Opis tętnicy szyjnej wewnętrznej

Tętnica szyjna wewnętrzna wchodzi do czaszki i zaopatruje przednią część mózgu (poprzez gałęzie mózgu), oczy i przydatki, a także wysyła gałęzie do okolicy czołowej i nosa. Ma wiele zwojów na różnych odcinkach swojej ścieżki. Kiedy przechodzi przez kanał szyjny od strony trzonu kości klinowej, która ma podwójną krzywiznę i wygląda jak kursywą litera C.

Porusza się w górę pod kątem prostym do gardła, a następnie do podstawy czaszki. Na tym etapie... [czytaj poniżej]

[Top start]... wchodzi do kanału szyjnego znajdującego się w skalistej części kości skroniowej. Tętnica szyjna wewnętrzna biegnie najpierw po zewnętrznej stronie głównej tętnicy szyjnej, a następnie podąża za nią. Tętnica szyjna wewnętrzna zaczyna się na poziomie C1 kręgu szyjnego i biegnie wyżej pod ślinianką przyuszną, mięśniem dwubrzuścowym tylnym i wyrostkiem rylcowatym. Tylne tętnice uszne i potyliczne, nerwy językowo-gardłowe i podszewkowe przechodzą przez tętnicę szyjną wewnętrzną.

Na zewnątrz leży blisko nerwu błędnego i wewnętrznej żyły szyjnej, a także biegnie wokół dolnej części czaszki, obok nerwów podszewkowych, językowo-gardłowych i rdzeniowych. Za nim współistnieje ze zwojami górnymi nerwu współczulnego, nerwu krtaniowego górnego.

U osoby dorosłej jest mniej więcej tej samej wielkości co zewnętrzna tętnica szyjna, ale u dziecka jest nieco większa. Procesy dwóch tętnic szyjnych wewnętrznych i tętnicy podstawnej leżą u podstawy mózgu, tworząc pierścień naczyń krwionośnych zwany kręgiem Willisa. Tętnice szyjne mają dwa obszary czuciowe w szyi: zatokę szyjną i trzon szyjny. Senna zatoka odpowiada za ciśnienie krwi, a śpiące ciało monitoruje zawartość tlenu we krwi i reguluje oddychanie.

Atlas anatomii człowieka
Tętnica szyjna wewnętrzna

Tętnica szyjna wewnętrzna

Tętnica szyjna wewnętrzna, a. carotis interna, jest kontynuacją tętnicy szyjnej wspólnej. Rozróżnia części szyjne, kamieniste, jamiste i mózgowe. Kierując się w górę, najpierw leży nieco bocznie i za zewnętrzną tętnicą szyjną.

Boczna do niej jest żyła szyjna wewnętrzna, v. jugularis interna. W drodze do podstawy czaszki wewnętrzna tętnica szyjna przechodzi wzdłuż bocznej strony gardła (część szyjna, pars cervicalis) przyśrodkowo od ślinianki przyusznej, oddzielonej od niej mięśniami rylcowo-gnojowymi i stylogardzieli.

W części szyjnej tętnica szyjna wewnętrzna zwykle nie wydziela gałęzi. Tutaj jest nieco rozszerzony z powodu zatoki szyjnej, zatoki tętnicy szyjnej.

Zbliżając się do podstawy czaszki, tętnica wchodzi do kanału szyjnego, wygina się zgodnie z zagięciami kanału (część kamienista, pars petrosa), a po wyjściu wchodzi do jamy czaszkowej przez zraniony otwór. Tutaj tętnica przechodzi do bruzdy szyjnej kości klinowej.

W kanale szyjnym piramidy kości skroniowej tętnica (część kamienista) wydziela następujące odgałęzienia: 1) tętnice szyjne, aa. caroticotympanicae, w ilości dwóch lub trzech nieznacznych pni, przechodzą do kanału o tej samej nazwie i wchodzą do jamy bębenkowej, dostarczając krew do jej błony śluzowej; 2) tętnica kanału skrzydłowego, a. canalis pterygoidei, jest wysyłany kanałem skrzydłowo-podniebiennym do dołu skrzydłowo-podniebiennego, dostarczając krew do węzła skrzydłowo-podniebiennego.

Przechodząc przez zatokę jamistą (część jamista, pars cavernosa), tętnica szyjna wewnętrzna wysyła szereg gałęzi: 1) do zatoki jamistej i opony twardej: a) gałąź zatoki jamistej, r. sinus cavernosi; b) gałąź oponowa, r. meningeus; c) podstawna gałąź namiotu, r. basalis tentorii; d) skrajna gałąź fastrygowania, r. marginalis tentorii; 2) do nerwów: a) gałąź węzła trójdzielnego, r. ganglioni trigemini; b) gałęzie nerwów, rr. nervorum, zaopatrując blokadę, nerw trójdzielny i odwodzący; 3) dolna tętnica przysadki, a. hypophysialis gorszy, który zbliżając się do dolnej powierzchni tylnego płata przysadki mózgowej, zespala się z końcowymi odgałęzieniami innych tętnic zaopatrujących przysadkę mózgową. Po minięciu zatoki jamistej w małych skrzydłach kości klinowej tętnica zbliża się do dolnej powierzchni mózgu (jego część mózgowa, pars cerebralis).

W jamie czaszki od mózgowej części tętnicy szyjnej wewnętrznej do przysadki mózgowej odchodzą małe gałęzie: górna tętnica przysadkowa, a. hypophysialis superior i gałąź clivus, r. clivi, która dostarcza oponę twardą mózgu do tego obszaru.

Z mózgu a. carotis interna rozgałęziają się duże tętnice.

I. Tętnica oczna, a. oftalmica, - sparowane duże naczynie. Jest kierowany przez kanał wzrokowy do oczodołu, leżąc na zewnątrz nerwu wzrokowego. Na orbicie przecina nerw wzrokowy, przechodząc między nim a mięśniem prostym górnym, kierując się do przyśrodkowej ściany oczodołu. Po osiągnięciu przyśrodkowego kąta oka tętnica oczna dzieli się na odgałęzienia końcowe: tętnicę nadblokową, a. supratrochlearis, a także tętnica grzbietowa nosa. dorsalis nasi. Po drodze tętnica oczna wypuszcza gałęzie (patrz „Narząd wzroku”, tom IV).

1. Tętnica łzowa, a. lacrimalis, zaczyna się od tętnicy ocznej w miejscu, w którym przechodzi przez kanał wzrokowy. Na oczodole tętnica, położona wzdłuż górnej krawędzi mięśnia prostego bocznego i kierująca się do gruczołu łzowego, daje gałęzie do dolnej i górnej powieki - boczne tętnice powiek, aa. palpebrales laterales i do spojówki. Tętnice boczne powiek zespalają się z tętnicami przyśrodkowymi powiek, aa. palpebrales mediales, wykorzystując gałąź zespolenia, r. anastomoticus i tworzą łuki górnej i dolnej powieki, arcus palpebrales superior et inferior.

Dodatkowo w tętnicy łzowej występuje zespolenie z tętnicą oponową środkową r. anastomoticus cum a. meningea media.

2. Tętnica środkowa siatkówki, a. centralis siatkówki, w odległości 1 cm od gałki ocznej wchodzi do nerwu wzrokowego i po dotarciu do gałki ocznej rozpada się w siatkówce na kilka rozchodzących się promieniście cienkich gałęzi.

3. Krótkie i długie tętnice rzęskowe tylne, aa. ciliares posteriores breves et longae, podążać wzdłuż nerwu wzrokowego, wniknąć do gałki ocznej i dotrzeć do naczyniówki.

4. Tętnice mięśniowe, aa. musculares, - górna i dolna - rozpadają się na mniejsze gałęzie, które dostarczają krew do mięśni gałki ocznej. Czasami może odgałęziać się od tętnicy łzowej.

Przednie tętnice rzęskowe aa wywodzą się z gałęzi mięśniowych. ciliares anteriores, łącznie 5-6. Przechodzą do białej błony gałki ocznej i przechodząc przez nią, kończą się na grubości tęczówki.

Gałęzie tych tętnic to:

a) przednie tętnice spojówkowe. aa. spojówki przednie, doprowadzające krew do spojówki pokrywającej gałkę oczną i zespalające z tylnymi tętnicami spojówkowymi;

b) tylne tętnice spojówkowe, aa. spojówki tylne, które leżą w spojówce pokrywającej powieki, zaopatrują je w krew i zespalają z łukami powiek górnych i dolnych;

c) tętnice nadtwardówkowe, aa. episclerales. dopływ krwi do twardówki i zespolenie w jej tylnych częściach z krótkimi tylnymi tętnicami rzęskowymi.

5. Tętnica sitowa tylna, a. ethmoidalis posterior, podobnie jak przednia, odchodzi od tętnicy ocznej w obszarze, w którym znajduje się wzdłuż przyśrodkowej ściany oczodołu, w okolicy tylnej trzeciej części oczodołu i przechodząc przez otwór o tej samej nazwie, rozgałęzia się w błonie śluzowej tylnych komórek sitowych, wydzielając kilka małych odgałęzień do błony śluzowej tylna przegroda nosowa.

6, tętnica sitowa przednia, a. ethmoidalis anterior, przenika przez otwór o tej samej nazwie do jamy czaszki, aw okolicy przedniego dołu czaszki daje przednią gałąź oponową, r. meningeus anterior. Następnie tętnica skierowana jest w dół, przechodzi przez otwór płytki sitowej kości sitowej do jamy nosowej, gdzie dostarcza krew do błony śluzowej przedniej części ścian bocznych, wydzielając boczne przednie gałęzie nosa, rr. nasales anteriores laterales, przednie gałęzie przegrody, rr. septales anteriores, a także odgałęzienia do błony śluzowej przednich komórek sitowych.

7. Tętnica nadoczodołowa, a. nadoczodołowe, zlokalizowane bezpośrednio pod górną ścianą oczodołu, pomiędzy nim a mięśniem unoszącym górną powiekę. Kierując się do przodu, wygina się wokół brzegu nadoczodołowego w obszarze nacięcia nadoczodołowego, dociera do czoła, gdzie zaopatruje okrężny mięsień oka, przedni brzuch mięśnia potyliczno-czołowego i skórę. Końcowe odgałęzienia tętnicy nadoczodołowej są zespolone za pomocą. temporalis superficialis.

8. Tętnice przyśrodkowe powiek, aa. palpebrales mediales, umiejscowione są wzdłuż wolnego brzegu powiek i zespolone z bocznymi tętnicami powiek (rr. a. lacrimalis), tworząc łuki naczyniowe powiek górnych i dolnych. Ponadto wydzielają od dwóch do trzech cienkich tylnych tętnic spojówkowych, aa. spojówki tylne.

9. Tętnica nadblokowa, a. supratrochlearis, jedna z końcowych gałęzi tętnicy ocznej, znajduje się przyśrodkowo od tętnicy nadoczodołowej. Zagina się wokół brzegu nadoczodołowego i wznosząc się, zaopatruje skórę przyśrodkowej części czoła i mięśni. Jego gałęzie są zespolone z odgałęzieniami o tej samej nazwie tętnica po przeciwnej stronie.

10. Tętnica grzbietowa nosa, a. dorsalis nasi, podobnie jak tętnica nadblokowa, jest końcową gałęzią tętnicy ocznej. Jest skierowany do przodu, leżący nad więzadłem przyśrodkowym powieki, tworzy gałąź do worka łzowego i rozciąga się do tylnej części nosa. Łączy się tutaj z tętnicą kątową (odgałęzienie a. Facialis), tworząc w ten sposób zespolenie między układami tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej

II. Tętnica mózgowa przednia, a. cerebri anterior, - raczej duża, zaczyna się w miejscu podziału tętnicy szyjnej wewnętrznej na odgałęzienia końcowe, przechodzi do przodu i na stronę przyśrodkową, znajdującą się powyżej nerwu wzrokowego. Następnie obraca się w górę, przechodzi w podłużnej szczelinie dużego mózgu do środkowej powierzchni półkuli. Następnie omija kolano ciała modzelowatego, genu corporis callosi i wraca wzdłuż górnej powierzchni, docierając do początku płata potylicznego. Na początku swojej drogi tętnica wydziela szereg małych odgałęzień, które przechodzą przez przednią perforowaną substancję, istota perforata rostralis (przednia), do jąder podstawnych podstawy dużego mózgu. Na poziomie skrzyżowania nerwu wzrokowego, chiasma opticum, zespolenia tętnicy mózgowej przedniej z tętnicą po przeciwnej stronie o tej samej nazwie przechodzące przez tętnicę łączącą przednią oraz.

W stosunku do ostatniego a. cerebri anterior dzieli się na część przedkomunikacyjną i postkomunikacyjną.

A. Część przedkomunikacyjna, pars precommunicalis, to odcinek tętnicy od jej początku do przedniej tętnicy łączącej. Od tej części odchodzi grupa tętnic centralnych, aa. centrales, w ilości 10-12, przenikając przez przednią perforowaną substancję do jąder podstawnych i wzgórza.

1. Tętnice centralne przednio-przyśrodkowe (tętnice przednio-przyśrodkowe), aa. centrales anteromediales (aa. thalamostriatae anteromediales), idą w górę, wydzielając gałęzie o tej samej nazwie - anteromedial central branches, rr. centrales anteromediales, które zaopatrują zewnętrzną część jąder gałki bladej i jądra podwzgórza.

2. Długa tętnica centralna (nawrotowa), a. centralis longa (a. recurrens), unosi się nieco w górę, a następnie cofa się, dostarczając krew do głowy jądra ogoniastego i częściowo do przedniej nogi torebki wewnętrznej.

3. Krótka tętnica centralna, a. centralis brevis, odchodzi samodzielnie lub od długiej tętnicy centralnej; zaopatruje dolne części tego samego obszaru co długa tętnica centralna.

4. Tętnica łącząca przednia, a. communicans anterior, jest zespoleniem między dwiema przednimi tętnicami mózgowymi. Znajduje się w początkowej części tych tętnic, gdzie zbliżają się najbliżej przed zanurzeniem się w podłużnej szczelinie dużego mózgu.

B. Część pozakomunikacyjna (tętnica pericallosa), pars postcommunicalis (a. Pericallosa), przednia tętnica mózgowa wydziela następujące gałęzie.

1. Tętnica czołowo-podstawna przyśrodkowa, a. frontobasalis medialis, odchodzi od przedniej tętnicy mózgowej zaraz za przednimi liśćmi łączącej gałęzi, jest skierowany do przodu, najpierw wzdłuż przyśrodkowej powierzchni płata czołowego, a następnie przechodzi na jego dolną powierzchnię, leżąc wzdłuż prostego zakrętu.

2. Tętnica zrogowaciała-brzeżna, a. callosomarginalis, jest w rzeczywistości kontynuacją przedniej tętnicy mózgowej. Jest skierowany do tyłu, umieszczony wzdłuż krawędzi ciała modzelowatego, a na poziomie jego rolki przechodzi w końcowe gałęzie przyśrodkowej powierzchni płata ciemieniowego.

Z tętnicy korpuskularno-brzeżnej, oprócz odgałęzień końcowych, wzdłuż jej biegu wypływa szereg statków:

a) przednio-przyśrodkowa gałąź czołowa, d. frontalis anteromedialis, odchodzi na poziomie dolnej części kolana ciała modzelowatego i, idąc do przodu i do góry, znajduje się na przyśrodkowej powierzchni płata czołowego wzdłuż górnego zakrętu czołowego, dostarczając krew do przedniej części tego obszaru;

b) środkowo-środkowa gałąź czołowa, r. frontalis intermediomedialis, odchodzi od tętnicy ciała modzelowatego mniej więcej na styku kolana z tułowiem ciała modzelowatego. Jest skierowana w górę wzdłuż powierzchni przyśrodkowej i jest podzielona w rejonie zakrętu czołowego górnego na kilka gałęzi, które dostarczają krew do centralnych części tego regionu;

c) tylno-przyśrodkowa gałąź czołowa, r. frontalis posteromedialis, często zaczyna się od poprzedniej gałęzi, rzadziej - od tętnicy korpuskularno-brzeżnej i idąc do tyłu i do góry wzdłuż przyśrodkowej powierzchni płata czołowego, zaopatruje ten obszar w krew, docierając do górnej brzeżnej części zakrętu przedśrodkowego;

d) gałąź taśmy, r. cingularis, oddalając się od głównego pnia, idzie z tyłu, leżąc wzdłuż zakrętu o tej samej nazwie; kończy się w dolnych częściach przyśrodkowej powierzchni płata ciemieniowego;

e) tętnica jest paracentralna, a. paracentralis, to dość potężny pień, który kończy się tętnicą brzeżną ciała. Jest skierowany do tyłu i do góry wzdłuż przyśrodkowej powierzchni półkuli na granicy między płatami czołowymi i ciemieniowymi, rozgałęziając się w okolicy płata okołośrodkowego. Gałęzie tej tętnicy to tętnica przedklinowa, a przedklinowa, skierowana do tyłu, przechodzi wzdłuż przyśrodkowej powierzchni płata ciemieniowego wzdłuż przedklina i zaopatruje ten obszar w krew, a także tętnicę ciemieniowo-potyliczną. parietooccipitalis, leżące wzdłuż przedniej krawędzi rowka o tej samej nazwie, rozwidlenia w przedkliniku.

III. Tętnica mózgowa środkowa, a. cerebri media, największe odgałęzienie tętnicy szyjnej wewnętrznej, jest jej kontynuacją. Tętnica wchodzi w głębokość bocznego rowka mózgu i podąża najpierw na zewnątrz, a następnie w górę i nieco do tyłu i wychodzi na górną boczną powierzchnię półkuli mózgowej.

Po drodze środkowa tętnica mózgowa podzielona jest topograficznie na trzy części; klinowaty - od punktu początkowego do zanurzenia w rowku bocznym, wyspowy, otaczający wyspę i przechodzący głęboko w rowek boczny, a końcowa (korowa) część rozciągająca się od rowka bocznego do górnej powierzchni bocznej półkuli.

Najkrótsza jest część w kształcie klina, pars sphenoidalis. Jej dystalną granicę po zanurzeniu w bocznym rowku można uznać za miejsce pochodzenia dosłownej tętnicy czołowo-podstawnej.

Przednio-boczne tętnice centralne (przednio-boczne tętnice wzgórzowo-prążkowe) odchodzą od części w kształcie klina, aa. centrales anterolaterales (aa. thalamostriatae anterolaterales), w ilości 10-12, przenikając przez przednią perforowaną substancję, następnie dzieląc się na gałęzie przyśrodkowe i boczne, które są skierowane do góry. Boczne gałęzie, rr. laterales, dostarczają krew do zewnętrznej części jądra soczewkowatego - skorupy, skorupy i tylnych części torebki zewnętrznej. Oddziały przyśrodkowe, rr. mediales, zbliż się do wewnętrznych części jąder gałki bladej, kolana torebki wewnętrznej, ciała jądra ogoniastego i jądra środkowego galamusa.

Część wyspiarska, pars insularis, biegnie wzdłuż całej powierzchni płata wyspowego w głębi rowka bocznego, kierując się nieco w górę i do tyłu, wzdłuż środkowego rowka wysepki. Z tej części środkowej tętnicy mózgowej odchodzą kolejne gałęzie.

1. Boczna tętnica czołowo-podstawna (boczna gałąź oczodołowo-czołowa), a. frontobasalis lateralis (r. orbitofrontalis lateralis), jest skierowany do przodu i na zewnątrz, wydzielając szereg gałęzi leżących na dolnej powierzchni płata czołowego wzdłuż bruzd oczodołu; dostarcza krew do zakrętu oczodołu. Czasami jedna z gałęzi odchodzi niezależnie od głównego pnia i leży najbardziej bocznie - jest to boczna gałąź okulistyczno-czołowa, r. orbitofrontalis lateralis.

2. Tętnice wysepek, aa. insulares, łącznie 3 - 4, skierowane są do góry, powtarzając przebieg zwojów wysepki; dostarczają krew do płata wyspowego.

3. Tętnica skroniowa przednia, a. temporalis anterior, odchodzi od głównego pnia w okolicy przedniej części bocznego dołu dużego mózgu i kierując się najpierw w górę, wychodzi przez boczny rowek na poziomie wstępującej gałęzi rowka i schodzi w dół i do przodu; dostarcza krew do przednich odcinków zakrętów skroniowych górnego, środkowego i dolnego.

4. Tętnica skroniowa środkowa, a. temporalis media, odchodzi od tętnicy środkowej mózgu nieco dystalnie w stosunku do poprzedniej, powtarza swoją ścieżkę; zaopatruje środkowy płat skroniowy.

5. Tętnica skroniowa tylna, a. temporalis posterior, zaczyna się od głównego pnia w rejonie tylnej części bocznego dołu dużego mózgu, za poprzednim, i wychodząc przez boczny rowek, jest skierowany w dół i do tyłu; dopływ krwi do tylnych odcinków zakrętu skroniowego górnego i środkowego.

Część końcowa (korowa), pars lerminatis (corticalis), wydziela największe gałęzie, które dostarczają krew do górnej bocznej powierzchni płatów czołowych i ciemieniowych.

1. Tętnica rowka przedśrodkowego, a. sulci precentralis, pozostawiając boczny rowek, idzie w górę wzdłuż rowka o tej samej nazwie; dopływ krwi do zakrętu przedśrodkowego i przyległych obszarów płata czołowego.

2. Tętnica środkowego rowka, a. sulci centralis, odchodzi od głównego pnia nieco dystalnie do poprzedniego. Kierując się w górę i nieco z tyłu, powtarza przebieg środkowej bruzdy, rozgałęziając się w sąsiednich obszarach kory czołowej i płatów ciemieniowych.

3. Tętnica rowka pośrodkowego, a. sulci postcentralis, odchodzi od środkowej tętnicy mózgowej nieco później niż poprzednia i wychodząc przez boczną bruzdę, unosi się do góry i do tyłu, powtarzając przebieg bruzdy o tej samej nazwie. Odchodzące od niego gałęzie zasilają zakręt postcentralny.

4. Tętnica ciemieniowa przednia, a. parietalis anterior, wyłania się z bocznej bruzdy z dość silnym tułowiem i wznosząc się do góry i nieco do tyłu, wydziela szereg gałęzi znajdujących się wzdłuż górnej bocznej powierzchni płata ciemieniowego.

Jego gałęzie dostarczają krew do przednich części dolnych i górnych płatów ciemieniowych..

5. Tętnica ciemieniowa tylna, a. parietalis posterior, pozostawia boczny rowek w okolicy tylnej gałęzi, kierując się do tyłu, odgałęzienia tętnicy; zaopatruje tylne części górnych i dolnych płatów ciemieniowych oraz zakrętu nadbrzeżnego.

6. Tętnica zakrętu kątowego, a. gyri angularis, wyłania się z bocznego rowka w jego końcowej części i przechodząc w dół i do tyłu, dostarcza zakręt kątowy.

IV. Tętnica łącząca tylna, a. communicans posterior (patrz ryc. 747), wywodzi się z tętnicy szyjnej wewnętrznej i kierując się do tyłu i lekko do wewnątrz, zbliża się do tętnicy mózgowej tylnej (odgałęzienie tętnicy podstawnej, a. basilaris).

Tak więc tylne tętnice mózgowe i tylne tętnice łączące, wraz z przednimi tętnicami mózgowymi i przednią tętnicą łączącą, biorą udział w tworzeniu tętniczego kręgu dużego mózgu, circulus arteriosus cerebri. Ten ostatni, leżący na tureckim siodle, jest jednym z ważnych zespoleń tętniczych. U podstawy mózgu krąg tętniczy dużego mózgu otacza skrzyżowanie wzrokowe, szary guzek i ciała wyrostka sutkowatego.

Wiele gałęzi opuszcza tętnice łączące, które zamykają krąg tętniczy.

Tętnice centralne przednio-przyśrodkowe, aa. centrales anteromediales, odchodzą od przedniej tętnicy łączącej i przechodząc przez przednią perforowaną substancję, zaopatrują jądra gałki bladej i tylną nogę torebki wewnętrznej.

Tętnica łącząca tylna, a. communicans posterior, wydziela znacznie więcej gałęzi. Można je podzielić na dwie grupy. Pierwsza obejmuje gałęzie dostarczające krew do nerwów czaszkowych: gałąź skrzyżowania, r. chiasmaticus i gałąź nerwu okoruchowego, r. nervi oculomotorii. Druga grupa obejmuje gałąź podwzgórza, r. podwzgórze i gałąź ogona jądra ogoniastego. r. caudae jądra caudati.

V. Tętnica kosmiczna przednia, a. choroidea anterior, zaczyna się od tylnej powierzchni tętnicy szyjnej wewnętrznej i biegnie bocznie wzdłuż nasady dużego mózgu z tyłu i na zewnątrz, zbliżając się do przednio-dolnych części płata skroniowego. Tutaj tętnica wchodzi do substancji mózgowej, wydzielając kosmiczne gałęzie komory bocznej, rr. choroidei ventriculi lateralis, które rozgałęziające się w ścianie dolnego rogu komory bocznej wchodzą swoimi gałęziami do splotu naczyniówkowego komory bocznej, splot choroideus ventriculi lateralis.

Krótkie kosmiczne gałęzie trzeciej komory, rr. choroidei ventriculi tertii, które są częścią splotu naczyniówkowego trzeciej komory, splot choroideus ventriculi tertii.

Na samym początku z przedniej tętnicy kosmicznej wydzielają się gałęzie przedniej perforowanej substancji. rr. essiae perforatae anteriores (do 10), wnikając głęboko w substancję półkul mózgowych.

Szereg gałęzi przedniej tętnicy kosmkowej zbliża się do jąder i wewnętrznej torebki podstawy półkul: gałęzie ogona jądra ogoniastego, rr. caudae jądra caudati, gałęzie globus pallidus, rr. globi pallidi, gałęzie ciała migdałowatego, rr. corporis amygdaloidei, odgałęzienia torebki wewnętrznej, r. capsulae internae lub do formacji podwzgórza: gałęzie szarego guzka, rr. tuberis cinerei, gałęzie jąder podwzgórza, rr. nucleorum hypothalamicorum. Jądra nóg mózgu dostarczają krew do gałęzi istoty czarnej, rr. essiae nigrae, gałęzie jądra czerwonego, rr. jądra rubris. Ponadto rozgałęzienia przewodu wzrokowego rr rozgałęziają się w tym obszarze. tractus optici i gałęzie bocznego ciała kolankowatego, rr. corporis geniculati lateralis.

Tętnica szyjna - anatomia, funkcja i patologia

Tętnica szyjna jest jednym z nielicznych dużych naczyń, które można zobaczyć na powierzchni ciała. Ta sparowana rurka krwi znajduje się po obu stronach szyi i jest odpowiedzialna za dostarczanie krwi tętniczej do głowy i mózgu. Prawa tętnica szyjna człowieka jest o kilka centymetrów krótsza niż lewa i jest to jedyna różnica między dwoma pniami naczyniowymi. W przeciwnym razie mają tę samą strukturę. Ponieważ tętnica dostarcza krew do ważnego narządu, jej patologie są uważane za niezwykle niebezpieczne dla zdrowia i wymagają pilnego leczenia. Na szczęście współczesna medycyna dysponuje kilkoma skutecznymi technikami leczenia chorób tętnic szyjnych i ich dopływów..

Struktura i funkcja


Tętnica szyjna należy do kategorii naczyń typu elastycznego, które w zależności od ciśnienia krwi w układzie sercowo-naczyniowym są zdolne do dość silnego rozciągania i kurczenia się. Ta cecha jest mu nieodłączna ze względu na trójwarstwową strukturę ścian naczyń, w środkowej i zewnętrznej warstwie, w której przeważają włókna elastyczne i kolagenowe..

W przeciwieństwie do innych dużych naczyń, ten znajduje się blisko powierzchni ciała, a cienka warstwa tkanki podskórnej pozwala na swobodne odczuwanie tętna na tętnicy szyjnej.

Szerokość tętnicy szyjnej wzdłuż wewnętrznej krawędzi wynosi około 5,5 cm u podstawy i około 0,5 cm powyżej rozwidleń - rozwidlenie naczynia na dwie identyczne gałęzie:

  • pień szyjny zewnętrznej, który jest odpowiedzialny za ukrwienie tkanek miękkich i błon czaszki;
  • pień wewnętrzny, odpowiedzialny za dopływ krwi tętniczej do mózgu i narządów wzroku.

Miejsce rozwidlenia naczynia ma lekko rozszerzony kształt, a anatomia wewnętrznej błony tego obszaru różni się od zwykłego śródbłonka obecnością określonych receptorów. Reagują na skład krwi, poziom w niej tlenu i inne czynniki. Eksperci twierdzą, że takie wprowadzenie wrażliwych komórek pomaga regulować przepływ krwi do ośrodkowego układu nerwowego, nawet przy całkowitej zmianie w funkcjonowaniu układu krążenia..

Uważa się, że główne funkcje układu tętniczego szyi to transport natlenionej krwi do tkanek i narządów znajdujących się wewnątrz i na zewnątrz czaszki oraz poza nią. Tak więc zewnętrzna tętnica szyjna, jak sama nazwa wskazuje, zasila struktury zlokalizowane na zewnątrz, a wewnętrzna - struktury mózgu i częściowo zewnętrzną część czaszki. Pomiędzy dwiema grupami naczyń - przesmykami i przewodami występują liczne zespolenia, które pozwalają w razie potrzeby na redystrybucję objętości krwi wchodzącej do wspólnego pnia.

Cechy wspólnej tętnicy szyjnej

Tętnica szyjna wspólna nazywana jest sparowanymi naczyniami wychodzącymi z klatki piersiowej w pobliżu stawów obojczykowo-żebrowych. Obie gałęzie są skierowane pionowo wzdłuż przełyku i tchawicy po obu stronach. Tutaj, przy badaniu palpacyjnym, pulsacja naczyniowa jest odczuwalna nawet przy bardzo słabym biciu serca.

Aż do wierzchołkowej części chrząstki tarczycy, wspólna autostrada nie ma dużych gałęzi i wygląda jak gładki pień. Wszystkie dopływy wyglądają jak cienka sieć naczyniowa, która tworzy oboczne krążenie nerwów i naczyń szyi.

Osobliwością naczynia jest obecność zatoki szyjnej i kłębka u podstawy rozwidlenia. Formacje te wyglądają jak ekspansja w postaci wydłużonych cebulek, ale w rzeczywistości jest to złożony system analizy właściwości reologicznych, fizycznych i innych krwi. Konieczne jest kontrolowanie płynu wchodzącego do serca w określonych objętościach, przy wymaganej prędkości itp..

Tętnica szyjna zewnętrzna

ECA (skrót od tętnicy szyjnej zewnętrznej) zaczyna się od rozwidlenia naczynia wspólnego i biegnie pod cienką warstwą mięśnia w górnej części szyi w kierunku stawu szczękowego. W odległości od rozwidlenia ECA tworzy cztery odgałęzienia naczyń, z których każda dostarcza krew do określonych struktur:

  1. Gałąź przednia - transportuje krew do górnej części szyi, mięśni języka i tkanek miękkich żuchwy.
  2. Odgałęzienie tylne odpowiada za ukrwienie tkanek miękkich stawu mostkowo-podobojczykowego, skóry i mięśni z tyłu głowy, małżowiny usznej.
  3. Gałąź przyśrodkowa - dostarcza krew do gardła i mięśni gardła.
  4. Gałęzie końcowe - odpowiadają za ukrwienie skroni, górnej szczęki, policzków.

Anatomia wszystkich odgałęzień tętnicy szyjnej zewnętrznej praktycznie powtarza naczynie „macierzyste”, ale różni się umiarkowaną krętością, dużą liczbą rozgałęzień i obecnością rozwiniętej sieci naczyń włosowatych.

Tętnica szyjna wewnętrzna

Schematycznie, wewnętrzna tętnica szyjna prawie nie różni się od pnia zewnętrznego, jednak większość z nich znajduje się nie na zewnątrz czaszki, ale w jej wnętrzu. Odcinek szyjny ICA zasila nerwy znajdujące się obok niego (językowo-gardłowe i gardłowe, górne krtani i błędne).

W przeciwieństwie do naczynia zewnętrznego, naczynie wewnętrzne nie ma dużych odgałęzień tętnicy szyjnej w szyi. Pojawiają się dopiero po przejściu rurki przez kanał szyjny (dziura w kości przy skroni).

Patologia

Pomimo braku unerwienia ścian w medycynie często zdarza się, że pacjenci skarżą się, że ich tętnica szyjna boli lub przeszkadza w inny sposób. Zjawisko to wynika z faktu, że na całej długości główne i dodatkowe pnie naczynia stykają się z włóknami nerwowymi. Oprócz bólu głównym objawem niewydolności naczyń jest utrata siły, senność i upośledzenie umysłowe, otępienie lub okresowa utrata przytomności.

Nawet krótkotrwałe spowolnienie przepływu krwi przez naczynie prowadzi do stanu podobnego do letargu. To wyjaśnia, dlaczego tętnica szyjna nazywa się to, a nie inaczej..

Ogólnoustrojowe i miejscowe procesy patologiczne mogą wpływać na funkcjonowanie tętnic szyjnych. Najczęstsze choroby tej części układu krążenia to:

  • miażdżyca tętnic - proces, któremu towarzyszy zwężenie wewnętrznego światła tętnicy z powodu masywnych złogów lipidów (cholesterolu);
  • zakrzepica - stan, któremu towarzyszy zablokowanie światła naczynia przez skrzep krwi, często występuje na tle miażdżycy lub ogólnoustrojowych chorób żylnych;
  • tętniak - wybrzuszenie na ścianie tętnicy, które powstało z powodu jej nadmiernego rozciągnięcia z powodu nadciśnienia;
  • zapalenie tętnic to proces zapalny, który powstał w wyniku urazu tkanek miękkich szyi, zakrzepicy, miażdżycy, zabiegu chirurgicznego dwóch ostatnich chorób, procesów autoimmunologicznych itp..

Wrodzone lub uwarunkowane genetycznie choroby tętnic szyjnych obejmują tętniaki, zwężenia naczyń i guzy. Występują w pierwszych miesiącach po urodzeniu lub w starszym wieku na podstawie skarg rosnącego pacjenta.

Jedyną anomalią tętnicy szyjnej widoczną gołym okiem lekarze nazywają tętniakiem wrodzonym. Pojawia się podczas płaczu w postaci obrzęku szyi po jednej stronie. W dotyku taki nowotwór jest miękki i elastyczny, z wyraźnie wyczuwalną pulsacją.

Prawie wszystkie patologie tętnicy szyjnej znajdują odzwierciedlenie w stanie ośrodkowego układu nerwowego i towarzyszą im te same objawy:

  • okresowe zmętnienie lub utrata przytomności;
  • przewlekłe bóle głowy;
  • stopniowe pogorszenie wzroku, słuchu, pamięci;
  • zwiększone zmęczenie i zmniejszona wydajność.

Wynika to z faktu, że przy każdym typie zmiany dochodzi do pogorszenia dopływu krwi do tkanek mózgu..

W złośliwym rozwoju choroby pojawiają się intensywne objawy, nasilające się z dnia na dzień i nasilające się. W tym przypadku patologia jest wykrywana z manifestem - pierwotnym zaostrzeniem. W 20% przypadków kończy się głęboką śpiączką pacjenta, aw 3% zgonem. Na szczęście nowoczesne metody diagnostyczne - rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, arteriografia i ultrasonografia - pozwalają na szybkie wykrycie niebezpiecznych procesów. Aby je wyeliminować, opracowano inwazyjne i nieinwazyjne procedury chirurgiczne przywracające przepływ krwi..

Anatomia tętnicy szyjnej

Tętnica szyjna wspólna, a. carotis communis (caro - usypiam), rozwija się z aorty brzusznej od trzeciego do czwartego łuku aorty; po prawej odchodzi od truncus brachiocephalicus, po lewej - niezależnie od łuku aorty.

Wspólne tętnice szyjne biegną po bokach tchawicy i przełyku. Prawa tętnica szyjna wspólna jest krótsza niż lewa, ponieważ ta ostatnia składa się z dwóch odcinków: piersiowego (od łuku aorty do lewego stawu mostkowo-obojczykowego) i szyjnego, natomiast prawa tylko z odcinka szyjnego.

Carotis communis przechodzi do trygonum caroticum i na poziomie górnej krawędzi chrząstki tarczycy lub trzonu kości gnykowej dzieli się na jej koniec a. carotis externa et a. carotis interna (bifurkacja). Tętnicę szyjną wspólną uciska się w celu zatrzymania krwawienia do gruźlicy tętnicy szyjnej VI kręgu szyjnego na poziomie dolnej krawędzi chrząstki pierścieniowatej.

Czasami tętnice szyjne zewnętrzne i wewnętrzne nie odchodzą od wspólnego pnia, ale niezależnie od aorty, co odzwierciedla charakter ich rozwoju. Z bagażnika a. carotis communis, małe gałęzie rozgałęziają się na całym świecie w kierunku otaczających naczyń i nerwów - vasa vasorum i vasa nervorum, które mogą odgrywać rolę w rozwoju krążenia obocznego w szyi.

Anatomia tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej

Materiały są publikowane wyłącznie w celach informacyjnych i nie stanowią recepty na leczenie! Zalecamy skonsultowanie się z hematologiem w szpitalu!

Współautorzy: Natalia Markovets, hematolog

Tętnica szyjna jest największym naczyniem w szyi i odpowiada za ukrwienie głowy. Dlatego ważne jest, aby w porę rozpoznać wrodzone lub nabyte stany chorobowe tej tętnicy, aby uniknąć nieodwracalnych konsekwencji. Na szczęście istnieją do tego wszystkie zaawansowane technologie medyczne..

Zadowolony:

Tętnica szyjna (łac. Arteria carotis communis) jest jednym z najważniejszych naczyń zasilających struktury głowy. W końcu uzyskuje się z niego tętnice mózgowe, które tworzą krąg wilisowski. Żywi się tkanką mózgową.

Lokalizacja anatomiczna i topografia

Miejscem umiejscowienia tętnicy szyjnej na szyi jest przednio-boczna powierzchnia szyi, bezpośrednio pod lub wokół mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego. Na uwagę zasługuje fakt, że lewa tętnica szyjna wspólna (szyjna szyjna) oddziela się bezpośrednio od łuku aorty, natomiast prawa tętnica pochodzi z innego dużego naczynia - pnia ramienno-głowowego, wyłaniającego się z aorty..

Lokalizacja tętnicy szyjnej wspólnej

Okolica tętnic szyjnych jest jedną z głównych stref refleksogennych. W miejscu rozwidlenia znajduje się zatoka szyjna - plątanina włókien nerwowych z dużą liczbą receptorów. Kiedy go naciskasz, tętno zwalnia, a przy gwałtownym uderzeniu może wystąpić zatrzymanie akcji serca.

Uwaga. Czasami, aby złagodzić tachyarytmię, kardiolodzy naciskają na przybliżoną lokalizację zatoki szyjnej. To sprawia, że ​​rytm jest rzadszy.

Zatoka szyjna i topografia nerwów w stosunku do tętnic szyjnych

Rozwidlenie tętnicy szyjnej, tj. jego anatomiczny podział na zewnętrzne i wewnętrzne, można zlokalizować topograficznie:

  • na poziomie górnej krawędzi chrząstki tarczycy krtani (wersja „klasyczna”);
  • na poziomie górnej krawędzi kości gnykowej, tuż poniżej i przed kącikiem dolnej szczęki;
  • na poziomie zaokrąglonego rogu żuchwy.

Wcześniej pisaliśmy o zablokowaniu tętnicy wieńcowej i zalecamy dodanie zakładki do tego artykułu.

Ważny. To nie jest pełna lista możliwych miejsc rozgałęzień a. carotis communis. Lokalizacja rozwidlenia może być bardzo nietypowa - na przykład pod kością żuchwy. Lub może w ogóle nie występować rozwidlenie, gdy tętnica szyjna wewnętrzna i zewnętrzna natychmiast odchodzą od aorty.

Schemat tętnicy szyjnej. „Klasyczna” wersja bifurkacji

Tętnica szyjna wewnętrzna zasila mózg, tętnica szyjna zewnętrzna pozostałe struktury głowy i przednia powierzchnia szyi (okolice okołobitalnej, mięśnie żwaczy, gardło, obszar skroniowy).

Warianty gałęzi tętnic zasilających narządy szyi z tętnicy szyjnej zewnętrznej

Gałęzie tętnicy szyjnej zewnętrznej są reprezentowane przez:

  • tętnica szczękowa (odchodzi od niej od 9 do 16 tętnic, w tym tętnice podniebienne zstępujące, podoczodołowe, pęcherzykowe, opona środkowa itp.);
  • powierzchowna tętnica skroniowa (dostarcza krew do skóry i mięśni okolicy skroniowej);
  • tętnica wstępująca gardła (z nazwy jasno wynika, który narząd dostarcza).

Zapoznaj się również z zespołem tętnicy kręgowej jako dodatek do bieżącego artykułu.

Tętnica szyjna zewnętrzna - schemat

Tętnica podobojczykowa i jej gałęzie są narządem sparowanym, ponieważ zawiera dwie części, które odżywiają narządy górnej części ciała. Będąc częścią krążenia ogólnoustrojowego, jest ważną częścią ustroju, który musi nieprzerwanie dostarczać krew..

Trójfurkacja lewej tętnicy szyjnej wewnętrznej jest normalną zmiennością, która może występować w dwóch typach: przedniej i tylnej. W typie przednim z tętnicy szyjnej wewnętrznej wyrastają tętnice mózgowe przednie i tylne oraz tętnica podstawna. W typie tylnym tętnice mózgowe przednia, środkowa i tylna opuszczają tętnicę szyjną wewnętrzną.

Ważny. Osoby z tego typu rozwojem naczyniowym mają wysokie ryzyko tętniaka. nierównomiernie rozłożony przepływ krwi przez tętnice. Wiadomo na pewno, że około 50% krwi „przepływa” z tętnicy szyjnej wewnętrznej do tętnicy mózgowej przedniej.

Rozgałęzienie tętnicy szyjnej wewnętrznej - przód i bok

Choroby, na które podatna jest tętnica szyjna

Miażdżyca tętnic

Istotą tego procesu jest tworzenie się blaszek ze „szkodliwych” lipidów odkładających się w naczyniach. W wewnętrznej ścianie tętnicy dochodzi do stanu zapalnego, do którego „gromadzą się” różne substancje mediatory, w tym te, które wzmagają agregację płytek. Rezultatem jest podwójne uszkodzenie: zarówno zwężenie naczynia przez złogi miażdżycowe wyrastające z wnętrza ściany, jak i tworzenie się skrzepliny w świetle poprzez agregację płytek krwi.

Blaszka miażdżycowa tętnicy szyjnej i jej usunięcie

Blaszka w tętnicy szyjnej nie daje natychmiastowych objawów. Światło tętnicy jest wystarczająco szerokie, dlatego często pierwszą, jedyną, a czasem ostatnią manifestacją zmian miażdżycowych tętnicy szyjnej jest zawał mózgu.

Ważny. Miażdżyca rzadko wpływa na tętnicę szyjną zewnętrzną. Zasadniczo i niestety to dużo wewnętrznego.

Zespół tętnicy szyjnej

Jest także zespołem półkulistym. Niedrożność (krytyczne zwężenie) występuje z powodu zmian miażdżycowych tętnicy szyjnej. Jest to epizodyczne, często nagłe zaburzenie obejmujące triadę:

  1. Tymczasowa ostra i szybka utrata wzroku w 1 oku (po uszkodzonej stronie).
  2. Przejściowe ataki niedokrwienne z jasnymi objawami klinicznymi.
  3. Konsekwencją drugiego punktu jest niedokrwienny zawał mózgu.

Zespół niedrożności tętnicy szyjnej wewnętrznej

Ważny. Blaszki w tętnicy szyjnej mogą powodować różne objawy kliniczne w zależności od wielkości i lokalizacji. Ich leczenie często sprowadza się do chirurgicznego usunięcia z późniejszym zeszyciem naczynia..

Wrodzone zwężenie

Na szczęście w ¾ takich przypadków tętnica w tej patologii jest zwężona nie więcej niż o 50%. Dla porównania objawy kliniczne występują, gdy stopień zwężenia naczyń wynosi 75% lub więcej. Taka wada jest odkrywana przypadkowo w badaniu dopplerowskim lub podczas rezonansu magnetycznego z kontrastem.

Zwężenie angiogramu

Tętnica płucna składa się z dwóch dużych odgałęzień pnia płuc, należy do małego kręgu krążenia krwi i tylko ona dostarcza krew żylną do płuc. Przenoszeniu krwi żylnej mogą zapobiec choroby tętnicy płucnej: choroba zakrzepowo-zatorowa, zatorowość, zwężenie, nadciśnienie, niewydolność zastawki, przerost, tętniak i inne.

Tętniaki

Jest to woreczkowa wypukłość w ścianie naczynia ze stopniowym ścieńczeniem. Występują zarówno wrodzone (z powodu ubytku tkanki ściany naczynia), jak i miażdżycowe. Pęknięcie jest niezwykle niebezpieczne z powodu błyskawicznej utraty ogromnej ilości krwi.

Przeczytaj również artykuł „Choroby tętnic kończyn dolnych” na naszej stronie internetowej.

Schemat tętniaka tętnicy szyjnej

Guzy

Głównym i najczęściej występującym guzem wyrastającym z tkanki tętnicy szyjnej jest chemodektoma.

Kliniczne objawy chemodektomy zależą od lokalizacji:

  • tętnica szyjna - powstaje w obszarze rozwidlenia, niedaleko zatoki szyjnej. Rośnie do przestrzeni zagardłowej. Głównym objawem są zaburzenia połykania;
  • obok gałęzi n. błędny (nerw błędny) - rośnie w przestrzeni okołogardłowej. Oprócz upośledzonego połykania łączą się tu również objawy neurologiczne (chrypka, kaszel, skrzywienie języka).

Warianty guza tętnicy szyjnej

Należy pamiętać, że leczenie środkami ludowymi ma tylko cel pomocniczy! Tylko wykwalifikowany chirurg naczyniowy może przepisać odpowiednią interwencję chirurgiczną, w wyniku której zwężenie lub guz zostaną usunięte tak radykalnie, jak to możliwe. Ponadto objawy kliniczne ustępują, a jakość życia pacjenta poprawia się.

ARTERIE KAROTKI

ARTERIE KAROTKI - sparowane tętnice elastyczne, które dostarczają krew do głowy i większości szyi.

Zadowolony

  • 1 Embriologia
  • 2 Anatomy
  • 3 Histology
  • 4 Metody badawcze
  • 5 Patologia
  • 6 Operacje

Embriologia

Tętnice szyjne wspólne w zarodku są zróżnicowane od części aorty brzusznej między III i IV tętnicami skrzelowymi. W dalszej części aorta brzuszna między I i III tętnicami skrzelowymi przekształca się w tętnice szyjne zewnętrzne. Tętnice szyjne wewnętrzne rozwijają się z trzeciej pary tętnic skrzelowych oraz z części aorty grzbietowej między I i III tętnicami skrzelowymi.

Przed urodzeniem tętnica szyjna wewnętrzna tworzy pierwsze zgięcie zatoki jamistej.

Anatomia

Prawa tętnica szyjna wspólna (a. Carotis communis dext.) Odchodzi od pnia ramienno-głowowego (truncus bra-chiocephalicus) na poziomie prawego stawu mostkowo-obojczykowego; tętnica szyjna wspólna lewa (a. carotis communis sin.) - od łuku aorty (patrz), jest o 20-25 mm dłuższa niż prawa. Generał S. i. opuścić jamę klatki piersiowej przez górny otwór klatki piersiowej i przejść do powięziowych osłonek okołonaczyniowych po bokach tchawicy i przełyku, a następnie - krtani i gardła. Wewnętrzna żyła szyjna, łańcuch głębokiej kończyny szyjnej, węzły, między naczyniami i z tyłu znajdują się bocznie nerw błędny, z przodu - górny korzeń pętli szyjnej. Mięsień łopatkowo-gnykowy przecina ogólne S. i. w środkowej trzeciej (tsvetn. rys.). Za dolną krawędzią chrząstki pierścieniowatej na wyrostku poprzecznym kręgu szyjnego VI znajduje się senny guzek (guzek Shassenyaka), do którego wciskany jest ogólny S. i. w celu czasowego zatrzymania krwawienia w przypadku kontuzji. Na poziomie górnej krawędzi chrząstki tarczycy, ogólne S. i. są podzielone na zewnętrzne i wewnętrzne S. i. Przed podziałem wspólne S. i. nie podano żadnych gałęzi.

Zewnętrzne S. i. w części bliższej jest zakryta mięśniem mostkowo-obojczykowo-sutkowym, następnie znajduje się w trójkącie szyjnym i jest zakryta przez mięsień podskórny szyi. Zanim tętnica wejdzie do dołu tylno-żuchwowego, nerw hipoglossalny, mięsień rdzenia gnojowicy i tylna część brzucha mięśnia dwubrzuścowego przecinają ją z przodu. Nerw krtani górny z mięśniami szydłowo-językowymi i stylowo-gardłowymi leży głębiej, oddzielając od siebie zewnętrzne S. i. od środka. Powyżej mięśni, które przyczepiają się do wyrostka rylcowatego, tętnica wnika w grubość ślinianki przyusznej. Przyśrodkowo do szyjki procesu stawowego żuchwy, dzieli się na końcowe gałęzie - tętnicę skroniową powierzchowną i tętnicę szczękową.

Zewnętrzne przednie gałęzie S. i. to górna tętnica tarczycowa (a. tyroidea sup.), od przecięcia górnej tętnicy krtaniowej (a. krtani sup.), tętnicy językowej (a. lingualis) i tętnicy twarzowej (a. facialis), czasami mające wspólny początek z językiem tętnica. Tylne gałęzie S. i. - tętnica mostkowo-obojczykowo-sutkowa (a. Ster-nocleidomastoidea), która zaopatruje mięsień o tej samej nazwie, tętnicę potyliczną (a. Occipitalis) i tylną tętnicę ucha (a. Auricularis post.). Gałąź przyśrodkowa - wstępująca tętnica gardłowa (a. Pharyngea ascendens), końcowa tętnica skroniowa powierzchowna (a. Temporalis superficialis) i tętnica szczękowa (a. Axillaris).

Zatem zewnętrzne S. i. unaczynia skórę głowy, mięśnie mimiczne i żujące, ślinianki, jamę ustną, nos i ucho środkowe, język, zęby, częściowo oponę twardą, gardło, krtań, tarczycę.

Wewnętrzny S. a. (a. carotis int.) zaczyna się od rozwidlenia tętnicy szyjnej wspólnej na poziomie górnej krawędzi chrząstki tarczycy i wznosi się do podstawy czaszki. W okolicy szyi, wewnętrzne S. i. jest częścią pęczka nerwowo-naczyniowego wraz z żyłą szyjną wewnętrzną (v. jugularis int.) i nerwem błędnym (n. vagus). Przyśrodkowo nerw krtani górny wygina się wokół tętnicy, z przodu - żyła twarzowa, tylny brzuch mięśnia dwubrzuścowego, krzyżuje się nerw podbrzusza, od którego górny korzeń pętli szyjnej odchodzi w tym miejscu. Na samym początku wewnętrzne S. i. leży na zewnątrz od zewnętrznego S. i., ale wkrótce przechodzi na stronę przyśrodkową i kierując się pionowo, znajduje się między gardłem a mięśniami połączonymi z wyrostkiem rylcowatym. Ponadto tętnica biegnie wokół nerwu językowo-gardłowego.

W jamie czaszkowej wewnętrzne S. i. przechodzi przez kanał szyjny, gdzie towarzyszą mu splot nerwowy i żylny (plexus caroticus int. et plexus venosus caroticus int.). Zgodnie z przebiegiem sennego kanału wewnętrznego S. i. wykonuje pierwsze zgięcie do przodu i do wewnątrz, a następnie w bruździe tętnicy szyjnej drugie zgięcie - do góry. Na wysokości siodła tureckiego tętnica wygina się do przodu. W pobliżu kanału wzrokowego wewnętrzne S. i. tworzy czwarty zakręt w górę i do tyłu. W tym miejscu leży w zatoce jamistej. Po przejściu przez oponę twardą tętnica znajduje się w przestrzeni podpajęczynówkowej na dolnej powierzchni mózgu.

Warunkowo wewnętrzne S. i. podzielony na cztery części: szyjną (pars cervicalis), kamienistą (pars petrosa), jamistą (pars cavernosa) i mózgową (pars cerebralis). Pierwsze gałęzie odchodzące od wewnętrznych S. i. w kanale szyjnym znajdują się rozgałęzienia szyjno-bębenkowe (rr. caroti-cotympanici), w kanalikach o tej samej nazwie piramidy kości skroniowej przepływają żyto i dostarczają krew do błony śluzowej jamy bębenkowej.

W zatoce jamistej tętnica wydziela wiele małych gałęzi, które unaczyniają jej ściany, węzeł trójdzielny i początkowe części gałęzi nerwu trójdzielnego. Przy wyjściu z zatoki jamistej tętnica oczna (a. Okulista), tylna tętnica łącząca (a. Komunicans post.), Przednia tętnica kosmiczna (a. Choroidea ant.), Środkowa tętnica mózgowa (a. Crebri med.) Odejście od wewnętrznej tętnicy szyjnej. i tętnicy mózgowej przedniej (a. mrówka mózgowa).

Wewnętrzne S. i. unaczynia mózg i jego twardą skorupę (patrz Krążenie mózgowe), gałkę oczną z aparatem pomocniczym, skórę i mięśnie czoła.

Wewnętrzne S. i. ma zespolenia z zewnętrznymi S. i. przez tętnicę grzbietową nosa (a. dorsalis nasi) - gałąź tętnicy ocznej (a. oftalmica), tętnicę kątową (a. angularis) - gałąź tętnicy twarzowej (a. facialis), gałąź czołową (r. frontalis) - gałąź tętnicy skroniowej powierzchownej ( a. temporalis superficialis), jak również z tętnicą główną (a. lasilaris), utworzoną z dwóch tętnic kręgowych (aa. vertebrales). Te zespolenia mają ogromne znaczenie dla dopływu krwi do mózgu, gdy tętnica szyjna wewnętrzna jest wyłączona (patrz. Mózg, dopływ krwi).

Unerwienie generała S. i. a jego rozgałęzienia są wykonane przez włókna postganglionowe wychodzące z górnych i środkowych węzłów szyjnych pnia współczulnego i tworzące splot wokół naczyń - plexus caroticus communis, plexus caroticus ext., plexus caroticus int. Nerw środkowy serca odchodzi od środkowego węzła szyjnego pnia współczulnego, to-ry uczestniczy w unerwieniu ogółu S. i.

Histologia

Gistol. konstrukcja ściany S. oraz. i jego dopływ krwi - patrz tętnice. Z wiekiem w ścianie S. i. następuje przerost tkanki łącznej. Po 60-70 latach obserwuje się ogniskowe zgrubienie włókien kolagenowych w błonie wewnętrznej, wewnętrzna membrana elastyczna staje się cieńsza i pojawiają się osady wapienne.

Metody badawcze

Najbardziej pouczające metody badań S. i. to arteriografia (patrz), elektroencefalografia (patrz), ultradźwięki (patrz diagnostyka ultrasonograficzna), tomografia komputerowa (patrz tomografia komputerowa) itp. (patrz naczynia krwionośne, metody badawcze).

Patologia

Patologia jest spowodowana wadami rozwojowymi S. i., Uszkodzenia i szereg chorób, w okolicy ściany tętnic dotkniętych.

Wady rozwojowe są rzadkie i zwykle są patolowe. Krętość i zapętlenie S. i. Forma i stopień krętości S. i. są różne; patol jest najczęściej obserwowany. ogólna i wewnętrzna krętość S. i. (Ryc. 1, a). Ponadto różne odmiany i anomalie S. spotykają się i. Tak więc czasami tętnice szyjne mają wspólny pień (truncus bicaroticus), rozciągający się od łuku aorty. Pień ramienno-głowowy może być nieobecny, wówczas prawa tętnica szyjna wspólna i prawa tętnica podobojczykowa same odchodzą od łuku aorty. Istnieją również opcje topograficzne związane z anomaliami w rozwoju łuku aorty (patrz).

W rzadkich przypadkach od generała S. i. górna i dolna tętnica tarczycy (aa. thyroid eae sup. et, inf.), gardłowa tętnica wstępująca (a. gardło ascendens), tętnica kręgowa fa. kręgi-lis). Zewnętrzne S. i. można rozpocząć bezpośrednio od łuku aorty. W wyjątkowych przypadkach może być nieobecny, podczas gdy jego gałęzie odchodzą od tętnicy o tej samej nazwie przechodzącej z drugiej strony lub od ogólnego S. i. Liczba zewnętrznych oddziałów S. i. może się różnić. Wewnętrzne S. i. bardzo rzadko brakuje jednej strony; w tym przypadku zastępują go odgałęzienia tętnicy kręgowej.

W niektórych przypadkach, z wadami rozwojowymi S. i., W połączeniu z naruszeniem dopływu krwi do mózgu pokazano leczenie chirurgiczne (patrz poniżej).

Uszkodzenie jest możliwe w wyniku rany postrzałowej S. i., Jej urazu, na przykład nożem lub podczas zabiegów chirurgicznych na szyi, i towarzyszy im masywna ostra utrata krwi, zakrzepica i powstawanie pulsującego krwiaka z późniejszym rozwojem fałszywego tętniaka (patrz).

Podczas operacji z powodu urazu S. i. najpierw odsłonięty jest jego odcinek proksymalny, a następnie dalszy. Dopiero po zaciśnięciu proksymalnych i dystalnych odcinków tętnicy kleszczami atraumatycznymi odsłania się obszar rany, zakładane są podwiązki powyżej i poniżej miejsca urazu, boczny szew naczyniowy lub łata. W przypadku powstania pourazowej przetoki szyjno-jamistej wykonuje się operacje w celu jej wyłączenia (patrz Przetoki tętniczo-zatokowe, przetoki szyjno-jamiste).

Etapowe leczenie urazów bojowych S. i. odbywa się na takich samych zasadach jak w przypadku uszkodzenia innych naczyń krwionośnych (patrz. Naczynia krwionośne, obrażenia bojowe, leczenie etapowe).

Choroby. Choroby prowadzące do uszkodzenia ściany S. są różnymi postaciami nieswoistego zapalenia tętnic, miażdżycy, dysplazji włóknisto-mięśniowej i niezwykle rzadko syfilitycznego zapalenia aorty (patrz).

U pacjentów z chorobą reumatyczną serca z zakrzepicą lewego ucha lub lewej komory serca z towarzyszącym migotaniem przedsionków, a także u pacjentów ze stwardnieniem ogniskowym po zawale serca, powikłaną tętniakiem serca i migotaniem przedsionków, zakrzepicą S. i. (patrz choroba zakrzepowo-zatorowa).

Nieswoiste zapalenie tętnic (patrz zespół Takayasu) zajmuje jedno z centralnych miejsc pośród uszkodzeń tułowia ramienno-głowowego (ryc. 1.6). Według B. V. Petrovsky, I. A. Belichenko, V. S. Krylov (1970), występuje u 40% pacjentów ze zmianami okluzyjnymi gałęzi łuku aorty, a nie więcej niż 20% z nich ma porażkę S. i... Nieswoiste zapalenie tętnic obserwuje się u kobiet 3-4 razy częściej niż u mężczyzn; zwykle występuje przed 30 rokiem życia, ale występuje również w dzieciństwie i starości. Jego etiologia nie jest w pełni poznana. Obecnie uważa się, że nieswoiste zapalenie tętnic jest chorobą ogólnoustrojową o charakterze alergicznym i autoalergicznym z tendencją do uszkadzania ścian naczyń tętniczych typu mięśniowo-sprężystego. Klęska wszystkich warstw ściany tętnicy kończy się produktywnym zapaleniem tętnicy, zapaleniem zakrzepowo-naczyniowym, dezorganizacją i dezintegracją elastycznej ramy oraz całkowitym zatarciem naczynia. Dość rzadko ostatni etap rozwoju niespecyficznego zapalenia tętnic S. i. to powstanie prawdziwego tętniaka w wyniku zniszczenia elastycznej błony naczynia na tle nadciśnienia tętniczego. Najczęściej proksymalny oddział generała S. jest zdumiony i., A wewnętrzny i zewnętrzny S. i. pozostać znośny. W patolu. proces w niespecyficznym zapaleniu tętnic może również obejmować inne tętnice (patrz Arteritis, Giant cell arteritis).

Miażdżyca S. i. u mężczyzn występuje 4-5 razy częściej niż u kobiet. Klin, objawy choroby spowodowane zwężeniem lub niedrożnością, rozwijają się z reguły u osób w wieku 40-70 lat. Morfol. obraz w miażdżycy tętnic (patrz) charakteryzuje się odkładaniem lipidów w wewnętrznej wyściółce naczynia, tworzeniem się blaszek miażdżycowych, a następnie ich zwapnieniem i owrzodzeniem. Przy owrzodzeniu blaszki miażdżycowej często obserwuje się zakrzepicę tętniczą i zatorowość łożyska obwodowego z guzami miażdżycowymi. Z powodu zniszczenia elastycznej ramy naczynia mogą rozwinąć się prawdziwe tętniaki. Ważnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju prawdziwych tętniaków S. i. Jest obecność nadciśnienia tętniczego u pacjenta. Najczęściej od miażdżycy do róży zwężenie tętnic szyjnych rozwija się w okolicy podziału ogólnego S. i. na wewnętrzne i zewnętrzne (ryc. 1, c), a także w oddziałach zewnątrzczaszkowych wewnętrznych S. i. W związku z systemowym charakterem rozwoju miażdżycy, porażka tylko jednego S. jest niezwykle rzadka i. Częściej występuje obustronny proces prowadzący do okluzji, a także obecność miażdżycowych zwężeń i niedrożności aorty i wielkich tętnic innych narządów.

Jest coraz więcej wiadomości o porażce S. i. według rodzaju dysplazji włóknisto-mięśniowej, obserwowanej u kobiet w wieku 20-40 lat. Niektórzy badacze kojarzą tę chorobę z wrodzoną dysplazją komórek mięśni gładkich ściany tętnicy, inni są skłonni uznać tę chorobę za nabytą. Morfologicznie, z dysplazją włóknisto-mięśniową, zwłóknieniem warstwy mięśniowej ściany tętnicy, stwierdza się obszary zwężenia naprzemiennie z obszarami poszerzeń tętniaków. W niektórych przypadkach stwierdza się zwężenie lub tętniak postaci dysplazji włóknisto-mięśniowej. Najczęściej dysplazję włóknisto-mięśniową obserwuje się w zewnątrzczaszkowych odcinkach S. i., A często występuje obustronna zmiana.

S. zwężenie i. może być również spowodowane czynnikami pozanaczyniowymi, między innymi guzem gruczołu szyjnego - najczęściej występuje hemodektoma (patrz. przyzwojak). Niezwykle rzadko obserwuje się kompresję pozanaczyniową S. i. guzy szyi i blizny w wyniku zapalenia i urazu w tej okolicy.

Cechą zmian zwężających pnia ramienno-głowowego, w szczególności S. i., Jest rozbieżność między klinem, objawami zaburzonego dopływu krwi do mózgu i nasileniem procesu zwężenia w tętnicach. Wynika to z dużych zdolności kompensacyjnych krążenia mózgowego, których cechą jest obecność wielu dróg pobocznych (patrz. Zabezpieczenia są naczyniowe). Krytyczny stopień zwężenia S. i., Przy przecięciu może wystąpić zjawisko niedostatecznego dopływu krwi do mózgu, to zmniejszenie jego światła o ponad 75%. Jednak taki stopień zwężenia S. i. a nawet jego zamknięcie nie zawsze prowadzi do ostrej niewydolności dopływu krwi do mózgu za pomocą klina, obrazu udaru naczyniowo-mózgowego (patrz). Przy porażkach S. i. istnieją cztery kliny, stadia niedokrwienia mózgu: I - bezobjawowe, II - przejściowe, III - hron. niewydolność naczyń mózgowych, IV - objawy rezydualne udaru naczyniowo-mózgowego. Leczenie zmian okluzyjnych i zwężających S. i. zależy od stopnia niedokrwienia mózgu, co jest istotne przy ustalaniu wskazań do zabiegu (patrz poniżej).

Operacje

W latach 30-40. XX wiek jedynymi interwencjami, to-żytnimi, przeprowadzonymi przy zwężeniu i całkowitym zamknięciu S. i., były operacje na współczulnym układzie nerwowym. Pierwsza udana operacja rekonstrukcyjna w zakrzepicy wewnętrznej S. i. ukończony w 1953 r. M. De Vecky. W ZSRR pierwszą taką operację wykonał w 1960 roku B.V. Petrovsky. Operacje odzyskiwania S. i. z ich patologią stało się możliwe w związku z rozwojem angiografii, anestezjologii, chirurgii rekonstrukcyjnej naczyń krwionośnych, opracowywaniem nowych instrumentów atraumatycznych, doskonaleniem metod ochrony mózgu przed niedokrwieniem.

W S. i. przeprowadzić operacje podwiązania i odbudowy. Podwiązanie obejmuje podwiązanie tętnicy w ranie lub w całości (patrz Podwiązanie naczyń krwionośnych) i resekcję tętnicy. Operacje rekonstrukcyjne obejmują boczne i okrężne szwy naczyniowe, łatanie tętnic, ektomię wewnątrzkrzepliwą, a następnie szew lub łatkę naczyniową, protetykę i trwałe pomostowanie tętnic.

Operacje na S. i. wykonywany w pozycji pacjenta na plecach z rolką pod łopatkami, głowa pacjenta jest obracana w kierunku przeciwnym do strony operacji. Nacięcie skóry wykonuje się wzdłuż wewnętrznej krawędzi mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego od wyrostka sutkowatego do rączki mostka (ryc. 2). W niektórych przypadkach, gdy konieczna jest interwencja w bliższe odcinki tętnicy szyjnej wspólnej, wykonuje się dodatkową częściową sternotomię (patrz Mediastinotomia).

Bardzo ważny jest właściwy dobór znieczulenia i ochrona mózgu przed niedokrwieniem. Aby rozwiązać kwestię możliwości operacji na S. i. bez ochrony mózgu przed niedokrwieniem ważne są dane o stanie przepływu krwi w kręgu Willisa (tętnica dużego mózgu, T.), uzyskane za pomocą testów czynnościowych zacisku S. (patrz. Szkolenie zabezpieczeń) z przepływomierzem ultradźwiękowym (patrz. Diagnostyka ultrasonograficzna). Jednocześnie szczególną wagę przywiązuje się do stanu naczyń bocznych łączących prawy i lewy układ S. Jeśli jedyny dotknięty, ale znośny S. przechodzi rekonstrukcję i. (z kolejną okluzją) pokazano ochronę mózgu przed niedokrwieniem.

W przeddzień operacji pacjentom przepisuje się leki przeciwpsychotyczne, uspokajające i przeciwhistaminowe. Za 40 minut przed operacją wstrzykuje się domięśniowo 0,3 mg / kg promedolu, 0,2 mg / kg seduxenu, 0,5 mg / kg pipolfenu i 0,3-0,5 mg atropiny. Ta premedykacja ma dobre działanie uspokajające i ułatwia płynną indukcję. Do indukcji stosuje się technikę połączonego znieczulenia indukcyjnego z seduxenem i fentanylem: na tle inhalacji podtlenku azotu i tlenu w stosunku odpowiednio 2: 1 podaje się frakcyjnie po 2-3 minutach. 2-3 mg seduxenu, to-ry ma działanie przeciw niedotlenieniu. Po pierwszej dawce seduksenu podaje się 0,004 mg / kg fentanylu. Odpowiednie znieczulenie występuje zwykle po wprowadzeniu całkowitej dawki seduxenu 0,17-0,2 mg / kg. Bezpośrednio przed intubacją dotchawiczą podaje się 0,004 mg / kg fentanylu. Czas trwania indukcji wynosi 11-13 minut. Znieczulenie podtrzymuje się fluorotanem (0,25-0,5% obj.) Oraz mieszaniną podtlenku azotu i tlenu w stosunku 2: 1 w połączeniu z częściowym podawaniem fentanylu. Podczas znieczulenia EEG jest stale monitorowany. Przed rozpoczęciem operacji, w ciągu 5 minut. ścisnąć S. i. poniżej dotkniętego obszaru; podczas prowadzenia stałej rejestracji EEG (patrz. Elektroencefalografia), reoencefalogramów (patrz. Reoencefalografia) i elektromanometrii dystalnej od cęgów. Przy prawidłowym EEG, reencefalogramie i ciśnieniu w tętnicy dystalnie od klamry, równym 40 mm Hg. Sztuka. co więcej, stosowanie metod ochrony mózgu jest niewłaściwe. Pojawienie się nieprawidłowo naprzemiennych fal theta na EEG lub spadek napięcia wszystkich zarejestrowanych potencjałów jest wskazaniem do podjęcia dodatkowych działań w celu ochrony mózgu przed niedokrwieniem.

Istnieją dwa zasadniczo różne sposoby ochrony mózgu przed niedokrwieniem: 1) utrzymanie przepływu krwi w mózgu za pomocą przetaczania wewnętrznego lub zewnętrznego z syntetycznymi rurkami lub protezami na okres rekonstrukcji S.; 2) zmniejszenie zużycia tlenu przez tkanki mózgowe w wyniku miejscowej hipotermii. W tym celu stosuje się hipotermię czaszkowo-mózgową (patrz. Sztuczna hipotermia) przy użyciu aparatu „Cold-2f”. Rozpoczyna się natychmiast po indukcji, obniżając temperaturę do 30-31 ° w zewnętrznym przewodzie słuchowym, co odpowiada temperaturze mózgu 28-29 °. W celu zablokowania termoregulacji i usunięcia skurczu naczyń, oprócz całkowitej kuraryzacji, podaje się droperidol w dawce 2,5-5,0 mg. Na etapie rekonstrukcji tętnic podejmowane są również działania mające na celu poprawę przepływu krwi i dopływu tlenu do mózgu w wyniku umiarkowanej hiperkapnii i nadciśnienia tętniczego uzyskanego poprzez zwiększenie pCO2 i zmniejszenie głębokości znieczulenia.

Ze względu na fakt, że hipotermia prowadzi do znacznego wzrostu lepkości krwi i pogorszenia ukrwienia tkanek, przeprowadza się transfuzje glukozy, reopoliglucyny, roztwory poliglucyny, uzyskując spadek hematokrytu do 30-35%. Po głównym etapie zabiegu chirurgicznego pacjent jest ogrzewany najpierw przez hełm aparatu „Cold-2f”, a następnie ciepłym powietrzem za pomocą suszarki do włosów. W tym okresie zwraca się uwagę na korektę ewentualnej kwasicy metabolicznej (patrz) w związku ze wzrostem zużycia tlenu przez tkanki w związku ze wzrostem temperatury ciała. Aktywne ocieplenie odbywa się stopniowo do 36 °. Dalsze ogrzewanie pacjenta do normalnej temperatury następuje na oddziale intensywnej terapii. W tym okresie zapobieganie zespołowi hipertermicznemu (patrz) i nadciśnieniu mózgowo-rdzeniowemu polega na podawaniu suprastyny ​​i droperidolu. Jeśli nadciśnienie utrzymuje się, pomimo stosowania tych środków, nitroglicerynę stosuje się w postaci 1% roztworu alkoholu pod język w celu obniżenia ciśnienia, około 0,6 mg (4 krople). U normotoników ciśnienie tętnicze utrzymuje się na poziomie przedoperacyjnym, au chorych z nadciśnieniem tętniczym na poziomie 150/90 - 160/95 mm Hg. św.

W operacjach rekonstrukcyjnych arteriotomię wykonuje się po zaciśnięciu tętnicy atraumatycznymi klamrami proksymalnie i dystalnie od zmienionego patologicznie miejsca. Arteriotomia S. i. może być podłużny (najczęściej), poprzeczny lub ukośny, w zależności od charakteru patolu. proces i cel operacji. Wielkość nacięcia tętnicy zależy od planowanej objętości interwencji wewnątrznaczyniowej. Najczęściej operacja S. i. wykonywane ze zwężeniem miażdżycowym lub całkowitą okluzją. Najczęściej przy tej patologii wykonuje się ektomię intimthrombus - trombendarterektomię (patrz. Miażdżyca tętnic, chirurgiczne leczenie zmian okluzyjnych, trombektomia). W miejscu zwężenia wykonuje się arteriotomię podłużną i usuwa blaszkę miażdżycową wraz ze zmienioną wewnętrzną wyściółką naczynia. Jednocześnie dużą wagę przywiązuje się do zapobiegania owinięciu się oderwanej skorupy wewnętrznej naczynia na dalszym końcu rany. W tym celu po przekroczeniu płaszcza wewnętrznego w kierunku poprzecznym mocuje się go szwami do pozostałych warstw ściany naczynia. Jeśli średnica S. i. w okolicy intimthrombektomii jest wystarczająco duża, nacięcie tętnicy zaszywa się szwem bocznym (patrz. Szew naczyniowy). W przeciwnym razie, aby zapobiec zwężeniu przekroju S. i. zamykane plastrem autovein lub przeszczepem naczyniowym.

W przypadkach, gdy miażdżyca ze zwapnieniem prowadzi do całkowitego zniszczenia ściany tętnicy, zaleca się resekcję obszaru zwężenia z późniejszą protezą autożylną usuniętej części naczynia, ponieważ przy stosowaniu syntetycznych protez naczyniowych znacznie częściej obserwuje się różne powikłania (zakrzepica protezy, ropienie, a następnie krwawienie i tzw. wydalenie protezy). Jako tworzywo sztuczne zwykle używa się odcinka wielkiej żyły odpiszczelowej nogi..

W niespecyficznym zapaleniu tętnic S. i. Kiedy patol. proces obejmuje wszystkie warstwy ściany tętnicy i nie jest możliwe wykonanie operacji intimthrombektomii; za najkorzystniejsze i najbezpieczniejsze uważa się wszczepienie autopastu na stałe bypassem (patrz przeciekanie naczyń krwionośnych). W celu skutecznego funkcjonowania zastawki, zespolenie proksymalne tętnicy i autowłókien jest zakładane w miejscu nienaruszonym przez patol. proces. Dystalne zespolenie autowiny z S. i. często kończą się. Jeśli dla rekonstrukcji S. i. zastosowano sztuczną protezę naczyniową, należy zwrócić szczególną uwagę na dokładną hemostazę i drenaż rany, aby nie dopuścić do powstania krwiaków paraprotetycznych, które mogą powodować nacieki zapalne i ropienie.

W ponad 30% operacji w celu przywrócenia głównego przepływu krwi w S. i. okazuje się niemożliwe. W takich przypadkach konieczne jest ograniczenie się do interwencji poprawiającej krążenie oboczne - wycięcie odcinka zakrzepowego (obliterowanego) wewnętrznego S. i. według Leriche. W niektórych przypadkach zaleca się również wykonanie gangliektomii (patrz).

W ostatnich latach pojawiły się doniesienia o stosowaniu metody dozowanego wewnętrznego poszerzania oddziałów zewnątrzczaszkowych S. przez przezskórne nakłucie tętnicy udowej według Seldingera (patrz metoda Seldingera), a następnie trzymanie cewnika z balonem nadmuchanym na jego końcu w odnodze łuku aorty pod kontrolą RTG (patrz rentgenowska chirurgia wewnątrznaczyniowa). Główną zaletą tej metody jest możliwość uniknięcia operacji u pacjentów z dużym ryzykiem operacji (podeszły wiek, obecność ciężkich, współistniejących chorób).

Najczęstszymi powikłaniami pojawiającymi się podczas operacji na S. i., Jest rozwój niewydolności serca i niedociśnienia tętniczego (patrz. Niedociśnienie tętnicze). Leczenie niewydolności serca (patrz) przeprowadza się za pomocą glikozydów nasercowych, diuretyków, małych dawek nitrogliceryny, czasami w połączeniu z izadrinem (izoproterenolem) lub dopaminą, zgodnie ze wskazaniami stosuje się sztuczną wentylację płuc (patrz sztuczne oddychanie) z dodatnim ciśnieniem końcowo-wydechowym. Najpoważniejszym powikłaniem jest pojawienie się lub pogłębienie neurolu w okresie pooperacyjnym. objawy niedokrwienia mózgu, zatorowości lub zakrzepicy naczyniowej (patrz Udar). Ponowna operacja w przypadku zakrzepicy lub zatorowości często prowadzi do całkowitej regresji neurolu. objawy. W przypadku niedokrwienia mózgu w okresie pooperacyjnym wszelkie wysiłki należy skierować na profilaktykę i leczenie obrzęku mózgu (patrz Obrzęk i obrzęk mózgu). Zachęcające rezultaty uzyskano dzięki zastosowaniu hiperbarycznego natleniania (patrz).

Bibliografia: Valker FI Rozwój narządów ludzkich po urodzeniu, M., 1951; Darbinyan TM Nowoczesne znieczulenie i hipotermia w chirurgii wrodzonych wad serca, M., 1964, bibliogr.; Long-Saburov BA Anastomoses i drogi okrężnego krążenia krwi u ludzi, L., 1956; Knyazev M.D., Gvenetadze N.S. i Inyushin V.I. Chirurgia okluzyjnych zmian pnia ramienno-głowowego, Vestn. hir., t. 114, nr 5, s. 24, 1975; Novikov II Rozwój unerwienia tętnicy szyjnej wspólnej u ludzi, w książce: Vopr. morfol. obrzeże. nerwowy systemy, wyd. D. M. Goluba, V. 4, str. 159, Mińsk, 1958, bibliogr.; Petrovsky BV, Belichenko IA and Krylov VS Surgery of aortic Arch, M., 1970; Pokrovsky A. V. Diseases of aorta and its branches, M., 1979, bibliogr.; Smirnov AA Strefa refleksogenna tętnicy szyjnej, L., 1945; Schmidt EV i in., Zmiany okluzyjne głównych tętnic głowy i ich leczenie operacyjne, Chirurgia, nr 8, s. 1. 3, 1973; Andersen C. A., Collins G. J. a. Rich N. M. Rutynowa arteriografia operacyjna podczas endarterektomii tętnicy szyjnej, Surgery, v. 83, str. 67, 1978; Boyd J. D. a. o. Podręcznik anatomii człowieka, s. 288, L.1956; Brant h waite M. A. Zapobieganie uszkodzeniom neurologicznym podczas operacji na otwartym sercu, Thorax, v. 30, s. 258,1975; Cooley D. A., Al-Naaman Y.D. za. Karton C. A. Chirurgiczne leczenie niedrożności arteriosklerotycznej tętnicy szyjnej wspólnej, J. Neurosurg., V. 13, s. 500, 1956; De Bakeu M. E. a. o. Chirurgiczne rozważania choroby okluzyjnej tętnic bezimiennych, szyjnych, podobojczykowych i kręgowych, Ann. Surg., V. 149, s. 690, 1959; Hafferl A. Lehrbuch der topogra-phischen Anatomie, B. a. o., 1957; Grant J. C. B. An Atlas of Anatomy, s. 401 a. o., Baltimore, 1956; Gruntzig A. a. Kumpe D. A. Technique of przezskórnej śródnaczyniowej angioplastyki z balonem Griintzig, Amer. J. Roentgenol., V. 132, s. 547, 1979; Karmodu A. M. a. o. O chirurgicznej rekonstrukcji tętnicy szyjnej zewnętrznej Amer. J. Surg., V. 136, s. 176, 1978; McCollum C. H. a. o. Tętniaki tętnicy szyjnej zewnątrzczaszkowej, ibidem, V. 137, str. 196, 1979; Morris G. C. a. o. Postępowanie w przypadku współistniejącej arteriosklerozy tętnic szyjnych i wieńcowych, Quart. Clev. Clin., V. 45, str. 125,1978; Novelline A. Percutaneous transluminal angioplasty, Newer applications, Amer. J. Roentgenol., V. 135, str. 983, 1980; Stanton P. E., McClusky D. H. a. Lamis R. A. Ocena hemodynamiczna i chirurgiczna korekcja załamania tętnicy szyjnej wewnętrznej, Surgery, v. 84, s. 793,1978; Woodcock J. P. Specjalne metody ultradźwiękowe do oceny i obrazowania układowej choroby tętnic, Brit. J. Anaesth., V. 53, str. 719, 1981.


M. D. Knyazev; H. V. Krylova (an., Embry.), M. H. Seleznev (anest.).

Ludzkie grupy krwi: czym się różnią i dlaczego nie należy ich mieszać

Dekodowanie wskaźników EKG u dorosłych