Co to jest leukopenia i jak jest niebezpieczna

Leukopenia jest stanem patologicznym związanym z naruszeniem hematopoezy białych krwinek (leukocytów). Jego rozpowszechnienie rośnie w ostatnich latach i niestety wiąże się z dostępnością do stosowania leków, zwłaszcza kompleksu chemioterapii w leczeniu patologii onkologicznej..

Leukopenia nie jest chorobą. W międzynarodowej klasyfikacji chorób nie ma takiej nazwy (ICD-10). Ale ten zespół jest jednym z głównych składników tak poważnej choroby krwi, jak agranulocytoza, której w ICD przypisano kod D 70. Częstość leukopenii lekowej waha się w różnych krajach od 3,4 do 15 na milion mieszkańców. Dwa przypadki na milion są rejestrowane rocznie na terytorium Europy i trzy razy więcej w Azji i Afryce. Agranulocytoza dotyka dzieci i dorosłych. Ustalono, że kobiety chorują dwa razy częściej niż mężczyźni. Połowa wszystkich przypadków ma ponad 60 lat. Możesz przeczytać o leukopenii u dzieci tutaj.

Co musisz wiedzieć o leukocytach?

Białe krwinki powstają w węzłach chłonnych, szpiku kostnym i śledzionie. Ciągle krążą we krwi. Całkowita liczba jest obliczana podczas analizy w placówce medycznej.

Za normalny poziom przyjmuje się od 4,0 do 8,0 x 10 9 / litr krwi. Podwyższony stan nazywa się leukocytozą. Najczęściej jest to normalna reakcja obronna na stan zapalny. Ponieważ leukocyty to dokładnie te niezbędne komórki, które zabijają obce mikroorganizmy.

Spadek zawartości poniżej normy jest uważany za leukopenię..

Istnieją dwa typy leukocytów, w zależności od obecności ziarnistości lub ziarnistości wewnątrz komórek:

  • Granulocyty: neutrofile (40 - 70%), eozynofile (do 5%), bazofile (do 1%).
  • Agranulocyty: monocyty (3 - 8%), limfocyty (20 - 45%).

Proste obliczenia pokazują, że granulocyty stanowią około ¾ całkowitego składu, z czego ponad 90% to neutrofile.

Nazywa się je „fagocytami” ze względu na ich zdolność do niszczenia mikroorganizmów. Inne nazwy są związane z pokrewieństwem z niektórymi barwnikami.

Choroba agranulocytoza wiąże się ze znacznym spadkiem zawartości granulocytów we krwi. Wiodące zmiany powodujące neutropenię lub niską liczbę neutrofili.

Klasyfikacja

Spadek liczby leukocytów może być zjawiskiem przejściowym i ustać po zakończeniu działania głównego czynnika uszkadzającego, na przykład biorąc Biseptol lub Analgin. W takich przypadkach przejawia się przejściowa leukopenia, występuje w badaniu krwi, nie ma konsekwencji.

Dłuższa reakcja dzieli się na:

  • ostra leukopenia (do trzech miesięcy);
  • przewlekłe (dłużej niż trzy miesiące).

Takie stany budzą podejrzenie agranulocytozy, wymagają pełnego badania i leczenia..

Leukopenia dzieli się na:

  • pierwotne - spowodowane naruszeniem syntezy neutrofili w szpiku kostnym lub ich zwiększonym rozpadem;
  • wtórne - istnieją czynniki, które hamują hematopoezę.

W zależności od stopnia zmniejszenia liczby leukocytów zwykle wskazuje się 3 opcje diagnozy:

  • stopień łagodny - około 1,5x10 9 / l, charakteryzujący się brakiem powikłań;
  • średnia - od 0,5 do 1,0 x10 9 / l, istnieje ryzyko powikłań infekcyjnych;
  • ciężki - do 0,5 x 10 9 / l - agranulocytoza z ciężkimi objawami.

Ta klasyfikacja zależy od stopnia prawdopodobieństwa infekcji..

Powody

W grupie pierwotnych leukopenii można wyróżnić:

  • wrodzony - związany z nieprawidłowościami genetycznymi, zwany także cykliczną neutropenią;
  • nabyte - zależy od wielu czynników.

Zahamowanie syntezy neutrofili w szpiku kostnym występuje, gdy:

  • dziedziczna patologia;
  • nowotwory złośliwe;
  • anemia aplastyczna;
  • toksyczne skutki niektórych leków;
  • skutki radioterapii;
  • niedobór witaminy B12 i kwasu foliowego.

Następuje zwiększone niszczenie granulocytów:

  • po chemioterapii podczas leczenia nowotworów (przeczytaj, jak zwiększyć liczbę leukocytów we krwi po kursie chemioterapii);
  • w związku z autoimmunologicznymi procesami destrukcyjnymi w organizmie;
  • na tle chorób wirusowych i innych chorób zakaźnych (odra, różyczka, wirus cytomegalii, tularemia, gruźlica, malaria, AIDS, zapalenie wątroby);
  • z opóźnieniem leukocytów w urządzeniu na tle hemodializy (z niewydolnością nerek), przedłużona sztuczna wentylacja.

Objawy kliniczne

Nie ma typowych objawów leukopenii. Wszystkie objawy są związane z przywiązaniem do jakiejkolwiek infekcji. W ciężkich przypadkach zakażenie wykrywane jest klinicznie u ¼ pacjentów w pierwszym tygodniu, a pod koniec miesiąca u 100%. Główną drogą zakażenia są wewnętrzne, niegroźne wcześniej mikroorganizmy. Aktywowane są infekcje grzybicze, wirusy opryszczki, wirus cytomegalii. W klinice główną manifestacją jest wzrost temperatury. Gorączka może być długotrwała, mieć niską liczbę lub rosnąć skokowo.

Należy zwrócić uwagę na cechy przebiegu chorób w leukopenii. Wszystkie procesy zakaźne są znacznie trudniejsze, przyczyniają się do szybkiego przejścia do ogólnej sepsy. Pneumokokowe zapalenie płuc topi tkankę płucną. Lekkie podrażnienie skóry prowadzi do ropowicy.

W przypadku leukopenii spowodowanej stosowaniem chemioterapii i radioterapii występują charakterystyczne objawy związane z uszkodzeniem wątroby, szpiku kostnego, śledziony i komórek jelitowych. Zjawić się:

  • obrzęk błony śluzowej jamy ustnej;
  • wrzodziejące martwicze zapalenie jamy ustnej;
  • zmiany martwicze w jelitach prowadzą do biegunki.

Każda infekcja w takich przypadkach zagraża życiu, prowadząc do szybkiej posocznicy.

W badaniu krwi stwierdza się względną limfocytozę na tle ogólnej leukopenii. Być może nieuchronnie rozwija się jednoczesne zahamowanie produkcji płytek krwi, trombocytopenia i krwawienie. Więcej o objawach leukopenii przeczytasz tutaj..

Leczenie leukopenii

Pacjent jest umieszczany na oddzielnym oddziale zamkniętym, w miarę możliwości odłączony od innych, aby zapobiec infekcji. Pracownicy medyczni muszą leczyć ręce środkami antyseptycznymi, nosić na twarzach bandaże z gazy i zmieniać sterylne fartuchy. Oddział myje się środkami dezynfekującymi, stosuje się lampy bakteriobójcze. Opisano tutaj metody zwiększania leukocytów we krwi.

Posiłki na leukopenię zawierają wymaganą ilość białek, tłuszczów i węglowodanów. Jeśli pacjent nie ma objawów uszkodzenia jelit, nie ma przeciwwskazań do zwykłego sposobu jedzenia. Kontrolę sprawuje obowiązkowe przetwarzanie produktów (gotowanie, gotowanie). Dieta zabrania surowych warzyw i owoców. Mleko tylko w formie pasteryzowanej. Nie spożywaj surowej wody.

W przypadku zapalenia jamy ustnej wszystkie naczynia są przygotowywane w postaci półpłynnej, przetartej. Jeśli pojawią się objawy martwiczego uszkodzenia jelit, żywność zawierająca błonnik jest zabroniona.

W ciężkim stanie karmienie odbywa się przez rurkę wprowadzoną do żołądka śródnosowo.

W przypadku wykrycia infekcji zakaźnej przepisuje się leczenie składające się z leków, które nie działają na szpik kostny. Koniecznie stosuj witaminy w dużej dawce, leki pobudzające odporność, przetaczanie leukocytów i masy płytek.

W ciężkich przypadkach śledzionę usuwa się, jeśli udowodniono jej rolę w niszczeniu leukocytów.

Film o niebezpieczeństwie agranulocytozy:

Profilaktyka i rokowanie

W leczeniu chorych na nowotwory radioterapią i chemioterapią zapobieganie leukopenii polega na precyzyjnym doborze dawki. Zależy to nie tylko od wysiłków lekarzy, ale także od możliwości sprzętu. Dlatego w radioterapii stosuje się maksymalny efekt docelowy. Śmiertelność z objawami białaczki u pacjentów z rakiem wynosi do 30% wszystkich przypadków. Z innymi typami agranulocytozy - do 10%.

Szczególną uwagę należy zwrócić na indywidualne podejście do leczenia pacjentów w poradni. Przepisując jakiekolwiek środki, lekarz powinien wziąć pod uwagę zgodność leków, obecność nietolerancji, współistniejące choroby.

Szczególnie niebezpieczną rolę odgrywa tutaj samoleczenie lub postępowanie zgodnie z radą przyjaciół i znajomych. Wszelkie zabiegi należy przepisać po dokładnym badaniu i poradach specjalistów..

Objawy leukopenii - przyczyny i leczenie małej liczby białych krwinek

Aby określić liczbę leukocytów i innych elementów morfologicznych (składników) krwi - erytrocytów i płytek krwi - stosuje się badanie krwi z sprawdzonym rozmazem. To badanie krwi, które określa liczbę i jakość leukocytów, płytek krwi i erytrocytów. Dodatkowo ekstrahowanych jest 5 frakcji leukocytów: neutrofile, monocyty, limfocyty, eozynofile i bazofile.

Badanie krwi jest podstawowym badaniem w zapobieganiu chorobom.

Co to jest leukopenia - niska liczba białych krwinek

Leukocyty lub białe krwinki są związane z opornością w organizmie. Kiedy pojawia się infekcja lub stan zapalny, układ odpornościowy zwiększa produkcję białych krwinek, aby zwalczyć problem.

Norma leukocytów u osoby dorosłej - to zakres od 4 do 11 tysięcy krwinek w mikrolitrach krwi. Leukocyty są podzielone na frakcje. Neutrofile powinny stanowić od 60 do 70% wszystkich leukocytów, limfocyty - od 20 do 45%, monocyty - od 1 do 8%, eozynofile - od 1 do 4%, bazofile - około 1%. Wyniki spoza tych zakresów wskazują na problemy w organizmie.

Leukopenia - objawy zaburzeń

Z powodu zbyt małej liczby leukocytów, czyli leukopenii, odporność organizmu jest znacznie osłabiona. Im mniej leukocytów, tym większa podatność na infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze, pierwotniakowe i amebowe.

Łagodna leukopenia nie zawsze daje objawy i nie u wszystkich. Niewielki spadek liczby białych krwinek może nie wpływać na układ odpornościowy, jeśli jest krótkotrwały. Jednak w zależności od indywidualnych cech organizmu konsekwencje leukopenii mogą być zauważalne nawet przy niewielkim spadku poziomu leukocytów..

Objawy leukopenii:

  • osłabienie, zmęczenie
  • problemy z koncentracją
  • nudności i wymioty
  • częste infekcje
  • afty i inne wrzodziejące zmiany w jamie ustnej
  • ropne zmiany skórne
  • podwyższona temperatura ciała lub gorączka
  • obrzęk węzłów chłonnych
  • zapalenie płuc
  • bóle głowy
  • zaburzenia emocjonalne
  • niedokrwistość
  • długie i ciężkie miesiączki
  • ropnie wątroby

W ciężkich przypadkach leukopenia może doprowadzić do śmierci, jeśli organizm całkowicie utraci odporność na infekcje. Wtedy nawet pozornie nieszkodliwa infekcja może być śmiertelna..

Przyczyny leukopenii - zaburzenia produkcji leukocytów

Niedobór leukocytów we krwi może być skutkiem choroby, dysfunkcji tarczycy oraz wad wrodzonych.

  • choroby szpiku kostnego i nowotwory złośliwe, w tym zwłóknienie szpiku kostnego, niedokrwistość aplastyczna, chłoniak Hodgkina i białaczka - leukopenia występuje w wyniku poważnego zaburzenia i zaburzenia procesów krwiotwórczych;
  • choroby autoimmunologiczne, w tym toczeń rumieniowaty układowy, reumatyzm;
  • Zakażenie wirusem HIV, AIDS;
  • nadczynność tarczycy;
  • hipersplenizm - kiedy śledziona przedwcześnie niszczy komórki krwi;
  • radioterapia i chemioterapia;
  • choroby pasożytnicze;
  • Zespół Costmanna - wrodzona choroba, w której organizm wytwarza zbyt mało neutrofili (które stanowią większość wszystkich białych krwinek);
  • gruźlica;
  • choroby objawiające się powiększeniem śledziony;
  • ciężki i długotrwały post - witaminy i minerały biorą udział w procesach hematopoetycznych;
  • stres - leukopenia może wystąpić przy silnym i długotrwałym stresie;
  • długotrwałe stosowanie leków, w tym leków przeciwnowotworowych, przeciwpadaczkowych, przeciwbólowych, na nadczynność tarczycy oraz niektórych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych;
  • ciężkie i długotrwałe zatrucie lakierami, farbami, rozpuszczalnikami organicznymi i benzenem.

Łagodna leukopenia u dzieci i dorosłych może pojawić się po długotrwałych infekcjach. W takich przypadkach organizm jest w stanie samodzielnie wyrównać poziom leukocytów.

Leczenie leukopenii - naturalnie, leki i dieta

Ciężka leukopenia wymaga leczenia, czynnika wzrostu granulocytów G-CSF lub przeszczepu szpiku kostnego. Pomaga to organizmowi w wytwarzaniu zdrowej krwi. Jeśli wiesz, co powoduje niedobór białych krwinek, leczenie leukopenii powinno koncentrować się na usunięciu przyczyny.

Pomocniczo w łagodnych przypadkach leukopenii stosuje się dietę zwiększającą odporność organizmu. Można powiedzieć, że jest to naturalne leczenie leukopenii.

Aby poprawić odporność, musisz regularnie spożywać pokarmy bogate w witaminy i minerały. Szczególnie te, które są źródłami:

  • selen np. orzechy, ryby
  • cynk, np. gryka, słonecznik i pestki dyni
  • witamina A, taka jak marchew i wątroba
  • żelazo, takie jak wołowina i indyk
  • Witaminy z grupy B, takie jak pełne ziarna, mleko i produkty mleczne
  • witamina C, taka jak pomidory, pietruszka i czarna porzeczka

Dieta leukopeniczna jest zalecaną metodą powrotu do zdrowia po chemioterapii lub radioterapii. Wtedy ze względów medycznych nie można przyjmować leków zwiększających produkcję leukocytów i czynnika wzrostu granulocytów, a także przeprowadzać przeszczepu szpiku kostnego..

W przypadku leukopenii ważne jest unikanie infekcji, aby nie osłabiać układu odpornościowego. Dlatego należy zrezygnować z częstego pobytu w zatłoczonych miejscach, ściśle przestrzegać zasad higieny i nie narażać się na zmienne warunki atmosferyczne, nie wychładzać ani nie przegrzewać organizmu..

Objawy i leczenie leukopenii u dorosłych

Leukopenia to spadek liczby leukocytów we krwi, który jest najczęściej stanem objawowym i towarzyszy różnym chorobom. Korzystny przebieg choroby określa tymczasowy spadek liczby białych krwinek, cięższy rozwój patologii - z przewlekłym spadkiem.

Leukocyty, czyli białe krwinki, pełnią funkcję ochronną w organizmie i zwykle ich liczba waha się od 4,0 do 10,0 x 10 9 na 1 litr krwi.

Aby określić liczbę leukocytów, najpierw wykonuje się ogólne badanie krwi, a jeśli to konieczne, stosuje się inne metody diagnostyczne. Ważne jest, aby na czas rozpoznać objawy leukopenii, które często są niejasne, co pozwala na odpowiednie leczenie.

Wideo: Leukocyty. Formuła białej krwi

Leukopenia - co to jest u dorosłych?

Termin „leukopenia” jest terminem ogólnym odnoszącym się do zmniejszonej liczby leukocytów we krwi obwodowej. Rozwój choroby prawie zawsze wiąże się ze spadkiem jednej podgrupy białych krwinek. W szczególności wyróżnia się następujące rodzaje leukopenii:

  • Granulocytopenia to termin ogólny odnoszący się do wszystkich granulocytów, w tym neutrofili, monocytów, eozynofili i bazofili.
  • Neutropenia - definicja wskazuje na spadek liczby neutrofili.
  • Limfopenia to zmniejszenie liczby limfocytów.

Ponieważ monocyty, eozynofile i bazofile stanowią stosunkowo niewielką część całkowitej puli krążących leukocytów, leukopenia prawie zawsze jest spowodowana neutropenią lub limfopenią. W konsekwencji terminy granulocytopenia i neutropenia są często używane zamiennie. Całkowity brak jednej z pozostałych serii granulocytów jest również nieprawidłowy i może wpływać na odporność wrodzoną, ale rzadko powoduje zmniejszenie całkowitej liczby leukocytów we krwi..

Definicja „leukopenii” jest różna, ale w większości laboratoriów dolna granica normalnej całkowitej liczby białych krwinek wynosi 3000 / μl do 4000 / μl. Neutropenię definiuje się jako bezwzględną liczbę neutrofili (ANC) poniżej 1500 / μl.

Wskaźniki te zostały określone głównie w grupie dorosłych rasy białej, a jest kilka grup etnicznych, w których zakres normalnej liczby neutrofili przesuwa się w kierunku mniejszej liczby. Podobna jest neutropenia etniczna.

Inne cechy leukopenii

  • Agranulocytoza, całkowity brak granulocytów, należy do specyficznej podgrupy neutropenii, która ma wyjątkową diagnostykę różnicową.
  • Łagodny lub przewlekły spadek liczby białych krwinek może być łagodny, a przy braku niepokojących objawów najczęściej nie stawia się dalszej diagnozy.
  • Pierwotna lub ciężka leukopenia, zwłaszcza neutropenia, której towarzyszy którykolwiek z opisanych poniżej objawów, zmusza lekarza do postawienia dokładnej diagnozy.

Leukopenia u osoby dorosłej: przyczyny

Istnieją pewne cechy rozwoju choroby, w zależności od konkretnych przyczyn i sugerujące najbardziej odpowiednie leczenie w przyszłości:

  • Wiek pacjenta. Ciężkie zespoły wrodzonej neutropenii są zwykle obecne w okresie niemowlęcym. Leukopenia jest związana z wrodzonymi zespołami niedoboru odporności zdefiniowanymi w dzieciństwie.
  • Nasilenie prądu. Neutropenia obecna od dzieciństwa może wskazywać na obecność zespołu wrodzonego. Leukopenia, która rozwija się ostro, jest często powodowana przez leki z rozwojem agranulocytozy, ostrymi infekcjami lub ostrą białaczką. Leukopenia, która rozwija się przez tygodnie lub miesiące, może być spowodowana przewlekłą infekcją lub pierwotną chorobą szpiku kostnego.
  • Nasilenie cytopenii. Chociaż nasilenie cytopenii nie pomaga w ustaleniu jej przyczyny, pacjentów z liczbą białych krwinek poniżej 800 / μl należy uznać za osoby z niedoborem odporności. W takich przypadkach podejmuje się odpowiednie środki ostrożności. W przypadku obecności leukocytów poniżej 500 / μl przy gorączce należy podjąć działania w szpitalu w celu dożylnego podania antybiotyków i przyspieszyć ocenę.

Główne przyczyny rozwoju leukopenii u dorosłych, którą w tych przypadkach określa się jako nabytą:

  • Zakażenie
  • Choroba ziarniniakowa
  • Choroby autoimmunologiczne
  • Narażenie na promieniowanie
  • Leki
  • Substancje toksyczne
  • Niedożywienie lub niezdrowa dieta
  • Enteropatia białkowa

Choroby, które najczęściej wywołują rozwój leukopenii - hipersplenizm, przewlekła idiopatyczna neutropenia u dorosłych, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, ziarniniak Wegenera.

Patofizjologia leukopenii

Uwzględniony zostanie patofizjologiczny rozwój neutropenii nabytej, która najczęściej występuje u dorosłych..

  • Agranulocytoza lekowa jest rzadką, swoistą reakcją, która prowadzi do immunologicznego niszczenia prekursorów neutrofili w szpiku kostnym. Jest to związane z ustaniem działania czynnika pobudzającego, ale może wiązać się ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością z powodu posocznicy. Wiele innych leków powoduje zahamowanie proliferacji neutrofili w sposób zależny od dawki. Przebieg choroby jest łagodniejszy i często można go tolerować bez odstawiania leku.
  • Neutropenia autoimmunologiczna:
    • Pierwotna neutropenia autoimmunologiczna jest wywoływana prawie wyłącznie przez przeciwciała skierowane przeciwko neutrofilom, w tym ludzki antygen neutrofilowy (HNA1) i CD11b (HNA-4a), dwa antygeny powierzchniowe lub FcγRIIIb, kompleks immunologiczny receptor zaangażowany w wydzielanie toksycznych produktów. Połączenie tych autoprzeciwciał prowadzi do zniszczenia neutrofili w śledzionie lub do lizy za pośrednictwem dopełniacza. Tak jest prawie zawsze w przypadku niemowląt i małych dzieci. Pomaga spontanicznie w ponad 90% przypadków w ciągu 1-2 lat.
    • Wtórna neutropenia autoimmunologiczna jest zwykle związana z inną chorobą autoimmunologiczną, taką jak choroba Gravesa-Basedowa, ziarniniakowatość Wegenera, reumatoidalne zapalenie stawów lub toczeń rumieniowaty układowy. Patogeneza nie jest jasno określona. Wielu pacjentów ma przeciwciała przeciwko neutrofilom, ale związek między obecnością przeciwciał a stopniem neutropenii nie jest dobrze poznany.
    • Zespół Felty'ego i zespół dużych limfocytów ziarnistych występują w reumatoidalnym zapaleniu stawów. Ponieważ ponad 90% pacjentów w obu grupach ma dodatni wynik testu na obecność HLA-DR4, przyjmuje się, że oba zespoły odzwierciedlają spektrum jednej choroby..
  • Hipersplenizm zwykle powoduje jedynie łagodną neutropenię, często w przebiegu łagodnej pancytopenii. Tłumienie liczby odzwierciedla zwiększone marginesy komórek krwi w powiększonej śledzionie.
  • Niedobory składników odżywczych, zwłaszcza witaminy B12, kwasu foliowego i miedzi, mogą prowadzić do neutropenii.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że przewlekła idiopatyczna neutropenia u dorosłych (CINA) jest chorobą łagodną, ​​której etiologia jest całkowicie nieznana..

Leukopenia - co to jest u dorosłych, objawy

Sama leukopenia zwykle przebiega bezobjawowo. Współistniejące objawy ogólnoustrojowe, w tym gorączka, dreszcze, pocenie się lub utrata masy ciała, mogą wskazywać na obecność infekcji, która może być przyczyną lub następstwem leukopenii. Również podobne objawy są często określane w przypadku nowotworu złośliwego lub choroby autoimmunologicznej..

Inne oznaki lub objawy najczęściej identyfikowane w leukopenii obejmują:

  • Miejscowe oznaki lub objawy infekcji
  • Limfadenopatia (zmiany w konsystencji i wielkości węzłów chłonnych)
  • Powiększenie wątroby lub śledziony (powiększenie wątroby lub śledziony)
  • Objawy anemii (bladość, sinica, osłabienie)
  • Objawy trombocytopenii (krwawienia na błonach śluzowych, wybroczyny, plamica)
  • Zapalenie stawów
  • Wysypka o różnym nasileniu i lokalizacji

Wideo: O najważniejszej rzeczy: niska liczba białych krwinek, obfite pocenie się, utrata wagi

Diagnoza leukopenii

Wszystkim pacjentom z niską liczbą leukocytów przedstawiono następujące badania:

  • Pełną morfologię krwi (CBC) powtarza się, aby potwierdzić niską liczbę leukocytów i oszacować liczbę czerwonych krwinek i płytek krwi.
  • Ręczne różnicowanie komórek krwi, które pomaga określić, która grupa komórek jest zredukowana, można również zidentyfikować nieprawidłowe komórki.
  • Ocena poprzedniego PAK w celu określenia ciężkości leukopenii.

Dodatkowo można zastosować te metody diagnostyczne, które dostarczają dodatkowych informacji o stanie pacjenta. W szczególności odbywa się to:

  • Pełny profil metaboliczny, w tym enzymy wątrobowe
  • Czas protrombinowy (PT) i czas częściowej tromboplastyny ​​(PTT)
  • Siew krwi
  • Badanie na obecność ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV), w tym serologia i miano wirusa
  • Reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) w celu określenia wiremii parwowirusa, wirusa Epsteina-Barra, wirusa cytomegalii, wirusa opryszczki pospolitej i wirusów zapalenia wątroby
  • PCR dla chorób przenoszonych przez kleszcze, w tym riketsji i anaplazmy
  • Testy surowicy dla leków związanych z neutropenią lub limfopenią
  • Serologia chorób autoimmunologicznych (przeciwciała przeciwjądrowe, czynnik reumatoidalny)
  • Immunoglobuliny
  • Cytometria przepływu krwi obwodowej dla markerów chłoniaków typu B i T.
  • Cytometria przepływu krwi obwodowej dla dużych limfocytów ziarnistych
  • Pobranie szpiku kostnego, a następnie biopsja.

Wygląd rozmazu krwi obwodowej

Rozmaz jest niezbędny do określenia, która grupa białych krwinek jest odpowiedzialna za zmniejszenie całkowitej liczby białych krwinek. Ponadto należy sprawdzić nietypowe kształty. Obecność niedojrzałych („przesunięcie w lewo”) białych krwinek może wskazywać na infekcję lub nowotwór złośliwy, zwłaszcza mielodysplazję lub ostrą białaczkę. Jednocześnie nieprawidłowe krwinki czerwone mogą wskazywać na obecność zniszczenia autoimmunologicznego, mielodysplazji lub zespołu niewydolności szpiku kostnego..

Leczenie leukopenii u dorosłych

Każdy pacjent z gorączką i liczbą ACN poniżej 500 / μl lub ze stale zmniejszającym się wskaźnikiem poniżej 1000 / μl powinien być hospitalizowany w celu szybkiego zbadania i dożylnego podania antybiotyków.

Dokładny wybór antybiotyku zależy głównie od stopnia oporności i hospitalizacji. Niemniej jednak do antybiotykoterapii stosuje się następujące rodzaje leków:

  • Cefalosporyny powlekane pseudomonami trzeciej lub czwartej generacji (ceftazydym, cefepim, cefoperazon)
  • Penicyliny przeciw Pseudomonas (piperacylina lub tikarcylina)
  • Karbapenemy (imipenem lub meropenem)
  • Aminoglikozydy (gentamycyna, tobramycyna lub amikacyna)
  • Aztreonam plus fluorochinolon (lewofloksacyna lub cyprofloksacyna)
  • Fluorochinolonów nie należy stosować w monoterapii, ponieważ oporność może się szybko rozwinąć.

Stosowanie czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) jest kontrowersyjne. U pacjentów z zagrażającą życiu infekcją i głęboką neutropenią G-CSF może skrócić czas trwania neutropenii. Lek jest również zalecany w przypadkach jawnej neutropenii lekowej. Jednakże, ponieważ podanie G-CSF może skomplikować rozpoznanie przyczyny neutropenii, pobranie szpiku kostnego i biopsję są zwykle wykonywane przed podaniem G-CSF. Również długo działający G-CSF (pegylowany G-CSF, nieelastyczny) nie jest zalecany w ostrym leczeniu neutropenii z gorączką.

Inne zabiegi pomocne w zmniejszaniu powikłań

Jak wspomniano wcześniej, G-CSF może pomóc zmniejszyć nasilenie neutropenii o różnej etiologii. Sugerowano, że cytokiny mogą stymulować wzrost podstawowych nowotworów hematologicznych. Chociaż dane te są kontrowersyjne, często bierze się pod uwagę ryzyko, a następnie przeprowadza się odpowiednią ocenę diagnostyczną jeszcze przed zastosowaniem G-CSF. Terapię należy prowadzić pod kierunkiem hematologa.

Jakie jest rokowanie w leukopenii u dorosłych?

Biorąc pod uwagę szeroki zakres potencjalnych warunków, które mogą prowadzić do leukopenii, rokowania nie można określić, dopóki nie zostanie ustalona podstawowa przyczyna..

Wideo: Jak podnieść leukocyty

Leukopenia

Leukopenia to zespół charakteryzujący się zmniejszeniem liczby różnych form leukocytów w osoczu krwi. O leukopenii mówi się, gdy liczba leukocytów we krwi spada poniżej 4 × 10 9 / l.

Wahania zawartości leukocytów we krwi w zakresie od 4 do 9 × 10 9 / l są fizjologiczne i zależą od wielu czynników zewnętrznych i wewnętrznych.

U noworodków może rozwinąć się specjalna postać leukopenii - przemijająca. Ten stan nie wymaga leczenia i z reguły ustępuje samoistnie po czterech latach.

Leukopenia osłabia układ odpornościowy, przez co organizm jest podatny na wszelkie infekcje oraz zmniejsza zdolności regeneracyjne organizmu.

Przyczyny leukopenii

Rozwój leukopenii opiera się na następujących mechanizmach etiopatogennych:

  • zmniejszenie produkcji leukocytów w narządach krwiotwórczych - dojrzałe leukocyty nie powstają z powodu masowej śmierci młodych proliferujących komórek szpiku kostnego. Występuje pod wpływem leków stosowanych w chemioterapii lub napromieniania szpiku kostnego;
  • niewydolność krążenia leukocytów lub ich redystrybucja w łożysku naczyniowym - zmiana stosunku leukocytów krążących do ciemieniowych. Spadek liczby leukocytów swobodnie krążących wraz z przepływem krwi (zespół leniwych leukocytów, tj. Gwałtowny spadek ich aktywności motorycznej) następuje z powodu wzrostu frakcji leukocytów przylegających do ściany naczynia. Z reguły redystrybucja leukocytów w łożysku naczyniowym jest stanem przejściowym, który występuje w wyniku działania endotoksyn podczas stresu, wstrząsu, zapalenia, urazu, intensywnej pracy mięśni, utraty krwi;
  • zniszczenie i zmniejszenie żywotności leukocytów - przyspieszone niszczenie już istniejących dojrzałych leukocytów we krwi, narządach krwiotwórczych, tkankach, w tym przerośniętej śledzionie. Występuje pod wpływem autoprzeciwciał, aglutynogenów, endo- i egzotoksyn, promieniowania.

Śmiertelność z powodu powikłań leukopenii powstałych w trakcie leczenia chorób onkologicznych wynosi od 4 do 30%.

Możliwe przyczyny leukopenii:

  • reakcja na stosowanie szeregu leków (leki przeciwdepresyjne, antybiotyki, diuretyki, leki przeciwbólowe, przeciwhistaminowe, przeciwzapalne, przeciwtarczycowe, kortykotropina i kortyzon);
  • długotrwałe narażenie na chemikalia (pestycydy, benzen);
  • działanie promieniowania jonizującego, promieni rentgenowskich, promieni ultrafioletowych, fal mikrofalowych;
  • długotrwały niedobór witamin B1 i B12, kwasu foliowego, miedzi, żelaza, selenu;
  • działanie substancji nieorganicznych (sole ołowiu, arsenu, złota) i organicznych (benzen, tetraetylo-ołów, insektycydy);
  • wstrząsy psycho-emocjonalne, warunki stresowe;
  • duża utrata krwi, uraz, oparzenia;
  • długotrwała radioterapia, chemioterapia (leukopenia mielotoksyczna);
  • zakażenie wirusami (grypa, różyczka, odra, zapalenie wątroby, wirusy Epsteina-Barra, cytomegalowirus), bakterie (gruźlica, ciężka posocznica, bruceloza), pierwotniaki (malaria, leiszmanioza), grzyby (histoplazmoza);
  • choroby genetyczne (wrodzona leukopenia);
  • szok anafilaktyczny;
  • nowotwory złośliwe, w tym te atakujące narządy krwiotwórcze;
  • choroba popromienna;
  • choroby autoimmunologiczne (zapalenie tarczycy, toczeń rumieniowaty układowy);
  • Zakażenia wirusem HIV i AIDS.

Formularze

Formy leukopenii różnią się od siebie etiologią, patogenezą, czasem wystąpienia, czasem trwania i wieloma innymi czynnikami; jedna i ta sama leukopenia może jednocześnie odnosić się do kilku typów.

Leukopenia dzieli się na dwie duże grupy:

  • absolutny - charakteryzuje się równomiernym spadkiem ilości wszystkich rodzajów białych krwinek krążących we krwi;
  • względne (redystrybucyjne, hemodylucja) - zmniejszenie odsetka niektórych typów leukocytów przy zachowaniu ich łącznej liczby w granicach dopuszczalnych.

Leukopenię u małych dzieci można podejrzewać na podstawie nawracającej pseudofurunculosis.

W zależności od zawartości, które typy leukocytów są zmniejszone, względna leukopenia dzieli się na następujące podgatunki:

  • neutropenia;
  • limfopenia;
  • monocytopenia;
  • eozynopenia;
  • basopenia.

Jeśli stężenie neutrofili, eozynofili i bazofili jest zmniejszone, mówią o agranulocytozie.

Leukopenia dzieli się również na formy fizjologiczne (konstytucjonalna nieszkodliwa leukopenia) i formy patologiczne..

Patologiczne leukopenie są pierwotne (wrodzone, dziedziczne) i wtórne (nabyte). Dziedziczna postać leukopenii jest związana z nieprawidłowościami genetycznymi (neutropenia Kostmana, dziedziczna neutropenia typu autosomalnego dominującego, przewlekła choroba ziarniniakowa, leukopenia z zespołem leniwych leukocytów, cykliczna neutropenia). Forma nabyta rozwija się pod wpływem czynników hamujących hematopoezę.

Ostra i przewlekła leukopenia jest izolowana poniżej.

Podział leukopenii w zależności od ciężkości choroby następuje zgodnie z gradacją wskaźnika liczby leukocytów we krwi:

  • łagodna leukopenia - 1,5 × 10 9 / l, bez powikłań;
  • umiarkowana leukopenia - 0,5-1 × 10 9 / l, istnieje ryzyko powikłań;
  • ciężka leukopenia - 0,5 × 10 9 / li mniej, agranulocytoza z nieodłącznymi poważnymi powikłaniami.

Objawy leukopenii

W przypadku leukopenii nie ma wyraźnych konkretnych znaków.

Wszystkie objawy leukopenii są związane z dodatkiem dowolnej infekcji:

  • oznaki fizycznego wyczerpania, osłabienia i złego samopoczucia;
  • przyspieszona czynność serca, tachykardia, ból serca;
  • duszność;
  • bóle głowy, zawroty głowy;
  • brak apetytu i utrata wagi;
  • częste epizody infekcji grzybiczych, wirusowych, opryszczki;
  • oznaki uszkodzenia wątroby, szpiku kostnego, śledziony, jelit;
  • podwyższona temperatura ciała, temperatura spazmatyczna;
  • dreszcze, zwiększone pocenie się;
  • ból stawu;
  • powiększenie migdałków, węzłów chłonnych;
  • obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące martwicze zapalenie jamy ustnej;
  • powiększenie śledziony i wątroby (hepatosplenomegalia);
  • niedobór odpornościowy.

Nie wyklucza się bezobjawowego wariantu przebiegu leukopenii..

U pacjentów ze zmienioną liczbą leukocytów i zmniejszoną liczbą leukocytów we krwi ryzyko chorób onkologicznych, wirusowego zapalenia wątroby i innych infekcji wzrasta kilkakrotnie.

Cechy przebiegu leukopenii u dzieci

Poziom leukocytów poniżej 4,5 × 10 9 / l u dziecka uważany jest za leukopenię. Leukopenia u starszych dzieci objawia się gwałtownym spadkiem odporności. Takie dzieci często chorują, pozostają w tyle za swoimi rówieśnikami w rozwoju i słabo przybierają na wadze. Mają przewlekłe nawracające zmiany skórne, błony śluzowe, procesy zapalne przybierają ciężki, wrzodziejąco-bliznowaty charakter. Leukopenię u małych dzieci można podejrzewać na podstawie nawracającej pseudofurunculosis.

U noworodków może rozwinąć się specjalna postać leukopenii - przemijająca. Spowodowane jest to przeciwciałami matki, które wnikały do ​​organizmu dziecka podczas rozwoju wewnątrzmacicznego i powodowały obniżenie poziomu granulocytów przy utrzymaniu całkowitej liczby leukocytów w normie. Ten stan nie wymaga leczenia i z reguły ustępuje samoistnie po czterech latach.

Diagnostyka

Jeśli podejrzewa się leukopenię, przepisuje się szereg testów diagnostycznych. Decydujące znaczenie ma szczegółowe badanie laboratoryjne krwi, w tym zliczenie bezwzględnej liczby neutrofili krwi, zliczenie erytrocytów i płytek krwi oraz określenie wzoru leukocytów.

  • enzymatyczny test immunologiczny na przeciwciała przeciwko czynnikom zakaźnym, oznaczanie przeciwciał antyleukocytowych, autoprzeciwciał;
  • badania krwi na przeciwciała przeciwjądrowe i antygranulocytowe, czynnik reumatoidalny;
  • badanie krwi na niedojrzałe krwinki;
  • testy wątrobowe (bilirubina, transaminazy, markery wirusowego zapalenia wątroby);
  • badanie krwi na obecność witaminy B12, kwasu foliowego i kwasu foliowego;
  • nakłucie szpiku kostnego z mielogramem - badanie cytologiczne punkcika, które pozwala na diagnostykę różnicową i ustalenie mechanizmu rozwoju leukopenii;
  • biopsja powiększonych węzłów chłonnych;
  • W razie potrzeby USG, RTG, MRI narządów wewnętrznych.

Leukopenia osłabia układ odpornościowy, przez co organizm jest podatny na wszelkie infekcje oraz zmniejsza zdolności regeneracyjne organizmu.

Leczenie leukopenii

Nie ma patogenetycznego leczenia leukopenii. Terapia leukopenii rozpoczyna się od wyeliminowania czynnika etiologicznego, który ją spowodował, leczenie ma na celu zwalczanie powikłań infekcyjnych, zapobieganie infekcji i leczenie choroby podstawowej, która doprowadziła do leukopenii.

Aby uniknąć infekcji, podejmuje się następujące środki:

  1. Pacjent umieszczany jest na osobnym oddziale o warunkach aseptycznych, gdzie przeprowadza się regularne czyszczenie środkami dezynfekującymi i kwarcowanie.
  2. Wykluczone są kontakty pacjenta z innymi osobami;
  3. Zapewnia dokładną pielęgnację jamy ustnej, odkażanie błon śluzowych i skóry.
  4. Ścisła kontrola przetwarzania żywności.

Leukopenię leczy się dwiema głównymi grupami leków farmakologicznych:

  • leki stymulujące tworzenie krwi i metabolizm;
  • leki hormonalne, które aktywują tworzenie neutrofili i monocytów w szpiku kostnym.

W okresie agranulocytozy i / lub zaostrzenia procesów zakaźnych prowadzi się leczenie lekami immunostymulującymi, przeciwbakteryjnymi, leczeniem objawowym i rehabilitacyjnym (terapia witaminowa, terapia detoksykacyjna, utrzymanie czynności układu krążenia). Plazmafereza jest wskazana w obecności przeciwciał i krążących we krwi kompleksów immunologicznych..

Wskazaniem do powołania hormonów kortykosteroidowych może być nawrót agranulocytozy immunologicznej. Radykalne leczenie do szczególnych wskazań - przeszczep szpiku kostnego. Przewlekła leukopenia pochodzenia śledzionowego jest eliminowana po splenektomii.

Zapobieganie

Zapobieganie leukopenii obejmuje:

  • dokładna kontrola hematologiczna przez cały okres leczenia lekami mielotoksycznymi;
  • stosowanie leków o działaniu leukopenicznym, pod ścisłą koniecznością, przy ścisłym przestrzeganiu przepisanej dawki;
  • terminowe leczenie chorób powodujących rozwój leukopenii;
  • zgodność z normami higieny.

Wahania zawartości leukocytów we krwi w zakresie od 4 do 9 × 10 9 / l są fizjologiczne i zależą od wielu czynników zewnętrznych i wewnętrznych.

Konsekwencje i komplikacje

U pacjentów ze zmienioną liczbą leukocytów i zmniejszoną liczbą leukocytów we krwi ryzyko chorób onkologicznych, wirusowego zapalenia wątroby i innych infekcji wzrasta kilkakrotnie.

Prognoza

Niekorzystne rokowanie obserwuje się wraz z rozwojem ciężkich powikłań septycznych. Śmiertelność z powodu powikłań leukopenii powstałych w trakcie leczenia chorób onkologicznych wynosi od 4 do 30%.

Leukopenia

Leukopenia to zmniejszenie liczby leukocytów na jednostkę objętości krwi. Ten stan może wystąpić przy różnych chorobach. Często rozwija się w onkologii.

Leukocyty (białe krwinki) - komórki, które mają różną budowę i pochodzenie, ale pełnią jedną główną funkcję - zapewniają ochronę organizmu przed szkodliwymi czynnikami, które wnikają do niego z zewnątrz lub tworzą się same.

Normalna zawartość leukocytów we krwi osoby dorosłej wynosi od 4,5 * 10 9 / l do 10 * 10 9 / l. Wraz ze spadkiem ich liczby do 4 * 10 9 / l lub mniej, mówią o leukopenii. Może być ostra (do 3 miesięcy) lub przewlekła, łagodna, umiarkowana lub ciężka.

W zależności od budowy i funkcji wyróżnia się różne typy leukocytów: limfocyty, eozynofile, bazofile, neutrofile, monocyty. Najczęściej w przypadku leukopenii zmniejsza się liczba nie wszystkich naraz, ale niektóre rodzaje białych krwinek.

Dlaczego chory na raka ma leukopenię??

Przyczyny leukopenii w raku mogą być różne. Najważniejsze z nich to:

  • Przerzuty guza do czerwonego szpiku kostnego. Rosnące komórki nowotworowe wypierają normalną tkankę szpiku kostnego. W rezultacie dochodzi do naruszenia procesu hematopoezy, leukopenii, niedokrwistości, trombocytopenii.
  • Reakcje autoimmunologiczne. Odporność zaczyna atakować własne leukocyty, podczas gdy następuje ich przyspieszona destrukcja. Obserwuje się to w przewlekłej białaczce limfocytowej..
  • Działanie cytostatyków. Zasada działania wielu leków stosowanych w chemioterapii polega na tym, że atakują aktywnie dzielące się komórki. Ich celem jest nie tylko guz, ale także niektóre tkanki, w szczególności czerwony szpik kostny..
  • Radioterapia przyczynia się również do naruszenia hematopoezy w czerwonym szpiku kostnym.

Dlaczego leukopenia jest niebezpieczna??

Leukocyty pełnią funkcje ochronne w organizmie. Limfocyty są częścią układu odpornościowego. Inne rodzaje białych krwinek pochłaniają i niszczą obce czynniki, wytwarzają substancje biologicznie czynne i biorą udział w zapaleniach. W przypadku leukopenii zmniejsza się odporność organizmu. Zwiększa się jego podatność na infekcje. Zależy to od nasilenia i tempa spadku poziomu leukocytów we krwi..

Jak rozpoznać leukopenię?

Leukopenia nie zawsze prowadzi do objawów. Przy łagodnej formie nie przejawia się w żaden sposób. Wraz ze znacznym spadkiem liczby białych krwinek rozwijają się różne infekcje.

Wielu pacjentów z leukopenią ma gorączkę. Może mieć różne przyczyny:

  • infekcja - najczęściej;
  • reakcja na wprowadzenie leków chemioterapeutycznych;
  • gorączka nowotworowa.

Ponieważ w chorobach onkologicznych leukopenia najczęściej wiąże się z naruszeniem hematopoezy w czerwonym szpiku kostnym, jednocześnie mogą wystąpić objawy niedokrwistości i trombocytopenii: bladość, osłabienie, zawroty głowy, zwiększone krwawienie z błon śluzowych, krwotoki na skórze.

Najpoważniejsze infekcyjne powikłania leukopenii to posocznica (ciężka infekcja uogólniona, „zatrucie krwi”) i wstrząs septyczny.

Spadek liczby białych krwinek jest wykrywany przez pełną morfologię krwi. W takim przypadku można obliczyć całkowitą liczbę leukocytów na jednostkę objętości krwi i wzór leukocytów - procent różnych typów białych krwinek.

Jak leczy się pacjenta z leukopenią?

Onkolog musi stale monitorować liczbę leukocytów we krwi pacjenta, szczególnie podczas chemioterapii.

Zalecenia dla pacjenta z leukopenią:

  • Nie pij surowej wody.
  • Dobrze ugotuj mięso.
  • Pij mleko i soki tylko z oryginalnego opakowania (mleko musi być pasteryzowane).
  • Nie jedz niemytych, surowych warzyw i owoców.
  • Unikaj osób z infekcjami, które możesz złapać.
  • Noś osłonę twarzy podczas podróży publicznych.
  • Jeśli temperatura ciała wzrośnie, należy natychmiast zgłosić się do lekarza..

Pacjenci z ciężką leukocytozą są umieszczani na izolowanych oddziałach. Współpracujący z nimi lekarze i pielęgniarki ściśle przestrzegają zasad aseptyki i antyseptyki. W przypadku niektórych chorób wskazane jest leczenie w poradni hematologicznej specjalizującej się w chorobach krwi.

W innych przypadkach w poradni onkologicznej pacjentom przepisuje się leki stymulujące powstawanie nowych białych krwinek, na przykład Virudan, Leucogen, Leucostim itp. W klinice europejskiej stosuje się najnowocześniejsze i najskuteczniejsze leki. Oprócz głównego leczenia lekarz może przepisać witaminy i minerały.

Leukopenia (mała liczba białych krwinek)

Informacje ogólne

Leukopenia to stan charakteryzujący się zmniejszeniem liczby leukocytów na jednostkę objętości krwi. Określa się, czy liczba leukocytów jest mniejsza niż 4000 w 1 μl krwi. Ponadto, w przypadku leukopenii, zaburzona jest aktywność motoryczna dojrzałych neutrofili i ich uwalnianie do krwi ze szpiku kostnego (stan ten nazywany jest zespołem „leniwych leukocytów”). Kod ICD-10 leukopenia D72 (inne choroby białych krwinek).

Mówiąc o tym, co oznacza poziom leukocytów we krwi poniżej normy, należy zauważyć, że wyraźna leukopenia jest dowodem naruszenia normalnego procesu hematopoezy. Jeśli leukocyty we krwi są obniżone, oznacza to, że przyczyną tego zjawiska mogą być poważne patologie. Jednak leukocytopenia może również rozwinąć się z innych powodów - działania wielu leków, ekspozycji na promieniowanie, braku witamin. Ten stan jest czasami związany z czynnikiem dziedzicznym. Czasami liczba leukocytów może być zmniejszona u zdrowych ludzi..

Dlaczego dana osoba może rozwinąć leukopenię, jak się objawia i jak leczyć ten stan patologiczny, zostanie omówione w tym artykule.

Co to są leukocyty?

Leukocyty to białe krwinki różniące się funkcją i wyglądem. Są produkowane w czerwonym szpiku kostnym i istnieją od kilku godzin do kilku lat. Ich główną funkcją jest ochrona organizmu przed atakami czynników zakaźnych, ciał obcych i obcych białek. Leukocyty zapewniają swoistą i nieswoistą ochronę przed patogenami, zarówno zewnętrznymi, jak i wewnętrznymi.

Leukocyty są określane nie tylko we krwi, ale w całym organizmie - w tym w układzie limfatycznym. Ich zawartość we krwi zmienia się w różnych porach dnia. Również ich liczba zależy od stanu organizmu..

Część leukocytów może wychwytywać i przetwarzać obce mikroorganizmy (proces fagocytozy), inna część - wytwarzać przeciwciała.

Leukocyty dzielą się na kilka typów:

  • ziarniste (granulocyty) - one z kolei dzielą się na neutrofilne, eozynofilowe i zasadofilne;
  • nieziarniste (agranulocyty) - ta kategoria obejmuje limfocyty i monocyty.

Formuła leukocytów to stosunek różnych typów białych krwinek.

Eozynofile to leukocyty, które zawierają dwupłatkowe jądro i ziarnistości zabarwione na czerwono eozyną. Komórki te regulują reakcje alergiczne.

Patogeneza

Patogenezę leukopenii determinują trzy główne mechanizmy. Istotą pierwszego jest zahamowanie leukopoetycznej funkcji szpiku kostnego, w wyniku czego dochodzi do zakłócenia produkcji leukocytów, ich dojrzewania i wyjścia do krwi obwodowej. Drugi mechanizm to nadmierne niszczenie komórek łożyska naczyniowego. Trzeci - w redystrybucji leukocytów we krwi i ich opóźnieniu w narządach depot.

Neutropenia to proces, w którym dochodzi do zmniejszenia produkcji neutrofili w szpiku kostnym. Wynika to z upośledzonej proliferacji, różnicowania i dojrzewania hematopoetycznych komórek macierzystych. Proces ten zachodzi wraz z immunologicznym i mielotoksycznym działaniem substancji toksycznych i leków. Jest to również spowodowane obecnością wewnętrznego defektu w komórkach progenitorowych granulocytopoezy, gdy następuje utrata ich zdolności do różnicowania się w komórki szeregu neutrofilów i jednocześnie pozostaje zdolność do normalnego różnicowania się w komórki zasadochłonne, eozynofilowe i monocytarne.

Produkcja neutrofili w szpiku kostnym również spada z powodu zmniejszenia przyczółka granulocytopoezy, co obserwuje się, gdy komórki krwiotwórcze są przemieszczane przez komórki nowotworowe u pacjentów z białaczką i rakiem (z przerzutami do szpiku kostnego). Przyczyną może być również brak tych substancji, które są niezbędne do prawidłowego procesu proliferacji, różnicowania i dojrzewania tych komórek. To seria witamin, aminokwasów itp..

Neuropenia może być również związana z aktywnym niszczeniem neutrofili, które następuje pod wpływem przeciwciał, które powstają w przypadku transfuzji krwi w wyniku ekspozycji na określone leki. Mechanizm rozwoju tego schorzenia może być także związany z rozwojem chorób, którym towarzyszy wzrost krążących we krwi kompleksów immunologicznych (chłoniaki, guzy, choroby autoimmunologiczne itp.). Ponadto rozwój tego stanu może być związany z narażeniem na czynniki toksyczne w ciężkich chorobach zakaźnych i procesach zapalnych..

Neuropenia rozwija się również w wyniku zbyt aktywnego niszczenia neutrofili w śledzionie. Dzieje się tak w przypadku wielu chorób, których charakterystyczną cechą jest hipersplenizm. Neutropenia w wyniku redystrybucji neutrofili w łożysku naczyniowym występuje w nerwicach, wstrząsie, ostrej malarii itp. Stan ten jest przejściowy, zastępuje go leukocytoza.

Agranulocytoza to zespół, w którym granulocyty neutrofilowe we krwi zanikają całkowicie lub prawie całkowicie. Mechanizm jego rozwoju jest najczęściej związany z przyjmowaniem leków (sulfonamidy, niektóre antybiotyki, leki cytostatyczne itp.). Często czynniki etiologiczne prowadzące do tego stanu pozostają niejasne. Agranulocytoza ma podłoże immunologiczne lub mielotoksyczne. Patogeneza agranulocytozy immunologicznej opiera się na pojawieniu się przeciwciał, których działanie jest skierowane przeciwko własnym leukocytom.

Klasyfikacja

Jeśli pacjent ma niskie leukocyty, stan ten jest klasyfikowany w zależności od wielu wskaźników.

Biorąc pod uwagę mechanizm rozwoju, określa się takie typy leukopenii:

  • Tymczasowe (redystrybucja) - w tym stanie leukocyty gromadzą się w płucach, śledzionie.
  • Stała (prawda) - związana ze spadkiem produkcji leukocytów z powodu naruszenia ich różnicowania i dojrzewania lub z przyspieszonym niszczeniem leukocytów i ich wydalaniem.

Biorąc pod uwagę przyczyny rozwoju takiego stanu, określa się następujące rodzaje leukopenii:

  • Infekcyjno-toksyczny - rozwijają się w wyniku działania trucizn, stosowania wielu leków, chorób zakaźnych, ostrych infekcji wirusowych.
  • W konsekwencji wpływu promieniowania jonizującego.
  • Konsekwencją ogólnoustrojowych uszkodzeń aparatu krwiotwórczego.
  • Niedostateczna - rozwija się z powodu niedostatecznego spożycia aminokwasów, białek, witamin z grupy B..

W zależności od cech przebiegu leukopenii istnieją:

  • Ostry.
  • Chroniczny.
  • Cykliczny.
  • Nawracający.

W zależności od rodzaju leukocytów, których liczba maleje, określa się następujące typy tego stanu:

    Neutropenia - zmniejsza się liczba neutrofili (

Naczyniak rdzeniowy

Lista leków poprawiających pamięć i krążenie mózgowe