Długodziałający beta2-agoniści w leczeniu przewlekłej obturacyjnej patologii

W ciągu ostatnich 10 lat β2-długo działający agoniści zajęli czołowe miejsce w międzynarodowych standardach leczenia astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Jeżeli w pierwszej wersji Globalnej strategii astmy oskrzelowej tym lekom przypisano rolę leków drugiej linii, to w nowej wersji GINA 2002 β2-Uważa się, że długo działających agonistów stanowi alternatywę dla zwiększania dobowych dawek glikokortykosteroidów wziewnych w przypadku niewystarczającej odpowiedzi pacjenta na leczenie przeciwzapalne i niemożności kontrolowania astmy oskrzelowej. Ponadto powołanie β2-długo działających agonistów należy zawsze poprzedzać ponownym zwiększeniem dobowej dawki glikokortykosteroidów wziewnych. Wynika to z faktu, że włączenie β2-długo działający agoniści w schemacie leczenia glikokortykosteroidami wziewnymi w przypadku niekontrolowanej astmy oskrzelowej są bardziej skuteczni niż po prostu zwiększenie dziennej dawki glikokortykosteroidów wziewnych o 2 lub więcej razy. Jednak długoterminowe β2-długo działający agoniści najwyraźniej nie wpływają na przetrwałe stany zapalne w astmie oskrzelowej, dlatego ich stosowanie należy zawsze łączyć z wyznaczeniem glikokortykosteroidów wziewnych.

Wdychanie β2-długo działającymi agonistami są salmeterol i formoterol (> 12 godzin). Efekt większości wdychanych β2-krótko działający agoniści działają od 4 do 6 h. Salmeterol, podobnie jak formoterol, rozluźnia mięśnie gładkie oskrzeli, zwiększa klirens śluzówki, zmniejsza przepuszczalność naczyń i może wpływać na uwalnianie mediatorów z komórek tucznych i bazofili. Badania biopsyjne pokazują, że po leczeniu wziewnym β2-agoniści długo działający, objawy przewlekłego zapalenia dróg oddechowych u pacjentów z astmą oskrzelową nie nasilają się, w rzeczywistości przy długotrwałym stosowaniu tych leków obserwuje się nawet niewielkie działanie przeciwzapalne. Ponadto salmeterol zapewnia również długotrwałą (ponad 12 godzin) ochronę przed czynnikami prowadzącymi do skurczu oskrzeli. Formoterol jest pełnym agonistą β2-receptorów, podczas gdy salmeterol jest częściowym agonistą, ale kliniczne znaczenie tych różnic nie jest jasne. Formoterol zaczyna działać szybciej niż salmeterol, dzięki czemu jest bardziej akceptowalny zarówno w łagodzeniu objawów, jak i zapobieganiu, chociaż jego skuteczność i bezpieczeństwo jako leku ratunkowego wymaga dalszych badań.

Wyższa specyficzność dla β2-salmeterol wykazuje receptory w porównaniu z innymi sympatykomimetykami (w szczególności salmeter, Dr. Reddy's Laboratories). Działanie leku rozszerzającego oskrzela objawia się 10-20 minut po inhalacji. Wymuszona objętość wydechowa w ciągu 1 sekundy (FEV1) wzrasta w ciągu 180 minut, a klinicznie istotne działanie rozszerzające oskrzela utrzymuje się przez 12 h. Lipofilowość salmeterolu jest 10 000 razy większa niż salbutamolu, co przyczynia się do szybkiego przenikania leku do błon komórkowych. Salmeterol działa stabilizująco na komórki tuczne, hamuje uwalnianie histaminy, w większym stopniu niż glikokortykosteroidy wziewne zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych płuc, zmniejsza produkcję cytokin przez limfocyty T, hamuje zależną od IgE syntezę TNF-α i uwalnianie leukotrienu C4 i prostaglandynę D..

U większości pacjentów z astmą oskrzelową opanowanie objawów można osiągnąć, przepisując lek w dawce 50 μg 2 razy dziennie. W dużym badaniu z randomizacją wykazano, że przyjmowaniu salmeterolu przez 12 tygodni towarzyszył wzrost szczytowego przepływu wydechowego (PEF) w godzinach porannych o 7,1% w porównaniu z wartością wyjściową (p

Agoniści beta-2

Kim są agoniści beta-2?

Agoniści beta-2 to leki powszechnie stosowane w leczeniu astmy.

akt

Stosowanie agonistów beta-2 pomaga szybko złagodzić ataki astmy i rozluźnić mięśnie dróg oddechowych.

Podawani systematycznie we wstrzyknięciach dożylnych, agoniści beta-2 mogą zapewnić silne działanie anaboliczne, w tym wzrost mięśni i utratę tłuszczu. Leki te przyjmowane doustnie mają również działanie stymulujące. Najmniejszy efekt anaboliczny z ich stosowania występuje, gdy agoniści beta-2 są przyjmowani w postaci inhalacji, dlatego w sporcie dozwolone są inhalatory z niektórymi agonistami beta-2.

Agoniści beta-2 są zarówno stymulantami, jak i środkami anabolicznymi.

Zastosowania medyczne agonistów beta-2.

Agonistów beta-2 stosuje się w leczeniu obustronnej niedrożności dróg oddechowych, w tym astmy i innych przewlekłych obturacyjnych chorób płuc. Są również stosowane do przedłużania ciąży, aby uniknąć przedwczesnego porodu..

Dlaczego są zbanowani?

Dokładnie to, jaką korzyść odniesie sportowiec z agonistów beta-2, zależy od metody i czasu podania tych leków. Aby osiągnąć efekt anaboliczny, leki te przyjmuje się dożylnie oraz jako stymulanty - zarówno doustnie, jak iw postaci zastrzyków..

Skutki uboczne:

  • cardiopalmus,
  • bóle głowy,
  • nudności,
  • wyzysk,
  • skurcze mięśni,
  • zawroty głowy.

Jakie rodzaje leków zawierają agonistów beta-2?

Wiele leków na astmę zawiera agonistów beta-2, ponieważ są one skuteczne w łagodzeniu ataków astmy. Preparaty je zawierające dostępne są w postaci tabletek, syropów, roztworów do iniekcji i inhalatorów.

Zabrania się stosowania w sporcie wszystkich agonistów beta-2, z wyjątkiem inhalatorów zawierających salbutamol, salmeterol, terbutalinę lub formoterol, ale nawet stosowanie takich inhalatorów jest ograniczone i jest dozwolone tylko w celu zapobiegania i łagodzenia napadów astmy, w tym wywołanych wysiłkiem fizycznym. Lekarz sportowca cierpiącego na astmę musi dostarczyć pisemne powiadomienie o obecności tej choroby do odpowiedniego organu odpowiedzialnego przed zawodami..

Podczas igrzysk olimpijskich wszyscy tacy sportowcy są zobowiązani do dostarczenia wyciągu z historii medycznej, po czym przeprowadza niezbędne badania w celu potwierdzenia dostarczonych danych..

Grupa farmakologiczna - Beta-adrenomimetyki

Leki z podgrup są wykluczone. Włączyć

Opis

Ta grupa obejmuje adrenomimetyki, które pobudzają tylko receptory beta-adrenergiczne. Wśród nich są nieselektywne beta1-, beta2-agoniści adrenergiczni (izoprenalina, orcyprenalina) i selektywni: beta1-agoniści adrenergiczni (dobutamina) i beta2-agoniści adrenergiczni (salbutamol, fenoterol, terbutalina itp.). W wyniku pobudzenia receptorów beta-adrenergicznych dochodzi do aktywacji błonowej cyklazy adenylanowej i wzrostu poziomu wewnątrzkomórkowego wapnia. Nieselektywni beta-agoniści zwiększają siłę i tętno, jednocześnie rozluźniając mięśnie gładkie oskrzeli. Rozwój niepożądanego tachykardii ogranicza ich zastosowanie w łagodzeniu skurczu oskrzeli. W przeciwieństwie do selektywnej wersji beta2-adrenomimetyki są szeroko stosowane w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłych obturacyjnych chorób płuc (przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc itp.), ponieważ mają mniej skutków ubocznych (na serce). Beta2-adrenomimetyki są przepisywane zarówno pozajelitowo, jak i doustnie, jednak inhalacja jest najbardziej skuteczna.

Selektywna wersja beta1-agoniści adrenergiczni w większym stopniu oddziałują na mięsień sercowy, powodując dodatni efekt obcy, chrono- i batmotropowy oraz mniej wyraźny spadek TPR. Stosowane są jako adiuwanty w ostrej i przewlekłej niewydolności serca..

Agoniści beta-2: jak stymulować przerost mięśni

Treść artykułu:

  1. Rodzaje
  2. Wpływ na produkcję białka
  3. Mechanizm działania na przerost mięśni
  4. Skutki uboczne

O adrenalinie słyszał każdy, a dzięki kinie widział nawet wpływ tego leku na człowieka. Medycyna konwencjonalna wykorzystuje adrenalinę, gdy występuje asystolia (brak tętna). W zwykłym życiu zastrzyki adrenaliny do serca nie są wymagane, ponieważ istnieje organ syntetyzujący ten hormon - nadnercza. Układ beta-andrenergiczny współdziała z objawowym układem nerwowym i stymuluje produkcję substancji katecholaminowych (epinefryny i norepinefryny), które biorą udział w wielu procesach.

Rodzaje receptorów beta-2

W organizmie są trzy rodzaje receptorów beta:

  • Beta-1;
  • Beta-2;
  • Beta-3.

Występują we wszystkich tkankach z wyjątkiem czerwonych krwinek. Każdy typ receptora beta dominuje w określonych narządach. W ten sposób większość beta-2 znajduje się w sercu. Z kolei beta-3 znajduje się głównie we włóknach tłuszczowych i ma za zadanie regulować procesy metabolizmu energetycznego i termogenezy. Największy wpływ na te procesy ma noradrenalina.

Jednak dzisiaj jest artykuł na ten temat? agoniści beta-2: jak stymulować przerost mięśni i dlatego skupimy się tylko na receptorach beta-2. Mogą mieć wpływ na przerost mięśni. W ramach przygotowań do zawodów sportowcy zaczynają stosować Clenbuterol do stymulacji procesów termogenezy i lipolizy. Jednak ten lek jest uważany za dość niebezpieczny..

Trwają badania nad beta-agonistami, aw trakcie ostatniego eksperymentu stwierdzono, że leki te mogą wpływać na geny odpowiedzialne za stymulację anabolizmu w organizmie, a także zatrzymywanie związków białkowych. Najpopularniejszymi lekami z tej grupy są dziś wspomniane już Clenbuterol, Fenesterol, Tsimaterol, Salmeterol.

Wpływ agonistów beta-2 na produkcję białka

Jak dotąd naukowcy nie byli w stanie w pełni zrozumieć mechanizmów wpływu beta-agonistów na syntezę związków białkowych w tkankach mięśniowych. Można już jednak śmiało mówić o dość dużej roli receptorów beta. W trakcie eksperymentów stwierdzono, że po podaniu adrenaliny osobie w stanie głodu, rozpad białek jest zablokowany. Jednocześnie jednak zaobserwowano nasilenie procesów katabolicznych i późniejszy rozpad związków białkowych.

Podczas eksperymentów na zwierzętach, wraz z wprowadzeniem beta-2-agonistów, nastąpił 130% wzrost syntezy związków białkowych w ciągu pierwszego tygodnia po zażyciu leków. Naukowcy przypisują to działaniu agonisty beta na mięśnie. U zwierząt z usuniętymi nadnerczami przyspieszenie syntezy wynosiło 20%. Może to wskazywać, że katecholaminy mogą znacznie hamować rozpad włókien mięśniowych..

Stwierdzono również, że beta-agoniści mogą zwiększać cAMP, wpływając w ten sposób na przerost mięśni, ponieważ wzrost cAMP przyspiesza produkcję kinazy białkowej, której głównym zadaniem jest regulacja kinetyki białek. Clenbuterol ma podobne działanie, a tym samym zmniejsza poziom proteaz zależnych od Ca +.

Mechanizm działania agonistów beta-2 na przerost mięśni

Naukowcy uważają, że beta-agoniści działają bezpośrednio na mięśnie bez użycia endogennych hormonów, takich jak insulina czy hormon wzrostu. Bardzo interesującym badaniem dla sportowców były wyniki jednego badania, w którym badanym jednocześnie wstrzykiwano beta-agonistę (Clenbuterol) i beta-antagonistę (propranol). W rezultacie stwierdzono, że działanie beta-agonistów zostało całkowicie stłumione..

Sugeruje to, że receptory beta-2 są ważnym składnikiem regeneracji tkanki mięśniowej, ponieważ odnotowano znaczny wzrost poziomu beta-agonistów w momencie ich uszkodzenia. Jeśli to założenie jest poprawne, to dzięki zastosowaniu beta-agonistów może znacznie przyspieszyć proces regeneracji. Wiadomo na pewno, że duże dawki tych leków zwiększają przekrój mięśni, a rodzaj przerostu w żaden sposób na to nie wpływa..

Najprawdopodobniej agoniści beta są w stanie wchodzić w interakcje z wtórnymi przekaźnikami, cząsteczkami przekazującymi sygnały z receptorów do komórek docelowych. Ponadto są w stanie wzmocnić te sygnały. Naukowcom udało się ustalić, że podczas stosowania Clenbuterolu przerost tkanki mięśniowej zostaje złagodzony po zmianie poziomu białka kinazy C spowodowanej odnerwieniem. Enzym ten znajduje się w fosfolipidach błonowych i wapniu.

Skutki uboczne agonistów beta

Każdy lek ma określone skutki uboczne. Agoniści beta nie byli wyjątkiem. Pierwszą rzeczą, na którą należy zwrócić uwagę, jest przemijalność odpowiedzi anabolicznej. Średnio efekt ten utrzymuje się około 10 dni, po czym liczba receptorów beta zaczyna gwałtownie spadać..

Wpływa to na zdolność sportowców do prowadzenia treningów o wysokiej intensywności. Jak wspomniano powyżej, duża liczba receptorów beta-2 znajduje się w sercu. Z tego powodu agoniści receptorów beta są źródłem tachykardii..

Z dużą pewnością możemy powiedzieć, że przy dużych dawkach beta-agonistów zapewniony zostanie przerost mięśni, ale obecność poważnych skutków ubocznych sprawia, że ​​stosowanie leków jest nieracjonalne. To wszystko, co chciałem powiedzieć na temat - agoniści beta2: jak stymulować przerost mięśni.

Aby uzyskać więcej informacji na temat skutków agonistów beta-2, zobacz ten film:

b2-agoniści: rola i miejsce w leczeniu astmy oskrzelowej

* Współczynnik wpływu na 2018 r. Według RSCI

Czasopismo znajduje się na Liście recenzowanych publikacji naukowych Wyższej Komisji Atestacyjnej.

Przeczytaj w nowym numerze

Państwowy Instytut Zaawansowanego Szkolenia Lekarzy Ministerstwa Obrony Federacji Rosyjskiej w Moskwie

Terapię astmy oskrzelowej (BA) można warunkowo podzielić na dwa główne obszary. Pierwsza to terapia objawowa, która szybko i skutecznie łagodzi skurcz oskrzeli, główny objaw kliniczny AZS. Drugi to terapia przeciwzapalna, która przyczynia się do modyfikacji głównego mechanizmu patogenetycznego choroby, jakim jest zapalenie błony śluzowej dróg oddechowych (DP) [1].

Terapię astmy oskrzelowej (BA) można warunkowo podzielić na dwa główne obszary. Pierwsza to terapia objawowa, która szybko i skutecznie łagodzi skurcz oskrzeli, który jest głównym objawem klinicznym AD. Drugi to terapia przeciwzapalna, która przyczynia się do modyfikacji głównego mechanizmu patogenetycznego choroby, jakim jest zapalenie błony śluzowej dróg oddechowych (DP) [1].

Centralne miejsce wśród środków objawowej kontroli AD zajmuje oczywiście b 2- agoniści, charakteryzujący się wyraźnym działaniem rozszerzającym oskrzela (i działaniem ochronnym oskrzeli) i minimalną liczbą niepożądanych skutków ubocznych przy prawidłowym stosowaniu.

Krótka historia b 2 –Agoniści

Historia stosowania beta-agonistów w XX wieku to konsekwentny rozwój i wprowadzanie do praktyki klinicznej leków o coraz większej 2–Selektywność adrenergiczna i wydłużający się czas działania.

Po raz pierwszy adrenalinę sympatykomimetyczną (epinefrynę) zastosowano w leczeniu chorych na BA w 1900 roku [2]. Początkowo adrenalina była szeroko stosowana zarówno w postaci wstrzyknięć, jak i inhalacji. Jednak niezadowolenie lekarzy z krótkiego czasu działania (1-1,5 godziny), duża liczba negatywnych skutków ubocznych leku były zachętą do dalszych poszukiwań bardziej „atrakcyjnych” leków.

W 1940 roku pojawił się izoproterenol, syntetyczna katecholamina. Ulegał on zniszczeniu w wątrobie równie szybko jak adrenalina (przy udziale enzymu katecholo-o-metylotransferazy - COMT), dlatego miał krótki czas działania (1–1,5 godz.), A metabolity powstałe w wyniku biotransformacji izoproterenolu (metoksyprenaliny) posiadały b - działanie blokujące adrenergiczne. Jednocześnie izoproterenol był wolny od takich niepożądanych zjawisk nieodłącznie związanych z adrenaliną, takich jak bóle głowy, zatrzymanie moczu, nadciśnienie tętnicze itp. Badanie właściwości farmakologicznych izoproterenolu doprowadziło do ustalenia heterogenności receptorów adrenergicznych [3]. W odniesieniu do tych ostatnich adrenalina okazała się uniwersalnym bezpośrednim agonistą α - β, a izoproterenol był pierwszym krótko działającym nieselektywnym β-agonistą [2].

Pierwszy selektywny b 2- agonistą był salbutamol, który pojawił się w 1970 roku i charakteryzował się minimalną i nieistotną klinicznie aktywnością w stosunku do a - i b 1–Receptors. Słusznie uzyskał status „złotego standardu” w wierszu b 2–Agoniści. Po Salbutamolu nastąpiło wprowadzenie do praktyki klinicznej innych b 2–Agoniści (terbutalina, fenoterol itp.). Leki te okazały się równie skuteczne, jak leki rozszerzające oskrzela, jak nieselektywne beta-agoniści, ponieważ działanie rozszerzające oskrzela sympatykomimetyków jest realizowane tylko przez b. 2- Receptory adrenergiczne. Jednak b 2- agoniści wykazują znacznie mniej wyraźne działanie stymulujące na serce (batmotropowe, dromotropowe, chronotropowe) w porównaniu z b 1- b 2-Agonista izoproterenol [4].

Niektóre różnice w selektywności b 2- agoniści nie mają poważnego znaczenia klinicznego. Wysoką częstość występowania niepożądanych skutków sercowo-naczyniowych podczas przyjmowania fenoterolu (w porównaniu z salbutamolem i terbutaliną) można wytłumaczyć wyższą skuteczną dawką leku i częściowo szybszym wchłanianiem ogólnoustrojowym. Nowe leki zachowały szybkość działania (początek działania w pierwszych 3-5 minutach po inhalacji), charakterystyczną dla wszystkich dotychczasowych beta-agonistów, z zauważalnym wydłużeniem czasu ich działania do 4-6 godzin (mniej wyraźne w ciężkim BA). Poprawiło to zdolność kontrolowania objawów astmy w ciągu dnia, ale nie „uratowało” przed nocnymi atakami [4,5].

Nowa możliwość odbioru indywidualnego b 2- doustni agoniści (salbutamol, terbutalina, formoterol, bambuterol) w pewnym stopniu rozwiązali problem kontroli nocnych napadów astmy. Jednak konieczność przyjmowania znacznie większych dawek (prawie 20 razy więcej niż przy inhalacji) przyczyniła się do pojawienia się zdarzeń niepożądanych związanych ze stymulacją a - i b 1- Receptory adrenergiczne. Ponadto wykazano niższą skuteczność terapeutyczną tych leków [5].

Pojawienie się przedłużonej inhalacji b 2- agoniści - salmeterol i formoterol. Salmeterol jako pierwszy pojawił się na rynku - wysoce selektywny b 2Jest agonistą wykazującym czas działania przez co najmniej 12 godzin, ale z powolnym początkiem działania. Wkrótce „dołączył” do niego formoterol, który również jest wysoce selektywny 2-Agonista o 12-godzinnym działaniu, ale z tempem rozwoju działania rozszerzającego oskrzela zbliżonym do salbutamolu [4]. Już w pierwszych latach stosowania przedłużone b 2- agoniści wskazywali, że przyczyniają się do zmniejszenia częstości zaostrzeń astmy, zmniejszenia liczby hospitalizacji, a także zmniejszenia zapotrzebowania na kortykosteroidy wziewne (ICS).

Najskuteczniejszy sposób podawania leków na astmę, w tym b 2- agoniści, rozpoznawani jako inhalacje. Ważnymi zaletami tego szlaku są możliwość bezpośredniego dostarczania leku do narządu docelowego (co w dużej mierze zapewnia szybką odpowiedź leków rozszerzających oskrzela) oraz minimalizacja działań niepożądanych. Spośród obecnie znanych systemów dostarczania, najczęściej stosowane są inhalatory aerozolowe z odmierzaną dawką (MDI), rzadziej inhalatory proszkowe z odmierzoną dawką (MDI) i nebulizatory. Oral B 2- agoniści w postaci tabletek lub syropów są stosowane niezwykle rzadko, głównie jako dodatkowe lekarstwo na częste nocne objawy astmy lub duże zapotrzebowanie na krótko działające inhalacje b 2- agoniści u pacjentów otrzymujących duże dawki ICS (co odpowiada 1000 mcg beklometazonu dziennie lub więcej) [1,6,7].

Mechanizmy działania b 2 –Agoniści

b 2- agoniści powodują rozszerzenie oskrzeli przede wszystkim w wyniku bezpośredniej stymulacji b 2–Receptory adrenergiczne dla mięśni gładkich DP. Dowody na ten mechanizm uzyskano zarówno in vitro (pod wpływem izoproterenolu nastąpiła relaksacja oskrzeli człowieka i odcinków tkanki płucnej), jak i in vivo (gwałtowny spadek oporności na DP po inhalacji leku rozszerzającego oskrzela) [8].

Pobudzenie receptorów β-adrenergicznych prowadzi do aktywacji cyklazy adenylanowej, która tworzy kompleks z białkiem G (ryc. 1), co zwiększa zawartość wewnątrzkomórkowego cyklicznego adenozyno-3,5-monofosforanu (cAMP). To ostatnie prowadzi do aktywacji specyficznej kinazy (kinaza białkowa A), która fosforyluje niektóre białka wewnątrzkomórkowe, w wyniku czego następuje zmniejszenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia (jego aktywne „wypompowywanie” z komórki do przestrzeni zewnątrzkomórkowej), hamowana jest hydroliza fosfoinozytydu, hamowane są kinazy łańcuchów lekkich miozyny, a wreszcie, Duże kanały potasowe aktywowane wapniem „otwierają się”, powodując repolaryzację (rozluźnienie) komórek mięśni gładkich i sekwestrację wapnia do magazynu zewnątrzkomórkowego. Muszę powiedzieć, że b 2–Agoniści mogą wiązać się z kanałami potasowymi i bezpośrednio wywoływać zwiotczenie komórek mięśni gładkich, niezależnie od wzrostu wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP [5,9].

Ryc.1. Molekularne mechanizmy związane z rozszerzaniem oskrzeli b 2-agoniści [5] (wyjaśnienie w tekście). DOCa - duży kanał potasowy aktywowany wapniem; ATP - trifosforan adenozyny; cAMP - cykliczny adenozyno-3,5-monofosforan

b 2- agoniści są uważani za funkcjonalnych antagonistów, powodując odwrotny rozwój skurczu oskrzeli, niezależnie od efektu zwężającego, który miał miejsce. Ta okoliczność wydaje się być niezwykle ważna, ponieważ wiele mediatorów (mediatorów stanu zapalnego i neuroprzekaźników) ma działanie zwężające oskrzela..

W wyniku oddziaływania na receptory b-adrenergiczne zlokalizowane w różnych częściach DP (tab. 1) ujawniają się dodatkowe efekty b 2–Agoniści, którzy wyjaśniają możliwość profilaktycznego stosowania leków. Należą do nich zahamowanie uwalniania mediatorów z komórek zapalnych, zmniejszenie przepuszczalności naczyń włosowatych (zapobieganie rozwojowi obrzęku błony śluzowej oskrzeli), zahamowanie transmisji cholinergicznej (zmniejszenie odruchu cholinergicznego skurczu oskrzeli), modulacja wydzielania śluzu przez gruczoły podśluzowe, aw konsekwencji optymalizacja klirensu śluzowo-rzęskowego (ryc.2).

Postać: 2. Bezpośrednie i pośrednie działanie rozszerzające oskrzela 2-agoniści [5] (wyjaśnienie w tekście). E - eozynofil; TC - komórka tuczna; CN - nerw cholinergiczny; SMC - komórka mięśni gładkich

Zgodnie z teorią dyfuzji mikrokinetycznej G. Andersena [10], czas trwania i czas rozpoczęcia działania b 2–Agoniści są związani z ich właściwościami fizykochemicznymi (przede wszystkim lipofilnością / hydrofilowością cząsteczki) oraz szczególnymi cechami mechanizmu działania. Salbutamol jest związkiem hydrofilowym. Dostając się do wodnego środowiska przestrzeni zewnątrzkomórkowej, szybko przenika do „rdzenia” receptora i po ustaniu komunikacji z nim jest usuwany przez dyfuzję (ryc. 3). Salmeterol, stworzony na bazie salbutamolu, jest silnie lipofilnym lekiem, który szybko przenika przez błony komórkowe dróg oddechowych pełniących funkcję depotu, a następnie powoli dyfunduje przez błonę receptora, powodując jego przedłużoną aktywację i późniejszy początek działania. Formoterol ma mniejszą lipofilność niż salmeterol, dlatego tworzy on magazyn w błonie komórkowej, skąd dyfunduje do środowiska zewnątrzkomórkowego, a następnie jednocześnie wiąże się z receptorem β-adrenergicznym i lipidami, co determinuje zarówno szybkość początku działania, jak i wydłużenie czasu jego trwania [7] (ryc. 3. ). Długotrwałe działanie salmeterolu i formoterolu tłumaczy się ich zdolnością do długotrwałego przebywania w dwuwarstwie błon komórkowych komórek mięśni gładkich w bezpośrednim sąsiedztwie b 2- Receptory adrenergiczne i oddziałują z tym ostatnim.

Postać: 3. Mechanizm działania b 2-agoniści [10] (wyjaśnienia w tekście)

W badaniu in vitro mięsień spazmatyczny rozluźnia się szybciej po dodaniu formoterolu niż salmeterolu. Potwierdza to, że salmeterol jest częściowym agonistą b 2–Receptery w stosunku do formoterolu [5].

Selektywne b 2–Agoniści są mieszaninami racemicznymi (50:50) dwóch izomerów optycznych - R i S. Ustalono, że aktywność farmakologiczna izomerów R jest 20–100 razy większa niż izomerów S -. Wykazano, że izomer R salbutamolu wykazuje właściwości rozszerzające oskrzela. [11] Jednocześnie izomer S wykazuje bezpośrednio przeciwne właściwości: działanie prozapalne, wzrost nadreaktywności DP, wzrost skurczu oskrzeli, ponadto jest znacznie wolniej metabolizowany. Ostatnio powstał nowy lek zawierający tylko izomer R (lewalbuterol). Do tej pory występuje tylko w roztworze do nebulizatorów i ma lepsze działanie terapeutyczne niż racemiczny salbutamol [12], ponieważ lewalbuterol wykazuje równoważne działanie w dawce równej 25% mieszaniny racemicznej (nie ma antagonistycznego izomeru S, a także zmniejsza się liczba działań niepożądanych) [12,trzynaście].

Selektywność b 2 –Agoniści

Cel stosowania selektywnego b 2- agoniści mają zapewnić rozszerzenie oskrzeli i jednocześnie unikać niepożądanych efektów wywołanych pobudzeniem a - i b 1–Receptors. W większości przypadków umiarkowane użycie b 2- agoniści nie prowadzą do rozwoju działań niepożądanych. Jednak selektywność nie może całkowicie wyeliminować ryzyka ich rozwoju i istnieje kilka wyjaśnień na to..

Przede wszystkim selektywność do b 2- Receptory adrenergiczne są zawsze względne i zależne od dawki. Niewielka aktywacja a - i b 1- Receptory adrenergiczne, niewidoczne przy zwykłych średnich dawkach terapeutycznych, nabierają znaczenia klinicznego wraz ze wzrostem dawki leku lub częstotliwości jego podawania w ciągu dnia. Efekt zależny od dawki b 2- agonistów należy brać pod uwagę przy leczeniu zaostrzeń astmy, zwłaszcza stanów zagrażających życiu, gdy powtarzane inhalacje przez krótki czas (kilka godzin) są 5-10 razy większe od dopuszczalnej dawki dobowej. [2, 5]

b 2–Receptory są szeroko reprezentowane w DP (Tabela 1). Ich gęstość rośnie wraz ze zmniejszaniem się średnicy oskrzeli, au pacjentów z BA gęstość b 2–Receptory w drogach oddechowych są wyższe niż u zdrowych. Liczne b 2- Receptory adrenergiczne znajdują się na powierzchni komórek tucznych, neutrofili, eozynofili, limfocytów [14]. A jednocześnie b 2-Receptory znajdują się w różnych tkankach i narządach, zwłaszcza w lewej komorze, gdzie stanowią 14% wszystkich receptorów b-adrenergicznych, oraz w prawym przedsionku - 26% wszystkich receptorów b-adrenergicznych [11]. Stymulacja tych receptorów może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, w tym tachykardii, trzepotania przedsionków i niedokrwienia mięśnia sercowego. Stymulacja b 2- Receptory mięśni szkieletowych mogą powodować drżenie mięśni. Aktywacja dużych kanałów potasowych może przyczynić się do rozwoju hipokaliemii, aw konsekwencji wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca, m.in. fatalny. Przy systemowym podawaniu dużych dawek leków można zaobserwować efekty metaboliczne (wzrost poziomu wolnych kwasów tłuszczowych w surowicy krwi, insuliny, glukozy, pirogronianu i mleczanu) [5].

Podczas stymulacji naczyń b 2-Receptor rozszerza naczynia krwionośne i możliwe jest obniżenie rozkurczowego ciśnienia krwi. Niepożądane objawy kardiologiczne są szczególnie wyraźne w stanach ciężkiego niedotlenienia podczas zaostrzeń astmy - wzrost powrotu żylnego (szczególnie w pozycji ortopnea) może powodować rozwój zespołu Bezolda-Jarischa, a następnie zatrzymania akcji serca [15].

Związek między b 2 - agoniści i zapalenie w DP

Ze względu na powszechne stosowanie b 2- krótko działających agonistów, a także wprowadzenie do praktyki klinicznej przedłużonej inhalacji b 2- pytanie, czy te leki mają działanie przeciwzapalne, stało się szczególnie istotne w przypadku agonistów. Niewątpliwie działanie przeciwzapalne b 2- agoniści, przyczyniając się do modyfikacji ostrego zapalenia oskrzeli, można uznać za hamowanie uwalniania mediatorów zapalenia z komórek tucznych i zmniejszenie przepuszczalności naczyń włosowatych. Jednocześnie biopsja błony śluzowej oskrzeli u pacjentów z BA, którzy regularnie przyjmują b 2–Agoniści, stwierdzono, że liczba komórek zapalnych, m.in. i aktywowana (makrofagi, eozynofile, limfocyty) nie zmniejsza [5, 16].

W takim przypadku odbiór teoretycznie prawidłowy b 2- agoniści mogą nawet prowadzić do pogorszenia stanu zapalnego w DP. Tak więc, dzięki b 2-Agonista rozszerzający oskrzela pozwala na głębszy oddech, co może skutkować bardziej masową ekspozycją na alergeny.

Ponadto regularne stosowanie b 2- agoniści mogą maskować rozwijające się zaostrzenie, opóźniając w ten sposób rozpoczęcie lub nasilenie prawdziwej terapii przeciwzapalnej.

Potencjalne ryzyko użytkowania b 2 –Agoniści

Częste regularne stosowanie inhalacji b 2- agoniści mogą prowadzić do rozwoju tolerancji (odczulania) na nie. Nagromadzenie cAMP sprzyja przejściu receptora do stanu nieaktywnego. Nadmiernie intensywna stymulacja receptorów β-adrenergicznych przyczynia się do rozwoju odczulania (zmniejszenie wrażliwości receptora w wyniku rozprzęgnięcia receptora z białkiem G i cyklazą adenylanową) [14]. Przy zachowaniu nadmiernej stymulacji zmniejsza się liczba receptorów na powierzchni komórki (regulacja „w dół”). Należy zwrócić uwagę, że receptory b mięśni gładkich DP mają dość znaczną rezerwę i dlatego są bardziej odporne na odczulanie niż receptory stref poza oddechowych (np. Mięśni szkieletowych czy regulujących metabolizm). Ustalono, że osoby zdrowe szybko rozwijają tolerancję na duże dawki salbutamolu, ale nie na fenoterol i terbutalinę. Jednocześnie u pacjentów z BA tolerancja na działanie rozszerzające oskrzela b 2- agoniści pojawiają się rzadko, znacznie częściej rozwija się tolerancja na ich działanie bronchoprotekcyjne.

Zmniejszenie działania ochronnego oskrzeli b 2–Agoniści przy regularnym, częstym stosowaniu w równym stopniu dotyczą zarówno leków o krótkim, jak i przedłużonym uwalnianiu, nawet na tle podstawowej terapii kortykosteroidami wziewnymi. Jednocześnie nie mówimy o całkowitej utracie ochrony oskrzeli, ale o niewielkim obniżeniu jej początkowego poziomu. H. J. van der Woude i in. [17] stwierdzili, że na tle regularnego stosowania formoterolu i salmeterolu przez chorych na BA działanie rozszerzające oskrzela tego ostatniego nie zmniejsza się, działanie bronchoprotekcyjne jest większe dla formoterolu, ale działanie rozszerzające oskrzela salbutamolu jest znacznie słabsze..

Odczulanie rozwija się przez długi czas, przez kilka dni lub tygodni, w przeciwieństwie do tachyfilaksji, która rozwija się bardzo szybko i nie jest związana ze stanem funkcjonalnym receptorów. Okoliczność ta wyjaśnia spadek skuteczności leczenia i wymaga ograniczenia częstotliwości stosowania 2–Agoniści [18].

Indywidualna zmienność w odpowiedzi na b 2- agoniści i rozwój tolerancji na ich działanie rozszerzające oskrzela, wielu badaczy kojarzy się z polimorfizmem genów genetycznych. Gen b 2- Receptory adrenergiczne zlokalizowane na chromosomie 5q. Zmiana w sekwencji aminokwasów b 2- Receptory adrenergiczne, w szczególności ruch aminokwasów w kodonach 16 i 27. Wpływ polimorfizmu genów nie dotyczy zmienności działania bronchoprotekcyjnego. Trzeba uczciwie zaznaczyć, że dane te nie znajdują potwierdzenia we wszystkich pracach [19–22].

b 2- agoniści i śmiertelność pacjentów z BA

Poważne wątpliwości co do bezpieczeństwa wziewnych beta-mimetyków pojawiły się w latach 60. XX wieku, kiedy w wielu krajach, w tym w Anglii, Australii, Nowej Zelandii, wybuchła epidemia zgonów wśród chorych na astmę [23]. Jednocześnie zasugerowano, że istnieje związek między terapią sympatykomimetyczną a wzrostem śmiertelności z powodu astmy. Nie ustalono wówczas związku przyczynowego między stosowaniem β-agonistów (izoproterenolu) a zwiększoną śmiertelnością, a udowodnienie tego na podstawie wyników badań retrospektywnych było prawie niemożliwe. Udowodniono związek między przyjmowaniem fenoterolu a wzrostem śmiertelności z powodu astmy w Nowej Zelandii w latach osiemdziesiątych XX wieku, ponieważ stwierdzono, że lek ten był częściej przepisywany w przypadkach astmy śmiertelnej w porównaniu z dobrze kontrolowaną chorobą. Zależność ta została pośrednio potwierdzona przez spadek śmiertelności, który zbiegł się w czasie z rezygnacją z powszechnego stosowania fenoterolu (przy ogólnym wzroście sprzedaży innych b 2–Agoniści). W tym zakresie orientacyjne są wyniki badania epidemiologicznego w Kanadzie, którego celem było zbadanie możliwego związku między częstością zgonów a przepisywanymi lekami [24]. Wykazano, że zwiększona śmiertelność jest związana z leczeniem dużymi dawkami któregokolwiek z dostępnych b. Wziewnych 2–Agoniści. Ryzyko zgonu było największe w przypadku stosowania fenoterolu, jednak w porównaniu z równoważnymi dawkami salbutamolu śmiertelność nie różniła się istotnie.

Jednocześnie związek między terapią wysokodawkową b 2- nie można wiarygodnie udowodnić agonistów i wzrostu śmiertelności z powodu astmy, ponieważ pacjenci z cięższą i słabo kontrolowaną astmą częściej uciekają się do dużych dawek b 2- agoniści, a wręcz przeciwnie, rzadziej - za pomocą skutecznych leków przeciwzapalnych. Ponadto wysokie dawki b 2–Agoniści maskują oznaki nasilającego się śmiertelnego zaostrzenia astmy [16].

Schemat dawkowania

Wziewne, krótko działające b 2–Agoniści

Nie ma wątpliwości, że krótko działające inhalacje b 2–Agoniści są lekami z wyboru do sytuacyjnego objawowego opanowania astmy [1], a także zapobiegania rozwojowi objawów astmy wysiłkowej (AFU). Regularne stosowanie wziewnych β-agonistów może prowadzić do utraty odpowiedniej kontroli nad przebiegiem choroby. Tak więc w badaniu M.R. Sears i in. w Nowej Zelandii [25], badali nadreaktywność oskrzeli, poranne PSV, codzienne objawy i potrzebę ICS u pacjentów stosujących b 2- agoniści „na żądanie” w porównaniu z pacjentami stosującymi fenoterol regularnie 4 razy dziennie. W grupie pacjentów regularnie przyjmujących fenoterol obserwowano słabą kontrolę objawów astmy, ponadto obserwowano częstsze i cięższe zaostrzenia w porównaniu z grupą pacjentów stosujących b. 2- agoniści „na żądanie” przez pół roku. W tym ostatnim nastąpiła poprawa wskaźników funkcji oddychania zewnętrznego, porannego PSV oraz zmniejszenie odpowiedzi na test prowokacji oskrzeli z metacholiną. Zwiększona nadreaktywność oskrzeli na tle regularnego przyjmowania krótko działających b 2–Agoniści są najprawdopodobniej związani z obecnością S - enantomerów w mieszaninie racemicznej leku [26–27].

W przypadku salbutamolu nie udało się ustalić podobnych wzorców, chociaż podobnie jak w przypadku fenoterolu, jego regularnemu przyjmowaniu towarzyszył niewielki wzrost nadreaktywności oskrzeli. Istnieją dowody, że regularnemu stosowaniu salbutamolu towarzyszy wzrost częstości epizodów AFU i nasilenie stanu zapalnego w LTP [5].

Krótkotrwały b 2- agonistów należy stosować (w tym w ramach monoterapii) wyłącznie „na żądanie”. Jest mało prawdopodobne, aby zwykle zalecany schemat dawkowania b 2- agoniści „na żądanie” mogą pogorszyć kontrolę nad przebiegiem astmy, jednak przy stosowaniu dużych dawek leku pogorszenie kontroli staje się rzeczywiste. Ponadto wielu pacjentów staje się szczególnie wrażliwych na agonistów w obecności polimorfizmu b 2–Receptory adrenergiczne, co prowadzi do szybszego pogorszenia kontroli [28]. Ustalono związek między zwiększonym ryzykiem zgonu u pacjentów z BA a stosowaniem dużych dawek wziewnych b 2- agoniści, odzwierciedla tylko ciężkość choroby. Możliwe jest również, że wysokie dawki wziewne b 2- agoniści mają szkodliwy wpływ na przebieg astmy [16]. Pacjenci otrzymujący duże dawki b 2- agoniści (ponad 1,4 puszki aerozolu miesięcznie) z pewnością potrzebują skutecznej terapii przeciwzapalnej, m.in. iw celu zmniejszenia dawki b 2–Agoniści [28]. Wraz ze wzrostem zapotrzebowania na leki rozszerzające oskrzela (częściej trzy razy w tygodniu) wskazane jest dodatkowe przepisanie leków przeciwzapalnych, a gdy b 2- agoniści więcej niż 3-4 razy dziennie w celu złagodzenia objawów - zwiększ ich dawkę.

Odbiór krótkiego zasięgu b 2- stosowanie agonistów w celu ochrony oskrzeli jest również ograniczone do „rozsądnych limitów” (nie więcej niż 3-4 razy dziennie). Właściwości chroniące oskrzela b 2- agoniści pozwalają wielu wysoko wykwalifikowanym sportowcom z dyplomem licencjata startować w zawodach międzynarodowych (przepisy dopuszczają stosowanie b 2- agoniści w zapobieganiu AFU, pod warunkiem zweryfikowania choroby przez lekarza). Na przykład 67 sportowców z AFU wzięło udział w Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles w 1984 r., Z których 41 otrzymało medale różnych wyznań [29]. Wiadomo, że ustne b 2- agoniści pomagają zwiększyć wydolność poprzez zwiększenie masy mięśniowej, anabolizm białek i lipidów, psychostymulację [30,31,32]. W badaniu C. Goubart i wsp. [33] wykazali, że efekt inhalacji b 2- agoniści u zdrowych sportowców ograniczają się tylko do niewielkiego rozszerzenia oskrzeli, co jednak może mieć istotny wpływ na poprawę adaptacji oddechowej na początku obciążenia.

Długotrwała inhalacja b 2–Agoniści

Aktualnie dostępne inhalacje długo działające b 2- agoniści - formoterol i salmeterol działają w ciągu 12 godzin z równoważnym działaniem rozszerzającym oskrzela. Niemniej jednak istnieją między nimi różnice. Przede wszystkim jest to szybkość działania formoterolu (w postaci AIDS), porównywalna z czasem początku działania salbutamolu (w postaci AIDS) [34], co pozwala na wykorzystanie formoterolu jako karetki, zamiast krótko działającego 2–Agoniści. Jednocześnie przy stosowaniu formoterolu występuje znacznie mniej zdarzeń niepożądanych niż salbutamolu [17]. Leki te mogą być stosowane w monoterapii u pacjentów z łagodną astmą jako bronchoprotektory w AFU. W przypadku stosowania formoterolu więcej niż 2 razy w tygodniu „na żądanie” konieczne jest dodanie do kuracji ICS.

Należy zauważyć, że monoterapia z przedłużonym b 2–Agoniści regularnie nie są zalecani, ponieważ nadal nie ma wiarygodnych dowodów na ich działanie przeciwzapalne, modyfikujące przebieg choroby [35].

Istnieją naukowo potwierdzone dowody wskazujące na celowość jednoczesnego stosowania ICS i leków rozszerzających oskrzela. Kortykosteroidy zwiększają ekspresję b 2-Receptory i zmniejszają potencjalną desensytyzację, podczas długotrwałego b 2- agoniści zwiększają wrażliwość receptorów kortykosteroidowych na ICS [36].

Przeprowadzone dotychczas badania wskazują na możliwość wcześniejszego przepisania przedłużonej inhalacji b 2–Agoniści. Na przykład u pacjentów z niedostateczną kontrolą astmy podczas przyjmowania 400-800 μg ICS dodatkowe wyznaczenie salmeterolu zapewnia pełniejszą i odpowiednią kontrolę w porównaniu ze zwiększeniem dawki ICS. Formoterol wykazuje podobne działanie i jednocześnie pomaga zmniejszyć częstość zaostrzeń choroby. Te i wiele innych badań sugeruje, że dodanie przedłużonej inhalacji b 2–Agoniści do małej - średniej dawki terapii ICS u pacjentów z niedostateczną kontrolą BA jest równoważna podwojeniu dawki steroidu [5].

Obecnie zaleca się stosowanie inhalacji przedłużonej b 2- agoniści tylko u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują ICS. Obiecujące wydają się ustalone kombinacje, takie jak salmeterol z flutykazonem (Seretide) i formoterol z budezonidem (Symbicort). Jednocześnie obserwuje się lepszą zgodność, wykluczone jest ryzyko stosowania tylko jednego z leków w ramach długotrwałej terapii choroby.

1. National Institutes of Health, National Heart, Lung and Blood Institute. Raport panelu ekspertów 2: Wytyczne dotyczące diagnostyki i leczenia astmy. Bethesda, Md: National Institutes of Health, National Heart, Lung and Blood Institute; Kwiecień 1997. Publikacja NIH 97–4051..

2. Lawrence D.R., Benitt P.N. Farmakologia kliniczna. W 2 tomach. Moskwa: medycyna; 1991 rok.

3. Mashkovsky M.D. Leki. Moskwa: medycyna; 1984 rok.

4. Pokaż M. B2 - agoniści, od właściwości farmakologicznych do codziennej praktyki klinicznej. Raport z międzynarodowych warsztatów (na podstawie warsztatów, które odbyły się w Londynie, 28–29 lutego, 200)

5. Barnes P.J. b - Agoniści, leki przeciwcholinergiczne i inne leki niesteroidowe. W: Albert R., Spiro S., Jett J., red. Kompleksowa medycyna oddechowa. Wielka Brytania: Harcourt Publishers Limited; 2001. s. 34,1–34–10

6. Aktualizacja wytycznych dotyczących astmy u dorosłych (artykuł redakcyjny). BMJ 2001; 323: 1380-1381.

7. Jonson M. b 2–Agoniści adrenoceptorów: optymalny profil farmakologiczny. W: Rola B. 2–Agoniści w leczeniu astmy. Oxford: The Medicine Group; 1993. s. 6-8.

8. Barnes P.J. receptory beta - adrenergiczne i ich regulacja. Am J Respir Crit Care Med. 1995; 152: 838-860.

9. Kume H., Takai A., Tokuno H., Tomita T. Regulacja Ca2+ zależna aktywność kanału K + w miocytach tchawicy przez fosforylację. Nature 1989; 341: 152-154.

10. Anderson G.P. Długo działający wziewni agoniści receptorów beta-adrenergicznych: farmakologia porównawcza formoterolu i salmeterolu. Agents Actions Suppl. 1993; 43: 253-269.

11. Stiles GL, Taylor S, Lefkowitz RJ. Receptory beta - adrenergiczne ludzkiego serca: niejednorodność podtypu określona przez bezpośrednie wiązanie radioligandu. Life Sci. 1983; 33: 467-473.

12. Wcześniej JG, Cochrane GM, Raper SM, Ali C, Volans GN. Samozatrucie doustnym salbutamolem. BMJ. 1981; 282: 1932.

13. Handley D. Astma - jak farmakologia i toksykologia (S) -izomerów beta-agonistów. J Allergy Clin Immunol. 1999; 104: S69 - S76.

14. Jonson M., Coleman R. Mechanizmy działania beta - 2 - agoniści adrenoceptorów. W: Bisse W., Holgate S., artykuły redakcyjne. Astma i nieżyt nosa. Blackwell Science; 1995. s.1278-1308.

15. Burggsaf J., Westendorp R. G. J., in't Veen J. C. C. M. et al. Sercowo-naczyniowe skutki uboczne wziewnego salbutamolu u pacjentów z astmą z hipoksją. Thorax 2001; 56: 567-569.

16. Van Shayck C.P., Bijl-Hoffland I.D., Closterman S.G.M. et al. Potencjalny efekt maskowania na percepcję dyspozycyjną przez krótko- i długo działające b 2–Agoniści w astmie. ERJ 2002; 19: 240-245.

17. Van der Woude H.J., Winter T.N., Aalbers R. Zmniejszone działanie rozszerzające oskrzela salbutamolu w łagodzeniu metacholiny wywołało umiarkowane do ciężkiego skurcz oskrzeli podczas leczenia dużymi dawkami długo działającego b 2 agoniści. Thorax 2001; 56: 529-535.

18. Nelson HS. Doświadczenie kliniczne z lewalbuterolem. J Allergy Clin Immunol. 1999; 104: S77 - S84.

19. Lipworth BJ, Hall IP, Tan S, Aziz I, Coutie W. Wpływ polimorfizmu genetycznego na funkcję ex vivo i in vivo b 2–Adrenoceptorów u chorych na astmę. Chest 1999; 115: 324–328.

20. Lipworth BJ, Kopelman G.H., Wheatley A.P. et al. b 2–Polimorfizm promotora adrenoceptorów: rozszerzone halotypy i efekty funkcjonalne w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej. Thorax 2002; 57: 61–66.

21. Lima JJ, Thomason DB, Mohamed MH, Eberle LV, Self TH, Johnson JA. Wpływ polimorfizmów genetycznych b 2- Receptor adrenergiczny a farmakodynamika albuterolu rozszerzającego oskrzela. Clin Pharm Ther 1999; 65: 519-525.

22. Kotani Y, Nishimura Y, Maeda H, Yokoyama M. ur 2–Polimorfizmy receptorów adrenergicznych wpływają na odpowiedź dróg oddechowych na salbutamol u astmatyków. J Asthma 1999; 36: 583-590.

23. Taylor D.R., Sears M.R., Cockroft D.W. Kontrowersje dotyczące beta - agonistów. Med Clin North Am 1996; 80: 719-748.

24. Spitzer WO, Suissa S, Ernst P i in. Stosowanie agonistów receptorów beta i ryzyko śmierci i bliskiej śmierci z powodu astmy. N Engl J Med 1992; 326: 501-506.

25. Sears MR, Taylor DR, Print CG i wsp. Regularne leczenie beta-agonistami wziewnymi w astmie oskrzelowej. Lancet 1990; 336: 1391-1396.

26. Handley D. Astma - jak farmakologia i toksykologia (S) –izomerów beta-agonistów. J Allergy Clin Immunol. 1999; 104: S69 - S76.

27. Nelson HS. Doświadczenie kliniczne z lewalbuterolem. J Allergy Clin Immunol 1999; 104: S77 - S84.

28. Liggett S.B. Polimorfizmy b 2- Receptor adrenergiczny w astmie. Jestem J Respir Cri. Care Med 1997; 156: S 156-162.

29. Voy R.O. Doświadczenia Amerykańskiego Komitetu Olimpijskiego ze skurczem oskrzeli wywołanym wysiłkiem fizycznym. Med Sci Exerc 1986; 18: 328-330.

30. Lafontan M., Berlan M., Prud'hon M. Les agonistes beta-adrenergiques. Mecanismes d'action: lipomobilisation et anabolisme. Reprod Nutr Develop 1988; 28: 61–84

31. Martineau L, Horan MA, Rothwell NJ i in. Salbutamol, a b 2–Agonista receptora adrenergicznego, zwiększa siłę mięśni szkieletowych u młodych mężczyzn. Clin Sci 1992; 83: 615-621.

32. Cena AH, Clissold SP. Salbutamol w latach 80. Ponowna ocena jego skuteczności klinicznej. Drugs 1989; 38: 77-122.

33. Goubault C, Perault M - C, Leleu i wsp. Wpływ wziewnego salbutamolu na ćwiczących sportowców bez astmy Thorax 2001; 56: 675-679.

34. Seberova E, Hartman P, Veverka J i wsp. Formoterol podany przez Turbuhaler® miał szybki początek działania, tak jak salbutamol podawany przez pMDI. Program i streszczenia Międzynarodowej Konferencji American Thoracic Society w 1999 roku; 23-28 kwietnia 1999; San Diego, Kalifornia. Streszczenie A637.

35. Wallin A., Sandstrom T., Soderberg M. i in. Wpływ regularnie wziewnego formoterolu, budezonidu i placebo na zapalenie błon śluzowych i wskaźniki kliniczne łagodnej astmy. Am J Respir Crit Care Med. 1998; 158: 79–86.

36. Greening AP, Ind PW, Northfield M, Shaw G. Dodano salmeterol w porównaniu z wyższą dawką kortykosteroidu u pacjentów z astmą z objawami po istniejącym kortykosteroidzie wziewnym. Allen & Hanburys Limited UK Study Group. Lancet. 1994; 334: 219-224.

Leki rozkurczowe oskrzeli stosowane w doraźnym leczeniu astmy oskrzelowej u dzieci

1. Adrenomimetyki beta-2

1.1 Beta-2 krótko działające adrenomimetyki:

(Ventolin 00238 / 16.01.95, Ventolin Lekki oddech, mgławica Ventolin P8242-011022.06.04.99 Ventodisk 007978 / 25.11.96. Salben 95/178/11) Fenoterol (Berotek N 011310 / 01-1999, 10.08.99) Terbutalina (Bricanil 00427 / 26.01.93) Heksoprenalina (Ipradol 002557 / 14.07.92)

1.2 Beta-2 długo działające adrenomimetyki:

Clenbuterol (Spiropent 007200 / 28.05.96) Formoterol (Foradil 003315 / 10.09.93, Oxis 011262 / 21.07.99) Salmeterol (Serevent 006227 / 28.06.95, Salmetr 006936 / 21.12.95) Salbutamol (Volmax 003100 / 28.06.93, Saltos 94/294/9)

2. Metyloksantyny

2.1 Aminofilina (Euphyllin 72/631/8. 72/334/32; Aminophylline 002301 / 10.12.91; 002365 / 27.01.92)

2.2 Teofilina (Ventax 006205 / 21.06.95, Spofillin-retard 007135 / 12.03.96; 007136 / 12.03.96, Eufillong 002314 / 09.01.92, Teotard 008019 / 03.02.97, Teopec 88/677/5)

3. Blokery receptorów M-cholinergicznych

Bromek ipratropium (Atrovent 00943 / 09.22.93; 007175 / 04.04.96; 007655 / 07.22.96)

4. Leki złożone:

beta-2 adrenomimetyk + bromek ipratropium

fenoterol + bromek ipratropuimu (Berodual 01104/05/04/95)

agonista beta-2 adrenergiczny + kwas kromoglikowy

fenoterol + kwas kromoglikowy (Ditek 008030 / 02.25.97) salbutamol + kwas kromoglikowy (Intal plus 006261 / 07.11.95)

1. Beta-2 adrenomimetyk

1.1. Beta-2-krótko działający agonista adrenergiczny

Salbutamol

(Ventolin, mgławica Ventolin, Vetodiski, Ventolin Lekki oddech, Salben) Działanie farmakologiczne

Salbutamol jest selektywnym agonistą receptorów beta-2-adrenergicznych zlokalizowanych w oskrzelach, mięśniówce macicy, naczyniach krwionośnych.W dawkach terapeutycznych, działając na receptory beta-2-adrenergiczne mięśni gładkich oskrzeli, wykazuje wyraźne działanie rozszerzające oskrzela i ma niewielki lub żaden wpływ na receptory beta-1-adrenergiczne miokardium

Przy inhalacyjnej drodze podania jest wchłaniany przez tkanki płucne, bez metabolizmu w płucach trafia do krwiobiegu. Lek jest metabolizowany podczas „pierwszego przejścia” przez wątrobę, a następnie wydalany głównie z moczem w postaci niezmienionej lub w postaci siarczanu fenolu

Efekt rozszerzający oskrzela występuje po 4-5 minutach, maksymalny efekt to 40-60 minut, okres półtrwania 3-4 godziny, czas działania 4-5 godzin Skład i forma uwalniania

Preparaty salbutamolu są dostępne w różnych formach iz różnymi urządzeniami do podawania do dróg oddechowych

Inhalator aerozolowy z odmierzoną dawką Ventolin zawiera 100 mcg salbutamolu (w postaci siarczanu salbutamolu) w jednej dawce.

Inhalator dozujący Ventolin Light Respiracja jest aktywowana przez oddychanie, co ułatwia inhalację, nie wymaga synchronizacji zawiera 100 μg salbutamolu (siarczanu salbutamolu) w jednej dawce

Mgławica Ventolin (ampułki plastikowe) po 2,5 ml zawierające 2,5 mg salbutamolu (w postaci siarczanu salbutamolu) w roztworze fizjologicznym do inhalacji przez nebulizator Preparat nie zawiera konserwantów i barwników

Ventodisk - proszek do inhalacji 200 mcg siarczanu salbutamolu w 1 dawce, w komplecie z inhalatorem krążkowym „Ventolin-Diskhaler”

Salben - suchy proszek do inhalacji, 200 mcg, podawany przy użyciu indywidualnego inhalatora cyclohaler

Schemat dawkowania

Dozowane aerozole Ventolinu, Ventolinu Lekkie oddychanie, proszek Ventodisk, Salben aplikuje się w ilości 100-200 μg (1 lub 2 inhalacje) 3-4 razy dziennie

Mgławicę Ventolin należy stosować pod nadzorem specjalistów stosujących specjalny inhalator (nebulizator).Mgławica Ventolin jest przeznaczona wyłącznie do stosowania w postaci nierozcieńczonej do inhalacji.Jeśli konieczne jest podawanie roztworu salbutamolu przez dłuższy czas (ponad 10 minut), lek można rozcieńczyć jałową solą fizjologiczną (dawki Ventolinu do nebulizatora podaje się w Załącznik 2)

Skutki uboczne

Salbutamol może powodować lekkie drżenie mięśni szkieletowych, które zwykle są najbardziej widoczne w dłoniach, czasami pobudzenie i zwiększoną aktywność motoryczną. W niektórych przypadkach 16 pacjentów ma bóle głowy, rozszerzenie naczyń obwodowych i niewielki kompensacyjny wzrost częstości akcji serca Pacjenci z predyspozycją do rozwoju arytmii mogą mieć zaburzenia rytmu serca Leki wziewne mogą powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła

- Stosowanie dużych dawek salbutamolu, a także innych beta-2-agonistów może powodować hipokaliemię, dlatego w przypadku podejrzenia przedawkowania należy kontrolować stężenie potasu w surowicy

Podobnie jak inni agoniści receptorów beta-adrenergicznych, salbutamol może powodować odwracalne zmiany metaboliczne, na przykład wzrost stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą może dojść do dekompensacji, aw niektórych przypadkach do kwasicy ketonowej

Bromowodorek fenoterolu (Berotek) Działanie farmakologiczne

Fenoterol jest krótko działającym beta-2-adrenostymulantem Silne działanie rozszerzające oskrzela wiąże się z wybiórczością na receptory beta-2-adrenergiczne, a także aktywacją cyklazy adenylanowej, gromadzącej cAMP, rozluźniając mięśnie gładkie oskrzeli; powoduje stabilizację błon komórek tucznych i bazofili (ogranicza uwalnianie substancji biologicznie czynnych), poprawia klirens śluzowo-rzęskowy; ma działanie tokolityczne. Skład i forma uwalniania

Inhalator z dozownikiem Berotek N (z propelentem bez freonu) - w 1 dawce 100 mcg bromowodorku fenoterolu

Berotek roztwór do terapii nebulizatorem - 1 ml roztworu zawiera 1,0 mg bromowodorku fenoterolu

Schemat dawkowania

a) Ostry atak astmy oskrzelowej

W większości przypadków do złagodzenia objawów wystarczy jedna dawka inhalacyjna, ale jeśli oddech nie ustąpi w ciągu 5 minut, inhalację można powtórzyć.

Jeśli po dwóch inhalacjach nie ma efektu, a wymagane są dodatkowe inhalacje, należy natychmiast zgłosić się do lekarza w najbliższym szpitalu.

b) Zapobieganie astmie wysiłkowej

1-2 dawki inhalacyjne jednorazowo, do 8 dawek dziennie

c) Astma oskrzelowa i inne stany, którym towarzyszy odwracalne zwężenie dróg oddechowych

1-2 dawki inhalacyjne na raz, jeśli wymagane są wielokrotne inhalacje, to nie więcej niż 8 inhalacji dziennie

Dzieciom aerozol z odmierzoną dawką Berotek N powinien być przepisywany wyłącznie na zalecenie lekarza i pod nadzorem dorosłych.

Roztwór do inhalacji podaje się przez nebulizator pod ścisłym nadzorem lekarza (dawki Beroteku do nebulizatora podano w Załączniku 2)

Efekt uboczny

W wyniku przedawkowania mogą wystąpić uczucie przepływu krwi do twarzy, drżenie palców, nudności, niepokój, kołatanie serca, zawroty głowy, podwyższone skurczowe ciśnienie krwi, obniżone rozkurczowe ciśnienie krwi, pobudzenie i ewentualnie dodatkowe skurcze

Terbutalina (Bricanil) Działanie farmakologiczne

Terbutalina jest krótko działającym selektywnym agonistą receptorów beta-2. Działanie rozszerzające oskrzela wynika ze stymulacji receptorów beta-2-adrenergicznych;

zmniejszenie napięcia komórek mięśni gładkich i rozszerzenie mięśni oskrzeli.

Skład i forma uwalniania Dozujący inhalator w aerozolu Bricanil - w 1 dawce 250 mcg siarczanu terbutaliny Tabletki Bricanil - 1 tabletka zawiera: siarczan terbutaliny - 2,5 mg

Schemat dawkowania

Wdychanie za pomocą inhalatora z odmierzoną dawką, 1-2 oddechy (0,25) co 6 godzin. Dawka doustna 2,5 mg 3-4 razy dziennie.

Heksoprenalina (Ipradol) Działanie farmakologiczne

Ipradol jest krótko działającym selektywnym agonistą beta-2 - katecholaminą złożoną z dwóch cząsteczek noradrenaliny połączonych mostkiem heksametylenowym. Selektywne powinowactwo do receptora beta-2 jest wspólne dla wszystkich tych cząsteczek.

Skład i forma wydania:

Dozujący inhalator aerozolowy Ipradol - 1 dawka 200 mcg siarczanu heksoprenaliny

Tabletki - 1 TB - 500 mcg Siarczan heksoprenaliny.

Schemat dawkowania

Ipradol w inhalacji jest przepisywany dzieciom powyżej 3 roku życia na 1 oddech, w odstępie co najmniej 30 minut.

Ipradol w postaci tabletek jest przepisywany dzieciom z łagodną do umiarkowanej astmą, z łagodnymi napadami duszności w dawce

3-6 miesięcy 0,125 mg (1/4 tb) 1-2 razy dziennie

7-12 miesięcy 0,125 mg (1/4 TB) 1-Zraza / dzień

1-3 lata 0,125-0,25 mg (1 / 4-1 / 2 TB) 1-Zraza / dzień

4-6 lat 0,25 mg (1/2 TB) 1-3 razy dziennie

7-10 lat 0,5 mg (1 tb) 1-Zraza / dzień Efekt uboczny

Wśród skutków ubocznych u małych dzieci rzadko występuje wzrost pobudliwości, drażliwości, zaburzenia snu, zmiana rytmu snu.

1.2. Długo działający agoniści beta-2

Salmeterol (Serevent, Salmeter) Działanie farmakologiczne

Selektywny agonista receptorów beta-2-adrenergicznych o przedłużonym działaniu. Początek działania występuje po 5–10 minutach po inhalacji, z długotrwałym rozszerzeniem oskrzeli do 12 godzin. Salmeterol ulega szybkiej hydroksylacji w wątrobie, większość podanej dawki jest wydalana w ciągu 72 godzin.

Formularz zwolnienia

Serevent Rotadisk - w postaci okrągłych blistrów (rotadysków) wykonanych z folii z 4 komórkami z proszkiem umieszczonym na obwodzie. Jedna komórka zawiera dawkę 50 mcg ksynafonianu salmeterolu i laktozę jako wypełniacz. Serevent Rotadisk jest używany ze specjalnym urządzeniem do inhalacji - „Serevent Diskhaler”. Cała dawka leku przedostaje się do dróg oddechowych nawet przy bardzo małej częstości wdechów.

Dozujący inhalator aerozolowy Serevent zawiera 25 μg ksynafonianu salmeterolu w jednej dawce.

Schemat dawkowania

Jest przepisywany dzieciom powyżej 3 lat, 25-50 mcg (1-2 oddechy) 2 razy dziennie.

Regularne (2 razy dziennie) stosowanie leku Serevent jest wskazane w przypadkach, gdy pacjent wymaga stosowania krótko działającego wziewnego leku przeciwoskurczowego częściej niż 1 raz dziennie lub w połączeniu z wziewnymi kortykosteroidami. Efekt uboczny

Być może rozwój paradoksalnego skurczu oskrzeli, bólu głowy, tachykardii, drżenia;

Salbutamol o przedłużonym działaniu (Volmax, Saltos) Działanie farmakologiczne

Przedłużone działanie agonisty receptora beta-2-adrenergicznego wynika z kontrolowanego osmotycznie mechanizmu stopniowego uwalniania leku z rdzenia tabletki w ciągu 9-12 godzin..

Formularz zwolnienia

Volmax - tabletki 4 mg i 8 mg siarczanu salbutamolu.

Saltos - tabletki 7,23 mg siarczanu salbutamolu.

Schemat dawkowania

Dzieci w wieku 3-12 lat, 4 mg 2 razy dziennie. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, bez gryzienia i żucia. Osoby starsze niż 12 lat - w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 8 mg 2 razy dziennie.

Formoterol (Foradil, 0xis) Działanie farmakologiczne

Selektywny agonista beta-2-adrenergiczny. Początek działania skurczowego oskrzeli po inhalacji po 1-3 minutach, efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 12 godzin. Substancja czynna i jej metabolity są całkowicie eliminowane z organizmu. Właściwości farmakokinetyczne formoterolu do podawania doustnego i inhalacji są w dużej mierze podobne..

Skład i forma uwalniania Inhalator z dozownikiem Oxis w torbuhalerze - 1 dawka zawiera: fumaran formoterolu - 4,5-9 mcg. Foradil - proszek do inhalacji w kapsułkach - 1 kapsułka zawiera: fumaran formoterolu - 12 mcg

Schemat dawkowania Dzieciom w wieku 5 lat i starszym przepisuje się 1-2 razy dziennie.

Clenbuterol (Spiropent) Farmakologiczne działanie

Spiropent jest selektywnym agonistą beta-2. Ma długi biologiczny okres półtrwania oraz szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu doustnym. Skuteczny po spożyciu przez 10-12 godzin.

19

Skład i forma wydania

Tabletki - 1 TB zawiera 0,02 mg chlorowodorku clenbuterolu

Syrop - w 5 ml 0,005 mg chlorowodorku clenbuterolu

Schemat dawkowania

Tabletki są przepisywane dzieciom powyżej 12 roku życia, a dorosłym 1 TB (0,02 mg 2 razy / dobę. W przypadku przedłużonej terapii dawkę można zmniejszyć do 0,02 mg / dobę.

Dla dzieci w wieku poniżej 12 lat dawka spiropentu wynosi 0,0012 mg / kg masy ciała.

Spiropent w syropie jest przepisywany dzieciom:

6-12 lat 15 ml (0,015 mg) 2 razy / dobę.

4-6 lat 10 ml (0,01 mg) 2 razy / dobę.

2-4 lata 5 ml (0,005 mg) 3 razy / dobę.

poniżej 2 lat 5 ml (0,005 mg) 2 razy / dobę.

Efekt uboczny

Spiropent może powodować drżenie palców, rzadko pobudzenie, tachykardię, dodatkowe skurcze.

2. metyloksantyny

2.1 Eufilina, aminofilina Działanie farmakologiczne

Metyloksantyny mają wyraźne działanie rozszerzające oskrzela, poprawiają skurcz przepony, zwiększają klirens śluzowo-rzęskowy, zmniejszają płucny opór naczyniowy oraz mają dodatnie działanie inotropowe i umiarkowane moczopędne. Teofiliny hamują uwalnianie mediatorów alergii z komórek tucznych, stymulują ośrodkowy układ nerwowy, ośrodek oddechowy oraz zwiększają wydzielanie adrenaliny przez nadnercza. Działanie leków jest spowodowane hamowaniem fosfodiesterazy, aw konsekwencji wzrostem akumulacji cyklicznego monofosforanu adenozyny w tkankach. Efekt kliniczny zależy od stężenia leku w surowicy. Po podaniu doustnym teofilina jest szybko i całkowicie wchłaniana, ale biodostępność zależy od postaci dawkowania leku. Głównym sposobem eliminacji teofiliny jest jej biotransformacja w wątrobie, 10% niezmienionego leku jest wydalane z moczem.

Formularz zwolnienia

Roztwór aminofiliny - do podawania dożylnego - 10 ml 2,4% w ampułce

Tabletki Eufillin - 1 tabletka zawiera - 150 mg

Schemat dawkowania

Dawka nasycająca do podania dożylnego wynosi 4,5-5 mg / kg przez 20-30 minut. Następnie aminofilinę można podawać w ciągłej infuzji w dawce 0,6-0,8 mg / kg / godzinę lub frakcyjnie w odpowiednich dawkach co 4-5 godzin pod kontrolą stężenia teofiliny we krwi..

Średnia dzienna dawka doustna wynosi 7-10 mg / kg. Efekt uboczny

Lęk, zaburzenia snu, ból głowy, drżenie, nudności, wymioty, biegunka, kołatanie serca, zaburzenia rytmu.

2.2 Teofilina, długo działająca

Teofilina jest uwalniana z długo działających postaci dawkowania w taki sposób, że stężenie utrzymuje się w granicach terapeutycznych (8-15 mg / l) przez prawie wszystkie dni z łagodnym maksimum w nocy i we wczesnych godzinach porannych

Forma uwalniania Teopek - tabletki -1 tabletka - 100, 200, 300 mg teofilina bezwodna Retafil - tabletki -1 tabletka - 200, 300 mg teofilina bezwodna Teotard - kapsułki -1 kapsułka - 200, 350, 500 mg teofilina bezwodna Euphilong - kapsułki - 1 kapsułka - 250, 375 mg bezwodnej teofiliny. Ventax - kapsułki 100, 200, 300 mg teofiliny bezwodnej Teofilina bezwodna Sporophyllin retard - tabletki 100, 250 mg teofiliny bezwodnej

Schemat dawkowania

Dzienna dawka dla dzieci 6-8 lat 200-400 mg na 1-2 dawki, 8-12 lat 400-600 mg, powyżej 12 lat 600-800 mg

Efekt uboczny

Kołatanie serca, arytmie, niepokój, pobudzenie, drżenie, zaburzenia snu, ból głowy, nudności, wymioty, biegunka

3. Blokery receptorów M-cholinergicznych

Bromek ipratropium (ATROVENT) Działanie farmakologiczne

Substancją czynną jest bromek ipratropium - konkurencyjny antagonista neurodiveracetylocholiny Atrovent blokuje receptory mięśni gładkich drzewa tchawiczo-oskrzelowego i hamuje odruchowe skurcze oskrzeli, zapobiega stymulacji włókien czuciowych nerwu błędnego za pośrednictwem acetylocholiny pod wpływem różnych czynników Atrovent i działa profilaktycznie na wydzielanie

Działanie leku objawia się 25-50 minut po inhalacji, osiąga maksimum pod koniec 1 godziny i utrzymuje się przez 6-8 godzin

Skład i forma wydania

Inhalator aerozolowy z dozownikiem, 1 dawka - 20 mcg bromku ipratropium

Roztwór do inhalacji 1 ml (20 kropli) - 250 mcg bromek ipratropium Schemat dawkowania

Dozowanie aerozolu - 1-2 inhalacje 3-4 razy dziennie

Roztwór do inhalacji przez nebulizator (dodatek 2) Efekt uboczny

Skutki ogólnoustrojowe nie są znane, w niektórych przypadkach może wystąpić suchość w ustach, w przypadku kontaktu z oczami, łagodne odwracalne zaburzenia akomodacji.

4. Leki złożone

Agonista beta-2 adrenergiczny + bromek ipratoropium (BERODUAL) Działanie farmakologiczne

Berodual jest złożonym lekiem rozszerzającym oskrzela, który zawiera fenoterol (agonista receptorów beta-2) i bromek ipratropium, bloker receptorów M-cholinergicznych. Bromek ipratropium blokuje receptory cholinergiczne, beta-2-agonista powoduje pobudzenie beta-receptorów komórek mięśni gładkich i szybkie rozszerzenie oskrzeli Kombinacja substancji o różnych mechanizmach działania nasila działanie rozszerzające oskrzela i wydłuża jego czas trwania Skład i forma uwalniania

Inhalator aerozolowy odmierzający Berodual - 1 dawka zawiera 50 mcg fenoterolu i 20 mcg bromku ipratropium

Roztwór do inhalacji Berodual - 20 ml w butelce do nebulizatora 1 ml (20 kropli) zawiera 500 mcg fenoterolu i 250 mcg bromku ipratropium Schemat dawkowania

Dozowanie aerozolu Berodual jest przepisywane dzieciom powyżej 3 roku życia, 1-2 dawki 3 razy dziennie (do 8 dawek dziennie).

Roztwór Beroduala do nebulizatora (dodatek 2)

Efekt uboczny

Efekty uboczne są nieistotne W przypadku względnego lub bezwzględnego przedawkowania, drżenie palców, kołatanie serca związane z obecnością fenoterolu w preparacie, w niektórych przypadkach suchość w ustach, łagodne i odwracalne zaburzenia akomodacji związane z obecnością bromku ipratropium w preparacie

Beta-2 adrenomimetyk + kwas kromoglikowy (Ditek) Działanie farmakologiczne

Połączony lek o działaniu rozszerzającym oskrzela i przeciwalergicznym. Zapobiega i eliminuje skurcz oskrzeli, poprawia funkcję nabłonka rzęskowego, zapobiegając degranulacji komórek tucznych i uwalnianiu z nich substancji biologicznie czynnych.

Skład i forma wydania

Dozujący inhalator aerozolowy - 1 dawka inhalacyjna zawiera bromowodorek fenoterolu - 50 mcg i kromoglikan disodowy - 1 mg

Schemat dawkowania Dzieci w wieku 4-6 lat 1 porcja 4 razy dziennie. Dzieci powyżej 6. roku życia - 2 dawki inhalacyjne 4 razy dziennie

Efekt uboczny Możliwe drżenie palców, kołatanie serca, niepokój

Beta-2 adrenomimetyk + kwas kromoglikowy (Intal plus) Działanie farmakologiczne

Kromoglikan sodu zapobiega skurczowi oskrzeli, zapobiegając degranulacji komórek tucznych i uwalnianiu z nich substancji biologicznie czynnych Salbutamol jest beta-adrenomimetykiem o dominującym wpływie na receptory beta-2, działa rozszerzająco na oskrzela

Skład i forma wydania

Dozujący inhalator aerozolowy - 1 dawka zawiera kromoglikan sodu - 1 mg, salbutamol - 100 ml - Schemat dawkowania

Dzieci od 6 lat 1-2 inhalacje 4 razy dziennie. W cięższych przypadkach lub po kontakcie z alergenem dawkę można zwiększyć do 6-8 inhalacji dziennie..

Efekt uboczny

Możliwy ból gardła, kaszel, skurcz oskrzeli, ból głowy, przemijające skurcze mięśni, rzadko obrzęk naczynioruchowy, niedociśnienie tętnicze, zapaść.

Co to jest ROE (reakcja sedymentacji erytrocytów) w badaniu krwi

Antystreptolizyna O