyczyny dysfunkcji komory
  4. Rodzaje patologii
  5. Niebezpieczeństwo choroby
  6. Leczenie

Odpocznij dla serca

Serce jest trudnym „motorem”, choćby dlatego, że pracuje i jednocześnie odpoczywa. Chodzi o to, że komory serca: komory i komory przedsionkowe naprzemiennie kurczą się. Podczas skurczu (kompresji) przedsionków dochodzi do rozkurczu komór (odpoczywają) i odwrotnie, gdy komory zaczynają pracować, przedsionki w tym czasie odpoczywają.

Zatem rozkurcz komorowy to okres, w którym ta sekcja jest w stanie rozluźnienia i wypełniona krwią. Podczas dalszego skurczu serca krew przepływa przez naczynia i dostarczana jest do wszystkich ludzkich narządów. Funkcja serca, mierzona objętością krwi przesyłanej do komór serca, zależy również od spójności i kompletności rozluźnienia - momentu rozkurczu..

Definicja dysfunkcji rozkurczowej

Dysfunkcja rozkurczowego śródbłonka lewej komory (LVDD) wydaje się być złożoną definicją medyczną. Ale jego istota jest prosta. Oznacza to naruszenie lewej komory w okresie jej rozluźnienia (rozkurcz). Proces ten wiąże się z patologicznym naruszeniem relaksacji mięśnia sercowego lewej komory serca. W tym przypadku nie występuje wymagane rozluźnienie mięśnia sercowego komorowego. Dlatego jest zbyt wolny i nie do końca wypełniony krwią.

Zmniejsza się ilość krwi docierającej do dolnych części serca, co zwiększa obciążenie przedsionków serca. W nich wzrasta ciśnienie z powodu przepełnienia krwią, rozwija się stagnacja. Przy takiej dysfunkcji serca często występuje niewydolność rozkurczowa, ale w wielu przypadkach ta patologia objawia się niezmienionym skurczowym działaniem komory.

Mówiąc najprościej, najwcześniejszą patologiczną zmianą w działaniu komór jest ich upośledzona funkcja w okresie spoczynku; niewydolność serca w momencie rozkurczu staje się poważnym problemem przy takiej patologii. Dysfunkcja skurczowa lewej komory może nie występować.

Przyczyny dysfunkcji komory

Bolesna zmiana w pracy mięśnia sercowego w fazie rozkurczu może nastąpić na skutek wzrostu jego masy (przerost) lub na skutek zmiany struktury samych tkanek mięśnia sercowego. Zauważ, że prawie wszystkie choroby serca w pewnym stopniu wpływają na pracę lewej komory. Najczęściej rozkurczowa niewydolność LV objawia się następującymi chorobami:

  • Choroba niedokrwienna serca,
  • kardiomiopatia,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • zwężenie aorty,
  • arytmie o różnej etiologii,
  • choroby zapalne osierdzia i wsierdzia.

Wzrost wielkości lub utrata elastyczności mięśni komorowych następuje również w procesie naturalnego starzenia się organizmu. Zagrożeni są pacjenci w wieku powyżej sześćdziesięciu lat. Wysokie ciśnienie krwi na naczyniach krwionośnych powoduje wzrost obciążenia komory serca, co powoduje wzrost jej wielkości, przerost mięśnia sercowego. A naruszenie struktury mięśnia sercowego powoduje utratę jego zdolności do odpowiedniego rozluźnienia. Zmiany te najpierw powodują dysfunkcję, a później - rozwój niewydolności serca..

Rodzaje patologii

Istnieją trzy typy (stadia) dysfunkcji rozkurczowej lewej komory:

  1. Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1 jest określana jako łagodna postać choroby. Zaburzenia patologiczne w mięśniu sercowym są na początkowym poziomie, ich drugie imię to dysfunkcja przerostowa. Choroba we wczesnym stadium przebiega bez objawów, to jest jej niebezpieczeństwo. W przypadku bezobjawowego przebiegu choroby nie obserwuje się niewydolności serca, dlatego ten typ dysfunkcji można rozpoznać za pomocą echokardiografii.
  2. Choroba typu 2 jest umiarkowaną patologią. Ze względu na słabą funkcję kurczliwą lewej komory i zmniejszoną ilość uwalnianej z niej krwi, przedsionek po lewej stronie zaczyna to kompensować. Jest zmuszony działać jednocześnie dla dwóch działów. Dlatego ciśnienie wzrasta w odpowiednim przedsionku, w wyniku czego następuje jego przerost. Ten typ dysfunkcji rozkurczowej lewej komory ma kliniczne objawy niewydolności serca i zastoinowe patologie w płucach..
  3. Trzeci to restrykcyjny typ dysfunkcji. Ten typ patologii jest uważany za ciężki. Towarzyszy mu znaczne zmniejszenie właściwości sprężystych komory, stabilnie podwyższone ciśnienie krwi w okolicy przedsionkowej, wyraźne objawy CHF.

Niebezpieczeństwo choroby

Jeśli pacjent z śródbłonkową dysfunkcją rozkurczową ignoruje zalecenia lekarza i odmawia przyjmowania przepisanych leków, prowadzi to do progresji patologii mięśnia sercowego i pojawienia się objawów przewlekłej niewydolności serca. U pacjentów ten rozwój choroby nie jest taki sam. Dla niektórych - powoli, przez dziesiątki lat. A u innych pacjentów - szybko, w ciągu pierwszego roku od diagnozy. Największym niebezpieczeństwem dysfunkcji jest dalszy rozwój przewlekłej niewydolności serca..

Dodatkowo istnieje ryzyko powikłań, zwłaszcza przy ciężkich dysfunkcjach, gdy śródbłonek naczyniowy ulega zużyciu, a frakcja wyrzutowa nie dochodzi nawet do 30 proc. A więc choroba zakrzepowo-zatorowa, niewydolność lewej komory, nieodwracalne zaburzenia rytmu serca itp..

Leczenie

Zarówno lekarz, jak i pacjent muszą jasno zrozumieć, że nawet w początkowej postaci dysfunkcji mięśnia sercowego należy przepisać leki. Proste zasady przyjmowania leków pozwalają przez długi czas zapobiegać wystąpieniu objawów i zwiększać oczekiwaną długość życia wraz z rozwojem przewlekłej niewydolności serca..

Na etapie wyraźnych objawów osoba nie będzie w stanie złagodzić samopoczucia za pomocą samych tabletek. Niemniej jednak optymalnie skompilowana lista leków pomoże znacznie spowolnić rozwój choroby i jakościowo poprawić życie pacjenta..

Zatem w początkowej fazie dysfunkcji pacjent z pewnością musi stosować inhibitory ACE, a jeśli wystąpi ich nietolerancja lekarz przepisze inne leki zastępcze. Leki te pełnią funkcje organoprotekcyjne - chronią narządy ludzkie, które są najbardziej narażone na negatywne skutki podwyższonego ciśnienia w naczyniach. Wśród tych narządów: mózg, nerki, siatkówka, serce i naczynia krwionośne.

Przegląd dysfunkcji rozkurczowej lewej komory: objawy i leczenie

W tym artykule dowiesz się: wszystkiego, co ważne na temat dysfunkcji rozkurczowej lewej komory. Powody, dla których ludzie mają takie naruszenie serca, jakie objawy daje ta dolegliwość. Niezbędne leczenie, jak długo należy je przeprowadzić, pozwala całkowicie wyzdrowieć.

Autor artykułu: Stoyanova Victoria, lekarz II kategorii, kierownik laboratorium w ośrodku diagnostyczno-leczniczym (2015–2016).

Data publikacji artykułu: 05.04.2017

Data aktualizacji artykułu: 29.05.2019

Dysfunkcja rozkurczowa lewej komory (w skrócie LVDV) to niewystarczające wypełnienie komory krwią podczas rozkurczu, czyli okresu rozluźnienia mięśnia sercowego.

Ta patologia jest częściej diagnozowana u kobiet w wieku emerytalnym, cierpiących na nadciśnienie tętnicze, przewlekłą niewydolność serca (w skrócie CHF) lub inne choroby serca. U mężczyzn dysfunkcja lewej komory jest wykrywana znacznie rzadziej..

Przy takiej dysfunkcji mięsień sercowy nie jest w stanie całkowicie się zrelaksować. Z tego powodu zmniejsza się wypełnienie komory krwią. Taka dysfunkcja lewej komory wpływa na cały okres cyklu pracy serca: jeśli w trakcie rozkurczu komora była niedostatecznie wypełniona krwią, to w trakcie skurczu (skurcz mięśnia sercowego) zbyt mało zostanie zepchnięte do aorty. Wpływa to na funkcjonowanie prawej komory, prowadzi do powstania zastoju krwi, dalszego rozwoju zaburzeń skurczowych, przeciążenia przedsionków, CHF.

Ta patologia jest leczona przez kardiologa. W proces leczenia można zaangażować innych wąskich specjalistów: reumatologa, neurologa, rehabilitologa.

Całkowite pozbycie się takiego naruszenia nie będzie możliwe, ponieważ często jest ono wywoływane przez chorobę serca lub naczyń krwionośnych lub ich zużycie związane z wiekiem. Rokowanie zależy od rodzaju dysfunkcji, obecności chorób współistniejących, prawidłowości i terminowości leczenia.

Rodzaje dysfunkcji rozkurczowej lewej komory

RodzajeKrótka definicja
Typ przerostowy (dysfunkcja rozkurczowa lewej komory typu 1)Początkowy etap, często wykrywany u pacjentów we wczesnych stadiach nadciśnienia. Charakteryzuje się niewielkim naruszeniem rozluźnienia mięśni lewej komory.
Typ pseudo-normalnyUjawniony u pacjentów z poważniejszymi zaburzeniami pracy serca. Pogarsza się zwiotczenie mięśni, wzrasta ciśnienie w lewym przedsionku, lewa komora wypełnia się krwią z powodu różnicy ciśnień.
Typ restrykcyjnyNajcięższy (końcowy) etap dysfunkcji rozkurczowej. Wypełnienie lewej komory jest słabe z powodu nadmiernej sztywności i spadku elastyczności jej ścian.

Klasyfikacja naruszenia

W swoim rozwoju dysfunkcja rozkurczowa lewej komory przechodzi przez kilka etapów. Każdy z nich ma swoje charakterystyczne cechy i charakteryzuje się różnym stopniem zagrożenia..

To jest początkowy etap patologii. Dysfunkcja rozkurczowa komory lewej komory typu 1 jest związana z nieznacznie opóźnioną fazą relaksacji. Większość krwi przedostaje się do jamy podczas relaksacji podczas skurczu lewego przedsionka. Osoba nie odczuwa przejawów naruszeń, wyraźne znaki można wykryć tylko na EchoKg. Ten etap nazywany jest również przerostem, ponieważ występuje na tle przerostu mięśnia sercowego..

  • Umiarkowany pseudo-normalny etap (typ 2).

Dalsze osłabienie zdolności lewej komory do relaksacji. Znajduje to odzwierciedlenie w rzucie serca. Aby zrekompensować brak przepływu krwi, lewe przedsionek pracuje w trybie zwiększonym. Zjawisku temu towarzyszy wzrost ciśnienia w tej jamie i wzrost wielkości ściany mięśniowej. Teraz wysycenie lewej komory krwią jest zapewnione przez różnicę ciśnień w komorach. Osoba doświadcza objawów wskazujących na zastój płuc i niewydolność serca.

  • Etap restrykcyjny, z poważnymi zaburzeniami (typ 3).

Ciśnienie w lewym przedsionku znacznie wzrasta, ściany lewej komory stają się gęstsze i tracą elastyczność. Zaburzeniu towarzyszą ciężkie objawy stanu zagrażającego życiu (zastoinowa niewydolność serca). Możliwy obrzęk płuc, atak astmy serca.

Przyczyny rozwoju

Częściej przyczyną jest kombinacja kilku czynników:

  • podeszły wiek;
  • nadciśnienie tętnicze;
  • nadwaga;
  • przewlekłe patologie serca: arytmie lub inne zaburzenia rytmu, zwłóknienie mięśnia sercowego (zastąpienie tkanki mięśniowej tkanką włóknistą niezdolną do kurczenia się i przewodzenia impulsów elektrycznych), zwężenie aorty;
  • ostre problemy z sercem, takie jak zawał serca.

Naruszenie przepływu krwi (hemodynamika) może spowodować:

  • patologia układu krążenia i naczyń wieńcowych: zakrzepowe zapalenie żył, niedokrwienie naczyń serca;
  • zaciskające zapalenie osierdzia z pogrubieniem zewnętrznej powłoki serca i uciskiem komór serca;
  • pierwotna amyloidoza, w której elastyczność mięśnia sercowego zmniejsza się z powodu odkładania się specjalnych substancji powodujących atrofię włókien mięśniowych;
  • miażdżyca po zawale.

Objawy

LVDD w około 45% przypadków przez długi czas przebiega bezobjawowo, zwłaszcza z patologią przerostową i pseudonormalną. Z biegiem czasu i przy najcięższym, restrykcyjnym typie charakterystyczne są następujące objawy:

  1. Duszność. Pojawia się początkowo tylko przy intensywnej aktywności fizycznej, później w spoczynku.
  2. Osłabienie, szybkie męczenie się, zmniejszona tolerancja wysiłku.
  3. Nieprawidłowy rytm serca, częściej jego zwiększona częstotliwość lub migotanie przedsionków.
  4. Brak powietrza, ucisk w klatce piersiowej.
  5. Kaszel sercowy, gorzej w pozycji leżącej.
  6. Obrzęk kostek.

Na początkowych etapach dysfunkcji rozkurczowej pacjent nie jest świadomy wystąpienia niewydolności serca, a osłabienie i duszność przypisuje się banalnemu zmęczeniu. Czas trwania tego bezobjawowego okresu jest inny dla każdej osoby. Wizyta u lekarza występuje tylko wtedy, gdy pojawiają się namacalne objawy kliniczne, na przykład duszność w spoczynku, obrzęk nóg, wpływający na jakość życia człowieka.

Rozpoznanie rozkurczowej niewydolności serca

Wczesna diagnoza choroby pozwoli uniknąć nieodwracalnych zmian.

Aby ustalić diagnozę, z reguły konieczne są trzy warunki:

  • manifestacja objawów i oznak HF;
  • Funkcja skurczowa PV jest normalna lub nieznacznie zmniejszona;
  • dzięki instrumentalnym metodom diagnostycznym ujawnia się naruszenia pracy LV, wzrost jej sztywności.

Wczesna diagnoza pomaga zapobiegać nieodwracalnym zmianom w pracy serca

Do głównych instrumentalnych metod diagnostycznych należą:

  • dwuwymiarowa echokardiografia z dopplerografią jest jedną z najskuteczniejszych metod rozpoznania;
  • ventriculografia radionuklidowa określi niewydolność funkcji kurczliwości mięśnia sercowego;
  • EchoCG ujawnia oznaki niedokrwienia mięśnia sercowego;
  • prześwietlenie klatki piersiowej pomoże zidentyfikować nadciśnienie płucne.

Wczesna diagnoza zapobiega nieodwracalnym zmianom. W celu zidentyfikowania rozwoju patologii stosuje się następujące metody diagnostyczne:

  • echokardiografia dwuwymiarowa z dopplerografią - dotyczy dostępnych i informacyjnych metod weryfikacji diagnozy;
  • ventriculografia radionuklidowa jest wysoce pouczającą metodą diagnozowania naruszeń kurczliwości mięśnia sercowego, jest wskazana w przypadku niezadowalających wyników echokardiografii;
  • elektrokardiografia - jest pomocniczą metodą diagnostyczną, która pozwala zidentyfikować oznaki niedokrwienia mięśnia sercowego, obecność przerostu mięśnia sercowego;
  • RTG klatki piersiowej - służy do wykrywania objawów nadciśnienia płucnego.

Podstawowe metody diagnostyczne

Badania laboratoryjneBadania instrumentalne
Ogólne, kliniczne badanie krwiEKG
Analiza biochemicznaHolter EKG - EKG w ciągu dnia
USG serca za pomocą naczyniowego Dopplera

Dodatkowe środki obejmują badanie czynności tarczycy (określenie poziomu hormonów), prześwietlenie klatki piersiowej, koronarografię itp..

Jakie badanie jest potrzebne?

Jeśli pacjent ma objawy podobne do objawów dysfunkcji mięśnia sercowego komorowego, powinien skonsultować się z kardiologiem lub lekarzem ogólnym. Lekarz przeprowadzi badanie i przepisze dowolną z dodatkowych metod badania:

  1. Metody rutynowe - badania krwi i moczu, biochemiczne badania krwi w celu oceny poziomu hemoglobiny, wskaźniki pracy narządów wewnętrznych (wątroba, nerki),
  2. Oznaczanie potasu, sodu, sodu - peptydu mocznicowego we krwi,
  3. Badanie krwi na poziom hormonów (oznaczenie poziomu hormonów tarczycy, nadnerczy), jeśli istnieje podejrzenie, że w organizmie występuje nadmiar hormonów, które mają toksyczny wpływ na serce,
  4. EKG jest obowiązkową metodą badawczą w celu ustalenia, czy występuje przerost mięśnia sercowego, objawy nadciśnienia tętniczego i niedokrwienie mięśnia sercowego,
  5. Modyfikacje EKG - badanie na bieżni, ergometria rowerowa - jest to zapis EKG po wysiłku, który umożliwia ocenę zmian ukrwienia mięśnia sercowego w związku z wysiłkiem fizycznym, a także ocenę tolerancji wysiłku w przypadku duszności w CHF,
  6. Echokardiografia jest drugim obowiązkowym badaniem instrumentalnym, „złotym standardem” w diagnostyce dysfunkcji komór, pozwala oszacować frakcję wyrzutową (zwykle powyżej 50%), oszacować wielkość komór, uwidocznić wady serca, kardiomiopatię przerostową lub rozstrzeniową. Aby zdiagnozować dysfunkcję prawej komory, mierzy się jej końcoworozkurczową objętość (normalnie 15-20 mm, przy dysfunkcji prawej komory znacznie wzrasta),
  7. RTG klatki piersiowej to pomocnicza metoda przerostu mięśnia sercowego, która pozwala określić stopień rozszerzenia średnicy serca, jeśli występuje przerost, zobaczyć ubytek (przy dysfunkcji skurczowej) lub wzmocnić (przy rozkurczu) wzór płucny ze względu na jego składnik naczyniowy,
  8. Koronarografia - wprowadzenie substancji nieprzepuszczającej promieniowania do tętnic wieńcowych w celu oceny ich drożności, której naruszenie towarzyszy chorobie niedokrwiennej serca i zawałowi mięśnia sercowego,
  9. MR serca nie jest rutynową metodą badania, jednak ze względu na większą zawartość informacyjną niż USG serca jest niekiedy przepisywana w przypadkach kontrowersyjnych diagnostycznie.

Leczenie

Z naruszeniem funkcji rozkurczowej lewej komory można poradzić sobie tylko wtedy, gdy jest to spowodowane patologią kardiochirurgiczną, którą można całkowicie wyeliminować chirurgicznie. W innych przypadkach problemy z rozkurczem serca koryguje się za pomocą leków.

Terapia ma na celu przede wszystkim korygowanie zaburzeń krążenia. Jakość jego przyszłego życia zależy od terminowości, prawidłowości leczenia i precyzyjnej realizacji zaleceń lekarskich dla pacjenta..

Cele środków terapeutycznych:

  • eliminacja zaburzeń rytmu serca (normalizacja tętna);
  • stabilizacja ciśnienia krwi;
  • korekta metabolizmu wody i soli;
  • eliminacja przerostu lewej komory.
Główne grupy lekówakt
Beta-blokeryNormalizuj ciśnienie krwi, spowalniaj bicie serca, zapobiegaj postępowi przerostu mięśnia sercowego, popraw odżywianie tkanki serca.
Antagoniści wapniaWpływają pozytywnie na rozkurcz mięśnia sercowego: zmniejszenie stężenia wapnia w komórkach mięśnia sercowego sprzyja rozluźnieniu mięśnia sercowego.
Inhibitory ACEZmniejszyć A / D, rozluźnić ściany naczyń serca, poprawić elastyczność mięśnia sercowego, korzystnie wpłynąć na rokowanie, jakość i długość życia pacjentów.
SartaniePodobne działanie z inhibitorem ACE.
DiuretykiPopraw równowagę wodną, ​​usuwając nadmiar płynu, eliminując obrzęki i zmniejszając duszność. Wraz z lekami przeciwnadciśnieniowymi normalizują A / D, łagodzą wszelkie objawy niewydolności serca.
AzotanyStosowany jako terapia wspomagająca w chorobie niedokrwiennej serca, dusznicy bolesnej.
Glikozydy nasercowePoważne leki stosowane pod nadzorem lekarza. Zmniejsz liczbę i zwiększ siłę skurczów serca.

Jakie jest niebezpieczeństwo patologii?

Jeśli pacjent z ustaloną diagnozą lekceważy zalecenia lekarza i nie uważa za konieczne przyjmowania przepisanych leków, przyczynia się to do progresji dysfunkcji mięśnia sercowego i pojawienia się objawów przewlekłej niewydolności serca. Dla każdego ten postęp przebiega na różne sposoby - dla kogoś jest powolny, przez dziesięciolecia. A dla kogoś - szybko, w pierwszym roku od postawienia diagnozy. To jest niebezpieczeństwo dysfunkcji - w rozwoju ciężkiej CHF.

Ponadto mogą pojawić się powikłania, zwłaszcza w przypadku ciężkiej dysfunkcji z frakcją wyrzutową poniżej 30%. Należą do nich ostra niewydolność serca, w tym lewa komora (obrzęk płuc), zator tętnicy płucnej, śmiertelne zaburzenia rytmu (migotanie komór) itp..

Prognoza

Naruszenie funkcji rozkurczowej lewej komory nie może zostać całkowicie zatrzymane, ale przy odpowiedniej korekcji zaburzeń krążenia, leczeniu choroby podstawowej, prawidłowym odżywianiu, trybie pracy i odpoczynku pacjenci z takim naruszeniem żyją pełnią życia przez wiele lat.

Mimo to warto wiedzieć, czym jest naruszenie cyklu serca - niebezpieczna patologia, której nie można zignorować. Przy złym przebiegu może prowadzić do zawału serca, zastoju krwi w sercu i płucach oraz obrzęku tych ostatnich. Możliwe są powikłania, zwłaszcza przy ciężkich dysfunkcjach: zakrzepicy, zatorowości płucnej, migotaniu komór.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia, ciężkiej dysfunkcji z ciężką CHF rokowania dotyczące wyzdrowienia są złe. W większości takich przypadków wszystko kończy się śmiercią pacjenta..

Dzięki regularnemu prawidłowemu leczeniu, dostosowaniu diety z ograniczeniem soli, kontroli stanu i poziomu ciśnienia krwi oraz cholesterolu, pacjent może liczyć na korzystny wynik, przedłużenie życia i aktywność.

Dysfunkcja prawej komory

Powody

Jako przyczyny dysfunkcji prawej komory, powyższe choroby pozostają aktualne. Oprócz nich izolowana niewydolność prawej komory może powodować choroby układu oskrzelowo-płucnego (ciężka astma oskrzelowa, rozedma płuc itp.), Wrodzone wady serca oraz wady zastawki trójdzielnej i zastawki płucnej.

Objawy

Objawy towarzyszące stagnacji krwi w narządach krążenia ogólnoustrojowego (wątroba, skóra i mięśnie, nerki, mózg) są charakterystyczne dla dysfunkcji prawej komory:

  • Ciężka sinica (niebieski kolor) skóry nosa, ust, paliczków paznokci, czubków uszu, aw ciężkich przypadkach również całej twarzy, rąk i nóg,
  • Obrzęk kończyn dolnych, pojawiający się wieczorem i zanikający rano, w ciężkich przypadkach - obrzęk całego ciała (anasarca),
  • Dysfunkcja wątroby, aż do marskości wątroby w późniejszych stadiach i wynikające z tego powiększenie wątroby, bolesność w prawym podżebrzu, powiększenie brzucha, zażółcenie skóry i twardówki, zmiany w badaniach krwi.

Dysfunkcja rozkurczowa obu komór serca odgrywa decydującą rolę w rozwoju przewlekłej niewydolności serca, a naruszenia skurczu i rozkurczu są ogniwami tego samego procesu.

Dysfunkcja rozkurczowa: przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenie

Dysfunkcja rozkurczowa to stosunkowo nowa diagnoza. Do niedawna nawet kardiolodzy rzadko go wystawiali. Jednak dysfunkcja rozkurczowa jest obecnie jednym z najczęściej wykrywanych problemów z sercem w badaniu echokardiograficznym..

Dysfunkcja rozkurczowa: nowa diagnoza lub trudna do zdiagnozowania choroba

Ostatnio kardiolodzy i terapeuci coraz częściej stawiają swoim pacjentom „nową” diagnozę - dysfunkcję rozkurczową. W ciężkich przypadkach może wystąpić rozkurczowa niewydolność serca (HF)..

Obecnie dysfunkcja rozkurczowa występuje dość często, zwłaszcza u starszych kobiet, z których większość jest zaskoczona, gdy dowiaduje się, że mają problemy z sercem.

Ani dysfunkcja rozkurczowa, ani rozkurczowa niewydolność serca nie są w rzeczywistości „nowymi” chorobami - od zawsze mają wpływ na układ sercowo-naczyniowy człowieka. Jednak dopiero w ostatnich dziesięcioleciach te dwie choroby są często wykrywane. Wynika to z powszechnego stosowania metod ultrasonograficznych (echokardiografii) w diagnostyce chorób serca..

Uważa się, że prawie połowa pacjentów przyjmowanych na izby przyjęć z ostrą niewydolnością serca faktycznie ma rozkurczową HF. Jednak postawienie prawidłowej diagnozy może być trudne, ponieważ po ustabilizowaniu się stanu pacjenta serce może wyglądać całkowicie normalnie w badaniu echokardiograficznym, chyba że specjalista celowo szuka objawów dysfunkcji rozkurczowej. Dlatego nieuważni i nieświadomi lekarze często przeoczają tę chorobę..

Charakterystyka choroby

Cykl pracy serca dzieli się na dwie fazy - skurcz i rozkurcz. W pierwszym przypadku komory (główne komory serca) kurczą się, pompując krew z serca do tętnic, a następnie rozluźniają się. Kiedy się rozluźniają, napełniają się krwią, aby przygotować się do następnego skurczu. Ta faza relaksacji nazywana jest rozkurczem..

Cykl pracy serca składa się ze skurczu (skurcz serca) i rozkurczu (rozluźnienia mięśnia sercowego), podczas których serce wypełnia się krwią

Jednak czasami z powodu różnych chorób komory stają się stosunkowo „sztywne”. W takim przypadku nie mogą całkowicie się zrelaksować podczas rozkurczu. W rezultacie komory nie są całkowicie wypełnione krwią, ale stagnuje w innych częściach ciała (w płucach).

Patologiczne zaostrzenie ścian komór i wynikające z tego niewystarczające wypełnienie krwią podczas rozkurczu nazywane jest dysfunkcją rozkurczową. Gdy dysfunkcja rozkurczowa jest tak ciężka, że ​​powoduje przekrwienie płuc (czyli gromadzenie się w nich krwi), uważa się, że jest to już rozkurczowa niewydolność serca..

Oznaki niewydolności serca - wideo

Powody

Najczęstszą przyczyną dysfunkcji rozkurczowej jest naturalny wpływ starzenia się serca. Wraz z wiekiem mięsień sercowy staje się sztywniejszy, zakłócając wypełnienie lewej komory krwią. Ponadto istnieje wiele chorób, które mogą prowadzić do tej patologii..

Choroby wywołujące dysfunkcję rozkurczową - tabela

ChorobaCo to jest?Jak to powoduje dysfunkcję rozkurczową?
Niedokrwienie sercaChoroba spowodowana zablokowaniem tętnic wieńcowych dostarczających krew do serca.Słabe ukrwienie serca (niedokrwienie) może zakłócać jego rozluźnienie i wypełnienie krwią.
Nadciśnienie tętniczeWysokie ciśnienie krwi.Aby przezwyciężyć zwiększone ciśnienie, mięsień sercowy i ściana lewej komory pogrubiają się. To ogranicza ich zdolność do relaksu i wypełnienia się krwią..
Zwężenie aortyZwężenie otworu zastawki aortalnej.Ściany lewej komory są pogrubione, co pogarsza jej zdolność do wypełniania się krwią.
Kardiomiopatia przerostowaDziedziczna patologia mięśnia sercowego prowadząca do znacznego zgrubienia ścian serca.Zagęszczony mięsień sercowy przeszkadza w wypełnianiu krwi lewej komory.
Choroba osierdziaPatologia błony otaczającej serce (osierdzie).Płyn w jamie osierdziowej (tamponada serca) lub zgrubienie (zaciskające zapalenie osierdzia) może ograniczać zdolność lewej komory do wypełniania się krwią.
TachyarytmieZaburzenia rytmu serca z bardzo wysokim tętnem.Skraca się czas rozkurczu, co negatywnie wpływa na stopień wypełnienia lewej komory krwią.

Klasyfikacja

Na podstawie danych echokardiograficznych wyróżnia się następujące stopnie dysfunkcji rozkurczowej:

  • I stopień (upośledzona relaksacja) - obserwuje się u wielu osób, nie towarzyszą mu żadne objawy niewydolności serca;
  • Stopień II (pseudonormalne wypełnienie serca) to dysfunkcja rozkurczowa o umiarkowanym nasileniu, w której pacjenci często mają objawy niewydolności serca, następuje powiększenie lewego przedsionka;
  • III (odwracalne restrykcyjne wypełnienie serca) i IV (nieodwracalne restrykcyjne wypełnienie serca) to ciężkie postacie dysfunkcji rozkurczowej, którym towarzyszą ciężkie objawy niewydolności serca.

Na podstawie objawów klasę czynnościową (typ) HF według klasyfikacji New York Heart Association (NYHA)

  • FC I - brak objawów HF;
  • FC II - objawy HF przy umiarkowanej aktywności fizycznej (na przykład podczas wspinaczki na 2 piętro);
  • FC III - objawy niewydolności serca przy minimalnej aktywności fizycznej (na przykład podczas wchodzenia na pierwsze piętro);
  • FC IV - objawy HF w spoczynku.

Objawy

Objawy, które dotyczą osób z dysfunkcją rozkurczową, są takie same, jak u pacjentów z jakąkolwiek formą niewydolności serca.

W przypadku rozkurczowej niewydolności serca na pierwszy plan wysuwają się oznaki zastoju w płucach:

  • duszność;
  • kaszel;
  • szybkie oddychanie.

Pacjenci z tą diagnozą często cierpią na te objawy w postaci nagłych ataków, które pojawiają się bez żadnego ostrzeżenia. To odróżnia rozkurczową HF od innych postaci niewydolności serca, w których duszność zwykle rozwija się stopniowo w ciągu kilku godzin lub dni..

Nagłe i poważne trudności w oddychaniu, często występujące w rozkurczowej niewydolności serca, nazywane są „ogniskami obrzęku płuc”.

Chociaż ogniska obrzęku płuc są cechą charakterystyczną rozkurczowej HF, pacjenci z tym zaburzeniem mogą również doświadczać mniej poważnych epizodów trudności w oddychaniu z bardziej stopniowym rozwojem..

Diagnostyka

Aby wykryć dysfunkcję rozkurczową, można zastosować badanie ultrasonograficzne serca - echokardiografię. Ta metoda badania pozwala ocenić charakterystykę zwiotczenia mięśnia sercowego w okresie rozkurczu oraz stopień sztywności ścian lewej komory. Echokardiografia może również czasami pomóc w ustaleniu przyczyny dysfunkcji rozkurczowej. Na przykład może służyć do identyfikacji:

  • pogrubienie ścian lewej komory w nadciśnieniu i kardiomiopatii przerostowej;
  • zwężenie aorty;
  • niektóre rodzaje kardiomiopatii restrykcyjnych.

Niemniej jednak wielu pacjentów z objawami dysfunkcji rozkurczowej w echokardiografii nie ma innych patologii, które mogłyby wyjaśniać jej obecność. U takich osób niemożliwe jest ustalenie konkretnej przyczyny choroby..

Należy zauważyć, że dla każdego ze stopni dysfunkcji rozkurczowej istnieją określone kryteria echokardiograficzne, dlatego można je określić jedynie na podstawie tego badania..

Leczenie

Najlepszą strategią terapii dysfunkcji rozkurczowej i rozkurczowej niewydolności serca jest próba znalezienia i leczenia przyczyny. Dlatego należy stawić czoła następującym wyzwaniom:

  1. Nadciśnienie tętnicze. Osoby z dysfunkcją rozkurczową często mają wysokie ciśnienie krwi, które jest trudne do wykrycia. Ponadto bardzo często takie nadciśnienie jest niewystarczająco leczone. Jednak bardzo ważne jest, aby pacjenci z dysfunkcją rozkurczową utrzymywali ciśnienie krwi w normalnych granicach..
  2. Niedokrwienie serca. Osoby z dysfunkcją rozkurczową powinny być poddawane badaniom przesiewowym w kierunku choroby wieńcowej. Ta choroba jest częstą przyczyną dysfunkcji rozkurczowej..
  3. Migotanie przedsionków. Szybkie bicie serca spowodowane tym zaburzeniem rytmu może powodować znaczne upośledzenie funkcji serca u osób z dysfunkcją rozkurczową. Dlatego kontrola rytmu jest bardzo ważnym aspektem w leczeniu pacjenta z migotaniem przedsionków i dysfunkcją rozkurczową..
  4. Cukrzyca i nadwaga. Utrata masy ciała i kontrola poziomu glukozy mogą pomóc powstrzymać pogorszenie dysfunkcji rozkurczowej.
  5. Styl życia pasywnego. Wiele osób z dysfunkcją rozkurczową prowadzi głównie siedzący tryb życia. Program ćwiczeń aerobowych może poprawić rozkurczową czynność serca.

Oprócz środków mających na celu identyfikację i leczenie przyczyn dysfunkcji rozkurczowej, lekarz może przepisać leki wpływające na jej objawy. W tym celu najczęściej stosuje się diuretyki (furosemid), które usuwają z organizmu nadmiar wody i sodu, zmniejszając nasilenie objawów przekrwienia płuc.

Furosemid pomaga zmniejszyć nasilenie objawów dysfunkcji rozkurczowej

Zapobieganie

Możliwe jest zapobieganie rozwojowi dysfunkcji rozkurczowej za pomocą środków mających na celu zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym:

  • racjonalna i zbilansowana dieta o niskiej zawartości tłuszczu i soli;
  • regularne ćwiczenia;
  • kontrola cukrzycy i ciśnienia krwi;
  • utrzymanie zdrowej wagi;
  • minimalizacja stresu.

Prognoza

U chorych z dysfunkcją rozkurczową rokowanie w wyzdrowieniu jest korzystne, ale tylko wtedy, gdy pacjent bezwzględnie stosuje się do wszystkich zaleceń specjalisty..

W rozkurczowej HF szanse wyzdrowienia są większe niż w skurczowej HF, ale mniejsze niż u osób z dysfunkcją rozkurczową bez niewydolności serca. Terminowa diagnoza i kompetentna terapia mogą poprawić rokowanie choroby.

Dysfunkcja rozkurczowa występuje znacznie częściej niż wcześniej sądzono. Choroba ta występuje u 15% pacjentów w wieku poniżej 50 lat i u 50% osób powyżej 70 roku życia. Dlatego można śmiało powiedzieć, że rola tej choroby w rozwoju niewydolności serca jest wyraźnie niedoceniana..

Inhibitory ACE. Mechanizm działania i klasyfikacja. Wskazania, przeciwwskazania i skutki uboczne.

Cechy EKG u dzieci i młodzieży