Blok AV EKG

Blokada przedsionkowo-komorowa jest jedną z odmian patologii przewodzenia serca i można ją łatwo zdiagnozować za pomocą badań elektrokardiograficznych

Badanie elektrokardiograficzne może zdiagnozować różne patologie serca. Jak różne stopnie bloku AV wyglądają na kardiogramie, jaki jest ich obraz kliniczny.

Co to jest kardiogram

Kardiogram to zapis na specjalnej warstwie impulsów elektrycznych wytwarzanych przez mięsień sercowy. Taki zapis pozwala ocenić stan serca, zdiagnozować różne patologie:

  • naruszenia przewodzenia mięśnia sercowego - blokada;
  • zaburzenia rytmu skurczów serca - arytmie;
  • deformacja mięśnia sercowego - niedokrwienie, martwica (zawał).

Aby odszyfrować elektrokardiogram, stworzono określone oznaczenia. Z ich pomocą opisują funkcję przedsionków i komór serca, stan węzłów przewodzących i samego mięśnia sercowego. Oceniając wszystkie elementy kardiogramu, specjalista wydaje opinię o stanie serca.

Jak wykonywane jest EKG

Istnieją pewne zasady przeprowadzania badania elektrokardiograficznego. EKG można wykonać w każdym wieku i przy każdej współistniejącej patologii. Procedura nie ma przeciwwskazań.

Badanie przeprowadza się za pomocą aparatu kardiograficznego. W szpitalach są duże maszyny, a kardiografy przenośne są używane przez lekarzy medycyny ratunkowej. Jest ułożony w następujący sposób:

  • główna część analizująca przychodzące impulsy elektryczne;
  • urządzenie rejestrujące, które zaznacza impulsy elektryczne na krzywej na folii papierowej;
  • elektrody przyłożone z przodu klatki piersiowej i kończyn.

Podczas usuwania kardiogramu pacjent leży na plecach. Został ostrzeżony, aby zdjął metalową biżuterię, zegarki i inne metalowe przedmioty. Miejsca, w których zostaną przyłożone elektrody, zwilża się wodą. Jest to konieczne dla lepszego połączenia elektrody ze skórą i przewodzenia impulsu.

Istnieją standardowe punkty do przyłożenia elektrod - jedną na kończyny, a osiem elektrod na przednią powierzchnię klatki piersiowej. Standardowe odprowadzenia są usuwane z kończyn, tworząc trójkąt Einthovena. Dodatkowe odprowadzenia na klatkę piersiową są usuwane z klatki piersiowej, co umożliwia dokładniejsze ustalenie lokalizacji patologii. W przypadku nagłej potrzeby usunięcia kardiogramu należy używać tylko standardowych elektrod kończynowych.

  • Na prawą rękę przykłada się elektrodę z czerwonym znacznikiem.
  • Lewa ręka - żółta.
  • Na lewej nodze - zielony.
  • Na prawej nodze - czarna, czyli ziemia.

Co to jest blok AV

Powodem tego jest naruszenie funkcji węzła przedsionkowo-komorowego, który przepuszcza przez siebie impuls elektryczny. Jej działanie może być upośledzone z powodu szeregu schorzeń: patologii przywspółczulnego układu nerwowego, długotrwałego stosowania niektórych leków nasercowych (glikozydów, beta-blokerów), uszkodzeń organicznych - zwłóknienia lub zapalenia tej części mięśnia sercowego.

Przyczyny bloku AV

Przyczyną naruszenia przewodzenia impulsu elektrycznego w tkance serca mogą być różne stany. Mogą być funkcjonalne - to znaczy bez zmian w tkance serca. Istnieją również przyczyny organiczne - z jakimikolwiek deformacjami kardiomiocytów.

Przyczyny funkcjonalne obejmują:

  • długotrwałe stosowanie leków nasercowych;
  • naruszenie unerwienia serca;
  • czasami blokada występuje u sportowców jako reakcja adaptacyjna.

Przyczyny organiczne obejmują:

  • niedostateczne ukrwienie kardiomiocytów i ich niedokrwienie;
  • zastąpienie kawałka tkanki serca tkanką łączną;
  • powstawanie martwicy kardiomiocytów.

Rodzaje blokad na kardiogramie

W zależności od tego, ile impulsów jest w stanie przejść ten węzeł, rozróżnia się trzy stopnie blokady. Na EKG wszystkie stopnie objawiają się własnymi znakami.

W stopniu 1 odstęp PQ jest dłuższy niż 200 ms. Utrzymywane jest prawidłowe tętno.

W klasie 2 są dwie opcje. Pierwszy typ, czyli blokada według Mobitza 1 (okres Wenckebacha), charakteryzuje się stopniowym wydłużaniem odstępu PQ z każdym uderzeniem serca, pod koniec okresu zespół komorowy (QRS) wypada i okres zaczyna się od nowa. Drugi typ, czyli Mobitz 2, charakteryzuje się nagłym wypadnięciem kompleksu komorowego. Odstęp PQ może być cały czas normalny lub wydłużony przez cały czas.

W stopniu 3 następuje całkowite ustanie przekazywania impulsów do komór. Przedsionki i komory kurczą się w różnym tempie. Kompletny blok AV - EKG na tym stopniu daje nakładanie się fal skurczowych przedsionków na fale skurczowe komór. Załamki P i zespoły QRS są zlokalizowane losowo.

Dla każdego stopnia blokady istnieją własne odmiany, które mają charakterystyczne cechy na filmie kardiograficznym.

Blok AV pierwszego stopnia ma następujące postacie:

  • postać guzkowa - obserwuje się tylko patologiczne wydłużenie odstępu PQ;
  • forma przedsionkowa - oprócz wydłużenia PQ można znaleźć zdeformowany załamek P;
  • dystalny kształt charakteryzuje się długim PQ i deformacją zespołu QRS.

W drugim stopniu wyróżnia się wyżej opisane formy (Mobitz 1 i Mobitz 2). Rzadziej odnotowuje się dwie dodatkowe formy:

  • blokada 2: 1 - następuje okresowa utrata skurczów komór (co sekundę);
  • postać progresywna - kilka kompleksów komorowych może wypadać z rzędu, bez określonej sekwencji.

W trzecim stopniu odnotowano dwie formy:

  • proksymalny - dysocjacja rytmu skurczów przedsionków i komór, zespół QRS nie jest zdeformowany;
  • dystalna - występuje nieskoordynowany skurcz komór i przedsionków, zespół komorowy jest zdeformowany i poszerzony.

Wyróżnia się również zespoły kliniczne, które są połączeniem blokady AV z innymi patologiami:

  • Zespół Fryderyka - objawy tego stanu polegają na utrwaleniu na kardiogramie fal F lub f, które wskazują na migotanie lub trzepotanie przedsionków;
  • z zespołem MAS (Morgagni-Adams-Stokes) okresy asystolii komorowej są wykrywane w EKG.

Objawy kliniczne o różnym stopniu

Blokady AV mogą być przejściowe (szybko mijające) i trwałe. Zdiagnozowanie przejściowych blokad jest trudne. Do ich wykrycia wymagany jest monitoring Holtera - rejestracja kardiogramu w ciągu jednego dnia.

Na pierwszym stopniu bloku przedsionkowo-komorowego nie ma wyraźnych objawów klinicznych. Jedynym objawem jest bradykardia. Niektórzy pacjenci mogą czuć się słabi i zmęczeni..

Bardziej wyraźny obraz kliniczny obserwuje się w drugim stopniu:

  • palpacyjnie można wykryć okresową utratę fali tętna;
  • klinicznie objawi się to uczuciem przez pacjentów przerw w pracy serca;
  • Pacjenci również czują się słabi i zmęczeni.

Najbardziej niebezpieczny jest trzeci stopień blokady:

  • okresowe lub trwałe zawroty głowy;
  • szum w uszach, migotanie much przed oczami;
  • ból w klatce piersiowej;
  • uczucie przerw w pracy serca;
  • epizody utraty przytomności.

Podczas słuchania serca stetoskopem można usłyszeć prawidłowość rytmu, ale przy pojawieniu się długich przerw jest to wypadanie skurczu komory. Obserwuje się bradykardię o różnym nasileniu. Pojawia się charakterystyczny dla blokad ton serca armatni, zwany tonem Strazhesko..

Tachykardia komorowa prowadząca do asystolii może stać się powikłaniem blokady. W przypadku zespołu MAC, obserwowanego wraz z tą blokadą, mogą również wystąpić napady asystolii komorowej, grożące zaburzeniem rytmu i ustaniem czynności serca.

Leczenie

Leczenie blokady przedsionkowo-komorowej polega na przepisywaniu leków poprawiających przewodnictwo mięśnia sercowego i eliminujących chorobę podstawową. W przypadku ciężkiej blokady wymagany jest sztuczny rozrusznik serca.

Blok I stopnia nie wymaga specjalnego traktowania. Pokazana jest tylko obserwacja pacjenta, okresowe monitorowanie Holtera w celu określenia dynamiki rozwoju blokad.

W drugim stopniu wskazane jest stosowanie leków, na przykład Corinfar. Pacjent jest również monitorowany.

Nie można odtworzyć martwiczego lub zwłóknionego obszaru mięśnia sercowego. W takim przypadku najpierw przeprowadza się odbiór kursu z beta-adrenostymulatorami, a następnie wszczepia się rozrusznik serca.

Co to jest blokada av

Blok przedsionkowo-komorowy (blok AV)

Blokada przedsionkowo-komorowa charakteryzuje się opóźnieniem lub zanikiem impulsów z przedsionków przez węzeł AV, pęczek Hisa i jego nóg do komór.

Blokada AV dzieli się na 2 duże grupy: niekompletną i pełną, a także przejściową i trwałą.

1. Częściowa blokada Av o 1 stopień.

Charakteryzuje się spowolnieniem przejścia impulsu z przedsionków do komór. Na EKG objawia się to wydłużeniem odstępu PQ, który jest większy niż 0,20 s. W większości przypadków odstęp PQ wynosi 0,21-0,35 s. i jest stała we wszystkich kompleksach. Ponieważ propagacja impulsu przez przedsionki nie jest zakłócona, załamek P i zespół QRS nie ulegają zmianie. Odległość P - P (R - R) jest taka sama, jeśli nie ma arytmii zatokowej. Przy dużym wydłużeniu zębów PQ może pokrywać się z poprzednim zespołem komorowym i być słabo widoczna. (Patrz EKG)

Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia jest najczęstszym naruszeniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego i występuje u 0-5-2,0% praktycznie zdrowych osób, zwłaszcza w podeszłym wieku, jednak obserwuje się go głównie w przypadku uszkodzenia mięśnia sercowego - miażdżycy, zapalenia mięśnia sercowego, wad serca, przedawkowania glikozydów nasercowych.

2. Częściowy blok AV II stopnia

Przy takiej blokadzie obserwuje się głębsze zaburzenia przewodzenia i nie wszystkie impulsy są kierowane do komór. Liczba zębów przedsionkowych przewyższa natomiast liczbę zespołów komorowych.

Istnieją 4 rodzaje bloków AV II stopnia.

1. Częściowa blokada Av II stopnia z okresami Wenckebacha (pierwszy typ Mebitza). 2. Częściowa blokada II stopnia typu 2 (drugi typ Mebitz). 3. Blokada częściowa II stopień 2: 1. 4. Progresywny blok AV.

1. Blokada częściowa typu II stopnia 1 (z okresami Wenckebacha).

Związany z wydłużeniem bezwzględnego i względnego okresu refrakcji w połączeniu AV. W przypadku takiego bloku przewodzenie w węźle AV stopniowo pogarsza się od skurczu do skurczu, aż połączenie AV nie jest w stanie przewodzić kolejnego impulsu do komór. Prowadzi to do okresowego wypadania skurczów komór. Podczas długiej przerwy przewodnictwo w węźle zostaje przywrócone, po czym cały cykl się powtarza. W EKG objawia się to postępującym wydłużaniem odstępu PQ od złożonego do złożonego, następnie rejestrowany jest tylko załamek P, a komorowy zespół QRS wypada. W pierwszym zespole po utracie odstęp PQ jest najmniejszy, ale potem cykl się powtarza (okres Wenckebacha). Ponieważ wypadanie kompleksów komorowych jest naturalne, występuje blok AV o stosunku 3: 2, 4: 3 itd. (zanotuj w liczniku liczbę kompleksów przedsionkowych, aw mianowniku liczbę kompleksów komorowych). Podczas wypadania zespołów komorowych mogą wystąpić skurcze wyskakujące. (Patrz EKG)

Często taka blokada występuje w przypadku przedawkowania glikozydów nasercowych, leków przeciwarytmicznych, zawału mięśnia sercowego.

2. Częściowa blokada AV II stopnia typu 2 (drugi typ Mebitza).

Charakteryzuje się okresowym wypadaniem skurczów komór bez cyklu zmian w odstępie PQ, który może być wydłużony lub normalny. Wypadanie zespołów komorowych może być regularne (co 3, 4 lub 5) lub nieregularne, chaotyczne Rozpoznanie takich przypadków jest niekiedy komplikowane przez nawarstwianie rotacji wyskakujących, dodatkowych skurczów. (Patrz EKG)

Blokada przedsionkowo-komorowa Mebitza zawsze wskazuje na głębokie zaburzenia mięśnia sercowego, często przechodzi w całkowitą blokadę.

3. Blokada częściowa II stopień 2: 1.

W przypadku tego typu co drugi impuls jest blokowany, a co drugi skurcz komory występuje regularnie. W EKG na każdy załamek P. przypada jeden komorowy zespół QRS. W przypadku braku arytmii zatokowej, odległości P - P są takie same, a odległości QRS są takie same, ale dwukrotnie większe. Rozwija się bradykardia. Ta blokada zwykle występuje przy poważnym uszkodzeniu serca. (Patrz EKG)

4. Progresywna blokada Av.

Przy takiej blokadzie AV przewodzenie jest zaburzone tak gwałtownie, że 2 lub więcej skurczów komorowych z rzędu (3: 1, 4: 1, 5: 1) jest zablokowanych, a takie blokowanie może następować rytmicznie i nieregularnie. Pacjent może mieć ataki Adamsa-Stokesa-Morgagniego. (Patrz EKG)

Całkowity blok poprzeczny (blok AV III stopnia).

W tym przypadku nie ma przewodzenia impulsów przez połączenie przedsionkowo-komorowe z przedsionków do komór. Przedsionki są pobudzane z węzła zatokowego, a komory z węzła przedsionkowo-komorowego lub ognisk ektopowych o automatyzmie II lub III rzędu. Może rozwinąć się ciężka bradykardia z nieskuteczną hemodynamiką. EKG wykazuje całkowitą dysocjację między załamkami P a zespołami QRS. Całkowita blokada jest często łączona z blokiem odnogi pęczka Hisa, ekstrasystolą. (Patrz EKG)

Blok przedsionkowo-komorowy

Blok przedsionkowo-komorowy (blok przedsionkowo-komorowy) jest naruszeniem funkcji przewodzenia, które wyraża się w spowolnieniu lub zatrzymaniu przepływu impulsu elektrycznego między przedsionkami i komorami i prowadzi do zaburzeń rytmu serca i hemodynamiki. Blok AV może przebiegać bezobjawowo lub towarzyszyć mu bradykardia, osłabienie, zawroty głowy, napady dusznicy bolesnej i utrata przytomności. Blok przedsionkowo-komorowy jest potwierdzany w elektrokardiografii, Holter EKG i EFI. Leczenie bloku przedsionkowo-komorowego może polegać na przyjmowaniu leków lub operacji kardiochirurgicznej (wszczepienie rozrusznika).

  • Klasyfikacja bloków AV
  • Przyczyny rozwoju bloków AV
  • Objawy bloku AV
  • Powikłania bloku AV
  • Diagnostyka blokady AV
  • Leczenie bloku AV
  • Przewidywanie i zapobieganie blokadzie AV
  • Ceny zabiegów

Informacje ogólne

Blokada przedsionkowo-komorowa polega na spowolnieniu lub całkowitym zaprzestaniu przechodzenia impulsu z przedsionków do komór w wyniku uszkodzenia samego węzła AV, wiązki Hisa lub nóg paczki Hisa. Co więcej, im niższy poziom uszkodzeń, tym ostrzejsze objawy blokady i niezadowalające rokowanie. Częstość występowania bloku przedsionkowo-komorowego jest wyższa u pacjentów z towarzyszącą kardiopatologią. Wśród osób z chorobami serca blok przedsionkowo-komorowy I stopnia występuje w 5% przypadków, II stopnia - w 2% przypadków blok przedsionkowo-komorowy III stopnia występuje zwykle u pacjentów powyżej 70. roku życia. Według statystyk nagła śmierć sercowa występuje u 17% pacjentów z całkowitym blokiem AV.

Węzeł przedsionkowo-komorowy (węzeł AV) jest częścią układu przewodzenia serca, który zapewnia spójne skurcze przedsionków i komór. Ruch impulsów elektrycznych pochodzących z węzła zatokowego spowalnia w węźle AV, umożliwiając kurczenie się przedsionków i pompowanie krwi do komór. Po krótkiej chwili impulsy rozprzestrzeniają się wzdłuż wiązki Jego i jej nóg do prawej i lewej komory, przyczyniając się do ich pobudzenia i skurczu. Mechanizm ten zapewnia naprzemienne skurcze mięśnia sercowego przedsionków i komór oraz utrzymuje stabilną hemodynamikę.

Klasyfikacja bloków AV

W zależności od poziomu, na którym rozwija się naruszenie przewodzenia impulsu elektrycznego, rozróżnia się bloki proksymalne, dystalne i kombinowane przedsionkowo-komorowe. W proksymalnym bloku AV przewodzenie impulsów może być upośledzone na poziomie przedsionków, węzła AV, gałęzi pęczka Hisa; z dystalnym - na poziomie gałęzi Jego wiązki; z połączonymi - występują zaburzenia przewodzenia na różnym poziomie.

Biorąc pod uwagę czas trwania rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej, wyróżnia się ją jako ostrą (z zawałem mięśnia sercowego, przedawkowaniem leków itp.), Przerywaną (przerywaną - z chorobą wieńcową, której towarzyszy przejściowa niewydolność wieńcowa) i przewlekłą. Według kryteriów elektrokardiograficznych (spowolnienie, częstotliwość lub całkowity brak przewodzenia impulsów do komór) wyróżnia się trzy stopnie bloku przedsionkowo-komorowego:

  • I stopień - przewodzenie przedsionkowo-komorowe przez węzeł AV jest spowolnione, ale wszystkie impulsy z przedsionków docierają do komór. Nie rozpoznany klinicznie; Przedłużony odstęp P-Q EKG> 0,20 sekundy.
  • II stopień - niepełny blok przedsionkowo-komorowy; nie wszystkie impulsy przedsionkowe docierają do komór. EKG wykazuje okresowe wypadanie zespołów komorowych. Istnieją trzy rodzaje bloków AV Mobitz II stopnia:
    1. Mobitz typu I - opóźnienie każdego kolejnego impulsu w węźle AV prowadzi do całkowitego opóźnienia jednego z nich i wypadnięcia zespołu komorowego (okres Samoilova-Wenckebacha).
    1. Mobitz typu II - krytyczne opóźnienie impulsu pojawia się nagle, bez wcześniejszego wydłużania okresu opóźnienia. Jednocześnie nie ma przewodzenia co drugiego (2: 1) lub trzeciego (3: 1) impulsu.
  • III stopień - (całkowity blok przedsionkowo-komorowy) - całkowite zaprzestanie przechodzenia impulsów z przedsionków do komór. Przedsionki kurczą się pod wpływem węzła zatokowego, komory - we własnym rytmie co najmniej 40 razy na minutę, co nie wystarcza do zapewnienia odpowiedniego krążenia krwi.

Bloki przedsionkowo-komorowe stopnia I i II są częściowe (niecałkowite), blok stopnia III jest zakończony.

Przyczyny rozwoju bloków AV

Ze względu na etiologię rozróżnia się funkcjonalne i organiczne bloki przedsionkowo-komorowe. Funkcjonalne bloki AV spowodowane są wzrostem napięcia przywspółczulnej części układu nerwowego. Blok przedsionkowo-komorowy I i II stopnia w pojedynczych przypadkach obserwuje się u osób młodych zdrowych fizycznie, wytrenowanych sportowców, pilotów. Zwykle rozwija się podczas snu i zanika podczas aktywności fizycznej, co tłumaczy się zwiększoną aktywnością nerwu błędnego i jest uważane za wariant normy.

Blokada AV pochodzenia organicznego (sercowego) rozwija się w wyniku idiopatycznego zwłóknienia i stwardnienia układu przewodzenia serca w różnych schorzeniach. Przyczynami blokady AV serca mogą być procesy reumatyczne mięśnia sercowego, miażdżyca, kiłowa choroba serca, zawał przegrody międzykomorowej, wady serca, kardiomiopatia, obrzęk śluzowaty, rozlane choroby tkanki łącznej, zapalenie mięśnia sercowego różnego pochodzenia (autoimmunologiczne, błonica, toksykoza tarczycy, hemoaroza), guzy serca itp. W przypadku kardiologicznego bloku AV początkowo można zaobserwować blokadę częściową, jednak wraz z postępem kardiopatologii rozwija się blokada III stopnia.

Do rozwoju blokad przedsionkowo-komorowych mogą prowadzić różne zabiegi chirurgiczne: wymiana zastawki aortalnej, plastyka wrodzonych wad serca, RFA przedsionkowo-komorowe serca, cewnikowanie prawego serca itp..

Wrodzona postać bloku przedsionkowo-komorowego (1: 20 000 noworodków) jest dość rzadka w kardiologii. W przypadku wrodzonych bloków AV brakuje odcinków układu przewodzącego (między przedsionkami a węzłem AV, między węzłem AV a komorami lub obiema nogami pęczka Hisa) z rozwojem odpowiedniego poziomu blokady. U jednej czwartej noworodków blok przedsionkowo-komorowy łączy się z innymi wadami serca o charakterze wrodzonym.

Wśród przyczyn rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej często spotyka się zatrucia lekami: glikozydy nasercowe (naparstnica), beta-blokery, blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, rzadziej corinfar), leki przeciwarytmiczne (chinidyna), sole litu i niektóre inne leki.

Objawy bloku AV

Charakter klinicznych objawów blokady przedsionkowo-komorowej zależy od stopnia zaburzenia przewodzenia, stopnia blokady, etiologii i ciężkości współistniejącej choroby serca. Blokady, które rozwinęły się na poziomie węzła przedsionkowo-komorowego i nie powodują bradykardii, nie objawiają się klinicznie. Klinika blokady AV z taką topografią zaburzeń rozwija się w przypadkach ciężkiej bradykardii. Ze względu na niskie tętno i spadek rzutu serca w warunkach wysiłku fizycznego, tacy pacjenci mają osłabienie, duszność, a czasem ataki dusznicy bolesnej. Zmniejszony przepływ krwi w mózgu może powodować zawroty głowy, przejściowe splątanie i omdlenia.

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia pacjenci odczuwają utratę fali tętna jako przerwę w sercu. W przypadku bloku AV typu III występują ataki Morgagniego-Adamsa-Stokesa: zmniejszenie częstości tętna do 40 lub mniej uderzeń na minutę, zawroty głowy, osłabienie, ciemnienie oczu, krótkotrwała utrata przytomności, ból serca, sinica twarzy, możliwe drgawki. Wrodzony blok przedsionkowo-komorowy u dzieci i młodzieży może przebiegać bezobjawowo.

Powikłania bloku AV

Powikłania związane z blokadami przedsionkowo-komorowymi wynikają głównie z wyraźnego spowolnienia rytmu, które rozwija się na tle organicznego uszkodzenia serca. Najczęściej przebiegowi bloku AV towarzyszy pojawienie się lub zaostrzenie przewlekłej niewydolności serca oraz rozwój ektopowych arytmii, w tym częstoskurczu komorowego.

Przebieg całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego może być utrudniony przez rozwój ataków Morgagniego-Adamsa-Stokesa związanych z niedotlenieniem mózgu w wyniku bradykardii. Początek ataku może poprzedzać uczucie gorąca w głowie, napady osłabienia i zawroty głowy; podczas ataku pacjent blednie, pojawia się sinica i utrata przytomności. W tym momencie pacjent może wymagać uciśnięć klatki piersiowej i wentylacji mechanicznej, ponieważ przedłużająca się asystolia lub dodanie komorowych zaburzeń rytmu zwiększa prawdopodobieństwo nagłej śmierci sercowej.

Wielokrotne epizody utraty przytomności u pacjentów w podeszłym wieku mogą prowadzić do rozwoju lub nasilenia zaburzeń intelektualnych i mnestycznych. Rzadziej z blokiem AV może dojść do arytmogennego wstrząsu kardiogennego, częściej u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego.

W stanach niedostatecznego ukrwienia z blokiem AV czasami obserwuje się zjawisko niewydolności sercowo-naczyniowej (zapaść, omdlenie), zaostrzenie choroby niedokrwiennej serca, choroby nerek.

Diagnostyka blokady AV

Oceniając historię pacjenta, w przypadku podejrzenia blokady przedsionkowo-komorowej, dowiaduje się o zawale mięśnia sercowego, zapaleniu mięśnia sercowego, innych kardiopatologiach, przyjmowaniu leków naruszających przewodzenie przedsionkowo-komorowe (naparstnica, beta-blokery, blokery kanału wapniowego itp.).

Przy osłuchiwaniu rytmu serca słychać prawidłowy rytm, przerywany długimi przerwami, wskazującymi na utratę skurczów komorowych, bradykardię, pojawienie się tonu armat I Strazhesko. Określa się wzrost pulsacji żył szyjnych w porównaniu z tętnicami szyjnymi i promieniowymi.

W EKG blok AV stopnia I objawia się wydłużeniem odstępu P-Q> 0,20 s; II stopień - rytm zatokowy z przerwami, w wyniku wypadania kompleksów komorowych po załamku P, pojawienie się kompleksów Samoilova-Wenckebacha; III stopień - zmniejszenie liczby kompleksów komorowych o 2-3 razy w porównaniu z przedsionkiem (od 20 do 50 na minutę).

Codzienne holterowskie monitorowanie EKG z blokiem AV pozwala na porównanie subiektywnych odczuć pacjenta ze zmianami elektrokardiograficznymi (np. Omdlenia z ciężką bradykardią), ocenę stopnia bradykardii i blokady, związek z aktywnością pacjenta, przyjmowanie leków, ustalenie obecności wskazań do wszczepienia rozrusznika serca itp..

Za pomocą badania elektrofizjologicznego serca (EPI) doprecyzowuje się topografię bloku pk i ustala wskazania do jego chirurgicznej korekty. W przypadku współistniejącej kardiopatologii i identyfikacji jej z blokiem AV wykonuje się echokardiografię, MSCT lub MRI serca.

Dodatkowe badania laboratoryjne na blok AV są wskazane w przypadku współistniejących schorzeń i chorób (oznaczenie poziomu elektrolitów we krwi podczas hiperkaliemii, zawartość leków przeciwarytmicznych w okresie ich przedawkowania, aktywność enzymatyczna w zawale mięśnia sercowego).

Leczenie bloku AV

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia przebiegającego bez objawów klinicznych możliwa jest tylko obserwacja dynamiczna. Jeśli blok przedsionkowo-komorowy jest spowodowany lekami (glikozydy nasercowe, leki przeciwarytmiczne, β-adrenolityki) konieczne jest dostosowanie dawki lub całkowite ich zniesienie.

W przypadku blokady przedsionkowo-komorowej pochodzenia sercowego (z zawałem mięśnia sercowego, zapaleniem mięśnia sercowego, miażdżycą serca itp.) Przeprowadza się kurację β-adrenostymulantami (izoprenalina, orcyprenalina), wskazana jest dalsza implantacja rozrusznika.

Leki pierwszej pomocy łagodzące napady Morgagniego-Adamsa-Stokesa to izoprenalina (podjęzykowa), atropina (dożylna lub podskórna). Przy objawach zastoinowej niewydolności serca przepisuje się leki moczopędne, glikozydy nasercowe (ostrożnie), leki rozszerzające naczynia krwionośne. W leczeniu objawowym przewlekłej blokady przedsionkowo-komorowej przeprowadza się leczenie teofiliną, ekstraktem z belladonny, nifedypiną.

Radykalną metodą leczenia blokady przedsionkowo-komorowej jest zainstalowanie rozrusznika (stymulatora), który przywraca prawidłowy rytm i tętno. Wskazania do wszczepienia rozrusznika wsierdzia to historia ataków Morgagniego-Adamsa-Stokesa (nawet pojedynczych); częstość komór mniejsza niż 40 na minutę i okresy asystolii 3 lub więcej sekund; Blok AV II stopnia (typ II wg Mobitza) lub III stopień; całkowity blok AV z towarzyszącą dławicą piersiową, zastoinową niewydolnością serca, wysokim nadciśnieniem tętniczym itp. Konieczna konsultacja kardiochirurga w celu rozwiązania problemu operacyjnego.

Przewidywanie i zapobieganie blokadzie AV

Wpływ rozwiniętej blokady przedsionkowo-komorowej na przyszłe życie i zdolność do pracy chorego uwarunkowany jest szeregiem czynników, a przede wszystkim stopniem i stopniem blokady, która jest chorobą podstawową. Najpoważniejsze rokowanie w bloku AV stopnia III: pacjenci są niepełnosprawni, obserwuje się rozwój niewydolności serca.

Rokowanie komplikuje rozwój dystalnych blokad AV z powodu groźby całkowitej blokady i rzadkiego rytmu komorowego, a także ich występowanie na tle ostrego zawału mięśnia sercowego. Wczesne wszczepienie rozrusznika serca może wydłużyć oczekiwaną długość życia pacjentów z blokiem AV i poprawić ich jakość życia. Całkowity wrodzony blok przedsionkowo-komorowy jest korzystniejszy prognostycznie niż nabyty.

Z reguły blok przedsionkowo-komorowy jest spowodowany chorobą podstawową lub stanem patologicznym, dlatego jego zapobieganie polega na eliminacji czynników etiologicznych (leczenie patologii serca, wykluczenie niekontrolowanego przyjmowania leków wpływających na przewodzenie impulsów itp.). Aby zapobiec pogorszeniu stopnia blokady AV, wskazane jest wszczepienie rozrusznika..

Blok AV (blok przedsionkowo-komorowy) - objawy i leczenie

Co to jest blok AV (blok przedsionkowo-komorowy)? Przeanalizujemy przyczyny występowania, diagnostykę i metody leczenia w artykule dr Kolesnichenko Iriny Vyacheslavovna, kardiolog z 23-letnim doświadczeniem.

Definicja choroby. Przyczyny choroby

Blok przedsionkowo-komorowy (AV) jest naruszeniem układu przewodzenia serca, w którym przewodzenie impulsów elektrycznych, które stymulują mięsień sercowy, spowalnia lub całkowicie się zatrzymuje. Prowadzi do nieregularnego rytmu serca.

Ten rodzaj blokady może przebiegać bezobjawowo lub towarzyszyć mu bradykardia (częstość akcji serca spada do 60 razy na minutę lub mniej), osłabienie i zawroty głowy. W 17% przypadków prowadzi do nagłej śmierci sercowej..

Blok AV może wystąpić nie tylko u osób starszych, ale także u osób młodych, a częstość występowania tej patologii wzrasta wraz z wiekiem. Może być wrodzony lub nabyty.

Przyczyną wrodzonego bloku AV może być obecność autoprzeciwciał u matki z chorobami ogólnoustrojowymi - toczniem rumieniowatym układowym, zapaleniem skórno-mięśniowym itp. Autoprzeciwciała te mogą przenikać przez barierę łożyskową i uszkadzać układ przewodnictwa płodu, który jest odpowiedzialny za stymulację serca.

Gdy blokada przedsionkowo-komorowa jest połączona z wrodzonymi wadami serca (np. Wadami zastawek), zmiany zapalne w mięśniu sercowym odgrywają istotną rolę w jego powstawaniu podczas wewnątrzmacicznych zakażeń płodu wywołanych przez różyczkę, Coxsackie czy cytomegalowirusa.

Przyczyny nabytego bloku AV można podzielić na dwie grupy:

1. Przyczyny pozasercowe, tj. Niezwiązane z chorobami serca:

  • zaburzenia autonomicznego układu nerwowego, np. wagotonia - wzmożone napięcie przywspółczulnego układu nerwowego;
  • choroby endokrynologiczne, głównie choroby tarczycy - niedoczynność tarczycy;
  • brak równowagi elektrolitowej - hiperkaliemia;
  • urazy mechaniczne lub elektryczne - rany penetrujące i postrzałowe, siniaki lub ucisk klatki piersiowej, upadek z wysokości, narażenie na falę uderzeniową powietrza, uszkodzenia spowodowane prądem elektrycznym i promieniowaniem jonizującym;
  • nadmierna aktywność fizyczna;
  • zatrucie alkoholem, nikotyną, kawą;
  • działanie i przedawkowanie leków - beta-blokery, leki przeciwarytmiczne (chinidyna, prokainamid, aymalina), glikozydy nasercowe [11].

2. Przyczyny sercowe:

  • niedokrwienie serca;
  • zawał mięśnia sercowego, zwłaszcza z jego tylno-dolną lokalizacją i upośledzonym przepływem krwi w prawej tętnicy wieńcowej;
  • reumatyczna choroba serca - uszkodzenie serca w wyniku ogólnoustrojowego zapalenia reumatycznego, które występuje jako powikłanie przewlekłego zapalenia migdałków lub zapalenia migdałków;
  • zapalenie mięśnia sercowego i miokardiopatie spowodowane infekcją wirusową, zapaleniem migdałków, kiłą, kolagenozą, reumatoidalnym zapaleniem stawów itp.;
  • miażdżyca po zawale i po zapaleniu mięśnia sercowego;
  • guzy serca;
  • diagnostyczne manipulacje i operacje na sercu i naczyniach wieńcowych;
  • niektóre wrodzone choroby układu sercowo-naczyniowego itp..

Czasami blok AV występuje z nieznanego powodu. W takich przypadkach nazywa się to idiopatycznym. Całkowite ustanie impulsów z przedsionków do komór o niejasnej etiologii nazywane jest przez lekarzy inaczej: pierwotny blok serca, idiopatyczny przewlekły blok AV, choroba Lenegry i choroba Lwa. Niektórzy autorzy uważają, że tego typu blok AV jest wynikiem uszkodzenia małych naczyń serca i upośledzenia mikrokrążenia. Według innych autorów większość przypadków pierwotnej idiopatycznej blokady występuje w wyniku stwardnienia rdzenia włóknistego lewego serca [11].

Objawy bloku AV

Objawy bloku przedsionkowo-komorowego zależą od szybkości skurczu komór serca i stopnia uszkodzenia mięśnia sercowego.

Blok AV z opóźnioną transmisją impulsów przebiega bezobjawowo i często jest wykrywany podczas elektrokardiogramu. Pojawiające się dolegliwości związane są z chorobą podstawową, w stosunku do której rozwinęła się blokada: dystonia wegetatywno-naczyniowa, wrzód żołądka, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, nadciśnienie, choroba wieńcowa.

Przy częściowej blokadzie impulsów dolegliwości pacjenta zależą od częstotliwości skurczów komór. W przypadku dużych przerw występujących podczas wypadania co drugiego lub trzeciego skurczu komory, zwłaszcza w miażdżycy, mogą pojawić się oznaki niedostatecznego ukrwienia mózgu: zawroty głowy, osłabienie, kręgi przed oczami, nagłe epizodyczne omdlenia. Pacjent jest zwykle nieprzytomny przez 1-2 minuty, po czym skóra staje się blada, a następnie czerwienieje. Mogą również wystąpić objawy zastoinowej niewydolności serca: duszność, obrzęk nóg, gwałtowny spadek tolerancji wysiłku.

Przy całkowitej blokadzie impulsów skargi pacjentów są najbardziej wyraźne. W przypadku wrodzonego bloku pk z rytmem z węzła pk u pacjenta może wystąpić zatrzymanie akcji serca, osłabienie, zmęczenie, zwłaszcza po wysiłku fizycznym, bóle głowy, zawroty głowy, cienie pod oczami, omdlenia. Charakterystyczne jest również zwiększone pulsowanie w okolicy głowy i szyi. Niepokojące może być uczucie ciężkości i bólu w okolicy serca, duszność i inne objawy niewydolności serca [11].

Utrata przytomności występuje u 25-60% pacjentów. Często obserwuje się ból w okolicy serca, ale są one łagodne, często bolesne, mogą powodować ucisk. U niektórych pacjentów z dławicą piersiową po wystąpieniu całkowitego bloku AV napady bólowe stają się rzadsze ze względu na ograniczenie aktywności fizycznej i niemożność przyspieszenia rytmu..

Patogeneza bloku AV

Mięsień sercowy składa się z dwóch rodzajów tkanki mięśniowej. Jednym z nich jest pracujący mięsień sercowy, który kurczy się pełniąc funkcję „pompy”. Innym typem jest wyspecjalizowany mięsień sercowy, który składa się z komórek przewodzących, które tworzą centra, w których impulsy elektryczne powstają z automatyczną regularnością. Impulsy te rozprzestrzeniają się poprzez układ przewodzący - koordynator pracy oddziałów kardiologicznych.

Pierwszy impuls jest generowany automatycznie przez węzeł zatokowy znajdujący się w prawym przedsionku. Nazywa się to centrum automatyzmu pierwszego rzędu. Działa autonomicznie, generując impuls wzbudzający o częstotliwości około 60-80 uderzeń na minutę. Ponadto system przewodzący przekazuje wynikowy impuls do węzła AV - centrum automatyzmu drugiego rzędu. W nim impuls jest opóźniony i przechodzi dalej wzdłuż układu przewodzącego - wiązki Hisa i włókien Purkinjego (centra automatyzmu trzeciego rzędu).

Cały ten proces przekazywania impulsu z węzła zatokowego przez układ przewodzący serce powoduje jego skurcz. Jeśli z jakiegoś powodu automatyzm węzła zatokowego zostanie utracony, wówczas rolę generatora impulsów przejmuje węzeł AV. Częstotliwość generowanych przez nią impulsów sięga 40-60 uderzeń na minutę. Jeśli praca zatoki i węzła AV zostanie zakłócona, serce skurczy się z powodu impulsów emanujących z wiązki włókien Hisa i Purkinjego. W takim przypadku tętno spadnie do 20-40 uderzeń na minutę [6].

Blokada AV występuje w wyniku okresów niewrażliwości węzła AV i pęczka Hisa na impulsy. Im dłuższe są te okresy, tym cięższe są objawy bloku AV [8]. Ponieważ częstość skurczów komorowych wpływa na krążenie krwi, ze względu na spowolnienie bicia serca z blokiem AV, pacjent może odczuwać osłabienie i zawroty głowy..

Blok przedsionkowo-komorowy z opóźnioną transmisją impulsów jest częściej czynnościowy, czyli zależy od autonomicznego układu nerwowego. Częściowa lub całkowita utrata impulsów jest z reguły konsekwencją ciężkiej choroby mięśnia sercowego i towarzyszą jej znaczne zaburzenia ukrwienia. Dziedziczne bloki AV są spowodowane przez rozlaną infiltrację komórek mięśnia sercowego i układu przewodzenia serca kompleksami lipidów, białek lub polisacharydów.

Klasyfikacja i etapy rozwoju bloku AV

Z powodu AV blokady dzieli się na dwie grupy:

  • funkcjonalne - wynikające z intensywnych zajęć sportowych, przyjmowania pewnych leków, częściej występują u młodych pacjentów;
  • organiczne - rozwijają się na tle różnych chorób, częściej występują u starszych pacjentów.

W zależności od miejsca zaburzenia przewodzenia impulsów istnieją trzy formy blokady AV:

  • proksymalny - zlokalizowany bliżej węzła zatokowego, w okolicy węzła AV i pnia pęczka Hisa;
  • dystalny - zlokalizowany dalej od węzła zatokowego, w okolicy gałęzi pęczka;
  • połączone - zaburzenia przewodzenia są zlokalizowane na różnych poziomach.

Dalsze blokady AV to:

  • ostry - występują podczas zawału mięśnia sercowego, po przekroczeniu dawki leków itp.;
  • przewlekły przemijający (tymczasowy) - często rozwija się na tle choroby niedokrwiennej serca;
  • przewlekłe trwałe - zwykle występujące z organicznym uszkodzeniem serca;
  • przerywany (przerywany, przerywany) - zmiana z całkowitej blokady na częściową lub przejście do rytmu zatokowego bez blokady [3].

Bloki AV dzielą się na pełne, gdy impuls z przedsionków nie przechodzi do komór, i niekompletne. W tym przypadku istnieją trzy stopnie niepełnej blokady AV:

1. Stopień I - absolutnie wszystkie impulsy docierają do komór, ale zmniejsza się prędkość propagacji impulsu. Nie ma charakterystycznych objawów klinicznych, w EKG odstęp PQ wydłuża się do 0,21-0,35 sekundy.

2. Stopień drugi - blokowany jest jeden impuls z przedsionków, który nie dociera do komór. Na EKG występuje przerwa równa dwóm odstępom RR, liczba kompleksów przedsionkowych P jest większa niż komorowych zespołów QRS. Istnieją dwa rodzaje blokad II stopnia:

  • Typ I - odstęp PQ stopniowo wydłuża się wraz z utratą zespołu QRS (często).
  • Typ II - Utrata zespołów QRS występuje z równie normalnymi lub wydłużonymi odstępami PQ (rzadko).

3. Trzeci stopień - wypada co drugi lub co trzeci zespół komorowy (blokada 2: 1 lub 3: 1), czasami wypada kilka zespołów QRS z rzędu. EKG rejestruje częste przerwy z przedsionkowymi załamkami P..

Przy całkowitym bloku przedsionkowo-komorowym ani jeden impuls nie dociera do komór, dlatego serce kurczy się tylko 20-45 razy na minutę. Na EKG rytm komór jest znacznie rzadszy niż rytm przedsionkowy, co nie wystarcza do zapewnienia prawidłowego krążenia krwi.

Powikłania bloku AV

Pełny blok AV może powodować następujące komplikacje:

  • Silne zmniejszenie skurczów komorowych (oligosystole) lub ich brak (asystolia) z napadami utraty przytomności. Opracowany w wyniku ruchu ogniska impulsu.
  • Powtarzające się ataki częstoskurczu komorowego lub migotania komór. Występują zwykle z powodu ciężkiego niedokrwienia serca, czyli niedostatecznego dopływu krwi do mięśnia sercowego. W wyniku migotania krążenie krwi może się zatrzymać, a osoba straci przytomność, puls nie będzie odczuwalny i mogą wystąpić drgawki. W takim przypadku wymagana jest pilna pomoc lekarska..
  • Niewydolność serca. Rozwija się z powodu zmniejszenia minimalnej objętości krwi.
  • Ataki Morgagni-Adams-Stokesa. Jest to zespół objawów, które pojawiają się w związku z wyraźnym spadkiem rzutu serca, gdy serce z powodu rzadkich skurczów nie może już dostarczać mózgowi wystarczającej ilości krwi. Przejawia się w postaci omdlenia i drgawek, którym towarzyszą zmiany w EKG (pauza). W momencie utraty przytomności przeprowadza się resuscytację.

Wszystkie te komplikacje mogą prowadzić do śmierci w 50% przypadków. Są to główne wskazania do założenia rozrusznika, który jest niezbędny do przywrócenia prawidłowej funkcji serca [11].

Rozpoznanie bloku AV

Aby zdiagnozować „blok AV”, musisz:

  • ocenić dolegliwości zdrowotne pacjenta;
  • przeprowadzić badanie obiektywne, czyli szczegółowe badanie;
  • wykonać badanie elektrokardiograficzne (EKG), testy czynnościowe, monitorowanie EKG oraz badanie elektrofizjologiczne serca (EPI).

Dolegliwości pacjenta zależą od stopnia bloku p-k i współistniejącej choroby. Przy I stopniu naruszenia objawy mogą być nieobecne, aw przypadku III stopnia lub przy całkowitej blokadzie objawy patologii będą najbardziej uderzające.

Podczas obiektywnego badania lekarz nasłuchuje tętna na tętnicach żył nadgarstka i szyi: określa rytm serca, tętno. Puls jest zwykle powolny, dobrze wypełniony, ale istnieje różnica w tętnie żył szyjnych i tętna na nadgarstku. Czasem pierwszy ton nasila się. Dzięki blokadzie AV I stopnia pierwszy ton może być osłabiony, cichszy. Rytm serca jest zaburzony, bardzo często obserwuje się bradykardię - rzadki rytm.

Ważnymi objawami bloku przedsionkowo-komorowego są słabe pulsacje żył szyjnych podczas rozluźnienia komór, a także indywidualne silne pulsacje żył szyi, zbiegające się ze wzmożonym pierwszym tonem serca. Zmiany te występują, gdy przedsionki i komory działają niezależnie od siebie. Ponadto blok przedsionkowo-komorowy charakteryzuje się jednoczesnym wzrostem skurczowego (górnego) i spadkiem rozkurczowego (dolnego) ciśnienia krwi.

Krążenie krwi we wrodzonym i nabytym bloku AV jest bardzo różne. W przypadku wrodzonego całkowitego bloku AV objętość minutowa pozostaje prawidłowa zarówno w spoczynku, jak i podczas wysiłku fizycznego. Wynika to z braku organicznych uszkodzeń serca. W przypadku patologicznej zmiany w mięśniu sercowym całkowity blok AV prowokuje rozwój lub progresję istniejącej niewydolności serca.

EKG pozwala określić stopień bloku AV. Podczas oceny kardiogramu uwaga lekarza skupiona jest na załamkach P, odstępach PQ i zespołach QRS. Zmiany lokalizacji P, długości PQ i wypadania zespołów komorowych (QRS) będą wskazywać na blok AV..

Testy funkcjonalne pomagają zobaczyć i przeanalizować reakcję organizmu pacjenta na określone obciążenia. Istnieje kilka opcji takich testów. Najczęściej, jeśli podejrzewa się blok AV, stosuje się test z atropiną, którą podaje się dożylnie w dawce 0,04 mg / kg. Lek pozwala zmniejszyć napięcie nerwu błędnego i wzmocnić pracę współczulnego układu nerwowego. W efekcie wzrasta częstość akcji serca, wzrasta przewodnictwo pęczka Hisa, a wydłużony odstęp PQ ulega skróceniu..

Przeprowadzane są również testy funkcjonalne ukierunkowane na napięcie przywspółczulnego układu nerwowego, które powodują odwrotny efekt. Te próbki obejmują:

  • Test Valsalvy - ostry wysiłek po głębokim oddechu;
  • masaż zatoki szyjnej - ucisk na tętnicę szyjną w miejscu jej rozgałęzienia (pacjent leży na plecach).

Zwykle po testach czynnościowych częstość komór pozostaje praktycznie niezmieniona. W przypadku obecności bloku AV, odstęp PQ podczas i / lub po próbkach wydłuża się [7].

W potwierdzeniu rozpoznania bloku AV duże znaczenie ma całodobowe monitorowanie metodą Holtera. Jest to obowiązkowe dla wszystkich pacjentów. Monitorowanie EKG umożliwia:

  • skorelować dolegliwości pacjenta ze zmianami EKG (na przykład utrata przytomności z gwałtownym spadkiem rytmu);
  • ocenić stopień spowolnienia rytmu i blokady przewodzenia impulsów, związek naruszeń z aktywnością pacjenta i przyjmowaniem leków;
  • określić rodzaj bloku AV (stały lub przemijający), kiedy występuje (w dzień lub w nocy), czy blok AV łączy się z innymi zaburzeniami rytmu serca;
  • wyciągnąć wnioski o konieczności ustawienia rozrusznika serca itp. [9].

EFI pozwala wyjaśnić lokalizację bloku AV i ocenić potrzebę operacji. Dodatkowo lekarz może zlecić badanie echokardiograficzne, MSCT lub MRI serca. Są zobowiązani do rozpoznania współistniejącej kardiopatologii. W przypadku innych stanów lub chorób pokazano dodatkowe badania laboratoryjne: krew jest sprawdzana pod kątem obecności w niej leków przeciwarytmicznych w przypadku ich przedawkowania, poziom elektrolitów (na przykład wzrost potasu), aktywność enzymów w przypadku zawału mięśnia sercowego.

Leczenie bloku AV

Leczenie bloku przedsionkowo-komorowego uzależnione jest od stopnia jego nasilenia i obecności chorób współistniejących.

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego I stopnia wskazane jest leczenie podstawowej patologii, która sprowokowała rozwój blokady. Wszystkich pacjentów z takim stopniem zaburzeń przewodnictwa należy monitorować, aby nie przeoczyć ich progresji. Jeśli zostanie wykryte zatrucie lekami naparstnicy (digoksyna, strofantyna, korglikon), należy je anulować. Przy zwiększonym tonie przywspółczulnego układu nerwowego konieczne jest przepisanie atropiny. Od przyjmowania aymaliny, chinidyny, prokainamidu, beta-blokerów i potasu należy zrezygnować ze względu na niebezpieczeństwo zwiększenia stopnia blokady przedsionkowo-komorowej [2].

Blok AV II stopnia (głównie typu I) przy braku objawów i oznak ostrej patologii serca zwykle nie wymaga aktywnego leczenia, gdyż nie ma obiektywnych objawów zaburzeń krążenia.

W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia z powolną czynnością serca, powodującym zaburzenia krążenia i różne objawy, konieczne jest zastosowanie specjalnych leków. Również farmakoterapia jest wskazana we wszystkich przypadkach ostrego zawału mięśnia sercowego. Leczenie rozpoczyna się od powołania atropiny i izoprenaliny, które zwiększają przewodzenie impulsów w pęczku Hisa. Wyjątkiem są przypadki, gdy ze względu na bardzo rzadki rytm i zaburzenia ukrwienia konieczne jest pilne ustawienie sztucznego rozrusznika. Leczenie tymi środkami przeprowadza wyłącznie lekarz.

Aby określić taktykę leczenia, pełny blok AV można podzielić na trzy grupy:

1. Całkowity blok AV bez objawów. Nie wymaga leczenia. Ta postać występuje u niewielkiej grupy osób z wrodzonym lub nabytym w młodym wieku blokiem AV z częstością akcji serca 50-60 uderzeń na minutę. Tych pacjentów należy monitorować, odwiedzać kardiologa i wykonywać EKG co 6 miesięcy. Jeśli stan się pogorszy i pojawią się dolegliwości, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli komory kurczą się mniej niż 40 razy na minutę, a zespoły QRS poszerzają się, należy założyć stały rozrusznik, nawet jeśli nie występują żadne objawy. Zapobiegnie to nagłej śmierci sercowej..

2. Całkowity blok AV z upośledzonym krążeniem krwi w mózgu lub sercu. Z naruszeniem krążenia mózgowego obserwuje się omdlenie. Główną metodą leczenia jest wszczepienie rozrusznika. Większość lekarzy rozważa wskazanie do jego zainstalowania nawet przy pojedynczym omdleniu, ponieważ każdy atak może być ostatnim i doprowadzić do śmierci pacjenta. Terapię lekową przeprowadza się, gdy rozrusznik serca jest nieskuteczny lub w trakcie przygotowania do jego użycia. Najbardziej odpowiednimi lekami są sympatykomimetyki - orcyprenalina (alupent), izoprenalina (izoproterenol, proternol, saventryna). Nie są w stanie wyeliminować całkowitego bloku AV, ale są w stanie zwiększyć automatyzm ośrodka wymiany komory i utrzymać częstość pracy komór na poziomie 50-60 uderzeń na minutę. Dawkowanie leku dobierane jest indywidualnie w różnych okresach leczenia.

Naruszenie krążenia serca wiąże się z niewydolnością serca. Jeśli nie obserwuje się omdlenia, leczenie całkowitej blokady przedsionkowo-komorowej przeprowadza się lekami naparstnicy i saluretykami. Wskazane jest długotrwałe leczenie izoprenaliną, orcyprenaliną lub efedryną w celu zwiększenia częstości skurczów komór i objętości minutowej. Jeśli leki nie łagodzą niewydolności serca, wymagany jest rozrusznik serca.

3. Całkowity blok przedsionkowo-komorowy o ostrej, przemijającej postaci w przypadku świeżego zawału mięśnia sercowego, zatrucia glikozydami nasercowymi, zapalenia mięśnia sercowego, po operacji serca. Skutecznym sposobem leczenia tej blokady są kortykosteroidy. Przyspieszają resorpcję obrzęku i zatrzymują proces zapalny w okolicy narządu słuchu. Hydrokortyzon podaje się dożylnie lub prednizon w postaci tabletek.

Rola saluretyków w leczeniu całkowitego bloku p-k jest wciąż wyjaśniona. Wpływając na wydalanie soli z organizmu, obniżają poziom potasu w surowicy o 1 meq / l. Może to poprawić przewodzenie przedsionkowo-komorowe, zwiększyć liczbę skurczów komorowych oraz zatrzymać lub zmniejszyć częstotliwość omdleń. Konieczne jest długotrwałe przyjmowanie leków moczopędnych, pamiętaj o kontrolowaniu poziomu potasu we krwi.

Prognoza. Zapobieganie

Żywotność i zdolność do pracy pacjenta zależy od poziomu i stopnia blokady. Najpoważniejsze rokowanie jest możliwe przy bloku AV III stopnia: chorzy z tym rozpoznaniem są niepełnosprawni, rozwija się u nich niewydolność serca. Najkorzystniejszym rokowaniem w przypadku nabytej blokady przedsionkowo-komorowej jest pełna wrodzona postać choroby [5].

Im szybciej zostanie zainstalowany rozrusznik, tym dłuższa i lepsza będzie oczekiwana długość życia i jakość życia pacjentów. Wskazania do zainstalowania stałego rozrusznika serca to:

  • Blok AV III stopnia z liczbą skurczów komór mniejszą niż 40 uderzeń na minutę lub przerwami trwającymi dłużej niż 3 sekundy;
  • jedno lub więcej omdleń;
  • Blok AV II lub III stopnia z objawami klinicznymi spowodowanymi rzadkim rytmem: zawroty głowy, ból serca, ostry zespół wieńcowy, postępująca niewydolność serca;
  • Blok AV II stopnia II z przebiegiem bezobjawowym;
  • Blok AV II lub III stopnia z zaburzeniami rytmu, wymagający stosowania leków przeciwarytmicznych, przeciwwskazany w tej chorobie;
  • Blok AV II lub III stopnia z szerokimi zespołami QRS - ponad 0,12 sekundy;
  • Blok AV I stopnia z odstępami PQ dłuższymi niż 0,3 sekundy [10].

Zapobieganie blokadzie przedsionkowo-komorowej ma na celu wyeliminowanie czynników przyczynowych: leczenie patologii serca, wykluczenie niekontrolowanego przyjmowania leków, które mogą prowadzić do rozwoju blokady AV itp..

Zalecenia dietetyczne. Aby poprawić przewodnictwo w węźle AV, konieczne jest, aby dieta zawierała pokarmy o wystarczającej zawartości potasu, magnezu i wapnia: nasiona, miód, suszone owoce, banany, ziemniaki pieczone w skórce, produkty mleczne (twarożek, śmietana, ser), owoce morza, świeże owoce i warzywa, ryby morskie. Ważne jest ograniczenie lub całkowite wykluczenie ze smalcu dietetycznego, mięsa z tłuszczem, konserw i marynat, przypraw i sosów z ostrą papryką, potraw mocno słonych, czekolady, kawy, kakao, czarnej herbaty, napojów alkoholowych.

Ćwiczenia fizyczne. Osobom z blokiem przedsionkowo-komorowym nie zaleca się uprawiania sportów siłowych: podnoszenia ciężarów, zapasów, kulturystyki itp. Przydatne zajęcia, takie jak pływanie, spacery, jazda na nartach, jazda na łyżwach, jazda na rowerze itp. Konieczna jest umiarkowana, dobrze tolerowana aktywność fizyczna wzmocnienie mięśnia sercowego i zmniejszenie masy ciała.

Pierwotna i wtórna profilaktyka udaru mózgu u mężczyzn

Co grozi hipoplazją lewego i prawego PA?