Antykoagulanty - leki rozrzedzające krew na żylaki

W celu zapobiegania powikłaniom żylaków w postaci zakrzepicy i zakrzepowego zapalenia żył przepisuje się leki rozrzedzające krew - leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe. Spowalniają krzepnięcie krwi lub zapobiegają zlepianiu się płytek krwi i tworzeniu się skrzepów. Ze względu na duże prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych leki należy stosować ostrożnie i ściśle według wskazań..

  • Narkotyki
    • Zastrzyki
    • Pigułki
    • Maści
  • Inne grupy
  • Jak to zrobić

    Następujące grupy leków przyczyniają się do zmniejszenia lepkości krwi:

    Antykoagulanty

    Zapobiegają krzepnięciu - krzepnięciu krwi. Istnieją takie typy:

    • Bezpośrednia (szybka akcja). Hamują aktywność trombiny, enzymu odpowiedzialnego za krzepnięcie krwi i tworzenie się skrzepów krwi. Należą do nich heparyna sodowa i heparyny drobnocząsteczkowe (nadroparyna wapniowa, rewiparyna sodowa, enoksaparyna sodowa), a także wyciąg ze śliny pijawki hirudyny.
    • Pośredni (długo działający) lub antagoniści witaminy K. Zakłócają funkcjonowanie cyklu witaminy K w wątrobie, zmniejszając syntezę zależnych od niej czynników krzepnięcia krwi. Efekt pojawia się po okresie utajenia. Do tej grupy należą warfaryna, dikumaryna, neodikumaryna, marcumar, fenylina, syncumar.

    Leki przeciwpłytkowe (leki przeciwpłytkowe)

    Spowalniają agregację (adhezję) płytek krwi i erytrocytów, zmniejszają ich zdolność do przylegania (przywierania) do wewnętrznej warstwy ściany naczynia, zmniejszając ryzyko zakrzepicy. Poprawiają deformację erytrocytów i ich przechodzenie przez naczynia włosowate, zwiększają płynność krwi. Szczególnie skuteczny w początkowych etapach krzepnięcia - w tworzeniu pierwotnego skrzepliny.

    W pewnym stopniu adhezji płytek krwi zapobiegają leki z różnych grup farmakologicznych. Jednak w zapobieganiu zakrzepowemu zapaleniu żył preferowane są takie substancje:

    • Kwas acetylosalicylowy (aspiryna) to najpopularniejszy i najtańszy lek przeciwpłytkowy z grupy NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne). Aby osiągnąć trwały efekt, wystarczy regularnie przyjmować małe dawki substancji. Ma szereg skutków ubocznych, w tym ryzyko owrzodzenia lub krwawienia z przewodu pokarmowego.
    • Dipirydamol - oprócz hamowania agregacji płytek, środek rozszerza naczynia krwionośne serca i poprawia dopływ tlenu do narządu, normalizuje krążenie krwi (w tym obwodowej i mózgowej). Pod względem działania przeciwzakrzepowego jest zbliżony do kwasu acetylosalicylowego, ale jest lepiej tolerowany i nie prowadzi do wrzodów żołądka.
    • Klopidogrel - zmienia strukturę płytek krwi, zmniejszając ich funkcjonalność. Jest to jedyna substancja o udowodnionej skuteczności w potrójnej terapii przeciwzakrzepowej, która łączy w sobie aspirynę, klopidogrel i przeciwzakrzepową warfarynę.
    • Tiklopidyna jest silnym inhibitorem agregacji i adhezji płytek krwi, wydłuża czas krwawienia, poprawia mikrokrążenie naczyniowe i odporność tkanek na niedotlenienie. Stosowany jest rzadziej niż powyższe leki, podczas gdy jednoczesne podawanie innych leków rozrzedzających krew jest niepożądane.
    • Pentoksyfilina - środek rozszerzający naczynia krwionośne, przeciwpłytkowy i angioprotector, poprawia dotlenienie i właściwości reologiczne krwi, normalizuje mikrokrążenie.

    Ważny! Antykoagulanty i środki przeciwpłytkowe nie mogą zniszczyć już utworzonego skrzepu krwi. Zapobiegają jego dalszemu wzrostowi i zapobiegają okluzji naczyń.

    Narkotyki

    Środki rozrzedzające krew mają różne formy uwalniania:

    Zastrzyki

    Zwykle przeprowadza się je za pomocą bezpośrednich antykoagulantów - heparyny, nadroparyny, pentosanu polisiarczanu SP 54. Ta postać dawkowania zapewnia najszybszy możliwy efekt, ale jest stosowana tylko w szpitalach, to znaczy nie nadaje się do długotrwałego leczenia ambulatoryjnego i zapobiegania zakrzepicy.

    Pigułki

    Są przeznaczone do spożycia, podczas gdy w żołądku następuje rozpuszczenie otoczki leku, po czym substancja czynna jest wchłaniana do krwi. W niektórych przypadkach leki przyjmuje się przez kilka miesięcy, czasem przez całe życie. Ponieważ leki zwiększają ryzyko krwawienia, ważne jest przestrzeganie schematu dawkowania i odstępów między dawkami. Czas trwania kursu ustala lekarz.

    Do pierwotnej i wtórnej profilaktyki zakrzepicy najczęściej stosuje się:

    • kwas acetylosalicylowy - część leków Asafen, Aspikor, Aspinat, Aspirin, Acecardol, Cardiomagnyl, Cardiopyrin, Magnikor, Thrombo ACC,
    • dipirydamol - Agrenox, Antistenocardin, Curantil, Persantin, Trombonyl,
    • clopidogrel - Aggregal, Detromb, Zilt, Cardogrel, Clopidex, Tromborel,
    • tyklopidyna - Aklotin, Vasotic, Ipaton, Tiklid,
    • warfaryna - Warfarex,
    • pentoksyfilina - Agapurin, Vasonite, Pentilin, Pentoxipharm, Trental.

    Środki do stosowania miejscowego (maści, żele, kremy, spraye do stóp) skutecznie uzupełniają przyjmowanie tabletek i kapsułek, aw niektórych przypadkach (przy nie rozpoczętych żylakach) zastępują terapię doustną.

    Aby poprawić przepływ krwi, wyeliminować zastój żylny i zapobiec zakrzepowemu zapaleniu żył, stosuje się:

    • heparyna i heparynoidy - Venolife, Maść heparynowa, Heparoid Zentiva, Liogel, Lyoton, Trombless, Thrombophobe, Thrombocid,
    • hirudin (piyavit) - Girudo, Hirudoven, Doctor Ven, Sophia.

    Inne grupy

    W początkowych stadiach żylaków, w celu poprawy reologii krwi i zapobiegania zakrzepicy, można przepisać leki żylne na bazie składników ziołowych. Są pobierane wewnętrznie i używane zewnętrznie. Działanie tych substancji ma na celu głównie wzmocnienie ścian naczyń krwionośnych i zmniejszenie ich przepuszczalności, normalizację krążenia i mikrokrążenia. Wykazują również właściwości rozrzedzające krew:

    • escin (ekstrakt z kasztanowca) - Aescin, Venitan, Venoda, Venoton, Escuzan,
    • trokserutyna (pochodna witaminy P) - Venolan, Venorutinol, Ginkor Fort, Troxevasin, Phleboton,
    • diosmina (bioflawonoid) - Avenue, Vasoket, Venarus, Detralex, Phlebodia, Fleboxar.

    Czy widzisz nieścisłości, niekompletne lub nieprawidłowe informacje? Dowiedz się, jak ulepszyć swój artykuł?

    Chcesz zaoferować zdjęcia na dany temat do publikacji?

    Pomóż nam ulepszyć witrynę! Zostaw wiadomość i swoje kontakty w komentarzach - skontaktujemy się z Tobą i razem ulepszymy publikację!

    Jaka jest różnica między antykoagulantami a lekami przeciwpłytkowymi

    Istnieje wiele leków przeznaczonych do rozrzedzania krwi. Wszystkie te leki można z grubsza podzielić na dwa rodzaje: leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe. Zasadniczo różnią się mechanizmem działania. Osobie bez wykształcenia medycznego dość trudno jest zrozumieć tę różnicę, ale artykuł dostarczy uproszczonych odpowiedzi na najważniejsze pytania..

    Dlaczego musisz rozrzedzać krew?

    Krzepnięcie krwi jest wynikiem złożonej sekwencji zdarzeń zwanych hemostazą. To dzięki tej funkcji krwawienie ustaje, a naczynia są szybko przywracane. Wynika to z faktu, że drobne fragmenty krwinek (płytek krwi) sklejają się i „uszczelniają” ranę. W procesie krzepnięcia bierze udział aż 12 czynników krzepnięcia, które przekształcają fibrynogen w sieć włókien fibryny. U zdrowej osoby hemostaza jest aktywowana tylko w obecności rany, ale czasami w wyniku chorób lub niewłaściwego leczenia dochodzi do niekontrolowanego krzepnięcia krwi..

    Nadmierne krzepnięcie prowadzi do tworzenia się skrzepów krwi, które mogą całkowicie zablokować naczynia krwionośne i zatrzymać przepływ krwi. Ten stan jest znany jako zakrzepica. Jeśli choroba zostanie zignorowana, części skrzepu mogą oderwać się i przejść przez naczynia krwionośne, co może prowadzić do tak poważnych stanów:

    • przejściowy atak niedokrwienny (mini udar);
    • zawał serca;
    • zgorzel tętnic obwodowych;
    • zawał nerek, śledziony, jelit.

    Rozrzedzenie krwi odpowiednimi lekami pomoże zapobiec zakrzepom krwi lub zniszczyć już istniejące..

    Co to są leki przeciwpłytkowe i jak działają?

    Leki przeciwpłytkowe hamują wytwarzanie tromboksanu i są przepisywane w celu zapobiegania udarom i zawałom serca. Ten rodzaj leku hamuje adhezję płytek krwi i skrzepy krwi..

    Aspiryna jest jednym z najtańszych i najpopularniejszych leków przeciwpłytkowych. Wielu pacjentom po zawale serca przepisuje się aspirynę, aby powstrzymać dalsze tworzenie się skrzepów krwi w tętnicach wieńcowych. W porozumieniu z lekarzem można codziennie przyjmować małe dawki leku, aby zapobiec zakrzepicy i chorobom serca.

    Inhibitory receptora adenozynodifosforanu (ADP) są przepisywane pacjentom po udarze, a także tym, którzy przeszli wymianę zastawki serca. Inhibitory glikoprotein są wstrzykiwane bezpośrednio do krwiobiegu, aby zapobiec tworzeniu się skrzepów krwi.

    Leki przeciwpłytkowe mają następujące nazwy handlowe:

    • dipirydamol,
    • klopidogrel,
    • nugrel,
    • ticagrelor,
    • tyklopidyna.

    Skutki uboczne leków przeciwpłytkowych

    Podobnie jak wszystkie inne leki, przyjmowanie leków przeciwpłytkowych może powodować niepożądane skutki. Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych skutków ubocznych, należy poprosić lekarza o sprawdzenie przepisanych leków.

    Takie negatywne objawy należy ostrzec:

    • silne zmęczenie (ciągłe zmęczenie);
    • zgaga;
    • bół głowy;
    • rozstrój żołądka i nudności;
    • ból brzucha;
    • biegunka;
    • krwotok z nosa.

    Efekty uboczne, które wymagają zaprzestania przyjmowania leków, jeśli się pojawią:

    • reakcje alergiczne (któremu towarzyszy obrzęk twarzy, gardła, języka, warg, dłoni, stóp lub kostek);
    • wysypka skórna, świąd, pokrzywka;
    • wymioty, zwłaszcza jeśli wymioty zawierają skrzepy krwi;
    • ciemne lub krwawe stolce, krew w moczu;
    • trudności w oddychaniu lub połykaniu;
    • problemy z mową;
    • gorączka, dreszcze lub ból gardła;
    • szybkie bicie serca (arytmia);
    • zażółcenie skóry lub białkówek oczu;
    • ból stawu;
    • halucynacje.

    Cechy działania antykoagulantów

    Antykoagulanty to leki przepisywane w celu leczenia i zapobiegania zakrzepicy żylnej oraz zapobiegania powikłaniom migotania przedsionków.

    Najpopularniejszym antykoagulantem jest warfaryna, która jest syntetyczną pochodną kumaryny pochodzenia roślinnego. Stosowanie warfaryny w leczeniu przeciwzakrzepowym rozpoczęto w 1954 r. I od tego czasu lek ten odgrywał ważną rolę w zmniejszaniu śmiertelności pacjentów ze skłonnością do zakrzepicy. Warfaryna hamuje działanie witaminy K, zmniejszając wątrobową syntezę czynników krzepnięcia zależnych od witaminy K. Leki warfarynowe silnie wiążą się z białkami, co oznacza, że ​​wiele innych leków i suplementów może zmieniać fizjologicznie aktywną dawkę..

    Dawkę dobiera się indywidualnie dla każdego pacjenta, po dokładnym zbadaniu krwi. Zdecydowanie nie zaleca się samodzielnej zmiany wybranej dawki leku. Zbyt duża dawka spowoduje, że zakrzepy krwi nie będą się tworzyć wystarczająco szybko, co oznacza, że ​​wzrasta ryzyko krwawienia oraz nie gojących się zadrapań i siniaków. Zbyt mała dawka oznacza, że ​​skrzepy krwi mogą się nadal rozwijać i rozprzestrzeniać po całym organizmie. Warfarynę przyjmuje się zwykle raz dziennie o tej samej porze (zwykle przed snem). Przedawkowanie może spowodować niekontrolowane krwawienie. W takim przypadku wstrzykuje się witaminę K i świeżo mrożone osocze.

    Inne leki o właściwościach przeciwzakrzepowych:

    • dabigatrana (pradakasa): hamuje trombinę (czynnik IIa), co zapobiega przemianie fibrynogenu w fibrynę;
    • rywaroksaban (xarelto): hamuje czynnik Xa, zapobiegając przekształcaniu protrombiny w trombinę;
    • apiksaban (elivix): również hamuje czynnik Xa, ma słabe właściwości przeciwzakrzepowe.

    W porównaniu z warfaryną te stosunkowo nowe leki mają wiele zalet:

    • zapobiegać chorobie zakrzepowo-zatorowej;
    • mniejsze ryzyko krwawienia;
    • mniej interakcji z innymi lekami;
    • krótszy okres półtrwania, co oznacza, że ​​osiągnięcie maksymalnego stężenia substancji czynnych w osoczu zajmie minimum czasu.

    Skutki uboczne antykoagulantów

    Podczas przyjmowania leków przeciwzakrzepowych występują działania niepożądane różniące się od powikłań, które mogą wystąpić podczas przyjmowania leków przeciwpłytkowych. Głównym skutkiem ubocznym jest to, że pacjent może cierpieć z powodu długotrwałego i częstego krwawienia. Może to powodować następujące problemy:

    • krew w moczu;
    • czarne odchody;
    • siniaki na skórze;
    • przedłużające się krwawienia z nosa;
    • krwawiące dziąsła;
    • krwawe wymioty lub odkrztuszanie krwi;
    • przedłużone miesiączki u kobiet.

    Ale dla większości ludzi korzyści wynikające z przyjmowania leków przeciwzakrzepowych przewyższają ryzyko krwawienia..

    Jaka jest różnica między antykoagulantami a lekami przeciwpłytkowymi?

    Po zbadaniu właściwości dwóch rodzajów leków można dojść do wniosku, że oba są przeznaczone do tego samego zadania (rozrzedzania krwi), ale na różne sposoby. Różnica między mechanizmami działania polega na tym, że antykoagulanty zwykle działają na białka we krwi, zapobiegając przemianie protrombiny w trombinę (kluczowy element tworzący skrzepy). Ale leki przeciwpłytkowe bezpośrednio wpływają na płytki krwi (poprzez wiązanie i blokowanie receptorów na ich powierzchni).

    Podczas tworzenia się skrzepów aktywowane są specjalne mediatory uwalniane przez uszkodzone tkanki, a płytki krwi reagują na te sygnały, wysyłając specjalne substancje chemiczne, które powodują krzepnięcie krwi. Leki przeciwpłytkowe blokują te sygnały.

    Środki ostrożności dotyczące przyjmowania leków rozrzedzających krew

    Jeśli przepisane jest podawanie leków przeciwzakrzepowych lub przeciwpłytkowych (czasami można je przepisać w połączeniu), konieczne jest okresowe poddawanie się badaniu krzepnięcia krwi. Wyniki tego prostego testu pomogą lekarzowi określić dokładną dawkę leku, jaką należy przyjmować każdego dnia. Pacjenci przyjmujący leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe powinni poinformować dentystów, farmaceutów i innych pracowników służby zdrowia o dawkowaniu i czasie przyjmowania leku..

    Ze względu na ryzyko ciężkiego krwawienia każdy, kto przyjmuje leki rozrzedzające krew, musi chronić się przed urazami. Należy zaprzestać uprawiania sportu i innych potencjalnie niebezpiecznych czynności (turystyka, jazda na motocyklu, aktywne gry). Wszelkie upadki, uderzenia i inne obrażenia należy zgłaszać lekarzowi. Nawet niewielki uraz może prowadzić do wewnętrznego krwawienia, które może wystąpić bez widocznych objawów. Szczególną uwagę należy zwrócić na golenie i nitkowanie zębów. Nawet takie proste codzienne procedury mogą prowadzić do przedłużonego krwawienia..

    Naturalne środki przeciwpłytkowe i antykoagulanty

    Niektóre pokarmy, suplementy i zioła mają tendencję do rozrzedzania krwi. Oczywiście nie można ich uzupełnić już przyjętymi lekami. Ale po konsultacji z lekarzem można użyć czosnku, imbiru, miłorzębu japońskiego, oleju rybnego, witaminy E..

    czosnek

    Czosnek to najpopularniejszy naturalny środek do profilaktyki i leczenia miażdżycy i chorób układu krążenia. Czosnek zawiera allicynę, która zapobiega zlepianiu się płytek krwi i tworzeniu się skrzepów krwi. Oprócz działania przeciwpłytkowego czosnek obniża również poziom cholesterolu i ciśnienie krwi, które są również ważne dla zdrowia układu krążenia..

    Imbir

    Imbir ma takie same korzystne działanie jak leki przeciwpłytkowe. Aby efekt był widoczny, należy codziennie spożywać minimum 1 łyżeczkę imbiru. Imbir może zmniejszyć lepkość płytek krwi, a także obniżyć poziom cukru we krwi.

    Miłorząb dwuklapowy

    Spożywanie miłorzębu japońskiego może pomóc rozrzedzić krew i zapobiec nadmiernej lepkości płytek krwi. Ginkgo biloba hamuje czynnik aktywujący płytki krwi (specjalna substancja chemiczna, która powoduje krzepnięcie krwi i tworzenie skrzepów). Jeszcze w 1990 roku oficjalnie potwierdzono, że miłorząb dwuklapowy skutecznie zmniejsza nadmierną adhezję płytek krwi..

    Kurkuma

    Kurkuma może działać jako lek przeciwpłytkowy i zmniejszać skłonność do tworzenia się skrzepów krwi. Kilka badań wykazało, że kurkuma może skutecznie zapobiegać miażdżycy. Oficjalne badanie medyczne z 1985 roku potwierdziło, że aktywny składnik kurkumy (kurkuminy) ma wyraźne działanie przeciwpłytkowe. Kurkumina zatrzymuje również agregację płytek krwi, a także rozrzedza krew..

    Jednak lepiej unikać pokarmów i suplementów zawierających duże ilości witaminy K (brukselka, brokuły, szparagi i inne zielone warzywa). Mogą radykalnie zmniejszyć skuteczność terapii przeciwpłytkowej i przeciwzakrzepowej..

    Grupa farmakologiczna - leki przeciwpłytkowe

    Leki z podgrup są wykluczone. Włączyć

    Opis

    Leki przeciwpłytkowe hamują agregację płytek krwi i erytrocytów, zmniejszają ich zdolność do przylegania i przylegania (adhezji) do śródbłonka naczyń krwionośnych. Zmniejszając napięcie powierzchniowe błon erytrocytów, ułatwiają ich deformację podczas przechodzenia przez naczynia włosowate i poprawiają przepływ krwi. Leki przeciwpłytkowe są w stanie nie tylko zapobiegać agregacji, ale także powodować dezagregację już zagregowanych płytek krwi.

    Stosowane są w zapobieganiu powstawaniu pooperacyjnych zakrzepów krwi, w zakrzepowym zapaleniu żył, zakrzepicy naczyniowej siatkówki, incydentach naczyniowo-mózgowych itp., A także w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym w chorobie niedokrwiennej serca i zawale mięśnia sercowego.

    Hamujący wpływ na adhezję (agregację) płytek krwi (i erytrocytów) w mniejszym lub większym stopniu wywierają leki z różnych grup farmakologicznych (organiczne azotany, blokery kanałów wapniowych, pochodne puryny, leki przeciwhistaminowe itp.). NLPZ mają wyraźne działanie przeciwpłytkowe, z czego kwas acetylosalicylowy jest szeroko stosowany w zapobieganiu tworzeniu się skrzepów..

    Kwas acetylosalicylowy jest obecnie głównym przedstawicielem leków przeciwpłytkowych. Działa hamująco na spontaniczną i indukowaną agregację i adhezję płytek krwi, na uwalnianie i aktywację czynników płytek krwi 3 i 4. Wykazano, że jego działanie przeciwagregacyjne jest ściśle związane z wpływem na biosyntezę, uwalnianie i metabolizm PG. Promuje uwalnianie śródbłonka naczyniowego PG, w tym. ChOG2 (prostacyklina). Ta ostatnia aktywuje cyklazę adenylanową, zmniejsza zawartość zjonizowanego wapnia w płytkach krwi, jednego z trzech głównych mediatorów agregacji, a także wykazuje aktywność dezagregacyjną. Ponadto kwas acetylosalicylowy, hamując aktywność cyklooksygenazy, ogranicza powstawanie tromboksanu A w płytkach krwi2 - prostaglandyny o przeciwnym typie aktywności (czynnik pragregacyjny). Kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach hamuje również biosyntezę prostacykliny i innych przeciwzakrzepowych prostaglandyn (D2, mi1 itd.). W związku z tym kwas acetylosalicylowy jest przepisywany jako środek przeciwpłytkowy w stosunkowo małych dawkach (75-325 mg dziennie).

    Antykoagulanty: niezbędne leki

    Powikłania wywołane zakrzepicą naczyniową są główną przyczyną zgonów w chorobach układu krążenia. Dlatego we współczesnej kardiologii bardzo duże znaczenie przywiązuje się do zapobiegania rozwojowi zakrzepicy i zatorowości (zablokowaniu) naczyń krwionośnych. Krzepnięcie krwi w najprostszej postaci można przedstawić jako interakcję dwóch układów: płytek krwi (komórek odpowiedzialnych za tworzenie się skrzepów krwi) i białek rozpuszczonych w osoczu krwi - czynników krzepnięcia, pod wpływem których powstaje fibryna. Powstały zakrzep składa się z konglomeratu płytek krwi splątanych z nitkami fibryny.

    Aby zapobiec zakrzepom krwi, stosuje się dwie grupy leków: leki przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe. Leki przeciwpłytkowe zapobiegają tworzeniu się skrzepów płytek krwi. Antykoagulanty blokują reakcje enzymatyczne prowadzące do tworzenia się fibryny.

    W naszym artykule rozważymy główne grupy antykoagulantów, wskazania i przeciwwskazania do ich stosowania, skutki uboczne.

    Klasyfikacja

    W zależności od miejsca zastosowania rozróżnia się bezpośrednie i pośrednie antykoagulanty. Bezpośrednie antykoagulanty hamują syntezę trombiny, hamują tworzenie się fibryny z fibrynogenu we krwi. Pośrednie antykoagulanty hamują tworzenie się czynników krzepnięcia w wątrobie.

    Koagulanty bezpośrednie: heparyna i jej pochodne, bezpośrednie inhibitory trombiny oraz selektywne inhibitory czynnika Xa (jeden z czynników krzepnięcia krwi). Pośrednie antykoagulanty obejmują antagonistów witaminy K..

    1. Antagoniści witaminy K:
      • Fenindion (fenylina);
      • Warfaryna (Warfarex);
      • Acenocoumarol (syncumar).
    2. Heparyna i jej pochodne:
      • Heparyna;
      • Antytrombina III;
      • Dalteparyna (Fragmin);
      • Enoksaparyna (Anfibra, Hemapaxan, Clexane, Enixum);
      • Nadroparyna (Fraksyparyna);
      • Parnaparyna (fluxum);
      • Sulodeksyd (angioflux, wessel duet f);
      • Bemiparyna (tsibor).
    3. Bezpośrednie inhibitory trombiny:
      • Biwalirudyna (angiox);
      • Eteksylan dabigatranu (pradaxa).
    4. Selektywne inhibitory czynnika Xa:
      • Apixaban (eliquis);
      • Fondaparinux (arixtra);
      • Rywaroksaban (Xarelto).

    Antagoniści witaminy K.

    Pośrednie antykoagulanty są podstawą profilaktyki powikłań zakrzepowych. Ich tabletki można przyjmować przez długi czas w warunkach ambulatoryjnych. Udowodniono, że stosowanie pośrednich antykoagulantów zmniejsza częstość powikłań zakrzepowo-zatorowych (zawał serca, udar) z migotaniem przedsionków i obecnością sztucznej zastawki serca.

    Fenylina nie jest obecnie stosowana ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych. Synumar ma długi okres działania i kumuluje się w organizmie, dlatego jest stosowany rzadko ze względu na trudności w kontrolowaniu terapii. Najczęstszym antagonistą witaminy K jest warfaryna..

    Warfaryna różni się od innych pośrednich antykoagulantów wczesnym działaniem (10 do 12 godzin po podaniu) i szybkim ustąpieniem działań niepożądanych po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku.

    Mechanizm działania jest związany z antagonizmem tego leku i witaminy K. Witamina K bierze udział w syntezie kilku czynników krzepnięcia krwi. Pod wpływem warfaryny proces ten zostaje zakłócony.

    Warfaryna jest przepisywana, aby zapobiec tworzeniu się i wzrostowi skrzepów krwi żylnej. Jest stosowany w długotrwałej terapii migotania przedsionków oraz w przypadku zakrzepicy wewnątrzsercowej. W tych stanach ryzyko zawału serca i udaru związanego z blokowaniem naczyń krwionośnych przez oderwane skrzepy krwi jest znacznie zwiększone. Warfaryna pomaga zapobiegać tym poważnym powikłaniom. Lek ten jest często stosowany po zawale mięśnia sercowego, aby zapobiec nawracającym zdarzeniom wieńcowym.

    Po wymianie zastawki warfaryna jest wymagana przez co najmniej kilka lat po operacji. Jest to jedyny antykoagulant stosowany w celu zapobiegania tworzeniu się skrzepów krwi na sztucznych zastawkach serca. Konieczne jest ciągłe przyjmowanie tego leku w przypadku niektórych trombofilii, w szczególności zespołu antyfosfolipidowego.

    Warfaryna jest przepisywana w przypadku kardiomiopatii rozstrzeniowych i przerostowych. Chorobom tym towarzyszy ekspansja jam serca i / lub przerost jego ścian, co stwarza warunki do powstania zakrzepów wewnątrzsercowych.

    Podczas leczenia warfaryną należy ocenić jej skuteczność i bezpieczeństwo poprzez monitorowanie INR - międzynarodowego współczynnika znormalizowanego. Wskaźnik ten jest oceniany co 4-8 tygodni od przyjęcia. Podczas leczenia INR powinien wynosić 2,0-3,0. Utrzymanie normalnej wartości tego wskaźnika jest z jednej strony bardzo ważne dla zapobiegania krwawieniom, az drugiej strony zwiększonemu krzepnięciu krwi..

    Niektóre pokarmy i zioła zwiększają działanie warfaryny i zwiększają ryzyko krwawienia. Są to żurawina, grejpfrut, czosnek, korzeń imbiru, ananas, kurkuma i inne. Osłab działanie przeciwzakrzepowe substancji leczniczych zawartych w liściach kapusty, brukselce, kapuście pekińskiej, burakach, pietruszce, szpinaku, sałacie. Pacjenci przyjmujący warfarynę nie muszą rezygnować z tych produktów, ale przyjmują je regularnie w niewielkich ilościach, aby zapobiec nagłym wahaniom leku we krwi..

    Efekty uboczne obejmują krwawienie, niedokrwistość, miejscową zakrzepicę i krwiak. Aktywność układu nerwowego może zostać zakłócona wraz z wystąpieniem zmęczenia, bólu głowy i zaburzeń smaku. Czasami pojawiają się nudności i wymioty, bóle brzucha, biegunka, zaburzenia czynności wątroby. W niektórych przypadkach skóra jest dotknięta, pojawia się purpurowy kolor palców u nóg, parestezje, zapalenie naczyń, chłód kończyn. Możliwy rozwój reakcji alergicznej w postaci świądu, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego.

    Warfaryna jest przeciwwskazana w ciąży. Nie należy go przepisywać na jakiekolwiek schorzenia związane z zagrożeniem krwawieniem (uraz, zabieg chirurgiczny, wrzodziejące zmiany narządów wewnętrznych i skóry). Nie stosować na tętniaki, zapalenie osierdzia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, ciężkie nadciśnienie tętnicze. Przeciwwskazaniem jest brak możliwości odpowiedniej kontroli laboratoryjnej ze względu na niedostępność laboratorium lub cechy osobowości pacjenta (alkoholizm, dezorganizacja, psychoza starcza itp.).

    Heparyna

    Jednym z głównych czynników zapobiegających krzepnięciu krwi jest antytrombina III. Niefrakcjonowana heparyna wiąże się z nią we krwi i kilkakrotnie zwiększa aktywność jej cząsteczek. W rezultacie reakcje mające na celu tworzenie się skrzepów krwi w naczyniach są tłumione.

    Heparyna jest używana od ponad 30 lat. Wcześniej podawano go podskórnie. Obecnie uważa się, że niefrakcjonowaną heparynę należy podawać dożylnie, co ułatwia monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Do stosowania podskórnego zaleca się heparyny drobnocząsteczkowe, które omówimy poniżej.

    Heparynę stosuje się najczęściej w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym w ostrym zawale mięśnia sercowego, w tym podczas trombolizy.

    Kontrola laboratoryjna obejmuje określenie czasu krzepnięcia częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji. Na tle leczenia heparyną po 24 - 72 godzinach powinna być 1,5 - 2 razy większa niż początkowa. Konieczne jest również kontrolowanie liczby płytek krwi, aby nie przegapić rozwoju trombocytopenii. Leczenie heparyną zwykle trwa od 3 do 5 dni, stopniowo zmniejszając dawkę i odstawiając ją.

    Heparyna może powodować zespół krwotoczny (krwawienie) i trombocytopenię (zmniejszenie liczby płytek krwi). Przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach prawdopodobny jest rozwój łysienia (łysienia), osteoporozy, hipoaldosteronizmu. W niektórych przypadkach dochodzi do reakcji alergicznych, a także wzrostu poziomu aminotransferazy alaninowej we krwi.

    Heparyna jest przeciwwskazana w zespole krwotocznym i trombocytopenii, wrzodzie żołądka i dwunastnicy, krwawieniach z dróg moczowych, zapaleniu osierdzia i ostrym tętniaku serca.

    Heparyny drobnocząsteczkowe

    Dalteparyna, enoksaparyna, nadroparyna, parnaparyna, sulodeksyd, bemiparyna są otrzymywane z niefrakcjonowanej heparyny. Różnią się od tych ostatnich mniejszym rozmiarem cząsteczek. Zwiększa to bezpieczeństwo leków. Działanie staje się dłuższe i bardziej przewidywalne, dlatego stosowanie heparyn drobnocząsteczkowych nie wymaga kontroli laboratoryjnej. Można to przeprowadzić stosując ustalone dawki - strzykawki.

    Zaletą heparyn drobnocząsteczkowych jest ich skuteczność przy podawaniu podskórnym. Ponadto mają znacznie mniejsze ryzyko skutków ubocznych. Dlatego obecnie pochodne heparyny zastępują heparynę z praktyki klinicznej..

    Heparyny drobnocząsteczkowe są stosowane w zapobieganiu powikłaniom zakrzepowo-zatorowym podczas operacji chirurgicznych i zakrzepicy żył głębokich. Stosuje się je u pacjentów leżących w łóżku i obciążonych dużym ryzykiem takich powikłań. Ponadto leki te są powszechnie przepisywane w przypadku niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego..

    Przeciwwskazania i działania niepożądane w tej grupie są takie same jak w przypadku heparyny. Jednak nasilenie i częstotliwość skutków ubocznych jest znacznie mniejsza.

    Bezpośrednie inhibitory trombiny

    Jak sama nazwa wskazuje, bezpośrednie inhibitory trombiny bezpośrednio inaktywują trombinę. Jednocześnie hamują aktywność płytek krwi. Stosowanie tych leków nie wymaga kontroli laboratoryjnej..

    Biwalirudyna jest podawana dożylnie w ostrym zawale mięśnia sercowego w celu zapobiegania powikłaniom zakrzepowo-zatorowym. Ten lek nie jest jeszcze używany w Rosji..

    Dabigatran (pradaxa) to pigułka zmniejszająca ryzyko zakrzepicy. W przeciwieństwie do warfaryny nie wchodzi w interakcje z żywnością. Trwają badania nad tym lekiem w leczeniu uporczywego migotania przedsionków. Lek jest dopuszczony do użytku w Rosji.

    Selektywne inhibitory czynnika Xa

    Fondaparynuks wiąże się z antytrombiną III. Taki kompleks intensywnie dezaktywuje czynnik X, zmniejszając intensywność tworzenia się skrzepliny. Jest przepisywany podskórnie w ostrym zespole wieńcowym i zakrzepicy żylnej, w tym zatorowości płucnej. Lek nie powoduje trombocytopenii ani osteoporozy. Nie jest wymagana żadna laboratoryjna kontrola jego bezpieczeństwa.

    Fondaparynuks i biwalirudyna są szczególnie wskazane u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Zmniejszając częstość występowania zakrzepów krwi w tej grupie pacjentów, leki te znacznie poprawiają rokowanie choroby..

    Fondaparynuks jest zalecany do stosowania w ostrym zawale mięśnia sercowego. Nie można go stosować tylko do angioplastyki, ponieważ zwiększa się ryzyko powstania zakrzepów na cewnikach..

    Inhibitory czynnika Xa w postaci tabletek w badaniach klinicznych.

    Najczęstsze działania niepożądane to anemia, krwawienie, bóle brzucha, bóle głowy, świąd, zwiększona aktywność transaminaz.

    Przeciwwskazania - czynne krwawienie, ciężka niewydolność nerek, nietolerancja składników leku i infekcyjne zapalenie wsierdzia.

    Leki przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe

    Zapobieganie udarom. Leki przeciwpłytkowe i przeciwzakrzepowe.
    W poprzednim artykule mówiliśmy o lekach hipotensyjnych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego - najczęstszej przyczyny udaru. W tej rozmowie porozmawiamy o innej grupie leków stosowanych w profilaktyce ostrego incydentu naczyniowo-mózgowego - lekach przeciwpłytkowych i przeciwzakrzepowych..

    Głównym celem ich stosowania jest zmniejszenie lepkości krwi, poprawa przepływu krwi przez naczynia, a tym samym normalizacja dopływu krwi do mózgu. Leki te z reguły przepisywane są w przypadku, gdy w przeszłości występowały już przemijające zaburzenia krążenia mózgowego lub przemijające napady niedokrwienia, którym towarzyszą odwracalne objawy neurologiczne lub ryzyko ich wystąpienia jest bardzo duże.

    W takim przypadku, aby zapobiec rozwojowi udaru, lekarz przepisuje podobną grupę leków. Wyjaśnimy jasno mechanizm działania tych leków i celowość ich przyjmowania.

    Leki przeciwpłytkowe - leki zmniejszające agregacyjne właściwości krwi.


    Aspiryna. Cel i zastosowanie.
    Aspiryna to kwas acetylosalicylowy. Nazwy patentów: thromboASS, aspilat, aspo, ecotrin, acuprin.

    Hamuje agregację płytek krwi, zwiększa zdolność krwi do rozpuszczania włókienek fibryny - głównego składnika skrzepliny, dzięki czemu kwas acetylosalicylowy zapobiega rozwojowi zakrzepicy zatorowej naczyń śródmózgowych i szyjnych - częstej przyczyny udaru niedokrwiennego.

    Wskazaniem do stosowania aspiryny w celach profilaktycznych jest występowanie w przeszłości przejściowego udaru naczyniowo-mózgowego - tj. takie zaburzenie, w którym objawy neurologiczne pojawiały się nie dłużej niż 24 godziny. Ten stan jest strasznym zwiastunem rozwoju udaru i wymaga pilnej opieki. Wskazania i schematy przepisywania aspiryny w tej sytuacji są następujące:

    zwężenie tętnic ramienno-głowowych do 20% światła - dawka dobowa 75-100 mg w dwóch dawkach;
    zwężenia powyżej 20% światła - dawka dobowa 150 mg w trzech dawkach;
    obecność kilku przyczyn predysponujących do rozwoju udaru - dzienna dawka 100 mg;
    migotanie przedsionków, zwłaszcza u osób powyżej 60 roku życia, które nie mogą przyjmować leków przeciwzakrzepowych - dawka dobowa 75-100 mg.
    Przy długotrwałym stosowaniu możliwe są powikłania - rozwój nadżerek i wrzodów przewodu żołądkowo-jelitowego, trombocytopenia (zmniejszenie liczby płytek krwi), wzrost poziomu enzymów wątrobowych. Możliwe zjawiska nietolerancji na ten lek - uczucie braku powietrza, wysypki skórne, nudności, wymioty.

    Przy wyraźnym wzroście poziomu lipidów we krwi (hiperlipidemia) lek jest nieskuteczny.

    Osoby, które regularnie nadużywają alkoholu, nie powinny przyjmować aspiryny. Najkorzystniej łączy się to z przyjmowaniem kurantylu (dipirydamolu) lub trentalu (pentoksyfilina), nastąpił bardziej znaczący spadek prawdopodobieństwa wystąpienia udaru niż przy przyjmowaniu samej aspiryny.

    Aby uniknąć komplikacji, każdą dawkę aspiryny można popić niewielką ilością mleka lub zażyć po twarogu.

    Aspiryna. Przeciwwskazania.
    Kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany w chorobie wrzodowej żołądka i jelit, zwiększonej skłonności do krwawień, przewlekłych chorobach nerek i wątroby, a także u kobiet w okresie menstruacji.

    Obecnie na rynku farmaceutycznym dostępne są dojelitowe postacie aspiryny - thromboASC, aspiryna-Cardio i ich analogi, argumentując niską zdolność tych form do tworzenia wrzodów i nadżerek przewodu pokarmowego.

    Należy jednak pamiętać, że powstawanie wrzodów i nadżerek przewodu pokarmowego wiąże się nie tylko z miejscowym działaniem aspiryny na błonę śluzową, ale także z ogólnoustrojowymi mechanizmami jej działania po wchłonięciu leku do krwi, dlatego osoby z chorobą wrzodową przewodu pokarmowego powinny wyjątkowo przyjmować leki z tej grupy niepożądany. W takim przypadku lepiej zastąpić aspirynę lekiem z innej grupy..

    W celu zapobieżenia ewentualnym skutkom ubocznym dawka aspiryny przepisywana profilaktycznie powinna mieścić się w przedziale 0,5-1 mg / kg, tj. około 50-100 mg.


    Tiklopedin (tiklid)
    Wykazuje większą aktywność przeciwko płytkom krwi niż aspiryna. Hamuje agregację płytek krwi, spowalnia tworzenie się fibryny, hamuje aktywność kolagenu i elastyny, które przyczyniają się do „przylegania” płytek krwi do ściany naczynia.

    Profilaktyczna aktywność tyklopedyny w stosunku do ryzyka udaru jest o 25% większa niż aspiryny.

    Standardowa dawka to 250 mg 1-2 razy dziennie z posiłkami.

    Wskazania są identyczne jak dla aspiryny..

    Efekty uboczne: bóle brzucha, zaparcia lub biegunka, trombocytopenia, neutropenia (zmniejszenie liczby neutrofili we krwi), zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.

    Podczas przyjmowania tego leku konieczne jest monitorowanie klinicznego badania krwi 1 raz na 10 dni w celu dostosowania dawki leku.

    Biorąc pod uwagę, że tiklid znacznie zwiększa krwawienie, jest anulowany na tydzień przed operacją. Konieczne jest poinformowanie chirurga lub anestezjologa o jego przyjęciu..

    Przeciwwskazania do przyjmowania leku: skaza krwotoczna, wrzód trawienny przewodu pokarmowego, choroby krwi, którym towarzyszy wydłużenie czasu krwawienia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza w przeszłości, przewlekłe choroby wątroby.

    Nie można jednocześnie przyjmować aspiryny i tiklidu.

    Plavix (klopidogrel)
    Przyjmowany jednocześnie Plavix jest zgodny z lekami przeciwnadciśnieniowymi, hipoglikemizującymi i przeciwskurczowymi. Przed wizytą oraz w trakcie leczenia konieczna jest kontrola klinicznego badania krwi - możliwa jest małopłytkowość i neutropenia.

    Standardowa dawka profilaktyczna to 75 mg raz dziennie.

    Przeciwwskazania są podobne do przeciwwskazań dla tiklid.

    Przepisywanie innych antykoagulantów jest przeciwwskazane.

    Dipyridamole (Courantil)
    Mechanizm działania wynika z następujących efektów:

    zmniejsza agregację płytek krwi, poprawia mikrokrążenie i hamuje tworzenie się skrzepów krwi;
    obniża opór małych tętnic mózgowych i wieńcowych, zwiększa wolumetryczną prędkość przepływu krwi wieńcowej i mózgowej, obniża ciśnienie krwi i sprzyja otwieraniu nieczynnych naczyń krwionośnych.
    Metoda przepisywania qurantile jest następująca:

    Curantil w małych dawkach (25 mg 3 razy dziennie) jest wskazany dla pacjentów powyżej 65 roku życia z przeciwwskazaniami do powołania aspiryny lub jej nietolerancji;
    Curantil w średnich dawkach (75 mg 3 razy dziennie) stosuje się u pacjentów powyżej 65 roku życia z niedostatecznie kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, ze zwiększoną lepkością krwi, a także u pacjentów leczonych inhibitorami ACE (kapoten, enap, prestarium, ramipryl, monopril itp.) p.), ze względu na spadek ich aktywności na tle przyjmowania aspiryny;
    połączenie kurantylu w dawce 150 mg / dobę i aspiryny 50 mg / dobę jest zalecane u pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu udaru niedokrwiennego przy współistniejącej patologii naczyniowej, któremu towarzyszy zwiększona lepkość krwi, jeśli konieczna jest szybka normalizacja przepływu krwi.
    Trental (pentoksyfilina)
    Stosowany jest głównie w leczeniu rozwiniętego udaru, w zapobieganiu nawrotom udarów mózgowo-naczyniowych, a także przy zmianach miażdżycowych tętnic obwodowych.

    Istnieją dowody na przeciwpłytkowe działanie Ginkgo biloba. Lek ma podobną skuteczność do aspiryny, ale w przeciwieństwie do niego nie powoduje powikłań i skutków ubocznych.


    Antykoagulanty
    Aby zapobiec przejściowym atakom niedokrwiennym, przepisywane są pośrednie antykoagulanty. Działanie pośrednie - ponieważ w krwiobiegu nie mają wpływu na proces krzepnięcia krwi, ich działanie hamujące wynika z faktu, że zapobiegają syntezie czynników krzepnięcia krwi (czynniki II, VII, IX) w mikrosomach wątroby, obniżają aktywność czynnika III i trombiny. Najczęściej używaną do tego celu jest warfaryna..

    Heparyny, w przeciwieństwie do antykoagulantów pośrednich, wykazują swoją aktywność bezpośrednio we krwi; w celach profilaktycznych przepisuje się je ze specjalnych wskazań..

    I. Antykoagulanty o działaniu pośrednim.
    1. W przypadku przepisania zmniejsza się krzepliwość krwi, poprawia się przepływ krwi na poziomie naczyń włosowatych. Jest to szczególnie ważne w przypadku obecności blaszek miażdżycowych na błonie wewnętrznej dużych naczyń mózgowych lub tętnic ramienno-głowowych. Na tych blaszkach odkładają się nici fibrynowe, a następnie tworzy się skrzeplina, co prowadzi do ustania przepływu krwi przez naczynie i wystąpienia udaru.

    2. Innym ważnym wskazaniem do stosowania tych leków są zaburzenia rytmu serca i najczęściej migotanie przedsionków. Faktem jest, że przy tej chorobie serce kurczy się nieregularnie, z powodu nierównomiernego przepływu krwi w lewym przedsionku mogą tworzyć się skrzepy krwi, które następnie dostają się do naczyń mózgowych z przepływem krwi i powodują udar.

    Badania pokazują, że przepisanie warfaryny w tym przypadku zapobiega rozwojowi udaru trzykrotnie skuteczniej niż przyjmowanie aspiryny. Według European Association of Neurologists przepisywanie warfaryny pacjentom z migotaniem przedsionków zmniejsza częstość występowania udaru niedokrwiennego o 75%.

    Przepisując warfarynę, konieczne jest okresowe monitorowanie krzepnięcia krwi, wykonanie hemokoagulogramu. Najważniejszym wskaźnikiem jest INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany). Konieczne jest, aby poziom INR był co najmniej 2,0-3,0.

    3. Obecność sztucznych zastawek serca jest również wskazaniem do przyjmowania warfaryny.

    Standardowy schemat przepisywania warfaryny w celach profilaktycznych: 10 mg dziennie przez 2 dni, następnie następną dawkę dobową wybiera się pod codzienną kontrolą INR. Po ustabilizowaniu się INR należy go kontrolować najpierw co 2-3 dni, a następnie co 15-30 dni.

    II. Zastosowanie heparyn
    Przy częstych przejściowych atakach niedokrwiennych stosuje się specjalne taktyki: krótki cykl (w ciągu 4-5 dni) przepisywania heparyn: niefrakcjonowanej („zwykłej”) heparyny lub drobnocząsteczkowej - keksan (enoksyparyna), fragmin (dalteparyna), fraksyparyna (nadroparyna).

    Leki te są przepisywane pod kontrolą innego wskaźnika laboratoryjnego - APTT (czas częściowej tromboplastyny ​​po aktywacji), który nie powinien wzrosnąć w trakcie leczenia więcej niż 1,5-2 razy w porównaniu z początkowym poziomem.

    1. Niefrakcjonowana heparyna

    Początkowa dawka IV to 5000 U w bolusie, następnie podawana jest przez infusomat IV - 800-1000 U / h. Warfarynę podaje się po zakończeniu wlewu heparyny.

    Jest przepisywany raz dziennie, 20 mg ściśle podskórnie. Igłę wprowadza się pionowo na całej długości w grubość skóry i zaciska w fałdzie. Nie należy spłaszczać fałdu skórnego przed zakończeniem wstrzyknięcia. Po podaniu leku nie należy pocierać miejsca wstrzyknięcia. Po zakończeniu wstrzyknięć clexane przepisuje się warfarynę.

    Jest przepisywany podskórnie, 2500 jm raz dziennie. Po zakończeniu wstrzyknięć preparatu Fragmin przepisywana jest warfaryna.

    Jest przepisywany podskórnie, 0,3 ml raz dziennie. Po zakończeniu wstrzyknięć Fraxiparin przepisuje się warfarynę.

    Przeciwwskazaniami do profilaktycznego podawania leków przeciwzakrzepowych są: wrzód żołądka i dwunastnicy (nawet bez zaostrzeń), niewydolność nerek lub wątroby, skaza krwotoczna, rak, ciąża, zaburzenia psychiczne. Kobiety muszą pamiętać, że antykoagulanty należy odstawić na 3 dni przed wystąpieniem miesiączki i wznowić 3 dni po ich zakończeniu.

    Jeśli lekarz przepisał antykoagulanty, to w celu uniknięcia powikłań konieczne jest okresowe monitorowanie parametrów biochemicznych krwi, hemocoagulogram.

    Jeśli pojawią się niepokojące objawy (zwiększone krwawienie, krwawienie w skórę, pojawienie się czarnych stolców, krwawe wymioty), należy pilnie zgłosić się do lekarza.


    Dieta po usunięciu pęcherza moczowego
    Jak prowadzić satysfakcjonujące życie bez pęcherzyka żółciowego
    Uczyć się więcej.
    Bezpieczne wartości laboratoryjne przy przepisywaniu leków przeciwzakrzepowych:

    przy arytmii, cukrzycy, po zawale mięśnia sercowego INR należy utrzymywać w granicach 2,0-3,0;
    u pacjentów powyżej 60.roku życia w celu uniknięcia powikłań krwotocznych INR w trakcie terapii należy utrzymywać w granicach 1,5-2,5;
    u pacjentów ze sztucznymi zastawkami serca, skrzeplinami wewnątrzsercowymi i po epizodach zakrzepicy INR powinien mieścić się w przedziale 3,0-4,0.
    W następnym artykule porozmawiamy o lekach przepisywanych na miażdżycę, omówimy skuteczność statyn i innych leków obniżających stężenie lipidów w zapobieganiu udarom..

    Leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe

    Leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe

    Antykoagulanty i leki przeciwpłytkowe to grupa substancji, które spowalniają proces krzepnięcia krwi lub zapobiegają agregacji płytek krwi, zapobiegając w ten sposób tworzeniu się skrzepów w naczyniach krwionośnych. Leki te są szeroko stosowane w profilaktyce wtórnej (rzadziej pierwotnej) powikłań sercowo-naczyniowych..

    Fenindion

    Działanie farmakologiczne: pośredni antykoagulant; hamuje syntezę protrombiny w wątrobie, zwiększa przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych. Efekt widoczny jest po 8-10 godzinach od podania i osiąga maksimum po 24 godzinach.

    Wskazania: profilaktyka zakrzepicy z zatorami, zakrzepowego zapalenia żył, zakrzepicy żył głębokich nóg, naczyń wieńcowych.

    Przeciwwskazania: nadwrażliwość na lek, obniżone krzepliwość krwi, ciąża i laktacja.

    Efekty uboczne: możliwy ból głowy, zaburzenia trawienia, czynność nerek, hemopoeza wątroby i mózgu, a także reakcje alergiczne w postaci wysypki skórnej.

    Sposób stosowania: w 1. dniu leczenia dawka wynosi 120-180 mg na 3-4 dawki, w 2. dobie - 90-150 mg, następnie pacjentkę przenosi się na dawkę podtrzymującą 30-60 mg na dobę. Anulowanie leku odbywa się stopniowo.

    Forma uwalniania: tabletki 30 mg, 20 lub 50 sztuk w opakowaniu.

    Instrukcje specjalne: lek należy odstawić 2 dni przed wystąpieniem miesiączki i nie należy go stosować w trakcie; stosować ostrożnie w przypadku niewydolności nerek lub wątroby.

    Fraxiparine

    Składnik aktywny: nadroparyna wapniowa.

    Działanie farmakologiczne: lek ma działanie przeciwzakrzepowe i przeciwzakrzepowe.

    Wskazania: zapobieganie krzepnięciu krwi podczas hemodializy, tworzenie się skrzepliny podczas operacji. Stosowany również w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej i choroby zakrzepowo-zatorowej.

    Przeciwwskazania: nadwrażliwość na lek, wysokie ryzyko krwawienia, uszkodzenie narządów wewnętrznych z tendencją do krwawień.

    Efekty uboczne: częściej w miejscu wstrzyknięcia tworzy się krwiak podskórny, duże dawki leku mogą wywołać krwawienie.

    Sposób użycia: wstrzyknięcie podskórnie w brzuch na wysokości talii. Dawki ustalane są indywidualnie.

    Forma uwalniania: roztwór do wstrzykiwań w jednorazowych strzykawkach 0,3, 0,4, 0,6 i 1 ml, 2 lub 5 strzykawek w blistrze.

    Instrukcje specjalne: niepożądane jest stosowanie w czasie ciąży, nie można podawać domięśniowo.

    Dipirydamol

    Działanie farmakologiczne: może rozszerzać naczynia wieńcowe, zwiększa przepływ krwi, działa ochronnie na ściany naczyń krwionośnych, zmniejsza zdolność płytek krwi do zlepiania się.

    Wskazania: lek jest przepisywany w profilaktyce zakrzepów krwi tętniczej i żylnej, zawału mięśnia sercowego, udaru naczyniowo-mózgowego z powodu niedokrwienia, zaburzeń mikrokrążenia, a także w leczeniu i zapobieganiu zespołowi rozsianego krzepnięcia wewnątrznaczyniowego u dzieci.

    Przeciwwskazania: nadwrażliwość na lek, ostra faza zawału mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca w fazie dekompensacji, wyraźne niedociśnienie tętnicze i nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby.

    Efekty uboczne: możliwe przyspieszenie lub spowolnienie akcji serca, przy dużych dawkach - zespół podkradania wieńcowego, spadek ciśnienia krwi, dysfunkcja żołądka i jelit, uczucie osłabienia, ból głowy, zawroty głowy, zapalenie stawów, bóle mięśni.

    Sposób stosowania: w celu zapobiegania zakrzepicy - doustnie 75 mg 3–6 razy dziennie na czczo lub 1 godzinę przed posiłkiem; dzienna dawka wynosi 300-450 mg, w razie potrzeby można ją zwiększyć do 600 mg. W celu zapobiegania zespołowi zakrzepowo-zatorowemu w pierwszym dniu - 50 mg razem z kwasem acetylosalicylowym, następnie 100 mg; częstotliwość przyjęć - 4 razy dziennie (odwoływana 7 dni po operacji pod warunkiem kontynuacji przyjmowania kwasu acetylosalicylowego w dawce 325 mg / dobę) lub 100 mg 4 razy dziennie przez 2 dni przed operacją i 100 mg 1 godzinę po operacji ( jeśli to konieczne, w połączeniu z warfaryną). W przypadku niewydolności wieńcowej - wewnątrz, 25-50 mg 3 razy dziennie; w ciężkich przypadkach na początku leczenia - 75 mg 3 razy dziennie, następnie dawkę zmniejsza się; dzienna dawka wynosi 150-200 mg.

    Forma uwalniania: tabletki powlekane 25, 50 lub 75 mg, 10, 20, 30, 40, 50, 100 lub 120 sztuk w opakowaniu; 0,5% roztwór do wstrzykiwań w ampułkach 2 ml, 5 lub 10 sztuk w opakowaniu.

    Instrukcje specjalne: aby zmniejszyć nasilenie możliwych zaburzeń żołądkowo-jelitowych, lek popija się mlekiem.

    Podczas kuracji nie pić herbaty ani kawy, gdyż osłabiają one działanie leku.

    Plavix

    Działanie farmakologiczne: lek przeciwpłytkowy, hamuje przyleganie płytek krwi i tworzenie się skrzepliny.

    Wskazania: zapobieganie zawałom serca, udarom i zakrzepicy tętnic obwodowych na tle miażdżycy.

    Przeciwwskazania: nadwrażliwość na lek, ostre krwawienie, ciężka niewydolność wątroby lub nerek, gruźlica, guzy płuc, ciąża i laktacja, zbliżające się zabiegi chirurgiczne.

    Skutki uboczne: krwawienie z przewodu pokarmowego, udar krwotoczny, ból brzucha, zaburzenia trawienia, wysypka skórna.

    Sposób stosowania: lek przyjmuje się doustnie, dawka wynosi 75 mg raz dziennie.

    Forma uwalniania: tabletki 75 mg w opakowaniach typu blister, po 14 sztuk.

    Instrukcje specjalne: lek wzmacnia działanie heparyny i pośrednich koagulantów. Nie stosować bez recepty!

    Clexane

    Składnik aktywny: sól sodowa enoksaparyny.

    Działanie farmakologiczne: działający bezpośrednio antykoagulant.

    Jest lekiem przeciwzakrzepowym, który nie wpływa negatywnie na proces agregacji płytek krwi.

    Wskazania: leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego w ostrej fazie, a także w profilaktyce zakrzepicy zatorowej, zakrzepicy żylnej itp..

    Przeciwwskazania: nadwrażliwość na lek, duże prawdopodobieństwo samoistnego poronienia, niekontrolowane krwawienie, udar krwotoczny, ciężkie nadciśnienie tętnicze.

    Efekty uboczne: krwotoki w małych punktach, zaczerwienienie i bolesność w miejscu wstrzyknięcia, zwiększone krwawienie, reakcje alergiczne skóry są rzadsze.

    Sposób użycia: podskórnie w górną lub dolną boczną część przedniej ściany brzucha. W zapobieganiu zakrzepicy i zakrzepicy z zatorami dawka wynosi 20–40 mg raz na dobę. Pacjenci z powikłanymi zaburzeniami zakrzepowo-zatorowymi - 1 mg / kg masy ciała 2 razy dziennie. Zwykle leczenie trwa 10 dni.

    Leczenie niestabilnej dusznicy bolesnej i zawału mięśnia sercowego wymaga podawania dawki 1 mg / kg masy ciała co 12 godzin z jednoczesnym stosowaniem kwasu acetylosalicylowego (100–325 mg raz na dobę). Średni czas leczenia to 2-8 dni (do ustabilizowania się stanu klinicznego pacjenta).

    Postać uwalniania: roztwór do wstrzykiwań zawierający 20, 40, 60 lub 80 mg substancji czynnej w jednorazowych strzykawkach 0,2, 0,4, 0,6 i 0,8 ml leku.

    Instrukcje specjalne: nie stosować bez recepty!

    Heparyna

    Działanie farmakologiczne: bezpośrednio działający antykoagulant, będący naturalnym antykoagulantem, zatrzymuje produkcję trombiny w organizmie i zmniejsza agregację płytek krwi, a także poprawia przepływ wieńcowy.

    Wskazania: leczenie i zapobieganie zatykaniu naczyń krwionośnych przez skrzepy krwi, zapobieganie powstawaniu zakrzepów i krzepnięcia krwi podczas hemodializy.

    Przeciwwskazania: zwiększone krwawienie, przepuszczalność naczyń krwionośnych, spowolnienie krzepnięcia krwi, ciężkie zaburzenia czynności wątroby i nerek, a także zgorzel, przewlekła białaczka i niedokrwistość aplastyczna.

    Skutki uboczne: możliwy rozwój krwawienia i indywidualne reakcje alergiczne.

    Sposób stosowania: dawkowanie leku i sposób jego podawania są ściśle indywidualne. W ostrej fazie zawału mięśnia sercowego należy rozpocząć od wprowadzenia heparyny do żyły w dawce 15 000-20 000 j. I kontynuować (po hospitalizacji) przez co najmniej 5-6 dni heparynę domięśniową, 40000 j. Dziennie (5000-10 000 j. Co 4 godziny)... Wprowadzenie leku musi odbywać się pod ścisłą kontrolą krzepnięcia krwi. Ponadto czas krzepnięcia krwi powinien być na poziomie 2-2,5 razy przekraczającym normę.

    Forma uwalniania: fiolki 5 ml z roztworem do wstrzykiwań; roztwór do wstrzykiwań w ampułkach po 1 ml (5000, 10000 i 20000 jednostek w 1 ml).

    Specjalne instrukcje: niezależne stosowanie heparyny jest niedopuszczalne, wprowadzenie odbywa się w placówce medycznej.

    Ten tekst jest fragmentem wprowadzającym.

    Czy można pić koniak z tachykardią

    Angiopatia naczyniowa siatkówki: przyczyny, diagnostyka i leczenie